အခန်း ၂၆၁
Vol. 27 Ch. 261
အပိုင်း ၂၆၁
ကျိဖုပေါင် တိုးချဲ့ရေးဗျူဟာနှင့် ဘဏ်များ၏ အခန်းကဏ္ဍ
"အခုလောလောဆယ်တော့ ဒီစနစ်ကို စတင်လည်ပတ်ပြီး အသုံးပြသူတွေ ပိုများလာအောင် လုပ်ကြရအောင်။"
ဒီအချိန်မှာ လင်းဖန်က သေချာစဉ်းစားပြီးနောက် "ကျွန်တော်တို့အနေနဲ့ ကြော်ငြာဝါဒဖြန့်မှုတွေကို သင့်တော်သလို စတင်သင့်ပြီလို့ ထင်တယ်။ ဘဏ်တွေရဲ့ အခန်းကဏ္ဍကို မြှင့်တင်ရမယ့်အချိန် ရောက်ပြီ" ဟု ပြောကြားခဲ့သည်။
ကျိဖုပေါင်သည် ဟောင်ကောင်နှင့် ပြည်မကြီးရှိ ဘဏ်များစွာနှင့် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုများ ပြုလုပ်ထားသော်လည်း ၎င်းတို့သည် ရင်းနှီးသည့် မိတ်ဆွေကောင်းများဖြစ်သည်ဟု မဆိုလိုပေ။
လက်ရှိတွင် ကျိဖုပေါင်မှတစ်ဆင့် ငွေလွှဲခြင်းအားလုံးသည် အခမဲ့ဖြစ်သည်။ ဘဏ်မှတစ်ဆင့် အပြင်သို့လွှဲသည်ဖြစ်စေ၊ အပြင်မှ ဘဏ်ထဲသို့ ပြန်လည်လွှဲပြောင်းသည်ဖြစ်စေ မည်သည့်အခကြေးငွေမျှ ပေးဆောင်ရန်မလိုပေ။
သို့သော် ဘဏ်များ၏ ကိုယ်ပိုင်ငွေလွှဲစနစ်များတွင်မူ တစ်ဖက်သတ်လွှဲခြင်းဖြစ်စေ၊ အပြန်အလှန်လွှဲခြင်းဖြစ်စေ ငွေလွှဲခများ ပေးဆောင်နေရဆဲဖြစ်သည်။
ဤသို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် ကျိဖုပေါင်က ငွေလွှဲခမကောက်ခံဘဲ ဝန်ဆောင်မှုပေးမည်ဆိုပါက လူအများအပြားသည် ကျိဖုပေါင်ကို အသုံးပြု၍ ငွေလွှဲကြမည်မှာ အသေအချာပင်။
အဆင့်နှစ်ဆင့်ဆင့်၍ လုပ်ဆောင်ရသဖြင့် အနည်းငယ်အလုပ်ရှုပ်နိုင်သော်လည်း လူအများမှာမူ သုံးစွဲရန် ဝန်လေးကြမည်မဟုတ်ပေ။
ဤနည်းဖြင့် ဘဏ်များသည် ၎င်းတို့၏ ငွေလွှဲလုပ်ငန်းမှ အကျိုးအမြတ်များစွာ ဆုံးရှုံးရမည်ဖြစ်ရာ မည်သည့်ဘဏ်ကမျှ ဤကဲ့သို့သော ဆုံးရှုံးမှုကို ခါးစည်းခံလိုမည်မဟုတ်ပေ။
ထို့ကြောင့် ကျိဖုပေါင်နှင့် ဘဏ်များအကြား အခြားပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုပုံစံသစ်တစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။ အလီဘာဘာအုပ်စု၏ ‘ယွီအယ်ပေါင်’ကဲ့သို့ပင် ကျိဖုပေါင်တွင်လည်း အတိုးပေးသည့်စနစ် ပါဝင်လာသည်။
အသုံးပြုသူများအနေဖြင့် ငွေများကို ‘အတိုးရရန်ပုံငွေ’ ထဲသို့ ထည့်သွင်းထားရုံဖြင့် နေ့စဉ်အတိုးများ ရရှိခံစားနိုင်မည်ဖြစ်ပြီး မိမိအလိုရှိသည့်အချိန်တွင်လည်း ပြန်လည်ထုတ်ယူနိုင်သည်။
အဆိုပါငွေများကို နောက်ဆုံးတွင် ဘဏ်များ၌သာ ပြန်လည်အပ်နှံထားခြင်းဖြစ်သဖြင့် ဘဏ်များအတွက်မူ အချိန်တိုအတွင်း ငွေသားအမြောက်အမြားကို စုဆောင်းရရှိသွားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
