အခန်း ၇

7 01

အခန်း 7

ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်မှ မြောက်လေပြင်း တိုက်ခတ်လာပြီး ကြွေကျနေသော အရွက်အချို့ကို လွှင့်တင်၍ ပြတင်းတံခါးဘောင်ကို ရိုက်ခတ်သည်။

ရာသီဥတု မိုးအုံ့နေခြင်းကြောင့် တုံနွမ်ခန်းမတစ်ဝိုက်တွင် လက်မောင်းလုံးနီးပါးရှိသော ကြေးဖယောင်းတိုင်များ ထွန်းညှိထားသည်။

မီးရောင်များ ထိန်ထိန်လင်းနေသဖြင့် လူနှစ်ဦး၏ အရိပ်သည် ရှည်လျားစွာ ကျရောက်နေပြီး ယွမ်ဟော်ဧကရာဇ်၏ ပြတ်သားကာ ဖိအားပေးနေသည့်နှယ် ရှိသော မျက်နှာသွင်ပြင်ကိုလည်း ထင်ရှားစေသည်။

သူ၏ မယ်တော်ဖြစ်သူ ကျင်းသွမ့်မယ်တော်ကြီးသည် ထိုအချိန်က မြို့တော်တွင် အလွန်ချောမောလှပသော အမျိုးကောင်းသမီး ဖြစ်သည်။ ယွမ်ဟော်ဧကရာဇ်သည် မယ်တော်၏ ရုပ်ရည်ကို အမွေဆက်ခံထားပြီး မျက်နှာသွင်ပြင်သည် ထင်ရှားပြတ်သားကာ နှာတံမြင့်မားသည်။ နားထင်သို့ ကန့်လန့်တိုက် ပျံတက်သွားသော ရှည်လျားသော မျက်ခုံးမွေးအောက်တွင် ကျဉ်းမြောင်းကာ အတွင်းနှစ်ထပ်ရှိသော မျက်လုံးထောင့်သည် အနည်းငယ် ကော့ညွှတ်နေပြီး အလွန်လှပသော မျက်လုံးတစ်စုံဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ယွမ်ဟော်ဧကရာဇ်၏ စရိုက်သည် ငယ်ရွယ်သော်လည်း ရင့်ကျက်သည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် သူသည် မိမိကိုယ်ကို အလွန်တင်းကျပ်စွာ ထိန်းချုပ်ပြီး၊ သဘောထား ခိုင်မာငြိမ်သက်သည်။ အမတ်များကို အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ပြစ်တင်ပြောဆိုခြင်း နည်းပါးသလို၊ ပြုံးရယ်ရွှင်ပျစွာ ရယ်မောခြင်းကိုလည်း ရှားရှားပါးပါးသာ တွေ့ရတတ်သည်။

တစ်ခါတစ်ရံ ပြုံးလျှင်ပင် ပေတစ်ရာ နက်သော ရေအိုင်ကို တိုက်ခတ်သွားသော ချိုင့်ဝှမ်း လေညင်းကဲ့သို့သာ ဖြစ်ပြီး ရေမျက်နှာပြင်တွင် လှိုင်းငယ်တစ်ခုမျှသာ ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

သူ့ကြောင့် နန်းတွင်းအမတ်များ အားလုံးသည် မိမိတို့၏ ဒေါသစိတ်ကို ဖုံးကွယ်ထားကာ အသံကျယ်ကျယ် မပြောရဲကြဘဲ စကားအပြောအဆိုနှင့် အပြုအမူများကို သတိထားကြရသည်။ အကယ်၍ အသက်ကြီးရင့်သူများက ငယ်ရွယ်ပြီး ရက်ရောသော ဧကရာဇ်မင်းရှေ့တွင် အရှက်ရစရာ ဖြစ်ခဲ့ပါက မျက်နှာပျက်စရာနှင့် လူရယ်စရာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ဘုရင်နှင့် အမတ် ထိုင်ပြီးနောက် ယွမ်ဟော်ဧကရာဇ်သည် ဆင်စွယ်တူကို ကောက်ကိုင်ရင်း ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မေးသည်။ “မေးဖို့ မေ့သွားတယ်၊ ရွှယ်ချင့် အိမ်မှာ နေ့လယ်စာ စားပြီးပြီလား”

မေဝမ့်ရှူးလည်း တူကို ကိုင်ပြီး အမှန်အတိုင်း ပြောပြသည်။ “မစားရသေးပါဘူး”

