အခန်း ၄

4 01

အခန်း 4

ဆေးသောက်ပြီးနောက် အိပ်ချင်စိတ်များ တိုးလာသည်။ “ဆယ်မိနစ်ပြည့်ရင် နိုးပါ...” မေဝမ့်ရှူးသည် မျက်လုံးတစ်ဝက်သာ ဖွင့်နိုင်တော့ပြီး ရုန်းကန်ရင်း မှာကြားပြီးနောက် မေ့မေ့လျော့လျော့ အိပ်ပျော်သွားလေသည်။

နန်းတော်၏ တုံနွမ်ခန်းမသည် နန်းတော်ရှေ့ပိုင်းရှိ ခန်းမသုံးခုနှင့် နောက်ပိုင်းရှိ နန်းဆောင်ခြောက်ခုကြားတွင် တည်ရှိသည်။ ၎င်းသည် ဧကရာဇ်မင်း နန်းတော်အစည်းအဝေးပြီးနောက် ယာယီအနားယူရာနေရာ ဖြစ်ပြီး၊ ဆောင်းတွင်း မဟုတ်သေးသော်လည်း ခန်းမထဲတွင် မြေအောက် အပူပေးစနစ်ကို စောစီးစွာ ဖွင့်ထားသောကြောင့် နွေးထွေးနေသည်။

ပင်လယ်လှိုင်းတံပိုးနှင့် နဂါးပုံစံ ရိုးရိုးဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားပြီး၊ အတောင်ပံပုံသဏ္ဌာန် ဦးရစ်သရဖူ ဆောင်းထားသော လူငယ်ဧကရာဇ်သည် ခရမ်းရောင် အသားတင် စားပွဲကြီးနောက်တွင် သပ်ရပ်စွာ ထိုင်လျက်၊ ဖွင့်ထားသော လျှောက်တင်စာတစ်စောင်ကို ကြည့်ရင်း နက်ရှိုင်းစွာ စဉ်းစားမွန်းကြပ်နေသည်။

စာရေးစားပွဲ၏ အောက်ခြေဘက်တွင် ယခုနှစ် မြို့တော်စစ်ဆေးရေး အစီအစဉ်များကို လျှောက်တင်ပြီးသော်လည်း တုံ့ပြန်မှု မရရှိသော အရေးပါသည့် စစ်မှုထမ်းအမတ်ဖြစ်သည့် အကြီးအကဲ ရွှီအမတ်သည် အင်္ကျီလက်ဖြင့် နဖူးမှ စီးကျလာသော ချွေးပူများကို သုတ်နေသည်။

ဧကရာဇ်မင်းသည် အဘယ်ကြောင့် အဆက်မပြတ် ဆက်လက်တွေးနေသနည်း။

သူ တစ်နေရာရာတွင် မှားယွင်းပြောဆိုမိပါသလား။

ဧကရာဇ်မင်း၏ စိတ်ထားသည် သဘောကောင်းသော်လည်း၊ အမတ်များ၏ အမှားများကို တွေ့သောအခါ မျက်နှာချင်းဆိုင် ထောက်ပြလေ့ ရှိသည်။ ယခုလို ရုတ်တရက် စကားမပြောဘဲ၊ တုံ့ပြန်မှုမပြုဘဲ သူ့ကို ဤနေရာတွင် ဆိုင်းငံ့ထားခြင်းသည် မည်သည့် အဓိပ္ပာယ်ပါနည်း...

ရွှီအမတ်သည် ရင်တုန်ပန်းတုန်ဖြင့် မလုံမလဲ ဖြစ်နေသည်။

နန်းတွင်းအစေခံတစ်ဦးသည် တိတ်ဆိတ်စွာ ဝင်လာပြီး ဧကရာဇ်မင်း၏ စားပွဲပေါ်မှ အေးစက်နေပြီ ဖြစ်သော လက်ဖက်ရည်ကို အသစ်လဲပေးကာ၊ တိတ်ဆိတ်စွာပင် ပြန်ထွက်သွားသည်။

ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက် ခြံဝင်းထဲတွင် ကျဉ်းမြောင်းသော ဝါးလုံးမှ ရေများ တသွင်သွင် စီးကျလာပြီး အောက်ဘက်ရှိ ဝါးပုံးထဲသို့ လောင်းထည့်သည်။

‘တပ်’