ယနေ့ခေတ်ကာလတွင် ‘ငွေသားသည်သာ အဓိက’ ဖြစ်ရာ ဘဏ်များအနေဖြင့် ငွေသားလိုအပ်ချက်ရှိနေပါသလားဟု မေးလျှင် ငွေသားအမြဲတမ်း လိုအပ်နေသည်ဟုသာ ဖြေရမည်ဖြစ်သည်။ အတိုးပေးစနစ် ပေါ်ပေါက်လာခြင်းသည် ဘဏ်များအတွက် ကမ္ဘာသစ်တစ်ခု၏ တံခါးပေါက်ကို ဖွင့်ပေးလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။
အဆိုပါငွေများကို ဘဏ်စာရင်းများတွင် သိမ်းဆည်းထားသရွေ့ ဘဏ်များအနေဖြင့် ၎င်းတို့ကို ချေးငွေထုတ်ပေးခြင်း သို့မဟုတ် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုများ ပြုလုပ်ခြင်းဖြင့် အကျိုးအမြတ်ရှာနိုင်ကြသည်။
၎င်းသည် ရင်းနှီးစရိတ်မကုန်ဘဲ အကျိုးအမြတ်ရသည့် လုပ်ငန်းမျိုးဖြစ်ရာ မည်သူက ငြင်းပယ်မည်နည်း။
သို့သော် အဆိုပါငွေများသည် ကျိဖုပေါင်ကုမ္ပဏီ၏ ပိုင်ဆိုင်မှုဖြစ်သဖြင့် ဘဏ်များက စိတ်ကြိုက် လွှဲပြောင်းအသုံးပြု၍မရပေ။
ထို့ကြောင့် ညှိနှိုင်းမှုများပြုလုပ်စဉ်အတွင်း မာဟွာထန်က အပေးအယူတစ်ခုကို အဆိုပြုခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ အဆိုပါငွေကြေးများ၏ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို ဘဏ်က အသုံးပြုနိုင်ပြီး ကျန်တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို ကျိဖုပေါင်က အသုံးပြုကာ နှစ်ဖက်ခွဲခြား စီမံခန့်ခွဲရန် ဖြစ်သည်။
အွန်လိုင်းဘဏ်စနစ်နှင့် သမားရိုးကျဘဏ်စနစ်တို့အကြား ကြီးမားသောကွာခြားချက်မှာ ‘ပုံရိပ်ယောင်’ဖြစ်နေခြင်းပင်။ အရာအားလုံးသည် အချက်အလက်များသာ ဖြစ်သည်။ အင်တာနက်မှတစ်ဆင့် ငွေလွှဲခြင်းသည် အချက်အလက်များ ဖလှယ်ခြင်းသာ မဟုတ်ပါသလော။
သမားရိုးကျဘဏ်များတွင် ငွေသားအပ်နှံနိုင်ပြီး အချက်အလက်များဖြင့် လုပ်ဆောင်ရသော်လည်း ၎င်းတို့တွင် ငွေသားအစစ်အမှန်ရှိသည်။ လူများက ငွေသားလာအပ်မှသာ အချက်အလက်များ ထွက်ပေါ်လာခြင်းဖြစ်သည်။
သို့သော် အွန်လိုင်းဘဏ်များမှာမူ ထိုသို့မဟုတ်ဘဲ အချက်အလက်များသက်သက်သာ ဖြစ်သည်။ ထိုအချက်အလက်များမှာလည်း နောက်ဆုံးတွင် သမားရိုးကျဘဏ်များထံမှ လာခြင်းဖြစ်ပြီး ဘဏ်များနှင့် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ခြင်း၏ ရလဒ်သာဖြစ်သည်။
အင်တာနက်ဘဏ်များသည် တတိယအဖွဲ့အစည်း ဘဏ်များသာဖြစ်ပြီး ရပ်တည်နိုင်ရန်အတွက် သမားရိုးကျဘဏ်များကို မှီခိုနေရသည်။ သို့သော် ထိုအချက်မှာ အရေးမကြီးတော့ဘဲ အရေးကြီးသည်မှာ အင်တာနက်ဘဏ်သည်လည်း ဘဏ်တစ်ခုပင် ဖြစ်နေခြင်းပင်။
အင်တာနက်ဘဏ်တွင် ငွေအပ်ခြင်း၊ ငွေလွှဲခြင်းနှင့် ငွေပေးချေခြင်းများ ပြုလုပ်နိုင်သည်။
သမားရိုးကျဘဏ်နှင့် ကွာခြားချက်မှာ ကောင်တာတွင် ဝန်ဆောင်မှုပေးသည့် လုပ်ငန်းစဉ်များမရှိဘဲ အရာအားလုံးကို အင်တာနက်ပေါ်တွင်သာ လုပ်ဆောင်ရခြင်းဖြစ်သည်။
ဤသို့ ကောင်တာဝန်ဆောင်မှုများ မရှိခြင်းကြောင့်လည်း သမားရိုးကျဘဏ်များက ကျိဖုပေါင်ကို ဝင်ရောက်ခွင့်ပေးခြင်း ဖြစ်သည်။
