အခန်း ၆

6 01

အခန်း ၆

ဧကရာဇ်ရှေ့တွင် အစီရင်ခံသည့်အခါ ဧကရာဇ်မျက်နှာတော်ကို တိုက်ရိုက် မကြည့်ရဲပေ။ သူမသည် မျက်လုံးကို အောက်သို့ချကာ လက်ထဲရှိ ယုန်ကြွေခွက်ကို စူးစမ်းသည်။ ခွက်၏ အနက်ရောင် ဖန်ရည်သုတ် နှုတ်ခမ်းသားတွင် နို့နှစ်ရောင် အမြှုပ်အသေးစားများ ပေါ်နေပြီး ရေရာများကို မှိန်ဖျော့စွာ မြင်ရသည်။ လက်ဖက်ရည် အရောင်နှင့် ခွက်နှစ်ခုလုံးသည် အလွန်ရှားပါးသော ရတနာများ ဖြစ်သည်။

လက်ဖက်ရည်၏ ရနံ့သည် ခန်းမတစ်ခုလုံးကို ပြည့်နှက်နေပြီး သောက်လိုက်သောအခါ အရသာချိုမြိန်သည်။ သူမသည် ဒုတိယတစ်ငုံ ငုံရန် ပြင်စဉ်တွင် မျက်လုံးထောင့်မှ အကြည့်ဖြင့် ဧကရာဇ်မင်းသည် သူမကို စိုက်ကြည့်နေသည်ကို ရုတ်တရက် သတိပြုမိသည်။

ကျောက်သားစားပွဲကြီးနောက်တွင် သက်တောင့်သက်သာ ဝတ်စုံဖြင့် လူငယ်ဧကရာဇ်သည် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပုံစံဖြင့် လက်ကို စားပွဲပေါ်တင်ကာ၊ လက်ချောင်းဖြင့် ဖွင့်ထားသော လျှောက်တင်စာကို ဖိထားသည်။ လျှောက်တင်စာကို အာရုံစိုက်နေသင့်သော သူ၏ နက်မှောင်သော မျက်ဝန်းများသည် ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူမ၏ မျက်နှာပေါ်၌ ကြာမြင့်စွာ ရပ်တန့်နေသည်။

မေဝမ့်ရှူးသည် ပါးစပ်ထဲမှ လက်ဖက်ရည်ကောင်းကို ဆက်မသောက်နိုင်တော့ပေ။

“ဧကရာဇ်မင်းမြတ်...” သူမသည် လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ချ၍ သတိထားစွာ မေးသည်။ “ကျွန်တော်မျိုး တစ်နေရာရာမှာ မှားယွင်းပြောဆို မိပါသလား။ ဧကရာဇ်မင်းမြတ် ညွှန်ပြတော်မူပါ”

ထိုလေးလံထူထဲပြီး ပုံသဏ္ဌာန် ဖန်တီးနိုင်သည့် အလားရှိသော အကြည့်သည် ပြန်လည် ရုပ်သိမ်းသွားကာ စာရွက်ပေါင်းများစွာ ရှိသော လျှောက်တင်စာများထဲသို့ ပြန်လည်နှစ်မြှုပ်သွားသည်။

“ပိန်သွားတယ်။ ခုနစ်လပိုင်း မြို့တော်က ထွက်ခွာသွားတုန်းကထက် ပိုပြီး ဖြူဖျော့သွားတယ်”

ယွမ်ဟော်ဧကရာဇ်သည် လျှောက်တင်စာအသစ်ကို ဖွင့်ကာ မျက်လုံးဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်လျှင် စာကြောင်းများစွာကို ဖတ်ရင်း ပါးစပ်မှ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မေးသည်။ “ကျန်းနန်နယ်က အစားအသောက်၊ နယ်မြေ အလှအပနဲ့ လူ အလှတွေကို ချီးမွမ်းတဲ့ ကဗျာတွေ အများကြီး ရှိတာပဲ။ ဘာဖြစ်လို့ ရွှယ်ချင့် အဲဒီကို လအနည်းငယ် သွားပြီးတဲ့နောက် ကျန်းနန်နယ်ရဲ့ ရေမြေက လူကို ကောင်းကောင်း မွေးမြူနိုင်တာမျိုး မရှိတာလဲ”