ပြတ်သားသော အသံတစ်ခုသည် ခန်းမတစ်ခုလုံး၏ တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွဲလိုက်ပြီး၊ ဝါးပုံးသည် အပေါ်သို့ လှန်သွားသည်။ ခြံဝင်းထဲတွင် ရေစီးသံ တသွင်သွင် ထပ်မံ မြည်လာသည်။

4 02

နက်ရှိုင်းသော စဉ်းစားမှုထဲမှ ဧကရာဇ်မင်းသည် ထိုအသံကြောင့် အသိဝင်သွားကာ လျှောက်တင်စာကို ချလိုက်ပြီး၊ ခြံဝင်းထဲတွင် ထားရှိသော နာရီ (နေအရိပ်ဖြင့် အချိန်တိုင်းသည့် ကိရိယာ) ကို ကြည့်လိုက်သည်။

မွန်းတည့်ချိန် နီးပြီ။ သူသည် အကြည့်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းပြီး တုံနွမ်ခန်းမထဲတွင် ထိုင်မရ၊ ထမရဖြစ်နေသော ရွှီအမတ်ကို နူးညံ့သော မျက်နှာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “ရွှီအမတ် ဆက်ပြောပါ၊ ကျန်း နားထောင်နေတယ်”

ဆယ့်ငါးမိနစ်အကြာတွင် ရွှီအမတ်သည် တစ်ကိုယ်လုံး ချွေးစေးများဖြင့် တုံနွမ်ခန်းမမှ ထွက်ခွာသွားသည်။

အပြင်ထွက်လာသောအခါ စောင့်ဆိုင်းနေသော ဆူးဟွေးကျုံး ဆူးကုန်းကုန်းနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် တွေ့ဆုံသည်။

“ဆူးကုန်းကုန်း ရောက်လာပြီ” ရွှီအမတ်က အားယူ၍ နှုတ်ဆက်သည်။

“ဪ၊ ရွှီအမတ်ကြီးရဲ့ မျက်နှာက ဘာလို့ ဒီလောက် ဆိုးနေတာလဲ” ဆူးဟွေးကျုံးက စေတနာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “ပင်ပန်းနေလို့လား။ ဘေးမှာ ခဏ ထိုင်ပြီး မုန့်စား၊ အနားယူဦးမလား”

ရွှီအမတ်က ခါးသီးစွာ ပြုံး၍ ခေါင်းယမ်းသည်။

ယနေ့ ဧကရာဇ်မင်းနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်တွေ့ရာတွင်၊ ပုံမှန် မြို့တော်စစ်ဆေးရေး လျှောက်တင်စာထဲမှ လစ်ဟင်းချက်အချို့နှင့် စာလုံးပေါင်း အမှားတစ်ခုကိုပါ ဧကရာဇ်မင်းသည် တစ်ခုချင်းစီ ဝိုင်းပြခဲ့သည်။

ဧကရာဇ်မင်းက သဘောထားကြီးသဖြင့် ဘယ်လို ပြစ်တင် ကြိမ်းမောင်းခြင်းမှ မပြုခဲ့သော်လည်း... အမတ်တစ်ဦးအနေဖြင့် ရှက်ရွံ့ခြင်းက မည်သည့်နေရာတွင် ထားရမှန်းမသိ ဖြစ်နေသည်။

ရွှီအမတ်သည် မျက်နှာကို အုပ်၍ ထွက်ခွာသွားသည်။

ဆူးဟွေးကျုံးသည် စစ်မှုထမ်းအမတ်ကြီး ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာ ထွက်ခွာသွားသော နောက်ကျောကို ကြည့်ပြီးနောက် ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် ဧကရာဇ်ရှေ့တော်တွင် အလုပ်အကျွေးပြုသော တပည့်ငယ်များကို တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “ဒီနေ့ အရာရာ အဆင်မပြေဘူး၊ အားလုံး သတိထားကြ ဧကရာဇ်ရှေ့တော်မှာ အမှားမလုပ်ကြနဲ့”

ဧကရာဇ်ရှေ့တော်မှ အစေခံငယ်လေးများသည် ခေါင်းကို သေချာစွာ ညိတ်ကြပြီး ခြေသံများကို ပိုမို တိုးသွားစေသည်။

ဆူးဟွေးကျုံးသည် ခြေသံဖွဖွဖြင့် ဝင်ရောက်ကာ ဒူးထောက်၍ အရိုအသေ ပေးသည်။

ခရမ်းရောင်အသားတင် စားပွဲကြီးနောက်တွင် ယွမ်ဟော်ဧကရာဇ်သည် ခေါင်းကို ခန့်ငြားစွာ မော့လိုက်ပြီး ဆူးဟွေးကျုံး၏ နောက်ဘက်သို့ မျက်လုံးဝေ့ကြည့်ရာ၊ မည်သူမျှ မရှိ။

