အခန်း ၃

3 01

အခန်း 3

မြင်းရထားသည် ကျောက်ပြားခင်းထားသော လမ်းပေါ်၌ ဖြည်းညင်းစွာ ခုတ်မောင်းရင်း မြို့တော်အရှေ့ဘက်ရှိ မေပညာရှင်အမတ်မင်း၏ အိမ်တော်ရှေ့တွင် ရပ်နားလိုက်သည်။

အပြာရောင်အုတ်ကြွပ်နှင့် အဖြူရောင်နံရံများရှိသော ဤအိမ်တော်ကြီးသုံးဆင့်သည် လွန်ခဲ့သည့် နှစ်နှစ်က ဧကရာဇ်မင်းက ပေးသနားထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ဧကရာဇ်မင်းသည် မူလက နန်းတော်နှင့် ပိုမိုနီးစပ်သော ရှီနန်မိသားစု၏ အိမ်ဟောင်းကို ပေးသနား လိုသော်လည်း မေဝမ့်ရှူးက အကြိမ်ကြိမ် ငြင်းဆန်ခဲ့သည်။ ပထမတွင် ရှီနန်အိမ်ဟောင်းသည် အလွန်ကြီးမားပြီး မေမိသားစုက လူနည်းသောကြောင့် အလွန်အမင်း ကျယ်ဝန်းသည်ဟု အကြောင်းပြခဲ့သည်။ ဧကရာဇ်မင်းကမူ ဂရုမစိုက်ဘဲ ဆက်လက် ပေးသနားရန် တိုက်တွန်းခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် လမ်းဘေး ကောလာဟလများကို အသုံးပြု၍ ငြင်းပယ်ခဲ့ရသည်။ ရှီနန်မိသားစု ရာပေါင်းများစွာကို မြို့တော်အနောက်ဘက်တွင် ခေါင်းဖြတ်ပြီးနောက်ပိုင်း၊ အိမ်ဟောင်းတွင် ညတိုင်း သရဲငိုသံများ ကြားနေရသည် ဟူသော ပြိတ္တာအိမ်၊ မင်္ဂလာမရှိသော နေရာဟူသည့် ဂုဏ်ပုဒ်ဖြင့် နောက်ဆုံးမှ ငြင်းပယ်နိုင်ခဲ့သည်။

ယခုအခါ ပေးသနားလိုက်သော အိမ်တော်သည် ဧကရာဇ်မင်း၏ ငယ်စဉ်က အရှေ့နန်းတော် ဆရာ၊ တော်ဝင်ကျောင်းတော်၏ အကြီးအကဲဖြစ်သူ ချွေ့အမတ်၏ အိမ်ဟောင်းဖြစ်သည်။

ချွေ့မိသားစု အိမ်ဟောင်းကို မပေးသနားမီက လုံးဝ ပြန်လည်မွမ်းမံထားပြီး၊ ခေါင်မိုးကို အုတ်ကြွပ်အသစ်များဖြင့် ဖုံးအုပ်ကာ၊ တန်းများကိုလည်း သုတ်ဆေးအသစ်များဖြင့် ဆေးခြယ်ထားသည်။ အိမ်ခေါင်မိုးအောက်ရှိ စာကလေးအသိုက်ပင်လျှင် ယခုနှစ်မှ အသစ် ပြန်ဆောက်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

တံခါးမကြီး၏ မုခ်ဦးတွင် ချိတ်ဆွဲထားသော အနက်ရောင်နောက်ခံ၊ ရွှေရောင်စာလုံးများဖြင့် ရေးထိုးထားသည့် ဆိုင်းဘုတ်သည်လည်း အသစ်ပင်။

ရိုးရှင်းသော မေပညာရှင်အမတ်မင်း အိမ်တော် ဟူသော စာလုံးလေးလုံးကို ယခုလက်ရှိ ဧကရာဇ်မင်း ကိုယ်တိုင် လက်ရေးဖြင့် ရေးထိုးထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ဆိုင်းဘုတ်၏ ဘယ်ဘက်အောက်ထောင့်ရှိ အနီရောင်တံဆိပ်မှာ ဧကရာဇ်မင်း၏ ကိုယ်ပိုင် တံဆိပ်တုံး ဖြစ်သည်။

