အခန်း ၁

1 01

အခန်း (၁)

နက်ရှိုင်းသော ဆောင်းဦးရာသီတွင် နေ့တာတိုပြီး ညတာရှည်၏။

မြို့တော်ပြင်ပ ဆယ်မိုင်အကွာရှိ မြစ်ဆိပ်ကမ်း၌ မြစ်ရေပေါ်တွင် အုံ့မှိုင်းနေသော မြူခိုးများ ပွင့်အန်သွားရာ၊ နဂါးဦးခေါင်းပုံသဏ္ဌာန်ရှိသော အစိုးရကိုယ်စားပြု တော်ဝင်လှေကြီး တစ်စင်းသည် ၎င်း၏ ကြီးမားသော ကိုယ်ထည်ကို ပေါ်လွင်စေလျက် ဖြည်းညင်းစွာ ကပ်လာလေသည်။

မြစ်ကမ်းနားတွင် စောင့်ဆိုင်းနေသော အရာရှိအဖွဲ့သည်လည်း အနည်းငယ် လှုပ်လှုပ်ရှားရှား ဖြစ်သွားကြသည်။

လှေဆိပ်တွင် ဆိုက်ကပ်သော တုန်ခါမှုသည် မသေးငယ်ပေ။ တော်ဝင်လှေကြီးပတ်လည် မီတာရာချီ အကွာအဝေးကို ရှင်းလင်းထားပြီး၊ လှေပေါ်ရှိ အစိုးရစစ်သည်များက ကျောက်ချခြင်း၊ ရွက်တိုင်ချခြင်းနှင့် လှေကုန်းပတ် ချခြင်းတို့ကို စနစ်တကျ လုပ်ဆောင်နေကြသည်။

မေဝမ့်ရှူးသည် ကုန်းပတ်ပေါ်တွင် ရပ်လျက်ရှိရာ၊ နံနက်ခင်း မြစ်လေသည် အေးစက်လှသဖြင့် တော်ဝင်လှေပေါ်ရှိ အလံများကို တဖျတ်ဖျတ် လွင့်စေသလို၊ သူမ၏ နဖူးပေါ်မှ ဆံစများကိုလည်း ဖရိုဖရဲ ဖြစ်စေသည်။

“သခင်၊ ဝတ်ရုံတော်” အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် မြားလက်ရှည်ဝတ်ဆင်ထားသော နောက်လိုက်လူငယ်လေးက ဒေါင်းမွေးဝတ်ရုံကို ပေးလာသည်။

မေဝမ့်ရှူးက တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး လက်ခံလိုက်၏။

ဤဝတ်ရုံကား မြို့တော်မှ မထွက်ခွာမီ ဧကရာဇ်မင်းက ပေးသနားထားသည့် အပေါ်ဝတ်ရုံ ဖြစ်သည်။ အသားထူပြီး အပ်ချုပ်လုပ်မှုက သေသပ်သည်။ ရှားပါး၍ တန်ဖိုးကြီးသော အပြာခရမ်းရောင် ဒေါင်းမြီးမွေးနုများကို ရွှေချည်မျှင်များနှင့် သေသေချာချာ ရစ်ပတ်၍ တစ်ထည်လုံးကို ခမ်းနားထည်ဝါသော ဝတ်ရုံကြီးအဖြစ် ရက်လုပ်ထားခြင်းဖြစ်သည်။

လေးလံသော ဒေါင်းမွေးဝတ်ရုံသည် ထည်ဝါတောက်ပြောင်လှပပြီး လက်ရာမြောက်လှသည်။ ဧကရာဇ်မင်း၏ ကျေးဇူးတော် မည်မျှကြီးမားကြောင်းကို နေရာတိုင်းမှ ထင်ရှားစေသည်။

သူမသည် ခုနစ်လပိုင်းတွင် အမိန့်တော်ဖြင့် မြို့တော်မှ ထွက်ခွာခဲ့ပြီး၊ ထိုအချိန်က အလွန်ပူပြင်းသော နွေရာသီ ဖြစ်သည်။

