အခန်း ၂

2 01

အခန်း ၂

အနီရောင်ဝတ်ရုံရှည်ခြုံထားသော တောက်ပသည့် အမျိုးသမီးချောတစ်ဦးသည် လူအုပ်ကို အတင်းခွဲ၍ ရှေ့ဆုံးသို့ တိုးဝင်လာပြီး၊ ကြည်လင်ပြတ်သားသော အသံဖြင့် ခေါ်လိုက်သည်။

“ခင်ပွန်း…”

မေဝမ့်ရှူးသည် ချက်ချင်း လှည့်ကြည့်ပြီး ဆိုလိုက်သည်။ “...ဇနီး ဘာလို့ ရောက်လာတာလဲ။ အိမ်မှာ စောင့်နေဖို့ ပြောထားတယ် မဟုတ်လား”

တောက်ပသော မိန်းမလှလေးသည် ရှက်ရွံ့စွာ၊ မျက်လုံးထဲတွင် ဆောင်းဦးရေပမာ ရစ်ဝဲနေသော မျက်ရည်များဖြင့် ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်စွာ ပြောလိုက်သည်။ “ခင်ပွန်း၊ ဒီဇနီးက လွမ်းလို့ပါ။ တစ်ရက် မတွေ့ရတာ၊ သုံးနှစ် ဝေးကွာသလိုပါပဲ”

ဆူးဟွေးကျုံး ဆူးကုန်းကုန်း၏ ပါးစပ်ထောင့်သည် တွန့်ကနဲ ဖြစ်သွားသည်။

မြစ်ကမ်းဘေးတွင် လူတစ်ရာနီးပါး ရပ်နေသည် မဟုတ်ပါလား။

ဇနီးမောင်နှံတို့၏ ချစ်စကားကို လူအများရှေ့တွင် ဤသို့ ပြောလိုက်သည်။ မေအမတ်မင်း ကိုယ်တိုင်က အေးဆေးတည်ငြိမ်သော သဘောရှိသော်လည်း၊ သူ အသစ် လက်ထပ်ထားသော ဇနီးသည်က...

ဆူးကုန်းကုန်းက ချောင်းဟန့်လိုက်ပြီး စကားစကို ပြန်ဆက်သည်။ “ခုနက နေမွန်းမတည့်သေးဘူး ပြောသလို၊ ခဏနေရင် နံနက်ခင်း ညီလာခံ ပြီးတော့မှာပါ။ နန်းတော်ထဲ ဝင်ဖို့ မြင်းရထား အသင့်ပြင်ထားပါတယ်။ မေပညာရှင်အမတ်မင်းက ဆက်ပြီး...”

“ခင်ပွန်း” ကမ်းနားက မိန်းမလှလေးသည် ဂါဝန်ကို မတင်ပြီး ပြေးလာကာ မေဝမ့်ရှူး၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ခေါင်းစိုက် ဝင်လာသည်။

မေဝမ့်ရှူး၏ ပုံပန်းသဏ္ဌာန်သည် ပိန်သွယ်ပြီး သေးသွယ်သဖြင့် မေကတော်ထက် သိပ်မမြင့်ပေ။ မိန်းမလှလေးသည် တန်းတန်းမတ်မတ် ရင်ခွင်ထဲဝင်လာသောအခါ မေအမတ်သည် တစ်ဝက်ခန့် နောက်ဆုတ် သွားရသည်။

“ယန်ရန်” သူမသည် ခါးကို ဖေးမရင်း နူးညံ့စွာ သတိပေးလိုက်သည်။ “မင်း ငါ့ကို လေထဲ လွင့်ထွက်မတတ် တိုက်မိတော့မလို့”

မေကတော်သည် အင်း ဟု အသံပြု၍ မျက်ဝန်းနီရဲစွာဖြင့် ဆိုသည်။ “ခင်ပွန်း၊ ပိန်သွားလိုက်တာ”