ဆိုင်းဘုတ်ကို စတင်ချိတ်ဆွဲစဉ်ကာလက မြို့သူမြို့သားများ နေ့စဉ် လာရောက်ကြပြီး တံခါးဝတွင် ခေါင်းပြူ၍ တစ်နေကုန် ကြည့်ရှုကြသည်။ ထို့နောက် တစ်မိသားစုလုံးကို ခေါ်၍ ဆိုင်းဘုတ်ကို အရိုအသေပြုပြီးမှသာ ကျေနပ်စွာ ပြန်သွားလေ့ရှိကြသည်။

မေဝမ့်ရှူးသည် နန်းတော်မှ အိမ်ပြန်တိုင်း မြင်းရထားမှာ တံခါးဝရှိ လမ်းကြားငယ်တွင် နာရီဝက်ခန့် ပိတ်မိနေသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် ဘေးတံခါးမှသာ ဝင်ထွက်ခဲ့ရသည်။

ဆိုင်းဘုတ်ကို လာရောက်ကြည့်ရှုခြင်း ဟူသော စည်ကားသည့် မြင်ကွင်းသည် မြို့သူမြို့သား အားလုံးနီးပါး တစ်ပတ်လည်ပြီးမှသာ လအနည်းငယ်အကြာတွင် ငြိမ်သက်သွားခဲ့သည်။

“သခင်၊ ရောက်ပါပြီ” အပြင်လူ မရှိသည့်အခါ ယန်ရန်သည် ခင်ပွန်းဟု မခေါ်တော့ဘဲ ပုံမှန်အတိုင်း ခေါ်ဝေါ်ကာ ဟန်ဆောင်အိပ်နေသော မေဝမ့်ရှူးကို ဖြည်းညင်းစွာ တွန်းနှိုးလိုက်သည်။

မေအိမ်တော်၏ အိမ်တော်ထိန်း ချန်ပေါ်သည် တစ်အိမ်လုံးရှိ အစေခံ နှစ်ဆယ်ကျော်တို့နှင့်အတူ တံခါးအပြင်ဘက်တွင် ရိုသေစွာ ရပ်လျက် လပေါင်းများစွာ အိမ်မှ ခွဲခွာနေသော သခင်ကို ကြိုဆိုနေကြသည်။

မေဝမ့်ရှူးသည် မြင်းရထားပေါ်မှ ဆင်းပြီးနောက် ဧကရာဇ်ပေးသနားသည့် ဒေါင်းမွေးဝတ်ရုံကို ချွတ်၍ ယန်ရန်အား ပေးလိုက်သည်။

3 02

ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းပြီးနောက် မြင်းရထားထောင့်တွင် မေ့ကျန်ခဲ့သော ဧကရာဇ်ဓားမြှောင်ကို သတိရ၍ လှည့်အယူတွင်၊ မြင်းရထားနောက်မှ လိုက်ပါလာသော အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် မြားလက်ရှည် ဝတ်ဆင်ထားသည့် လူငယ်သည် အသံတိတ် လှေကားပေါ်မှ တက်၍ ဧကရာဇ်ဓားမြှောင်ကို ကိုင်ဆောင်လာခဲ့သည်။

မေဝမ့်ရှူးက သူ့ကို အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ကျေးဇူးပါပဲ”

လူငယ်လေးက ဣန္ဒြေရရ ခေါင်းတစ်ချက် ညိတ်၍ တောက်ပသော ဧကရာဇ်ဓားမြှောင်ကို ပေးလိုက်သည်။

အိမ်တော်ထိန်းချန်ပေါ်သည် တံခါးဝတွင် ရပ်လျက် မျက်နှာစိမ်းဖြစ်သော အဖြူရောင်ဝတ် လူငယ်ကို စူးစမ်းစွာ ကြည့်လိုက်သည်။ အသက် တစ်ဆယ့်ခုနစ်၊ တစ်ဆယ့်ရှစ်နှစ်ခန့်ရှိပြီး၊ ဆံပင်ကို ကျောဘက်တွင် ပုံသွင်းစည်းနှောင်ထားကာ၊ စစ်သည်တော် မြားလက်ရှည် ပိုးထည်ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသည်။ “ဒီလူက ဘယ်သူပါလဲ...”

