အခန်း ၅

5 01

အခန်း 5

မေဝမ့်ရှူး နန်းတော်သို့ ရောက်ရှိချိန်မှာ မွန်းတည့်ချိန် တိတိ ဖြစ်သည်။

သူမအား တုံနွမ်ခန်းမသို့ ဦးဆောင်ခေါ်သွားသည့် နန်းတွင်းအစေခံသည် ဆူးဟွေးကျုံး၏ မွေးစားသားသဖွယ် ဖြစ်ပြီး ဧကရာဇ်မင်းရှေ့တွင် လက်ဖက်ရည် တာဝန်ယူသည့် ရှောင်ဟုန်ပေါင် ဖြစ်သည်။

“မေပညာရှင်အမတ်မင်း ရောက်လာပြီပဲနော်”

ရှောင်ဟုန်ပေါင်သည် အသံကို တိုးနိုင်သမျှ တိုး၍ သူမအား အခြေအနေကို သတင်းပို့သည်။ “ဒီနေ့တော့ မအေးချမ်းလှဘူး။ မနက်တုန်းက ရွှီအမတ်ကြီးကို ဧကရာဇ်မင်း ခေါ်တွေ့ခဲ့တယ်။ ဘာတွေ လွဲချော်သွားလဲ မသိဘူး၊ ရွှီအမတ်ကြီး ထွက်သွားတော့ မျက်နှာက အရမ်းကို မကောင်းဘူး။ နောက်ပိုင်းကျတော့ ဟုန်လုရုံးတော် (ဓလေ့ထုံးတမ်းဌာန)က အမတ်တွေကို ခေါ်ပြီး မြောက်ပိုင်းဝေ (မြောက်ဘက်က ဝေတိုင်းပြည်)က သံတမန်တွေ မြို့တော်ကို လာရောက်ဂါရဝပြုမဲ့ အစီအစဉ်တွေကို မေးမြန်းတယ်။ အဲဒီမှာလည်း ဘယ်နေရာက မှားသွားလဲ မသိဘူး၊ အခုမှ သတင်းပို့လာတာ တစ်ယောက်ချင်းစီကို လစာ ခြောက်လ ဖြတ်တောက်လိုက်ပြီတဲ့”

ထိုသို့ ပြောဆိုနေရင်း တုံနွမ်ခန်းမ အပြင်သို့ ရောက်လာသည်။ တိုက်ဆိုင်စွာပင် ထိုအခိုက်အတန့်၌ ထွင်းထုထားသော သစ်သားတံခါးသည် အတွင်းမှ ကျွီခနဲ အသံဖြင့် ပွင့်သွားသည်။

ဟုန်လုရုံးတော်မှ အရာရှိ သုံးလေးဦးသည် ခါးညွှတ်ကာ ထွက်ခွာသွားပြီး တစ်ဦးစီ မျက်နှာနီမြန်းကာ ချွေးများ စီးကျနေသည်။

မေဝမ့်ရှူးသည် ရှေ့ဆုံးမှ ဦးဆောင်လာသူကို မှတ်မိသည်။ သူသည် ဟုန်လုရုံးတော်၏ အကြီးအကဲ ယွီကွမ်ကျုံးဖြစ်ပြီး ပုံမှန်အားဖြင့် ခင်မင်ရင်းနှီးမှု အနည်းငယ် ရှိသူဖြစ်သည်။ သူမသည် သွား၍ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

ယွီကွမ်ကျုံးသည် စိတ်လှုပ်ရှားနေသဖြင့် မျက်လုံးများ ပြူးနေသည်။ အတန်ကြာမှ လူကို မှတ်မိကာ အားယူ၍ နှုတ်ဆက်သည်။ “မေပညာရှင်အမတ်မင်း မြို့တော် ပြန်ရောက်ပြီလား”

“ဒီမနက်မှပဲ ရောက်တာ” မေဝမ့်ရှူးက စိုးရိမ်တကြီး မေးသည်။ “ယွီအကြီးအကဲ၊ အမတ်မင်းတို့... ဘာဖြစ်ခဲ့တာလဲ”

ယွီကွမ်ကျုံးသည် စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ ခေါင်းယမ်း၊ ဂါဝရပြုကာ တုန်ယင်စွာ ထွက်ခွာသွားသည်။