မြစ်ကမ်းဘေးရှိ ချစ်သူစုံတွဲသည် တစ်ဦးက နှင်းပွင့်ပမာ သန့်စင်ပြီး၊ တစ်ဦးက မက်မွန်ပွင့်ပမာ တောက်ပကာ၊ နူးညံ့စွာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်နေကြသည်။ လူတစ်ရာနီးပါးကို လေကဲ့သို့ သဘောထားလိုက်သည်။

ဆူးဟွေးကျုံးသည် သွားများနာကျင်လာသည်အထိ မြင်တွေ့ရသဖြင့် ချောင်းဟန့်ကာ နူးညံ့စွာ ပြောလိုက်သည်။ “မြစ်ကမ်းဘေးမှာ လေပြင်းတယ်၊ သခင်မ မြင်းရထားထဲကို စောစော ပြန်သွားတာ ကောင်းမယ်။ မေပညာရှင်အမတ်မင်း အနေနဲ့ကတော့၊ အခု နန်းတော်ထဲ အရင်ဝင်မှာလား ဒါမှမဟုတ်...”

ထိုစကားကြောင့် မေဝမ့်ရှူး သတိရသွားသည်။

သူမ လှည့်ကြည့်ကာ ယဉ်ကျေးစွာ ပြောလိုက်သည်။ “ဆူးကုန်းကုန်း လာရောက် ကြိုဆိုရတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဧကရာဇ်မင်းကို ပြန်လျှောက်ပေးပါ၊ ကျွန်တော်မျိုး ကိုယ်ပေါ်မှာ ဖုန်တွေပေနေလို့ အိမ်ကို အရင်သွားပြီး သန့်စင်မယ်၊ ပြီးမှ အမြန်ဆုံး နန်းတော်ကို ဝင်ပြီး အစီရင်ခံပါ့မယ်”

2 02

ဆူးဟွေးကျုံးသည် ပြောချင်သော်လည်း နှုတ်ဆိတ်သွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် တိုတိုတုတ်တုတ်ဖြင့်သာ တိုက်တွန်းနိုင်တော့သည်။ “မေပညာရှင်အမတ်မင်း မြန်မြန်လုပ်ပါ၊ ဧကရာဇ်မင်းက နန်းတော်မှာ စောင့်နေပါတယ်”

မေဝမ့်ရှူးက ပြုံးကာ လက်ခံလိုက်သည်။

သူမသည် ယခုတစ်ကြိမ် အတူလိုက်ပါလာသော အမတ်နှစ်ဦးကို လှည့်ကာ လက်သီးအုပ်မိုး၍ အရိုအသေ ပေးလိုက်သည်။ “ဒီတစ်ကြိမ် ကျန်းနန်ဒေသ စစ်ဆေးရေးမှာ အမတ်နှစ်ဦးဟာ ညဉ့်နက်တဲ့အထိ ပင်ပန်းခဲ့ရတယ်။ လအနည်းငယ်အတွင်းမှာပဲ ပုံနေတဲ့ ပြည်နယ်စာရင်းအင်း အားလုံးကို ရှင်းလင်းပြီး၊ အကြီးအကျယ် လာဘ်စားမှု မှတ်တမ်းများ၊ နှစ်ရှည်လများ ဖြေရှင်းမရသေးသော အမှုဟောင်းများကို ဖော်ထုတ်ခဲ့တယ်။ ကျွန်တော်မျိုးဟာ ဧကရာဇ်ထံမှာ အမှန်အတိုင်း ပြန်လည်လျှောက်တင်ပြီး အကျိုးကျေးဇူးအတိုင်း ဆုမြှင့်စေမှာပါ ခင်ဗျာ”