မေဝမ့်ရှူးသည် အနည်းငယ် ပြုံးသည်။ “မြောက်ပိုင်းသားတွေ တောင်ပိုင်းကို သွားတော့ ရေမြေ မညီညွတ်တာကတော့ တကယ်ပဲ အကြောင်းပြချက် မရှိပါဘူး။ နောက်ပြီးတော့၊ ပညာရှင်အမတ်မင်းတွေ လေညင်းခံ၊ လရောင်ခံဖို့ ကျန်းနန်နယ်ကို သွားတာနဲ့ ကျွန်တော်မျိုးက အမှုထမ်းဖို့ သွားတာကို တစ်ပုံစံတည်း မထားသင့်ပါဘူး။ ဒီတစ်ခေါက် တောင်ပိုင်းကို သွားတုန်းက ကျွန်တော်မျိုးနဲ့ အမတ်နှစ်ယောက်ဟာ ရုံးခန်းထဲမှာ တစ်နေကုန် ပိတ်ထားပြီး အမှုတွဲတွေကြား ခေါင်းငုံ့ကာ နှစ်ချို့စာရွက်စာတမ်းတွေနဲ့ ငွေစာရင်းတွေကို နေ့ညမပြတ် စစ်ဆေးခဲ့ရတယ်။ သုံးလအတွင်း နေရောင်ခြည် ဘယ်လောက်မှ မခံရတော့ အသားအရေ ဖြူလာတာက... ကျွန်တော်မျိုး လိုချင်တာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဧကရာဇ်မင်းမြတ် အနေနဲ့ ကြည့်မကောင်းဘူးဆိုရင် နွေဦးပေါက်ရင် မြို့ပြင်ကို အလည်အပတ် အကြိမ်အနည်းငယ် ပိုထွက်ပြီး မူလအရောင်ကို အမြန်ဆုံး ပြန်ရအောင် လုပ်ပါ့မယ်” မျက်နှာပေါ်ရှိ အမူအရာများ ပွင့်လင်းလာပြီး သက်တောင့်သက်သာ ပုံစံဖြင့် တစ်ဝက်အမှန်၊ တစ်ဝက်ကျီစယ် စကားအချို့ ပြောလိုက်ခြင်းသည် အရင်က သူတို့ဆရာတပည့် ရင်းနှီးစွာ ဆက်ဆံလေ့ရှိသည့် ပုံစံဖြစ်သည်။

6 02

လေးလကြာ မျက်နှာမတွေ့ရသော ဘုရင်နှင့် အမတ်ကြားရှိ သိမ်မွေ့သော ခွဲခွာခြင်းကို ဤရင်းနှီးသော စကားပြောဆိုမှုတွင် အသံတိတ် ဖျက်စီးပစ်လိုက်သည်။

စားပွဲနောက်ဘက်တွင် ယွမ်ဟော်ဧကရာဇ်၏ မျက်နှာထားသည် အနည်းငယ် ပြေလျော့လာပြီး ဝံပုလွေမွေး စုတ်တံကို ပြန်ကိုင်ကာ စားပွဲပေါ်ရှိ အနီရောင် မှင်စက်ကို ပွတ်သပ်ဖယ်ရှားရင်း လျှောက်တင်စာပေါ်တွင် စတင်၍ အမှတ်အသားများ ပြုလုပ်သည်။

“နွေဦးပေါက်ဖို့က အချိန်လိုသေးတယ်။ ဆောင်းဦးနဲ့ ဆောင်းရာသီမှာ အနားယူပြီး အသားအရောင်ကို ပြန်ကောင်းအောင် လုပ်ပါ။ စာရင်း စစ်ဆေးတာက တော်ဝင် စစ်ဆေးရေးအဖွဲ့ရဲ့ အလုပ်ပါ။ မင်း တာဝန်ယူရတဲ့ အလုပ်က သူတို့နဲ့ မတူဘူး၊ ဘာလို့ မင်းလည်း ပါသွားရတာလဲ”

“ဧကရာဇ်မင်းမြတ်က တကယ်ပဲ အခက်တွေ့အောင် လုပ်တာပဲ” မေဝမ့်ရှူးက သက်ပြင်းချကာ ပြောသည်။ “အမတ်နှစ်ယောက်နဲ့အတူ ထိုင်ပြီး စာရင်းမစစ်ဘဲ၊ ကျွန်တော်မျိုးက ဧကရာဇ်ဓားမြှောင်ကို ကိုင်ပြီး သူတို့ရှေ့မှာ မတ်တပ်ထိုင်၊ ဓားကို အမတ်နှစ်ယောက်ရဲ့ လည်ပင်းပေါ် တင်ပြီး ငါ စောင့်ကြည့်နေတယ်၊ အမှုတော် မမြဲသူ သေရမယ် လို့ အော်ဟစ် ခြိမ်းခြောက်ရမလား”