သူ့နောက်မှ ဟုန်လုရုံးတော်၏ စာရေးအရာရှိက လာရောက် ဂါရဝပြုသည်။ “ဆယ်နှစ်အကြာမှာ မြောက်ပိုင်းဝေက သံတမန်တွေ မြို့တော်ကို ထပ်မံ လာရောက် ဂါရဝပြုတာမို့ ဧကရာဇ်မင်းက ဂရုတစိုက် မေးမြန်းတာ မဆန်းပါဘူး။ ယွီအမတ်က နန်းတော်မှာ တိုင်းပြည် ဧည့်ခံပွဲကျင်းပဖို့၊ သီချင်းဆို ကခုန်ဖို့၊ စစ်သည်တော် အချင်းချင်း ယှဉ်ပြိုင် တိုက်ခိုက်ဖို့၊ တိုင်းပြည်ရဲ့ အင်အားကို ပြသဖို့နဲ့ နန်းတော်ကနေ လက်ဆောင် ပြန်ပေးဖို့ စတဲ့ အစီအစဉ်တွေ တင်ပြခဲ့တယ်။ တကယ်တော့ အားလုံးက အရင် ဓလေ့ထုံးတမ်းအတိုင်း လိုက်နာတာမို့ မှားတယ်လို့ မဆိုနိုင်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဧကရာဇ်မင်းက ထပ်မေးလိုက်တာက... သူတို့ ခေါ်လာတဲ့ စစ်သည်တွေရဲ့ စွမ်းရည် ဘယ်လိုရှိလဲ၊ ဘယ်လက်နက်တွေကို ကျွမ်းကျင်သလဲ၊ ကျွန်တော့်တို့ တိုင်းပြည် စစ်သည်တွေက အနိုင်ရမှာကို ဘယ်လို သေချာစေမလဲ၊ တိုင်းပြည်အင်အား ပြသတာကနေ ကျွန်တော့်တို့ တိုင်းပြည် ဂုဏ်သိက္ခာကို မထိခိုက်ဖို့ ဘယ်လိုလုပ်မလဲ... စတာတွေပါ။ ယွီအမတ်က မဖြေနိုင်ခဲ့ဘူး... ကျွန်တော်တို့လည်း မဖြေနိုင်ခဲ့ဘူး။ အိုး၊ ရှက်စရာကောင်းလိုက်တာ။ လစာ နည်းနည်းလေး ဖြတ်တာကတောင် ဧကရာဇ်မင်းရဲ့ ကရုဏာပါ”

ဟုန်လုရုံးတော် အရာရှိ အတော်များများသည် လက်ဖြင့် မျက်နှာကို ကွယ်၍ ထွက်ခွာသွားကြသည်။

5 02

မေဝမ့်ရှူးသည် ပိတ်ထားသော တုံနွမ်ခန်းမ၏ အနီရောင်တံခါးကို ငေးကြည့်ရင်း ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ရှောင်ဟုန်ပေါင်ကို တိုးတိုးလေး မေးသည်။ “ဒီနေ့ ဧကရာဇ်မင်း စိတ်မကြည်လင်ဘူးလား” ရှောင်ဟုန်ပေါင်သည် ရှူးခနဲ အသံပြုကာ ချက်ချင်း ပြန်ဖြေသည်။ “ကျွန်တော်မျိုးက ဧကရာဇ်ရဲ့စိတ်ကို မခန့်မှန်းရဲပါဘူး”

တုံနွမ်ခန်းမ တံခါးနားတွင် အလုပ်အကျွေးပြုနေသော နန်းတွင်းအစေခံသည် လာသူကို မြင်သောအခါ ချက်ချင်း ပြေးဝင်၍ သတင်းပို့လိုက်သည်။

မေဝမ့်ရှူးသည် တံခါးအပြင်ဘက်တွင် သပ်သပ်ရပ်ရပ် ရပ်လျက် ခွင့်ပြုချက်ကို စောင့်ဆိုင်းနေသည်။ ခဏအကြာတွင် နောက်သို့ လှည့်၍ ဟုန်လုရုံးတော်မှ အရာရှိများ ရှက်ရွံ့စွာ ထွက်ခွာသွားသော နောက်ကျောကို ကြည့်ကာ စဉ်းစားဟန် ပေါ်သည်။