“အာ၊ သူ့နာမည်က ရှန်ယီချန်။ အိမ်မှာ အမှတ်စဉ် ခုနစ် ဖြစ်လို့ ရှောင်ချီလို့ ခေါ်နိုင်တယ်”

မေဝမ့်ရှူးက တိုတိုတုတ်တုတ် မိတ်ဆက်သည်။ “သူက ကျွန်တော့် အသစ်ခေါ်ထားတဲ့ သက်တော်စောင့်ပါ။ စားစရိတ်ကို ပထမတန်းစား သက်တော်စောင့် နှုန်းထားအတိုင်း ပေးရပါမယ်”

ချန်ပေါ်က လက်ခံလိုက်ပြီး အနောက်ဘက်ခြမ်းခြံဝန်းရှိ အဆောင်ဘက်သို့ သက်တော်စောင့်အသစ် ရှန်ယီချန်ကို ခေါ်ဆောင်သွားရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

သို့သော် ရှန်ယီချန်သည် နေရာမှ မရွေ့ဘဲ ဒေါသတကြီးဖြင့် မေဝမ့်ရှူးကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။

ထိုဒေါသထွက်နေသည့် အကြည့်က မေဝမ့်ရှူးကို သတိရစေသည်။ သူမသည် ချန်ပေါ်ကို တားဆီး၍ ထပ်မံမှာကြားလိုက်သည်။ “ရှန်သက်တော်စောင့်ရဲ့ လစဉ်လစာက တခြားသူတွေနဲ့ မတူဘူး၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ဘဏ္ဍာစာရင်းကနေ ပေးရမယ်။ ပြီးတော့၊ သူ့အတွက် သီးသန့် အလုပ်ရှိတယ်၊ သူ့ကို သီးသန့် အေးဆေးတဲ့ အဆောင်တစ်နေရာမှာ နေစေ၊ အိမ်တော် သခင်မ အဆောင်နဲ့ နီးနိုင်သမျှ နီးအောင် ထားပေးပါ”

ထိုအခါမှ ရှန်ယီချန်သည် ကျေနပ်သွားပြီး လိုက်ပါသွားတော့သည်။

ယန်ရန်သည် ရှေ့မှ လမ်းပြရင်း နှစ်ဦးသား မကြာသေးမီ လများအတွင်း အိမ်တော် အခြေအနေအချို့ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောဆိုရင်း အရှေ့ဘက် အိမ်တော်ဆောင်သို့ ရောက်လာကြသည်။

အခန်းထဲတွင် ရေနွေးများ၊ သစ်သားရေချိုးကန်ကြီးနှင့် ရေချိုးရန် ဆေးရည်များကို ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားသည်။ အညိုရောင်ပြုတ်ရည် အိုးကြီးတစ်လုံးကို မီးဖိုချောင်မှ ယူလာကာ ရေချိုးကန်ထဲသို့ ပွက်ပွက်ဆူအောင် လောင်းထည့်လိုက်သည်။

တံခါးများ အသေအချာပိတ်ထားသော အတွင်းခန်းထဲတွင် မေဝမ့်ရှူးသည် နောက်ဆုံး၌ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး အားလုံးနှင့် ဟန်ဆောင်မှုအားလုံးကို ချွတ်ချပစ်နိုင်ခဲ့ပြီး၊ ကာလကြာရှည်စွာ ကင်းကွာခဲ့သော ရေနွေးချိုးခြင်းကို သက်တောင့်သက်သာ၊ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ခံစားလိုက်သည်။

ခေါင်းပေါ်ရှိ ဆံပင်ရှည်များကို စိုစွတ်စွာ ဖားလျားချထားသည်။ သူမသည် မျက်လုံးမှိတ်ကာ သစ်သားကန်ကြီး၏ ဘေးတွင် မှီလျက် တရေးအိပ်ချင်နေသည်။ ယန်ရန်သည် နောက်မှ ရပ်လျက် သူမ၏ ယောက်ျားပုံစံဆံထုံးကို ဖြည်ပေးပြီး၊ လက်ချောင်းများဖြင့် ဦးရေပြားကို ဖြည်းညင်းစွာ နှိပ်နယ်ပေးသည်။

3 03

“ဆယ်မိနစ်ပဲ ချိုးမယ်” မေဝမ့်ရှူးသည် ရုတ်တရက် ရုန်းကန်နိုးထလာပြီး ထောင့်ရှိ နာရီခွက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ “ဆယ်မိနစ်ပြည့်ရင် နိုးပါ၊ ခဏနေ နန်းတော်ဝင်ပြီး အစီရင်ခံစာ တင်သွင်းရဦးမယ်”