ရုန်အမတ်နှင့် လီအမတ်တို့သည်လည်း ခေါင်းငုံ့၍ ပြန်လည် အရိုအသေ ပေးကြပြီး ပြောလိုက်ကြသည်။ “ကျွန်တော်မျိုးတို့ ဘယ်လိုလုပ် ပင်ပန်းပါတယ် ပြောရဲမှာလဲ ဒီခရီးစဉ်မှာ အောင်မြင်မှုတွေ ရခဲ့တာဟာ ဧကရာဇ်မင်းက ဧကရာဇ်ဓားမြှောင် ပေးသနားထားလို့ရယ်၊ မေပညာရှင်အမတ်မင်းက အလယ်မှာ ထိန်းချုပ်ပေးခဲ့လို့ရယ်ပါ။ ကျန်းနန်ဒေသက အကျင့်ပျက် အရာရှိတွေဟာ ရမ်းကားဖို့ မဝံ့ရဲတာမို့ ကျွန်တော်မျိုးတို့ဟာ သဲလွန်စတွေကို အလွယ်တကူ ရှာဖွေနိုင်ခဲ့တာပါ။ ဧကရာဇ်မင်းက သန့်ရှင်းတယ်၊ မေပညာရှင်အမတ်မင်း ပင်ပန်းတယ်”

မေဝမ့်ရှူးသည် အနည်းငယ် ပြုံး၍ ယဉ်ကျေးစွာ ပြောသည်။ “နှစ်ဦးစလုံးက ချီးကျူးလွန်ပါပြီ။ ဧကရာဇ်ကို သစ္စာရှိတဲ့၊ တိုင်းပြည်ကိုချစ်တဲ့ စိတ်တစ်ခုသာ ရှိရင် နှစ်ဦးစလုံးရဲ့ အနာဂတ်ဟာ တောက်ပနေမှာပါခင်ဗျာ”

မြစ်ကမ်းဘေးရှိ လူတစ်ရာနီးပါး၊ မျက်လုံးနှစ်ရာသည် မေအမတ်မင်းနှင့် ဇနီးချောတို့ ပူးတွဲ၍ မေအိမ်တော် မြင်းရထားပေါ်သို့ တက်ရောက်သွားသည်ကို တစ်ညီတစ်ညွတ်တည်း ကြည့်နေကြသည်။

မြင်းရထားထဲသို့ မဝင်မီ တစ်စက္ကန့်အလိုတွင်၊ မေအမတ်သည် လက်ထဲမှ အလွန်ကြည်လင်သော ကျောက်စိမ်းလက်ကောက် တစ်ကွင်းကို ထုတ်ယူကာ မေကတော်၏ လက်ကို ဆွဲယူပြီး လက်ကောက်ကို လက်ကောက်ဝတ်တွင် စွပ်ပေးလိုက်သည်ကို လူအများက ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လိုက်ရသည်။

ဖြည်းညင်းစွာ ထွက်ခွာသွားသော မြင်းရထား၏ နောက်တွင်၊ မရေမတွက်နိုင်သော အားကျမှုနှင့် ရှုပ်ထွေးသော အကြည့်များ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

“တကယ်တော့ လူထက်သာတဲ့သူ အမြဲရှိနေတာပါပဲ”

ရုန်အမတ်နှင့် လီအမတ်တို့သည် ၎င်းတို့နှစ်ဦး စောင့်ဆိုင်းနေသော မြင်းရထားများဆီသို့ ဘေးချင်းယှဉ် လျှောက်သွားရင်း တိုးတိုးလေး ညည်းညူလိုက်သည်။ “မေပညာရှင်အမတ်မင်းကို ကြည့်ပါဦး၊ အိမ်မှာ ကျောက်စိမ်းလို ဇနီးချောရှိတယ်၊ နန်းတော်မှာ ဧကရာဇ်မင်းက စိတ်ထဲထားတယ်၊ ငယ်ရွယ်တဲ့အရွယ်မှာ အောင်မြင်ပြီး ရာထူးတိုးတာက လွယ်ကူတယ်။ ငါတို့နှစ်ယောက်က သူ့နောက်ကို လိုက်ပြီး အပြင်ထွက် အမှုထမ်းရတာ၊ ပူးပေါင်း စစ်ဆေးတာလို့ ပြောပေမဲ့၊ ဟဲ ဟဲ၊ ပင်ပန်းဆင်းရဲ ရတာက တခြားသူအတွက် အဝတ်ချုပ်ပေးရတာပဲ ဖြစ်မှာပါ”