ဧကရာဇ်မင်း၏ အနီးရှိ နန်းတွင်းအစေခံများ ရယ်မောချင်စိတ်ကို ထိန်းထားရသဖြင့် မျက်နှာများပင် စိမ်းလာသည်။

ယွမ်ဟော်ဧကရာဇ်သည် သီးသန့် ရယ်မောသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ပါးစပ်ကို အုပ်၍ တိုးတိုးလေး ချောင်းဆိုးပြီးနောက် ဝံပုလွေမွေး စုတ်တံကို မတော်တဆ လျှောက်တင်စာပေါ်သို့ ပြုတ်ကျကာ အနီရောင် မှင်စက်များကို ပွတ်သပ်ဖယ်ရှားလိုက်သည်။

“တော်ပြီ၊ စကားများတာ လျှော့။ ဒီတစ်ခါ ကျန်းနန်နယ်ကို သွားတုန်းက သက်သေခံပစ္စည်းတွေကို လှေအပြည့် သယ်လာတယ်လို့ ကြားတယ်။ အမတ်နှစ်ယောက်လုံးက တကယ်ပဲ ကြိုးကြိုးစားစား အမှုထမ်းခဲ့တဲ့ အရာရှိတွေဆိုရင် အမှုကို စစ်ဆေးပြီးစီးတဲ့အခါ ဆုလာဘ်တွေ ပေးဖို့ သူတို့နှစ်ဦးကို မေ့မှာ မဟုတ်ပါဘူး”

မေဝမ့်ရှူးသည် လက်ဖက်ရည် အနည်းငယ်ဖြင့် လည်ချောင်းကို စိုစွတ်စေပြီး အစီရင်ခံစာကို ဆက်လက်တင်သွင်းရန် ပြင်စဉ်တွင် ဧကရာဇ်မင်းက စကားဖြတ်လိုက်သည်။ “ဒီနေ့ မင်းပြောတာ လုံလောက်ပြီ။ အမတ်နှစ်ယောက် ကျန်သေးတယ်လေ၊ သူတို့ကို လျှောက်တင်စာ တစ်စောင်စီ ရေးပြီး တင်သွင်းခိုင်းလိုက်ပါ”

ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်မှ ‘တပ်’ ခနဲ ဝါးလုံးရိုက်သံ ထပ်မံ မြည်လာသည်။

ယွမ်ဟော်ဧကရာဇ်သည် ခြံဝင်းထဲရှိ နာရီကို ကြည့်လိုက်ရာ ဝေ့ရှီ (နေ့လယ် ၁ နာရီမှ ၃ နာရီကြား) ကျော်လွန်နေပြီ။ သူသည် စုတ်တံကို ရပ်ပြီး အမိန့်ပေးသည်။ “ထမင်းပြင်”

မေပညာရှင်အမတ်မင်းသည် နန်းတော်၌ ဧကရာဇ်ထမင်းဝိုင်းတွင် ပါဝင် စားသောက်ဖူးသည်မှာ အကြိမ်ပေါင်း မနည်းတော့ပေ။ ဧကရာဇ်မင်းရှေ့တွင် အလုပ်အကျွေးပြုနေသော နန်းတွင်းအစေခံသည် မည်သည့် မေးခွန်းမှ မမေးဘဲ ပန်းကန် ခွက်ယောက် နှစ်စုံကို တိုက်ရိုက် ခင်းကျင်းလိုက်သည်။

ဘုရင်နှင့် အမတ်သည် ထုံးတမ်းစဉ်လာအတိုင်း ပြတင်းပေါက်အနီးရှိ ဝါးရွက်သစ်သား နဂါးဦးခေါင်းပုံစံ စားပွဲငယ်တွင် မျက်နှာချင်းဆိုင် ထိုင်ကြသည်။

6 03

ယွမ်ဟော်ဧကရာဇ် ထရပ်လိုက်သောအခါ မေဝမ့်ရှူးသည် ရုတ်ခြည်း သတိပြုမိသည်မှာ လအနည်းငယ်အတွင်း ဘုရင်သည် ပို၍ အရပ်ရှည်လာသည်။ နဂါးဝတ်ရုံ ဝတ်ထားသော ခန္ဓာကိုယ်သည်လည်း သိသိသာသာ ပို၍ သန်မာလာသည်။