မဟုတ်ပါက ပြိုင်ဘက်အဖြစ် သဘောထားပြီး အစကတည်းက နှိမ်နင်းထားမည်သာ ဖြစ်သည်။
ထို့အပြင် ကျိဖုပေါင်အနေဖြင့် ဘဏ်များကို မှီခိုနေရသဖြင့် ဘဏ်များက ၎င်းတို့၏လည်ပင်းကို ဆုပ်ကိုင်ထားနိုင်သည့် အနေအထားမျိုးတွင်ရှိမှသာ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ခွင့်ကို စိတ်ချလက်ချ ခွင့်ပြုပေးမည်ဖြစ်သည်။
နောင်တစ်ချိန်တွင် ကြီးထွားလာပြီး စကားမနားထောင်ပါက ဘဏ်များက ချုပ်ကိုင်ကန့်သတ်လိုက်ရုံဖြင့် အခက်တွေ့သွားမည်ဖြစ်သည်။
သို့သော် ဘဏ်များအနေဖြင့် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ခြင်းမှ အကျိုးအမြတ်ရရှိနိုင်သည်ကို လူတိုင်းသိကြသည်။ ကျိဖုပေါင်က အတိုးပေးစနစ်နှင့် ငွေစုဆောင်းနိုင်သည့် ဝန်ဆောင်မှုကို စတင်လိုက်ချိန်တွင် ဘဏ်များသည် အဆိုပါငွေသားများကို အသုံးပြုခွင့်ရရှိမည်ဖြစ်သည်။
ထိုထိန်းချုပ်ခွင့်၏ တစ်ဝက်ကို ကျိဖုပေါင်က ပိုင်ဆိုင်ပြီး ကျန်တစ်ဝက်ကို ဘဏ်က ပိုင်ဆိုင်မည်ဖြစ်သည်။
အင်တာနက်ပေါ်ရှိ အရာအများစုမှာ ယုံကြည်စိတ်ချရမှု အားနည်းတတ်သည်။ အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ လိမ်လည်လှည့်ဖြားမှုများ များပြားလာသဖြင့် လူအများသည် အင်တာနက်ကို ပိုမိုမယုံသင်္ကာ ဖြစ်လာကြသည်။
သို့ဖြစ်ရာ အွန်လိုင်းဘဏ်များ၏ ယုံကြည်စိတ်ချရမှုမှာလည်း စိုးရိမ်စရာဖြစ်လာသည်။ ဤအချိန်တွင် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အခွင့်အရေးမျိုးကို မဖော်ဆောင်နိုင်ပါက မည်သူကမျှ ငွေလာအပ်မည်မဟုတ်ပေ။
ထို့ကြောင့် အတိုးနှုန်းမြှင့်တင်ရန် လိုအပ်လာသည်။ ၎င်းသည် စျေးကွက်အတွင်း အမြတ်အစွန်းကို ရေရှည်တိုးတက်စေမည့် သေချာသော နည်းလမ်းတစ်ခုဖြစ်သည်။
လူများ ငွေလာအပ်အောင် ဆွဲဆောင်ရန်အတွက် အတိုးနှုန်းမြှင့်တင်ခြင်းမှာ ရိုးရှင်းသော နည်းလမ်းပင်ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ အတိုးနှုန်းမမြှင့်ဘဲ သမားရိုးကျဘဏ်များထက် နည်းနေပါက မည်သူကမျှ မိမိတို့၏ငွေကို မယုံကြည်ရသော အွန်လိုင်းဘဏ်တွင် လာရောက်အပ်နှံမည်မဟုတ်ပေ။
ဤနေရာတွင် မေးစရာရှိလာသည်မှာ ကျိဖုပေါင်၏ အတိုးနှုန်းသည် သမားရိုးကျဘဏ်များထက် မြင့်မားနေပြီး ဂျီဖူးပေါင်ကလည်း ထိုငွေများကို သမားရိုးကျဘဏ်များတွင်ပင် ပြန်လည်အပ်နှံထားခြင်းဖြစ်သည်။ အကယ်၍ အတိုးနှုန်းချင်း တူညီနေပါက အတိုးပေးရသည့်အတွက် ဆုံးရှုံးမှုရှိမည်မဟုတ်သော်လည်း ကုမ္ပဏီလည်ပတ်စရိတ်များအတွက် ငွေလိုအပ်သည် မဟုတ်ပါလော။