လီအမတ်က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ “နောက်ကွယ်မှာ မကျေနပ်တဲ့ စကားတွေ အများကြီး ပြောမဲ့အစား၊ ရုန်အမတ် ဘာလို့ သူ့မျက်မှောက်မှာ မပြောရဲတာလဲ” ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ၎င်းသည် မြင်းရထားပေါ်သို့ တက်၍ ထွက်ခွာသွားသည်။

2 03

မြစ်ကမ်းဘေးတွင် တော်ဝင်လှေကို ကြိုဆိုသူများ လူစုကွဲသွားတော့သည်။

ဘီးများ ဖြည်းညင်းစွာ လည်ပတ်သံနှင့်အတူ မြစ်ကမ်းဘေးမှ မြူခိုးများသည် တဖြည်းဖြည်း ဝေးကွာသွားသည်။

မြစ်ကမ်းဘေးတွင် ကျောက်စိမ်းပမာ ကြော့ရှင်းလှပသော ပုံပန်းသဏ္ဌာန်သည် မြင်းရထားထဲ၌ အတင်းအဓမ္မ ထိန်းထားရသော စိတ်ဓာတ်ကို ဖြေလျှော့လိုက်သည်။ တစ်ကိုယ်လုံးရှိ အရိုးများ လျော့ရဲသွားသကဲ့သို့ ဇနီး၏ ပခုံးပေါ်သို့ မှီချလိုက်သည်။

“ယန်ရန်” မေဝမ့်ရှူးသည် မျက်လုံးများကို မှုန်ဝါးစွာ ဖွင့်ရင်း သက်တောင့်သက်သာဖြစ်မည့် ပုံစံကို ချိန်ဆပြီး မျက်ခွံများ ဖြည်းညင်းစွာ မှိတ်သွားသည်။ “အိပ်ချင်တယ်၊ မသက်မသာ ဖြစ်တယ်၊ မှီခွင့်ပြုပါဦး”

မြင်းရထားထဲတွင် ရေနွေး၊ မျက်နှာသုတ်ပဝါနှင့် အမျိုးမျိုးသော အနွေးဓာတ်ပေးသည့် ပစ္စည်းများ အသင့်ပြင်ထားပြီးသား ဖြစ်သည်။ ယန်ရန်သည် ငွေသား လက်ပူခွက်ကို ပေးလိုက်ပြီး ခင်ပွန်း၏ ဖြူစင်သော နဖူးကို လက်ဖြင့် စမ်းလိုက်ရာ၊ ချွေးစေးများ စမ်းမိသည်။

ယန်ရန်သည် အခြေအနေကို နားလည်သွားပြီး မေးသည်။ “နေရာဟောင်းက ပြန်နာလာတာလား”

“အင်း”

ဤသည်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကတည်းက စွဲကပ်လာသော ရောဂါဟောင်းဖြစ်သည်။

ပထမတွင် ပခုံးနှင့် လက်ကောက်ဝတ်သာ ဖြစ်ပြီး၊ မိုးအုံ့၍ အအေးဓာတ် ခံရသည့်အခါတိုင်း အပ်နဲ့ ထိုးသလို နာကျင်မှုက မပြတ် တရစပ် နာကျင်စေသည်။

ပြီးခဲ့သည့် နှစ်နှစ်အတွင်းတွင်မူ ငယ်စဉ်ကလို ခန္ဓာကိုယ် အခံကောင်းခြင်း မရှိတော့၍ ဖြစ်သည်။ သို့မဟုတ် မြို့တော်၏ ဆောင်းရာသီသည် အလွန်အေးသည်ကြောင့် ဖြစ်မည်။ တစ်နှစ်ထက်တစ်နှစ် ရောဂါက ပိုမိုပြန့်ပွားလာကာ၊ တဖြည်းဖြည်းနှင့် တစ်ကိုယ်လုံးရှိ အရိုးများ မသက်မသာ ဖြစ်လာတော့သည်။