ကျန်းနန်နယ်ဘက်သို့ စေလွှတ်ခြင်းခံရပြီး လေးလအကြာ၊ မြို့တော်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ဆောင်းတွင်းနှင့် နီးကပ်နေလေပြီ။

အံဆွဲထဲတွင် သိမ်းထားသော ဆောင်းဝတ်ရုံများကို ကောင်းစွာ အသုံးပြုရတော့မည်။

မေဝမ့်ရှူးသည် ဒေါင်းမွေးဝတ်ရုံကို ယူ၍ ခါးပတ်စည်းကာ၊ ကိုယ်ပေါ်တွင် လွှမ်းခြုံလိုက်သည်။ နွေးထွေးခိုင်မာပြီး လေဒဏ်ကို ကာကွယ်နိုင်သည်။

ယခုတစ်ကြိမ် သူမနှင့်အတူ ကျန်းနန်နယ်ဘက်သို့ လိုက်ပါစစ်ဆေးခဲ့သော တော်ဝင်စစ်ဆေးရေးအရာရှိ နှစ်ဦးဖြစ်သည့် ရုန်အမတ်နှင့် လီအမတ်တို့သည်လည်း ဝတ်စုံပြည့်ဖြင့် ကုန်းပတ်ပေါ်တွင် ရပ်လျက် လှေပေါ်မှ ဆင်းရန် စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။

သူတို့၏ အကြည့်နှစ်ခုစလုံးသည် တောက်ပနေသော ဧကရာဇ် ပေးသနားသည့် ဝတ်ရုံဆီသို့ တစ်ပြိုင်နက် ရောက်ရှိနေကာ၊ အားကျမှုနှင့် ရှုပ်ထွေးသော စိတ်ခံစားမှုများဖြင့် ပြည့်နေသည်။

1 02

မေဝမ့်ရှူးသည် လက်ဖဝါးထဲသို့ လေမှုတ်သွင်းကာ လက်ကိုပွတ်လိုက်သည်။ ခေါင်းစည်းကိုပါ ဆွဲတင်၍ ဆောင်းလိုက်သောအခါ လေတိုက်နေသည့် မြစ်ကမ်းဘေးတွင် ပိုမိုသက်သာ သွားဟန်ရသည်။ သူမသည် နောက်လှည့်ကာ ယဉ်ကျေးစွာ နှုတ်ဆက်လိုက်၏။

“ရုန်အမတ်၊ လီအမတ်တို့၊ ခင်ဗျားတို့နှစ်ဦးလုံး ကျွန်တော့်ထက် အသက်ကြီးတာကြောင့် ကျေးဇူးပြု၍ အရင် ဆင်းပါ”

တော်ဝင်စစ်ဆေးရေးအရာရှိနှစ်ဦးတို့သည် အလွန်အံ့အားသင့်သွားပြီး အလျင်အမြန်ပင် နောက်ဆုတ်ကာ လက်အုပ်ချီ၍ ဦးညွှတ် အရိုအသေ ပေးကြရင်း ပြောကြသည်။ “ကျွန်တော်မျိုးတို့ မဝံ့ရဲပါဘူး၊ မေပညာရှင်အမတ်မင်းသာ ကျေးဇူးပြု၍ အရင်ကြွပါ။ မေပညာရှင်အမတ်မင်းသာ အရင်ကြွပါ”

မေဝမ့်ရှူးက ထပ်မံရိုကျိုးစွာ ငြင်းပယ်သော်လည်း မရသဖြင့် နောက်ဆုံးတွင် လှေကူးတံတားပေါ်သို့ တက်၍ မြစ်ကမ်းဘက်သို့ ဦးဆောင်လျှောက်လှမ်းသွားတော့သည်။