ဘေးနားတွင် ရပ်နေသော ရှောင်ဟုန်ပေါင်သည် မေဝမ့်ရှူး၏ ဟန်ပန်ကို မြင်သောအခါ တိုးတိုးလေး တိုက်တွန်းသည်။ “ဧကရာဇ်မင်း စိတ်ကြည်တာ မကြည်တာမှာ တခြားအမတ်တွေ စဉ်းစားရမဲ့ ကိစ္စပါ။ မေပညာရှင်အမတ်မင်းက ဘာကြောက်စရာ ရှိလဲ”

မေဝမ့်ရှူးက ညင်သာစွာ ပြောသည်။ “ဧကရာဇ်မင်းကို လအနည်းငယ်အတွင်း မတွေ့ရသေးဘူး။ များများမေးတာက ဘယ်တော့မှ မမှားပါဘူး”

ထိုနှစ်ဦး တိုးတိုးတိတ်တိတ် ပြောဆိုနေစဉ်တွင် အခစားဝင်ခွင့်ရသည့် သတင်းကို သတင်းပို့ပြီး ဖြစ်သည်။ ဆူးဟွေးကျုံး ကိုယ်တိုင် တုံနွမ်ခန်းမ တံခါးကို ဖွင့်ပေးပြီး ဖိတ်ခေါ်သည်။ “မေပညာရှင်အမတ်မင်း ကြွပါ”

နှစ်ဦးသား ရှေ့နောက်စီကာ နူးညံ့သော ကော်ဇောပေါ် နင်း၍ တုံနွမ်ခန်းမထဲသို့ ဝင်ရောက်လာကြသည်။

တုံနွမ်ခန်းမသည် ရှေးယခင်ဧကရာဇ်များ နားနေရာနေရာ ဖြစ်ပြီး အနောက်တိုင်းမှ ဆက်သထားသော အလွန်ထူထဲသည့် သိုးမွေးကော်ဇော ခင်းထားသည်။ ဧကရာဇ်မင်း နန်းတွင်းကို ကိုယ်တိုင် အုပ်ချုပ်ပြီးနောက် အမတ်များက နန်းတွင်းစရိတ် သက်သာစေရန် အကြံပြုသောကြောင့် နန်းဆောင်များရှိ သားရေ၊သိုးမွေး ကော်ဇောအားလုံးကို ဖယ်ရှားရန် အမိန့်ပေးခဲ့ဖူးသည်။

ဤလုပ်ရပ်သည် နန်းတော်ရော၊ ပြည်သူများကြားတွင်ပါ ချီးမွမ်းခြင်းများစွာ ရရှိခဲ့သည်။

သို့သော် ခြောက်လမပြည့်မီတွင် အသက်ကြီးသော အမတ်ကြီးများက စတင်ညည်းညူလာသည်။ နန်းတွင်း၌ ဒူးထောက် အရိုအသေပေးခြင်းများ ပြုလုပ်ရသော်လည်း နူးညံ့နွေးထွေးသော ကော်ဇောများကို ဖယ်ရှားလိုက်သည့်အတွက် အေးစက်သော ကျောက်ပြား ကြမ်းပြင်သာ ကျန်ရှိပြီး အသက်ကြီးသူများ ဒူးထောက်သည့်အခါ နာကျင်ခြင်း၊ အပူပေးထားသော်လည်း ခြေထောက်နှင့် ခြေသလုံးမှ အအေးဓာတ် တက်လာခြင်းများ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သည်။

မေဝမ့်ရှူးသည် အမတ်ကြီးများ မျက်နှာသာမရ မပြောရဲသောကြောင့် သူမကို ကြားခံ ပြောပေးစေလိုကြောင်း တိတ်တိတ်ပုန်း ကြားသိခဲ့ရသည်။

ဧကရာဇ်မင်းသည် ကြားသိရသည့်အခါ ဘာမှမပြောသော်လည်း ရက်အနည်းငယ်အကြာတွင် နန်းတွင်း ဘဏ္ဍာတိုက်မှ သိမ်းဆည်းထားသော အနောက်တိုင်း သိုးမွေးကော်ဇောများကို ထုတ်ယူ၍ နန်းဆောင်များတွင် ပြန်လည်ခင်းစေသည်။