“နာရီဝက်ပါ၊ အဲဒီထက် လျှော့လို့ မဖြစ်ပါဘူး။ မဟုတ်ရင် ဆေးအာနိသင် အပြည့်အဝ မရနိုင်ဘူး” ယန်ရန်သည် တိုးတိုးလေး ညည်းညူသည်။ “သခင်က အရင်တစ်ခေါက်လိုမျိုး နန်းတော်ရှေ့ ရောက်ခါနီးမှ နာလို့ မတ်တပ်မရပ်နိုင်ဘဲ လမ်းတစ်ဝက်က ပြန်လှည့် လာချင်တာလား”

“ဆယ်မိနစ်၊ အချိန်မှန် နိုးပေးပါ” မေဝမ့်ရှူးသည် သစ်သားကန်ဘောင်တွင် မှီလျက်၊ မည်းနက်သော မျက်တောင်ရှည်များကို အောက်သို့ ချထားရင်း၊ ရေလှိုင်းများ လှုပ်ခတ်နေသော မျက်နှာပြင်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ “ဧကရာဇ်မင်းက နန်းတော်မှာ စောင့်နေတာ၊ အချိန်ကြာကြာ ဆွဲထားလို့ မသင့်တော်ဘူး”

ဒုတိယအိုးမှ အညိုရောင် ရေချိုးဆေးရည်များကို သစ်သားကန်ဘောင်ဘေးမှ ရေနွေးထဲသို့ ဖြည်းညင်းစွာ လောင်းထည့်လိုက်သည်။

“ခုနက မြစ်ကမ်းဘေးမှာ ပေးသနားတဲ့ ဂျင်ဆင်း ဂျင်းပြုတ်ရည်ဟာ အအေးဓာတ်ကို ကောင်းကောင်း မောင်းထုတ်နိုင်ပါတယ်၊ သခင် များများ သောက်သင့်ပါတယ်”

ရေချိုးရေများ လှုပ်ခတ်သံကြားတွင် ယန်ရန်က ဖြည်းညင်းစွာ ပြောသည်။ “ဆေးကောင်း ခါးတယ်ဆိုတာ သခင် စာတွေ အများကြီး ဖတ်ထားတာပဲ။ ဘာလို့ ရိုးရှင်းတဲ့ အမှန်တရားကို နားမထောင်တာလဲ”

မေဝမ့်ရှူးသည် ခုနက ဟင်းရည်ကို သတိရမိပြီး ခေါင်းကိုက်သွားသည်။

“မင်း အခုလို ပြောနေတာက မင်း သောက်ရတာ မဟုတ်လို့ပဲ။ တစ်ငုံ သောက်လိုက်ရတဲ့ အရသာက...” သူမသည် လေကို ဖြည်းညင်းစွာ ရှူသွင်းလိုက်သည်။ “သေတဲ့သူကိုတောင် အသက်ပြန်ရှင် စေနိုင်တယ်”

ယန်ရန်သည် ပါးစပ်ပိတ်၍ ရယ်လိုက်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် သူမ၏ သခင်ကို လွှတ်လိုက်ပြီး စကားလမ်းကြောင်း ပြောင်းလိုက်သည်။

“သခင်ဟာ အေးတဲ့ရာသီဥတုနဲ့ တွေ့ရင် တစ်ကိုယ်လုံး ကိုက်ခဲတဲ့ ရောဂါဟာ တစ်ဝက်က ရောဂါဟောင်း၊ တစ်ဝက်က သားအိမ် အအေးမိတာကြောင့်ပါ”

သူမသည် သစ်သားဇွန်းဖြင့် ရေနွေးအချို့ကို ခပ်၍ ရေချိုးကန်ထဲတွင် မွှေပြီးနောက်၊ ဆံပင်ဖြီးရာတွင် အသုံးပြုသည့် ဘီးကိုယူကာ မေဝမ့်ရှူး၏ မည်းနက်သော ဆံပင်ရှည်များကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖြီးသင်ပေးသည်။