နံနက်ခင်း မြစ်ကမ်းဘေးမှ အလင်းရောင်သည် သူမ၏ ဘေးတိုက်မျက်နှာကို လင်းထိန်စေသည်။

ဤခေတ်ကာလတွင် သန့်စင်ယဉ်ကျေးခြင်း ဟူသော စကားလုံးနှစ်လုံးကို အလွန်တန်ဖိုးထားသည်။ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ နောက်ခံက အရေးကြီးသော်လည်း၊ လူငယ်တစ်ဦး၏ အသိပညာက ထူးချွန်ပြီး ရုပ်ရည်သွင်ပြင်နှင့် အမူအရာကလည်း မွန်မြတ်ပါက၊ ဂုဏ်သရေရှိပြီး ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သူ အဖြစ် အသိအမှတ်ပြုခြင်းကို လွယ်ကူစွာ ခံယူရရှိသည်။ နောက်ခံနိမ့်ကျသည့်တိုင်အောင်ပင် ဆင်းရဲသားမိသားစုကပင် ထူးချွန်သူတစ်ဦး ထွက်ပေါ်လာနိုင်သည်။

မေဝမ့်ရှူးသည် သန့်စင်လှပပြီး လောကနှင့် ကင်းကွာဟန်ရှိသော ရုပ်ရည်မျိုးနှင့် မွေးဖွားလာခဲ့သူ ဖြစ်သည်။

တဖျပ်ဖျပ် တိုက်ခတ်နေသော မြစ်လေသည် သူမ ယနေ့ ဝတ်ဆင်ထားသည့် ခရမ်းရောင်နှင်းဆီ လက်ရှည်ဝတ်ရုံကို လှုပ်ခတ်စေသည်။ သူမသည် မြူခိုးများကြားမှ ဖြည်းညင်းစွာ ကမ်းစပ်ဆီသို့ လျှောက်လာပုံမှာ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော သဘောထားနှင့် အေးဆေးတည်ငြိမ်သော အမူအရာတို့ကြောင့် တဖြည်းဖြည်း ဖြန့်ချလိုက်သည့် ကျန်းနန်ဒေသ ရေဆေးပန်းချီကား တစ်ချပ်ပမာ ဖြစ်သည်။

အသက် နှစ်ဆယ်ခြောက်နှစ်အရွယ် ပညာရှင်အမတ်မင်းသည် မူလက ဧကရာဇ်မင်း၏ ဘေးတော်တွင် အမြဲလိုက်ပါရသော နန်းတော်အတွင်း၌ မျက်နှာသာရသည့် အမတ်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ရုတ်တရက် စစ်ဆေးရေးအရာရှိ တာဝန်ကို ယူခဲ့ပြီး၊ အမတ်နှစ်ဦးနှင့်အတူ ဧကရာဇ်အမိန့်တော်ကို ခံယူကာ လပေါင်းများစွာ မြို့တော်မှ ထွက်ခွာ၍ ကျန်းနန်နယ်ဘက်သို့ သွားရောက်စစ်ဆေးခဲ့သည်။

ဤတာဝန်ကား ပုံမှန်မဟုတ်သည်မှာ ထင်ရှားနေသည်။

နန်းတွင်းတွင် ကောလာဟလများ ပျံ့နှံ့နေပြီး၊ အိမ်တော်အသီးသီးက တိတ်တဆိတ် ထင်ကြေးပေးနေကြသည်မှာ ဧကရာဇ်မင်းသည် သူမကို အရေးကြီးသော တာဝန်များ ပေးအပ်ရန် ရည်ရွယ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ မေပညာရှင်အမတ်မင်းသည် ဒေသဆိုင်ရာသို့ သွားရောက်ခဲ့ခြင်းက သူမ၏ ရာထူးမှတ်တမ်းကို ပိုမိုတောက်ပစေမည် ဖြစ်ပြီး၊ မြို့တော်သို့ ပြန်လာသောအခါ ရာထူးတိုးမြှင့်ခံရမည်မှာ သေချာသည်။

1 03

အသက် နှစ်ဆယ်ခြောက်နှစ်အရွယ်ဖြင့် ဝန်ကြီးချုပ်ရာထူးသို့ ရောက်ရှိရန်မှာ အမှန်တကယ် ငယ်ရွယ်နေသေးသည်ဟု ဆိုရမည်။