နန်းတော်နှင့် ပြည်သူလူထုက ဧကရာဇ်မင်းသည် အမတ်များကို ထောက်ထားစာနာသော မင်းကောင်းမင်းမြတ်ဖြစ်သည်ဟု ထပ်မံ ချီးမွမ်းကြသည်။

5 03

ဤကိစ္စများသည် မေဝမ့်ရှူးနှင့် သိပ်မသက်ဆိုင်လှပေ။

ယွမ်ဟော်ဧကရာဇ် ကိုယ်တိုင် နန်းအုပ်ချုပ်ပြီးနောက် အရေးကြီးသော နန်းတွင်းအစည်းအဝေးများ (အားလုံးက ဒူးထောက် ဂါရဝပြုရသော အခမ်းအနား) မှလွဲ၍ သူတို့နှစ်ဦး သီးသန့်တွေ့ဆုံတိုင်းတွင် ဧကရာဇ်မင်းက အရိုအသေ မခံယူဘဲ ထိုင်ခုံပေးလေ့ ရှိသည်။

ယနေ့ တုံနွမ်ခန်းမ၌ တွေ့ဆုံခြင်းမှာ မြို့တော်သို့ ပြန်လာပြီးနောက် ပထမဆုံး အစီရင်ခံခြင်း ဖြစ်သောကြောင့် အဓိပ္ပာယ်မတူပေ။ မေဝမ့်ရှူးသည် ထုံးတမ်းစဉ်လာအတိုင်း ဆူးဟွေးကျုံး၏ ဦးဆောင်မှုဖြင့် ဧကရာဇ်မင်းရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာသည်။ သူမသည် အမတ်ဝတ်စုံ အောက်နားကို မ၍ ခါးကို အနည်းငယ်ကိုင်းကာ ဂါရဝပြုရန် ဟန်ပြင်သည်။

“ကျွန်တော်မျိုး မေဝမ့်ရှူး၊ ဧကရာဇ်မင်းမြတ် ကျန်းမာပါစေကြောင်း ဂါရဝပြုပါတယ်”

သို့သော်လည်း၊ ပုံမှန်ဆိုလျှင် အမြဲကြားနေရသည့် အရိုအသေ လွှတ်စေ၊ ထပါ၊ ထိုင်ပါ ဟူသော အမိန့်သည် ကြာမြင့်စွာ ထွက်မလာပေ။

သူမ၏ နားထဲတွင် စုတ်တံဖြင့် စာရေးသံ တရွှီရွှီသာ ကြားနေရသည်။

မေဝမ့်ရှူးသည် အနည်းငယ် တွေဝေသွားသည်။

သူမ ခေတ္တမျှ တွေဝေနေစဉ်တွင် အရိုအသေပေးရမည့် ဟန်ပန်သည် နေရာတကျ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ မြားကို ကြိုးတင်လိုက်သလို ဖြစ်နေသောကြောင့် ဤဒူးထောက် ဂါရဝပြုခြင်းကို မပြုမဖြစ် လုပ်ဆောင်ရတော့မည်။

သူမသည် မျက်လုံးကို အောက်သို့ချ၊ ခေါင်းငုံ့ကာ အမတ်ဝတ်စုံအောက်နားကို မ၍ ဒူးထောက်လိုက်သည်။

အနက်ရောင် ကျောက်သားစားပွဲနောက်တွင် စာရွက်ပေါ်၌ မှီလျက် အလုပ်ရှုပ်နေသော ပုံရိပ်သည် လျှောက်တင်စာများကို စိတ်အားထက်သန်စွာ စစ်ဆေးနေပြီး သူမ ရောက်ရှိလာသည်ကို လုံးဝ သတိမထားမိသည့်အလား။

ဆူးဟွေးကျုံးသည် အပြင်သို့ ထွက်၍ အသစ်ဖျော်ထားသော လက်ဖက်ရည်ကို ယူလာပြီး အခန်းထဲ ပြန်ဝင်လာသောအခါ ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်၍ အိုးခနဲ အာမေဍိတ်သံ ပြုကာ အမြန်ဆုံး သတိပေးလိုက်သည်။ “ဧကရာဇ်မင်းမြတ်၊ မေပညာရှင်အမတ်မင်း ရောက်နေပါတယ်”