သူမသည် ထိုငယ်ရွယ်သော်လည်း ကျန်းမာသန်စွမ်းသော နောက်ကျောကို မထိန်းနိုင်ဘဲ အကြိမ် အနည်းငယ် စိုက်ကြည့်မိသည်။

ယွမ်ဟော်ဧကရာဇ်သည် တစ်ဆယ့်ခြောက်နှစ်တွင် အရွယ်ရောက်ပြီး၊ တစ်ဆယ့်ရှစ်နှစ်တွင် အာဏာပိုင် အမတ်ကြီးကို ဖယ်ရှားကာ ကိုယ်တိုင် နန်းအုပ်ချုပ်သည်။

ကိုယ်တိုင် အုပ်ချုပ်ခဲ့သည်မှာ ယခုဆိုလျှင် နှစ်နှစ် ရှိပြီဖြစ်သည်။

နန်းမအုပ်ချုပ်မီကာလက ခက်ခဲကြမ်းတမ်းခဲ့ခြင်းကြောင့် သူမ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲမှ ဧကရာဇ်မင်းသည် အမြဲတမ်း ဆယ့်ခုနစ်၊ ဆယ့်ရှစ်နှစ်အရွယ်၊ ကောင်လေးနှင့် လူငယ် အပိုင်းအကြား ပုံသဏ္ဌာန်မျိုး ဖြစ်နေခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း မြို့တော်မှ ခဏတာမျှ ခွဲခွာခဲ့ရသည့် လအနည်းငယ်အတွင်း သူမ နှစ်ပေါင်းများစွာ အဖော်ပြုခဲ့သော ဧကရာဇ်မင်းသည် လုံးဝ အရွယ်ရောက်ပြီးသော ယောက်ျားသား တစ်ဦးအဖြစ် ကြီးပြင်းလာခဲ့သည်။

မဟုတ်ဘူး။ အရင်ကတည်းက ကြီးပြင်းပြီးသား ဖြစ်ကောင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ သို့သော်လည်း နေ့စဉ်နှင့်အမျှ အတူရှိနေခဲ့သောကြောင့် အလွန်အမင်း ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်မှုကြောင့် ရွှေနဂါးပလ္လင်ပေါ် ထိုင်နေသော ဧကရာဇ်မင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် ဖြစ်ပေါ်လာသည့် ကြီးမားသော ပြောင်းလဲမှုများကို သူမသည် မသိမသာ လျစ်လျူရှုမိခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်ပါသည်။

“ရွှယ်ချင့် ဘာတွေ ငေးနေတာလဲ” ယွမ်ဟော်ဧကရာဇ်က အရင် ထိုင်ပြီးနောက် မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ ဗလာဖြစ်နေသော ကုလားထိုင်ကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ ညင်သာစွာ မေးသည်။ “လအနည်းငယ် နန်းတော်မှာ ထမင်းမစားရတာ စိမ်းနေတာလား”

မေဝမ့်ရှူးသည် အကြည့်ကို ရုပ်သိမ်းကာ ထ၍ လိုက်ပါသွားသည်။ “ဧကရာဇ်မင်းမြတ် အလေးအနက် မမိန့်ပါနဲ့”

စာရေးသူ၏ နုတ်-

ဇာတ်လိုက်တစ်ယောက်ရဲ့ နာမည်က ဝမ့်ရှူး ဖြစ်ပြီး ရွှယ်ချင့်ကတော့ သူ့ရဲ့ မွေးအမည်ရင်း ဖြစ်ပါတယ်။ ရှေးခေတ်က ရင်းနှီးသူ တချို့ကသာ မွေးအမည်ရင်းကို ပိုပြီး ခေါ်လေ့ရှိကြပါတယ်။ မေဝမ့်ရှူးနှင့် မေရွှယ်ချင့် တို့နှစ်ဦးလုံးသည် ဇာတ်လိုက်မင်းသမီး ဖြစ်ပါတယ်။

ဘာသာပြန်သူ မှတ်ချက်။ ။ ဝမ့်ရှူးဆိုတာက အသက်၂၀ ပြည့်ပြီးမှ ကင်ပွန်းတပ်တဲ့ နာမည် ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ ငယ်နာမည်အနေနဲ့ ဆိုရင် ရွှယ်ချင့် ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ အိမ်ခေါ်နာမည် မဟုတ်ပါဘူးနော်။

******