“မင်းနဲ့အတူ နန်းတော်ထဲ လိုက်မလာဘူးလား”

ဆူးဟွေးကျုံးက မတ်တပ်ရပ်၍ ခေါင်းငုံ့ကာ လျှောက်တင်သည်။ “မေပညာရှင်အမတ်မင်းက အိမ်ကို အရင်ပြန်သွားပါတယ်”

ယွမ်ဟော်ဧကရာဇ်သည် နောက်လျှောက်တင်စာ တစ်စောင်ကို လက်ဖြင့် လှန်ကြည့်ရင်း မေးသည်။ “လူကို တွေ့ခဲ့ရလား။ အခြေအနေ ဘယ်လိုရှိလဲ”

4 03

“လူက နည်းနည်း ပိန်သွားပါတယ်၊ နှုတ်ခမ်းအရောင်က ဖျော့ပြီး အသားအရေ သိပ်မကောင်းပါဘူး။ ဧကရာဇ်မင်း ပေးသနားတဲ့ ဂျင်ဆင်း ဂျင်းပြုတ်ရည် တစ်ခွက် သောက်ပြီးနောက်မှာတော့ စိတ်ဓာတ်တွေ သိသိသာသာ ပြန်လည် ကောင်းမွန်လာပြီး မျက်နှာမှာလည်း သွေးရောင် ပြန်ရလာပါတယ်”

ယွမ်ဟော်ဧကရာဇ်က ခေါင်းညိတ်ပြီး ထပ်မံမေးသည်။ “သူ့ဇနီးအပေါ်မှာရော သူ့သဘောထား ဘယ်လိုရှိလဲ”

ဆူးဟွေးကျုံးသည် ယခုအခါ အခက်တွေ့ရပြီ။

သူသည် စဉ်းစားချင့်ချိန်ပြီး စကားလုံးများကို ရွေးချယ်ကာ နောက်ဆုံးတွင် ခေါင်းမာစွာပင် အမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “အိမ်ထောင်ပြုတာ မကြာသေးတဲ့ ဇနီးမောင်နှံ၊ လပေါင်းများစွာ မတွေ့ရတာမို့၊ သေချာပေါက်... ရင်းနှီးတဲ့ သဘောထားပါပဲ။ မေကတော်က တစ်ရက်မတွေ့ရရင် သုံးနှစ်ကင်းကွာသလိုပဲလို့ ပြောတော့၊ မေပညာရှင်အမတ်မင်းက မေကတော်ကို ကျောက်စိမ်းလက်ကောက်တစ်ခု လက်ဆောင်ပြန်ပေးခဲ့ပါတယ်”

မြေအောက်အပူပေးစနစ် ဖွင့်ထားသော တုံနွမ်ခန်းမသည် ရုတ်တရက် အေးခဲပြီး ရေခဲပြင်ထဲသို့ ကျသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။

ခရမ်းရောင်အသားတင် စားပွဲကြီးနောက်က လူငယ်ဧကရာဇ်သည် တော်တော်ကြာအောင် စကားမပြော။

တုံနွမ်ခန်းမထဲက အသံအားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ခြံဝင်းထဲက ရေစီးသံ တသွင်သွင်သာ နားထဲမှာ ဆက်လက် မြည်ဟည်းနေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ယွမ်ဟော်ဧကရာဇ်က တိုးညင်းစွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး ခန်းမ၏ အသက်ရှူရပ်လုနီးပါး တိတ်ဆိတ်မှုကို ချိုးဖျက်လိုက်သည်။

“ဟုတ်တာပေါ့လေ၊ မင်္ဂလာဆောင်တာ မကြာသေးတဲ့ သူတွေဟာ ချစ်ခင်တွယ်တာ နေကြတာပေါ့။ ကျန်းက အတင်းအဓမ္မ မြို့တော်ကနေ အမှုထမ်းခိုင်းတော့ သူတို့ ချစ်သူနှစ်ဦးကြား ဖြိုခွဲတဲ့ လူဆိုး ဖြစ်သွားတာပေါ့။... ကျန်းကို မတွေ့ချင်တာ အံ့ဩစရာ မရှိပါဘူး”