သို့သော်လည်း မေပညာရှင်အမတ်မင်းသည် ဧကရာဇ်မင်း၏ အရင်းနှီးဆုံး အမတ်ဖြစ်သည့်အပြင်၊ ငယ်စဉ်ကတည်းက ရင်းနှီးသော သံယောဇဉ်ရှိသည်။ အရေးအခင်း အကြိမ်ကြိမ်တွင် အသက်စွန့်၍ ကယ်တင်ခဲ့သော ဂုဏ်ကျေးဇူးများကား သာမန် အရာရှိများနှင့် နှိုင်းယှဉ်၍ မရနိုင်ပေ။

မြစ်ကမ်းဘေးတွင် ကြိုဆိုနေသူများထဲတွင် ဦးဆောင်သူမှာ နန်းတော်တွင် အလုပ်အကျွေး ပြုနေသော မျက်နှာသာအရဆုံးသူ၊ အကြီးအကဲ ဖြစ်သည့် ဆူးဟွေးကျုံး၊ ဆူးကုန်းကုန်း မဟုတ်ပါလား။

“မေပညာရှင်အမတ်မင်း ပင်ပန်းလိုက်တာ”

ဆူးကုန်းကုန်းက အလျင်အမြန် ရှေ့ထွက်၍ ရယ်မောနှုတ်ဆက်ပြီးနောက်၊ နောက်လိုက်ငယ်လေးကို ဧကရာဇ်မင်းက ပေးသနားထားသည့် ဗန်းတစ်ခုကို ယူဆောင်လာရန် အမိန့်ပေးသည်။

“ဧကရာဇ်မင်းက မေပညာရှင်အမတ်မင်း ရေလမ်းခရီးနဲ့ ပြန်လာတာကို သတိရနေပါတယ်။ လမ်းမှာ ရေငွေ့တွေ အရမ်းများပြီး ကိုယ်ခံအား မကောင်းမှာ စိုးရိမ်လို့ ဂျင်ဆင်းနှင့် ဂျင်းပြုတ်ရည်ကို အထူးစီမံစေပြီး တော်ဝင် မီးဖိုချောင်ကနေ ပြုတ်ခိုင်းတာပါ”

ဆူးဟွေးကျုံးက ပြောပြီးနောက်၊ ဗန်းကို ကိုယ်တိုင်ယူ၍ မေဝမ့်ရှူး ရှေ့သို့ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် မြှောက်ကိုင်ပေးလိုက်သည်။

“မေပညာရှင်အမတ်မင်း ကြည့်ပါဦး၊ မီးဖိုငယ်လေးပေါ်မှာ နွေးထားတာ။ ဧကရာဇ်မင်းက ပူပူနွေးနွေး သောက်ပြီး အစာအိမ်ကို နွေးစေဖို့ အထူးမှာကြားထားပါတယ်” ဧကရာဇ်မင်းက ပေးသနားထားသော အရာဖြစ်သောကြောင့် ငြင်းပယ်ရန် မသင့်ပေ။

မေဝမ့်ရှူးသည် ပန်းပြာရောင် ကြွေခွက်အဖုံးကို ဖွင့်လိုက်ရာ၊ ပူနွေးသော ရေငွေ့များနှင့် စပ်ရှားရှား ဂျင်းနံ့တို့သည် နှာခေါင်းဝသို့ တစ်ဟုန်ထိုး တိုးဝင်လာသည်။

သူမ ထိန်းမရဘဲ အသံတိုးတိုးဖြင့် အနည်းငယ် ချောင်းဆိုးလိုက်မိသည်။

“ပြင်းလိုက်တာ... ဂျင်းနံ့က ပြင်းလိုက်တာ”