ယန်ရန်သည် ရေနွေးထဲတွင် လက်ကို စိမ်၍ မေဝမ့်ရှူးကို သူမ၏ ပေါင်ပေါ်တွင် စောင်း၍ လဲလျောင်းစေသည်။ ဖြူစွတ်နွေးထွေးသော လက်ချောင်းများက လဲလျောင်းနေသော်လည်း တွန့်ချိုးနေဆဲ ဖြစ်သော မျက်ခုံးအလယ်ကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖိနှိပ် နှိပ်နယ်ပေးသည်။

“ကျန်းနန်ဒေသမှာ ရေငွေ့တွေ ထူထပ်လို့ အေးခဲသွားတာလား”

“အင်း” မေဝမ့်ရှူးသည် အနှိပ်ခံရသဖြင့် တစ်ကိုယ်လုံး သက်တောင့်သက်သာရှိပြီး အသံက တိုးလျလျဖြစ်နေသည်။ “ဒီတစ်ခေါက် အတူလိုက်လာတဲ့ စစ်ဆေးရေး အရာရှိနှစ်ဦးထဲက လီအမတ်ကတော့ အဆင်ပြေသေးတယ်၊ ရုန်အမတ်ကတော့ ငါ့ကို ကော်ပတ်လို ကပ်နေတာပဲ။ နေ့တိုင်း နံနက် ည နှစ်ကြိမ် မေးမြန်းစုံစမ်းတယ်။ နေ့လယ်ဆို သစ်သီးအစိုတွေ ပို့တယ်၊ ညဆို ညစာ မုန့်တွေ ပို့တယ်။ ချွေးမက ယောက္ခမကို ပြုစုတာထက်တောင် ပိုပြီး စိတ်အားထက်သန်တယ်။ မလုပ်ဖို့ ပြောလည်း မကြားချင်ယောင် ဆောင်တယ်။ ညဘက် ရေနွေးချိုးတာကိုလည်း အချိန်ကြာကြာ မချိုးရဲဘူး၊ တစ်ဝက်လောက်ရောက်မှ ရုန်အမတ်က ရုတ်တရက် ဝင်လာပြီး ငါ့ကို နောက်ကျောတိုက်ပေးမယ်လို့ ငိုယိုအော်ဟစ်မှာ စိုးရိမ်လို့”

2 04

ယန်ရန်သည် ဒေါသထွက်၍ နှုတ်ခမ်းကိုက်လိုက်ပြီး မေးသည်။ “ထပ်ပြီးတော့ လောဘကြီးပြီး ချော့မော့တတ်တဲ့သူ တစ်ယောက်လား”

“ချော့မော့တတ်တဲ့ လူယုတ်မာပဲ ဆိုရင်တောင် အဆင်ပြေဦးမယ်” မေဝမ့်ရှူးက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

“သူက အလုပ်ကို လုပ်တတ်တဲ့ အရည်အချင်းရှိသူ၊ နည်းလမ်း ကျွမ်းကျင်သူ ဖြစ်နေတယ်။ မြင်းရထားပေါ်မှာ ရေအနက် ဘယ်လောက်ရှိလဲဆိုတာ မမြင်ဘူးလား။ ပြန်ယူလာတဲ့ သေတ္တာအပြည့်က ပြဿနာရှိတဲ့ စာရွက်စာတမ်းနဲ့ စာရင်းဇယားတွေပဲ။ ကျန်းနန်ဒေသရဲ့ ရေကြောင်းဌာနဟာ အမြစ်ကနေ ပုပ်နေတာ။ သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး အကြီးအကဲကနေ အောက်ခြေ အရာရှိတွေအထိ ဘယ်သူမှ မလွတ်ဘူး၊ အားလုံးကို စစ်ဆေးရမယ်။ လီအမတ်နဲ့ ရုန်အမတ်တို့ဟာ ဒီတစ်ကြိမ်မှာ ရာထူးတက်တော့မယ်”