“အိုး” ယွမ်ဟော်ဧကရာဇ်သည် ဟင်းတစ်လုပ်ကို ယူ၍ ပုံမှန် စကားပြောသလို မေးသည်။ “အိမ်ကို အကြာကြီး ရောက်နေတာတောင် နေ့လယ်စာ မစားရသေးဘူးပေါ့။ ဇနီးနဲ့ တံခါးပိတ်ပြီး တစ်နာရီလုံး စကားပြောနေလို့လား။ တကယ့်ကို ဇနီးမောင်နှံတို့ရဲ့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာပဲ”

မေဝမ့်ရှူးသည် ထုံထိုင်းသူ မဟုတ်ပေ။ ဧကရာဇ်မင်း၏ တည်ငြိမ်သော သဘောထား အောက်တွင် မူမမှန်သည့် အရာတစ်ခု ရှိနေသည်ကို ချက်ချင်း ခံစားမိသည်။

ကိုင်ထားသော တူကို ပြန်ချကာ သူမသည် ချက်ချင်း ထရပ်ပြီး ဝန်ချတောင်းပန်လိုက်သည်။ “ကျွန်တော်မျိုး ကြောက်ရွံ့ပါတယ်။ အိမ်ပြန်ပြီး ရေချိုး၊ အဝတ်လဲတာ ပင်ပန်းလွန်းလို့ မတော်တဆ အိပ်ပျော်သွားပါတယ်... ဆယ့်ငါးမိနစ်လောက် အိပ်ပျော်သွားပါတယ်”

ယွမ်ဟော်ဧကရာဇ်သည် ညင်သာစွာ ရယ်မောသည်။ “ဘာလို့ ထရပ်နေတာလဲ။ ကျန်း မင်းကို အပြစ်မတင်ပါဘူး။ ထိုင်ပါ၊ ဆက်ပြီး ထမင်းစားပါ”

သူသည် ငါးပေါင်း တစ်လုပ်ကို ယူ၍ မေဝမ့်ရှူး၏ ပန်းကန်ထဲ ထည့်ပေးသည်။ “မင်း ငါးကြိုက်တယ်လို့ မှတ်မိတယ်။ ဆောင်းဦးနဲ့ ဆောင်းရာသီမှာ အသစ်ဆက်သထားတဲ့ စုန်းကျန်း ငါးကြီးက အသားထူပြီး ကောင်းတယ်။ များများစားပါ”

7 02

ရာသီပေါ် ငါးကြီး၏ အရသာသည် တကယ်ပင် မွှေးကြိုင်ချိုမြိန်သည်။ ငါးအရိုးများကို ကြိုတင် ဖယ်ရှားထားပြီး နှင်းလို ဖြူဖွေးသော ငါးသားသာ ကျန်ရှိသည်။

မေဝမ့်ရှူးသည် ခေါင်းငုံ့ကာ ချောမွေ့သော ငါးပေါင်းတစ်လုပ်ကို ကိုက်၍ ဖြည်းညင်းစွာ ဝါးနေစဉ်တွင် ရင်းနှီးသော တည်ငြိမ်ပြီး နိမ့်သော အသံကို နားထဲ ကြားလိုက်ရသည်။

“လင်မယား ခွဲခွာပြီးမှ ပြန်တွေ့တာ စိတ်ခံစားချက်ကို မထိန်းနိုင်တာ လူ့သဘာဝပဲ။ ငါသာ မင်းကို အပြစ်တင်ရင် လူမဆန်ရာ ကျတာပေါ့”

ဧကရာဇ်မင်းမြတ်သည် ထမင်းစားရင်း စကားမပြောရ ဟူသော စည်းမျဉ်းကို ဂရုမစိုက်သော်လည်း ပါးစပ်ထဲ အစာရှိနေစဉ် စကားပြောခြင်းကတော့ ရိုင်းပယ်သည်။ မေဝမ့်ရှူးသည် စကားမပြောဘဲ ခေါင်းသာ ညိတ်ပြသည်။

ယွမ်ဟော်ဧကရာဇ်၏ အကြည့်သည် အနည်းငယ် တည်ငြိမ်သွားသော်လည်း နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် သေးငယ်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ “ဒါပေမဲ့ အရင်တုန်းကတော့ နန်းတော်က ပြန်လာတိုင်း တန်ဖိုးရှိသည်ဖြစ်စေ၊ မရှိသည်ဖြစ်စေ၊ ရွှယ်ချင့်က ငါ့အတွက် ပစ္စည်းအသေးစားလေးတွေ ယူလာတတ်တယ်။ သကြားရုပ်၊ အရုပ်ရုပ်သေး၊ ပေါက်စီ၊ မြက်ချုံပုတ်ထဲက ကျေးသား ပိုးကောင်လေးတွေပေါ့” ဤသို့ ပြောကာ သူသည် ရယ်မောရင်း စနောက်သည်။ “အခု ကျန်းနန်နယ်ကို ခရီးရှည်ကြီး သွားပြီးတော့ အိမ်က ဇနီးချောကိုပဲ သတိရပြီး ကျန်းကို မေ့သွားပြီပေါ့”