“ဟုတ်တာပေါ့” ဆူးဟွေးကျုံးသည် လက်ကိုပိုက်၍ ဂုဏ်ယူစွာ ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်တော်မျိုး ကိုယ်တိုင် တော်ဝင် မီးဖိုချောင်ကို ကြီးကြပ်ပြီး ပစ္စည်းတွေ ရွေးချယ်ခိုင်းတာပါ။ နှစ်တစ်ရာသက်တမ်း ဂျင်ဆင်းကို အတုတ်ဆုံး အပိုင်းကိုသာ ဖြတ်ပြီး ပြုတ်ရည်ထဲ ထည့်တယ်။ အဝါရောင် အခွံပါ ဂျင်းအိုကို တစ်တောင်းလုံးထဲကမှ တစ်လုံးနှစ်လုံးကိုသာ ရွေးတယ်။ ဧကရာဇ်မင်းရဲ့ အမိန့်တော်ပါတာမို့ မေပညာရှင်အမတ်မင်း၊ ဒီဟင်းရည်ခွက်က သေးပေမဲ့ စေတနာက အပြည့်ပါပဲ”

“စေတနာအပြည့်၊ အမှန်ပါပဲ၊ အဟွတ် အဟွတ် အဟွတ်၊ ခံစားရပါတယ်”

မေဝမ့်ရှူးသည် ချောင်းဆိုးရင်း ခွက်ကိုယူ၍ တမြုံ့မြုံ့ဖြင့် ခပ်ဖြည်းဖြည်း သောက်ရသည်။ ဆယ်မိနစ်ခန့်ကြာမှ ဂျင်ဆင်း ဂျင်းပြုတ်ရည်တစ်ခွက် ကုန်သွားသည်။

အထူးရွေးချယ်ထားသော ဂျင်းအို၏ အရသာသည် စပ်ရှားရှားရှိပြီး၊ နှစ်တစ်ရာသက်တမ်း ဂျင်ဆင်း၏ အရှိန်ကြောင့် အစာအိမ်ထဲတွင် ပူလောင်သွားသည်။

1 04

နောက်ဆက်တွဲ အကျိုးသက်ရောက်မှုက ကြီးမားလှသည်။

ဆူးဟွေးကျုံးက ခွက်အလွတ်ထဲသို့ ထပ်မံဖြည့်တင်းရန် လုပ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ၊ သူမသည် အဖုံးကို လက်ဖြင့် အလျင်အမြန် တားဆီးလိုက်သည်။

“ဒီလောက် ပြင်းတဲ့ ဂျင်ဆင်း ဂျင်းပြုတ်ရည်ကို၊ ဧကရာဇ်မင်းရဲ့ သနားကြင်နာတဲ့ စေတနာကို ကျွန်တော့်တစ်ယောက်တည်း ခံယူလို့ မဖြစ်ပါဘူး။ အမတ်နှစ်ဦးလည်း ဧကရာဇ်မင်းရဲ့ ကျေးဇူးတော်ကို ခံယူရပါမယ်”

ဆူးဟွေးကျုံးသည် အနည်းငယ် တုံ့ဆိုင်းသွားပြီး ဆိုလိုက်သည်။ “ဒါကတော့...”

သို့သော် ရုန်အမတ်နှင့် လီအမတ် နှစ်ဦးလုံးသည် ဝမ်းသာအားရဖြင့် မျက်နှာများ နီရဲကာ ချက်ချင်းပင် မြေပေါ်တွင် ဒူးထောက်၍ ဧကရာဇ်မင်း၏ ကျေးဇူးတော်ကို ဦးခိုက် လိုက်ကြသည်။

မြစ်ကမ်းဘေးတွင် အမတ်နှစ်ဦး၏ အကြီးအကျယ် ချောင်းဆိုးသံများနှင့် နှာချေသံများ ကြားတွင် မေဝမ့်ရှူးသည် ရေနွေးပူဖြင့် မျက်နှာသုတ်ပဝါကိုယူ၍ သုတ်သင်ရင်း ဧကရာဇ်မင်း၏ ကျန်းမာရေးကို မေးလိုက်၏။