အချုပ်အားဖြင့်ဆိုရသော် ၎င်းသည် ကျိဖုပေါင်ကုမ္ပဏီ၏ ဆုံးရှုံးမှုပင် ဖြစ်သည်။ မည်သည့်ကုမ္ပဏီကမျှ အရှုံးခံ၍ စီးပွားရေးမလုပ်လိုကြပေ။ ထို့ကြောင့် အပ်နှံထားသော ငွေများ၏ တစ်ဝက်ကို ငွေပေးချေမှုကုမ္ပဏီက ရယူကာ အမြတ်အစွန်းရရန် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုများ ပြုလုပ်ရမည်ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ ဘဏ်များ လုပ်ဆောင်နေသည့် ပုံစံပင်ဖြစ်သည်။
ဘဏ်များက အတိုးပေးသည်ဆိုခြင်းမှာ လောကတွင် စေတနာသက်သက်ဖြင့် လုပ်ဆောင်နေခြင်းမဟုတ်ပေ။ ဘဏ်များသည်လည်း စီးပွားရေးလုပ်ငန်းတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။ လူများက ငွေလာအပ်ပါက ဘဏ်က ထိုငွေသားများကို အသုံးပြု၍ အခြားရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုများမှတစ်ဆင့် ငွေရှာကြခြင်းဖြစ်သည်။
ဘဏ်များ အဘယ်ကြောင့် ငွေသားလိုအပ်ရသနည်းဆိုလျှင် ဘဏ်များ၏ အဓိကလုပ်ငန်းမှာ ချေးငွေထုတ်ပေးခြင်း ဖြစ်သည်။ ချေးငွေများလွန်းပြီး ချက်ချင်းပြန်မရနိုင်သည့်အခါ ငွေသားပြတ်လပ်မှု ကြုံတွေ့ရတတ်သည်။
ထိုအခါ အခြားဘဏ်များထံမှ ချေးယူရပြန်သည်။ ထို့ကြောင့် ဘဏ်များသည် ကြွယ်ဝချမ်းသာသော်လည်း အမြဲတမ်း ငွေသားလိုအပ်ချက်နှင့် ရင်ဆိုင်နေရသည်။
အခြားတစ်ဖက်တွင်လည်း ဘဏ်များ ဒေဝါလီခံရခြင်းမှာ ၎င်းတို့၏ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု အမှားများကြောင့် ဖြစ်သည်။ လုပ်ငန်းအများအပြားကို စတော့စျေးကွက်တွင် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံထားကြရာ စျေးကွက်ကောင်းလျှင် အမြတ်များသော်လည်း စျေးကွက်ပျက်လျှင် ဒုက္ခနှင့် ရင်ဆိုင်ရတတ်သည်။
ထိုအချိန်မျိုးတွင်လည်း ၎င်းတို့ ငွေသားလိုအပ်ပြန်သည်။ ဤအချက်များကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားပြီးနောက် ဘဏ်များသည် ကျိဖုပေါင်ကုမ္ပဏီနှင့် ပူးပေါင်းရန် ဝန်မလေးခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။
၎င်းတို့သည် အင်တာနက်ခေတ်၏ ထိုးဖောက်လာမှုကို ကောင်းစွာသိရှိကြပြီး အွန်လိုင်းအရောင်းအဝယ်များ တိုးတက်လာသည်နှင့်အမျှ ကျိဖုပေါင်သည်လည်း အောင်မြင်လာမည်ဟု ယုံကြည်ကြသည်။
အမှန်စင်စစ် ဘဏ်တိုင်းသည် အင်တာနက်လုပ်ငန်းများကို ကိုယ်တိုင်လုပ်ဆောင်နေကြသော်လည်း မအောင်မြင်ဘဲ တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်သွားခဲ့ကြသည်။
ဤအချိန်တွင် တတိယအဖွဲ့အစည်းတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာပြီး ဘေးအန္တရာယ်နှင့် စွန့်စားရမှုများကို လျှော့ချပေးနိုင်မည်ဆိုပါက လူတိုင်းက ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ရန် လိုလားကြမည်သာ ဖြစ်သည်။
...........................................................