မေဝမ့်ရှူး၏ ပါးစပ်ထဲမှ ငါးပေါင်းကို နောက်ဆုံးတော့ ဝါးပြီးသွားသည်။

သူမသည် စကားစပြောသည်။ “ဧကရာဇ်မင်းမြတ်က ကျွန်တော်မျိုးကို မတရား စွပ်စွဲနေတာပဲ။ ဒီခရီးမှာ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်အတွက် လက်ဆောင်တွေ အများကြီး ယူလာခဲ့ပါတယ်။ ဒီနေ့ နန်းတော်ထဲ ဝင်တာ အလျင်စလို ဖြစ်တာကြောင့် လက်ဆောင်စာရင်းပဲ ပြင်ဆင်လာနိုင်ခဲ့တယ်။ လက်ဆောင်တွေက သေတ္တာပေါင်း ဒါဇင်ချီထဲမှာ သော့ခတ်ထားပြီး ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ စာကြည့်ခန်း ခြံဝင်းထဲမှာ ပုံထားတုန်းပဲ၊ မဖွင့်ရသေးဘူး။ ဧကရာဇ်မင်းက ရက်အနည်းငယ် ခွင့်လွှတ်ပေးပါ၊ အားလုံး စနစ်တကျ ဖြစ်တာနဲ့ နန်းတော်ထဲ ပို့ပေးပါ့မယ်”

ဤသို့ ပြောရင်း သူမသည် ကျယ်ဝန်းသော လက်အတွင်းအိတ်ထဲမှ လက်ဆောင်စာရင်းကို ထုတ်ယူကာ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဆက်သသည်။

ယွမ်ဟော်ဧကရာဇ်သည် သူမ၏ နီညိုရောင် အမတ်ဝတ်စုံလက်ဖျားကို စိုက်ကြည့်ရင်း ထောက်ခံခြင်း၊ မထောက်ခံခြင်း မပြဘဲ နေသည်။

“နန်းတော်ထဲ ဝင်လာတာ နာရီဝက်ကျော်ပြီ မဟုတ်လား၊ မင်း စာရင်းကို ခုချိန်ထိ မပြောဘဲ ကိုင်ထားတာ တော်တော် ခက်ခဲနေမှာပဲ။ ကျန်း မပြောရင် မင်းလည်း မပြောဘူး”

ဤသို့ ပြောကာ သူသည် လက်ဆန့်ထုတ်၍ နွေးထွေးသော ခန္ဓာကိုယ်အပူရှိန် ရှိနေသေးသော အနီရောင်ရွှေရေးချ လက်ဆောင်စာရင်းကို မေဝမ့်ရှူးလက်ထဲမှ ဆွဲယူကာ စားပွဲပေါ် ဖြန့်၍ ကိုယ်တိုင် စစ်ဆေးသည်။

လက်ဆောင်စာရင်းကို မေဝမ့်ရှူးသည် မြို့တော်သို့ ပြန်လာစဉ် လမ်းတွင် ကိုယ်တိုင်ရေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ လှပသော စာလုံးပုံစံဖြင့် ပုံစံနှင့် အကြောင်းအရာသည် စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းနှင့် ကိုက်ညီသည်။

7 03

လက်ဆောင်များသည် အများအားဖြင့် ကျန်းနန်နယ်၏ ဒေသထွက်ပစ္စည်းများ ဖြစ်သည်။ စူးကျိုး နှစ်ဖက်ပန်းထိုး မျက်နှာဖုံးကြီး တစ်ချပ်၊ ဟန်ပိုးသား အလိပ်နှစ်ဆယ်၊ လက်ပေါင်း တစ်ထောင်ပါသော အဝလောကိတေရ ရုပ်ပွားတော် တစ်ဆူ၊ ကျန်းနန်ဒေသ နာမည်ကြီး စာချပ်များ၊ ရာသီပေါ် သစ်သီးခြင်း ဆယ်ခြင်း စသည်တို့ ပါဝင်သည်။ အချို့သည် အလွန် တန်ဖိုးကြီးသော်လည်း အချို့မှာ ထူးဆန်းသော်လည်း တန်ဖိုးမကြီးလှပေ။