“လပေါင်းများစွာ မျက်နှာတော်ကို မဖူးတွေ့ရတာ၊ ဧကရာဇ်မင်း ကျန်းမာရေး ကောင်းရဲ့လား”

ဆူးဟွေးကျုံးက သက်ပြင်းချရင်း “ဒီရက်ပိုင်း အမှုကိစ္စတွေ ရှုပ်ထွေးပါတယ်။ မေပညာရှင်အမတ်မင်း မရှိတဲ့အချိန်မှာ ကျေးရင်းခန်းမရဲ့ ပညာရှင်အမတ်အချို့ကို အစားထိုးပြီး အလုပ်အကျွေး ပြုခဲ့ရပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဘယ်လိုဖြစ်လဲ မသိဘူး၊ အကြိမ်များစွာ ရေးဆွဲခဲ့တဲ့ အမိန့်တော်တွေက... ဟင်း၊ ဧကရာဇ်မင်းရဲ့ စိတ်တော်နဲ့ မကိုက်ညီဘူး။ အကြိမ်ကြိမ် ပယ်ချခံရပြီး ပြင်ရတာတွေက များလို့ မလိုအပ်တဲ့ အခက်အခဲတွေ အများကြီး ထပ်ဖြစ်လာတယ်။ ကျန်းနန်ဒေသက ကိစ္စပြီးပြီ ဆိုတော့ ဧကရာဇ်မင်းက မေပညာရှင်အမတ်မင်း မြို့တော်ကို ပြန်လာမဲ့အချိန်ကို လည်ပင်းရှည်ပြီး စောင့်နေတယ်လို့ ကြားပါတယ်”

မေဝမ့်ရှူးသည် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပြီး ဆိုလိုက်သည်။ “ပြီးခဲ့တဲ့နှစ်ကမှ ပညာရှင်အမတ်မင်း သုံးဦး အသစ်ခန့်ထားတာ။ သူတို့အားလုံး ရုပ်ရည်သန့်စင်ပြီး ပညာဗဟုသုတက ထူးချွန်တယ်။ ဧကရာဇ်မင်းနဲ့လည်း အသက်ချင်း မကွာဘူး၊ ဘယ်သူမှ စိတ်တိုင်းမကျဘူးလား။ အလုပ်အကျွေးပြုတဲ့ အချိန်တိုနေသေးလို့၊ ဧကရာဇ်မင်းရဲ့ ဆန္ဒကို ကောင်းကောင်း မသိသေးတာ ဖြစ်မှာပါ။ နည်းနည်းကြာရင် အဆင်ပြေသွားမှာပေါ့”

ဆူးဟွေးကျုံးက တံခါးသုတ်ပုဝါကို လွှဲရင်း ပြုံးလိုက်ပြီး “မေပညာရှင်အမတ်မင်းက စနောက်နေပါပြီ။ မင်းသာ ပြန်ရောက်နေမှတော့ ဘယ်လို ပညာရှင်အမတ်မှ အလုပ်အကျွေးပြုဖို့ မလိုတော့ပါဘူး”

သူသည် မြစ်ကမ်းဘေးတွင် ထွက်ပေါ်လာသော နေလုံးကို ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ဟောဗျာ၊ ဒီနေလုံးကို ကြည့်ရင် နန်းတော်မှာ နံနက်ခင်း ညီလာခံ ပြီးလုနီးပါး ရှိပြီ။ မေပညာရှင်အမတ်မင်း အခုပဲ ကျွန်တော်မျိုးနဲ့အတူ နန်းတော်ထဲ ဝင်ရောက်ပြီး ဧကရာဇ်မင်းနဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင် ဖူးတွေ့မလား၊ ဒါမှမဟုတ်...”

မြစ်ကမ်းဘေးရှိ တိတ်ဆိတ်ခန့်ညားသော အစိုးရဝတ်စုံနက်များ ဝတ်ဆင်ထားသည့် လူအုပ်ကြီးကြားမှ ရုတ်တရက် တောက်ပသော အနီရောင်သည် လျှပ်တစ်ပြက် ပေါ်လာသည်။

++++++