“ကျွန်မရဲ့ စကားကို သည်းခံပြီး နားထောင်ပေးပါ။ သခင် လစဉ် မှီဝဲနေတဲ့ ဆေးတွေ ရပ်သင့်ပါပြီ။ ဆက်သောက်နေရင် သားအိမ်အအေးမိပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိခိုက်ရုံသာမက၊ နောက်ပိုင်းမှာ သားသမီး ရဖို့ဆိုရင် အထူးခက်ခဲသွားလိမ့်မယ်”

မေဝမ့်ရှူးသည် ပျင်းရိစွာ လှည့်၍ သစ်သားကန်ဘေးတွင် မှီလိုက်ရာ၊ ယန်ရန်က သူမ၏ ဆံပင်တစ်ဝက်ကို ရေထဲမှ ဆယ်ယူ၍ ဆက်လက် ဖြီးသင်နေသည်ကို ခံယူလိုက်သည်။

“ငါ့ မေအိမ်တော်ရဲ့ တရားဝင်မယားက မင်းပဲလေ။ သားသမီးလိုချင်ရင် မင်းက မွေးရမှာပေါ့၊ ငါနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ”

3 04

ယန်ရန်သည် ဒေါသကြောင့် လက်တုန်သွားပြီး ဆံပင်ဖြီးသည့် ဘီးသည် ရေထဲသို့ ကျသွားသည်။

“ရှင်၊ ရှင်...” သူမသည် သစ်သားဇွန်းဖြင့် အလျင်အမြန် ဆယ်ယူပြီး ရေပေါ်တွင် ပေါ်နေသော ဘီးကို ယူကာ သူမ၏ ခင်ပွန်း၏ ဖြူစင်သော နဖူးကို ဒေါသတကြီးဖြင့် ဖွဖွလေး ခေါက်လိုက်သည်။

“သခင်ကို အရေးကြီးတာ ပြောနေတာ၊ ရယ်စရာတွေ လာပြောပြီး လမ်းကြောင်း မလွှဲပါနဲ့”

မေဝမ့်ရှူးသည် မျက်လုံးပိတ်ထားရင်း နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

“ယန်ရန်၊ ငါ နှစ်ဆယ်ခြောက်နှစ် ရှိပြီ”

“နှစ်ဆယ်ခြောက်နှစ်၊ နောက်မကျသေးပါဘူး။ ကျွန်မတို့ ရွာဘက်မှာ အသက်လေးဆယ်ရှိတဲ့ ဇနီးသည်တောင် သားသမီးငယ်လေး မွေးဖွားနိုင်သေးတာပဲ”

“မဟုတ်ဘူး၊ ငါ ဆိုလိုတာက၊ နှစ်ဆယ်ခြောက်နှစ် ရှိနေပြီ၊ အခုလို ဒီလို အဆင့်အတန်းမျိုး၊ ဒီလို နေထိုင်မှုမျိုးနဲ့။ ဒီနေ့ ဘာဖြစ်မလဲဆိုတာ မသိရဘူး၊ နောက်နှစ် ဘာဖြစ်မလဲဆိုတာ မသိရဘူး။ နေ့တိုင်း ငြိမ်းချမ်းစွာ နေထိုင်ရတာကို ခိုးယူထားရတဲ့ ကောင်းမွန်လွန်းတဲ့ အချိန်လို့တောင် ခံစားရတယ်”

မေဝမ့်ရှူးသည် စိုစွတ်သော မျက်တောင်ရှည်များကို ဖွင့်လိုက်ပြီး တီးတိုးဆိုလိုက်သည်။ “မိသားစုတစ်စုလုံး အခုလိုပဲ အဆင်ပြေနေဖို့ပဲ လိုချင်တယ်။ ဒါဆို ငါ ကျေနပ်ပါပြီ။ သားသမီးကိစ္စကတော့ ကံတရားပဲ ကြည့်ရတော့မှာ၊ ကံပါမလာရင် အတင်းအကြပ် မတောင်းဆိုတော့ဘူး”

“ဆေးပြုတ်ရည် အဆင်သင့်ဖြစ်ရင် ယူခဲ့၊ အေးသွားအောင် မထားနဲ့” သူမက နူးညံ့စွာ နောက်ဆုံး ပြောလိုက်သည်။

ယန်ရန်သည် တိတ်ဆိတ်စွာဖြင့် သစ်သားကန်ထဲသို့ ရေနွေးတစ်ဇွန်း ထပ်ထည့်ပေးပြီး ဆေးယူရန် ထွက်သွားသည်။

++++++