တရွှီရွှီ စာရေးသံ ရပ်တန့်သွားသည်။

စားပွဲနောက်ဘက်မှ စန္ဒကူးသစ်သား ကုလားထိုင်သည် ကြမ်းပြင်နှင့် ပွတ်တိုက်သံ မြည်လာသည်။ ဘုရင်၏ အကြည့်သည် မော့တက်လာပြီး အပေါ်စီးမှ ဝေ့ဝဲကြည့်ကာ အောက်ဘက်တွင် ဒူးထောက်နေသော ပုံရိပ်ကို ယခုမှ သတိထားမိသည့်အလား ညင်သာစွာ ပြောသည်။

“ရွှယ်ချင့် ရောက်လာတာကို ကျန်း မမြင်မိပါလား။ ဘာလို့ ကျန်းကို သတိမပေးတာလဲ။ မြန်မြန် အရိုအသေ လွှတ်စေ၊ ထပါ၊ ထိုင်ပါ” (ရွှယ်ချင့်က မေဝမ့်ရှူးရဲ့ ငယ်နာမည်ပါ)

ဧကရာဇ်မင်း ပေးသနားသော ကုလားထိုင်ကို ထုံးတမ်းစဉ်လာအတိုင်း ရိုသေမှုပြသရန်အတွက် ဘေးတစောင်းသာ ထိုင်ရသည်။

5 04

မေဝမ့်ရှူး မြို့တော်သို့ ပြန်လာပြီး ပထမဆုံး အခစားဝင်ရာတွင်ပင် အခြေအနေ မမှန်ခဲ့ပေ။ အကြောင်းရင်းကို မသိရသော်လည်း ဧကရာဇ်မင်း တကယ်ပင် သတိမထားမိခြင်းလော၊ သို့မဟုတ် အခြားအကြောင်းရင်း ရှိပါသလား။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သတိထားခြင်းက ဘယ်တော့မှ မမှားပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် နဂါးပလ္လင်ပေါ်ရှိ ဧကရာဇ်မင်းသည် ဤဘဝတွင် စိတ်သဘောထား နူးညံ့ပြီး လူတိုင်း ချီးမွမ်းသော မင်းကောင်းမင်းမြတ် ဖြစ်နေသော်လည်း...

သူမသည် ဘဝဟောင်းတစ်ခုကို ဖြတ်သန်းဖူးသူ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် အချို့သော အတိတ်က ကိစ္စများကို မည်သို့မျှ မမေ့နိုင်ပေ။

သူမ၏ ရင်ထဲတွင် သတိကြီးစွာ ထားလိုက်သည်။ သူမသည် အနားခံခြင်း၏ ထုံးတမ်းစဉ်လာအတိုင်း သပ်သပ်ရပ်ရပ် ဘေးတစောင်း ထိုင်ကာ ရှစ်လပိုင်း အစောပိုင်းမှစ၍ ကျန်းနန်နယ်သို့ ရောက်ရှိချိန်မှစ၍ တိုက်ရိုက် အစီရင်ခံစာ စတင် တင်သွင်းသည်။

ဤခရီးစဉ်၏ ကိစ္စရပ်များမှာ များပြားရှုပ်ထွေးပြီး သဲလွန်စများလည်း များပြားလှသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာ သူမ၏ မှတ်ဉာဏ်သည် အလွန်ကောင်းသောကြောင့် ကိစ္စရပ်များကို စဉ်ဆက်မပြတ် ရှင်းပြသည်။ သူမ၏ နူးညံ့သော အသံသည် တုံနွမ်ခန်းမထဲတွင် ထွက်ပေါ်လာပြီး အရေးကြီးမှုအလိုက် အခြေအနေများကို အသေးစိတ် ပြောပြသည်။ အလယ်ရောက်သောအခါ ဆယ့်ငါးမိနစ်တိတိ စကားပြောပြီးဖြစ်ရာ ပါးစပ်နှင့် လည်ချောင်းများ ခြောက်သွေ့လာသဖြင့် ခဏရပ်နားလိုက်သည်။

ဆူးဟွေးကျုံးသည် လက်ဖက်ရည်ပူပူ တစ်ခွက် ယူလာပေးသည်။ မေဝမ့်ရှူးက ကျေးဇူးတင်စကား ပြောပြီး ယူ၍ တစ်ငုံသောက်လိုက်ရာ ပူလောင်နေသော လည်ချောင်း အနည်းငယ် သက်သာသွားသည်။

++++++