ဆူးဟွေးကျုံးသည် နောက်ဆုံး စကားလုံးကို ကြားသောအခါ ရင်ထဲ ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး ချက်ချင်း ပြန်လျှောက်တင် ကာကွယ်လိုက်သည်။ “ဧကရာဇ်မင်းကို ပြန်လျှောက်တင်ပါတယ်၊ မေပညာရှင်အမတ်မင်းရဲ့ စကားအတိုင်းပြောရရင်၊ ကျွန်တော်မျိုး ကိုယ်ပေါ်မှာ ဖုန်တွေပေနေလို့ အိမ်ကို အရင်သွားပြီး သန့်စင်မယ်၊ ပြီးမှ အမြန်ဆုံး နန်းတော်ကို ဝင်ပြီး အစီရင်ခံစာ တင်သွင်းမယ် တဲ့။ ကျွန်တော်မျိုး သုံးသပ်ရသလောက် မေပညာရှင်အမတ်မင်းရဲ့ မျက်နှာမှာ မကျေမနပ်ဖြစ်တာ ဘာမှ မရှိပါဘူး၊ ပင်ပန်းနေတာကတော့ ဟုတ်ပါတယ်။ တကယ်ပဲ လမ်းခရီး ပင်ပန်းခဲ့တာပါ”

ယွမ်ဟော်ဧကရာဇ်သည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အနည်းငယ် စိတ်သက်သာရာရဟန် ရှိသည်။ “ကျန်းက ဒီမှာ စောင့်နေတယ်လို့ မင်း သူ့ကို မပြောခဲ့ဘူးလား”

“ကျွန်တော်မျိုး ပြောခဲ့ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ မေပညာရှင်အမတ်မင်းဟာ တကယ်ပဲ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှာ ဖုန်တွေ စွန်းထင်းနေပါတယ်၊ အရင်ကလည်း မြို့တော်ကို ပြန်လာတိုင်း အိမ်ကို အရင်ပြန်ပြီး ရေချိုးမှ နန်းတော်ဝင်တဲ့ အလေ့အထ ရှိပါတယ်၊ ဒါကြောင့် ကျွန်တော်မျိုးလည်း အတင်းအကြပ် မတိုက်တွန်းတော့ပါဘူး”

4 04

စာရေးစားပွဲနောက်မှ အေးစက်လာသော မျက်လုံးနက်များကို ရင်ဆိုင်ရသောအခါ ဆူးဟွေးကျုံးသည် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်လှုပ်သွားပြီး ချက်ချင်း ဒူးထောက်လိုက်သည်။ “ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ အမှားပါ ကျွန်တော်မျိုး အခုပဲ မေပညာရှင်အမတ်မင်း အိမ်ကို သွားပြီး ကိုယ်တိုင် ခေါ်ဆောင်လာပါ့မယ်”

“လူကို အခုထိ ခေါ်မလာနိုင်သေးတာ၊ အခု သွားလည်း ဘာထူးမှာလဲ။ သူတို့ ဇနီးမောင်နှံ ချစ်ခင်မြတ်နိုးစွာ အလှပြင်နေကြတာကို အလကား သွားနှောင့်ယှက်ပြီး ကျန်းကိုပဲ မကျေနပ်စိတ် ဖြစ်အောင် လုပ်မိဦးမယ်”

လူငယ်ဧကရာဇ်သည် ထရပ်ပြီး ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လျှောက်ကာ တစ်ဝက်ပွင့်နေသော ပြတင်းပေါက်များကို အကုန်ဖွင့်လိုက်သည်။ ဝင်လာသော လေပြင်းကို မျက်နှာချင်းဆိုင် ရင်ဆိုင်ရင်း စိတ်ငြိမ်သက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ “ဘာမှ မဖြစ်ဘူး၊ ကျန်း ဒီမှာပဲ သူ့ကို စောင့်နေမယ်”

အဆင့်မြင့် ဟိုင်ထန်ကျောက်စိမ်းဖြင့် ထွင်းထုထားသော ဆီးနှင်းကို စိန်ခေါ်နေသည့် မေပန်းခက် ပုံစံ စားပွဲတင်စာအလေးသည် စားပွဲပေါ်မှ သုံးပေအရှည်ရှိသော စာရွက်ဖြူကို ဖိထားသည်။

ယွမ်ဟော်ဧကရာဇ်သည် စုတ်တံကို ကိုင်၍ လက်ကိုမကာ၊ မင်းနဂါးလက်ရေးဖြင့် စာလုံးကြီး ရှစ်လုံးကို ရေးသားလိုက်သည်။

တစ်ရက်မတွေ့ရလျှင် သုံးနှစ် ကင်းကွာသလို…

++++++