ယန်ရန်သည် မေဝမ့်ရှူး၏ ပင်ပန်းနေသော မျက်နှာကို ဂရုဏာဖြင့် ကြည့်ရင်း၊ လက်ချောင်းများဖြင့် မျက်ခုံးရိုးကို ဖြည်းညင်းစွာ နှိပ်နယ်ပေးသည်။

“နောက်တစ်ခါ မြို့တော်ကနေ အပြင်ထွက် အမှုထမ်းရတဲ့ အလုပ်မျိုးဆိုရင် ငြင်းလိုက်ပါတော့”

“ငြင်းချင်ပေမဲ့ ငြင်းလို့ မရဘူး” မေဝမ့်ရှူးသည် မျက်လုံးမှိတ်ထားရင်း တိုးတိုးလေး ညည်းညူသည်။ “ဧကရာဇ်မင်းကို ကျန်းနန်ဒေသက ရာသီဥတု စိုစွတ်ပြီး အေးတဲ့အကြောင်း၊ ခရီးဝေးတဲ့အကြောင်း၊ ပြီးတော့ လက်ပေါ်မှာ သွေးစွန်းမဲ့ အလုပ်မျိုးကို ငါ မလုပ်ချင်ကြောင်း ပြောပြတယ်။ သူက နောက်နေ့မှာပဲ ဒေါင်းမွေးဝတ်ရုံ ပေးသနားတယ်။ ငါ ဘာပြောလို့ ရနိုင်တော့မလဲ”

ယန်ရန်သည် အနည်းငယ် ထူးဆန်းကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် လက်ထဲမှ အလုပ်ကို ရပ်လိုက်ပြီး အံ့အားသင့်စွာ မေးသည်။ “ဘာလက်ပေါ်မှာ သွေးစွန်းမဲ့ အလုပ်မျိုးလဲ ဒီတစ်ခေါက် အလုပ်က ကျန်းနန်ဒေသကို စစ်ဆေးဖို့ မဟုတ်ဘူးလား”

“ကျန်းနန်ဒေသကို စစ်ဆေးတာက အမတ်နှစ်ဦးရဲ့ အလုပ်၊ ငါ တာဝန်ယူရတာ စစ်ဆေးတာ မဟုတ်ဘူး”

မေဝမ့်ရှူးသည် မျက်လုံးကို အနည်းငယ် ဖွင့်လိုက်ပြီး ထောင့်တစ်နေရာရှိ တောက်ပသော ဧကရာဇ်ဓားမြှောင်ကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။ “အလုပ်ပြီးသွားပြီ၊ အခု မင်းကို ပြောပြလည်း အရေးမကြီးတော့ပါဘူး”

“ဧကရာဇ်မင်းက ဧကရာဇ်ဓားမြှောင် ပေးသနားတယ်။ ဒီခရီးစဉ်မှာ ငါ့မှာ တာဝန်ရှိတာက ရုန်ချန်နဲ့ လီလန်ဟယ်တို့ကို စောင့်ကြည့်ဖို့ပဲ။ သူတို့နှစ်ဦးဟာ ဒေသခံအရာရှိတွေနဲ့ ပူးပေါင်းကြံစည်တာ၊ အပြစ်တွေကို ဖုံးကွယ်တာမျိုး ရှိတဲ့ အရိပ်အယောင် မြင်တာနဲ့ မြို့တော်ကို ပြန်အစီရင်ခံစရာ မလိုဘဲ ချက်ချင်း အခင်းဖြစ်ပွားရာ နေရာမှာ ခေါင်းဖြတ်သတ်ပစ်ဖို့ပဲ”

++++++