ယွမ်ဟော်ဧကရာဇ်သည် မျက်နှာထား မပြောင်းဘဲ တစ်ကြောင်းပြီး တစ်ကြောင်း ရေးထားသော စာရင်းအတိုင်း လက်ချောင်းဖြင့် ဖြည်းညင်းစွာ မျဉ်းဆွဲသွားသည်။

“... လင်ဂူဘုရားမှ မေတ္တာပို့ အဆောင်လက်ဖွဲ့ တစ်ခု” သူသည် တိုးတိုးလေး ရွတ်သည်။

“တောင်ပိုင်းမင်းဆက်က တည်ဆောက်ခဲ့တဲ့ ရှေးဟောင်းဘုရားကျောင်း ဖြစ်ပြီး စစ်ပွဲတွေ ကြားထဲကနေ အခုချိန်ထိ ကျန်ရှိနေတာ ရှားပါးပါတယ်” မေဝမ့်ရှူးက အတိုချုပ် ရှင်းပြသည်။ “အဲဒီမှာ လူသိများပြီး ဘုရားဖူးတွေ အများကြီး ရှိတယ်။ ကျွန်တော်မျိုးက မနက်စောစော အပျော်ခရီး သွားရင်း ဘုရားကျောင်းက ဘုန်းတော်ကြီးတစ်ပါးနဲ့ ဆုံတော့ ကိုယ့်သဘောနဲ့ကိုယ်ပဲ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်အတွက် မေတ္တာပို့ အဆောင်လက်ဖွဲ့တစ်ခု တောင်းခဲ့ပါတယ်။ ဧကရာဇ်မင်းမြတ် ကြိုက်ရင် ယူထားပါ၊ မကြိုက်ရင်လည်း လွှင့်ပစ်နိုင်ပါတယ်”

ယွမ်ဟော်ဧကရာဇ်၏ မျက်နှာထားက မပြောင်းလဲဘဲ ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ကြားကြောင်း ပြသကာ လက်ချောင်းကို ဆက်လက် မျဉ်းဆွဲသည်။

“... ကျန်းရှင်းကျိုးမှ ဘဲအရှင် ဆယ်ကောင်”

မေဝမ့်ရှူးသည် ရယ်မောသည်။ “ဒါက ကျွန်တော်မျိုး ကိုယ်တိုင် စားဖူးတာပါ။ လျှို့ဝှက်အစာနဲ့ ကျွေးထားတဲ့ ဘဲအရှင်တွေလို့ ပြောပါတယ်။ စွပ်ပြုတ်လုပ်စားရင် အရသာက အလွန်ကောင်းပါတယ်။ ကျွန်တော်မျိုး ကျန်းနန်မှာ အစားအသောက် အဆင်မပြေပေမဲ့ ဒီတိုဟူး ဘဲစွပ်ပြုတ်ကိုတော့ သောက်ပြီးတဲ့နောက်မှာ နှုတ်ခမ်းနဲ့ သွားကြားတွေမှာ ရနံ့စွဲကျန်ပြီး ကြာကြာ မမေ့နိုင်ခဲ့ပါဘူး။ အဲဒီ လယ်သမားက သတ်ပြီးသား ဘဲသားကို ကြာကြာထားရင် ပျက်စီးလွယ်တယ်လို့ ပြောတာကြောင့် ကျွန်တော်မျိုးလည်း ဘဲအရှင် ဆယ်ကောင်ကို မြို့တော်ကို သယ်လာခဲ့ပါတယ်”

ယွမ်ဟော်ဧကရာဇ်သည် လှပသော စာလုံးဖြင့် ရေးထားသည့် ကျန်းရှင်းကျိုးမှ ဘဲအရှင် ဟူသော စာကြောင်းကို စိုက်ကြည့်ရင်း နောက်ဆုံးတွင် သိမ်မွေ့သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

သူသည် ဘေးမှ အလုပ်အကျွေးပြုနေသော ဆူးဟွေးကျုံးဘက် လှည့်ကာ အမိန့်ပေးသည်။ “ဒီ ကျန်းနန်ဘဲအရှင် ဆယ်ကောင် နန်းတော်ရောက်လာရင် ချက်ချင်း မသတ်သေးဘဲ ကျန်းကို အရင် ခေါ်ပြပါ”

ဆူးဟွေးကျုံးသည် တိတ်တဆိတ် ပါးစပ်သပ်လိုက်ပြီး ဟင်းချက်ဆောင်က အလုပ်ရှုပ်တော့မည်ဟု တွေးကာ ခါးညွှတ်၍ ချက်ချင်း အမိန့်ခံယူသည်။ “နန်းတော် အမိန့်အတိုင်းပါပဲ”

မေဝမ့်ရှူးသည် ထိုအခြင်းအရာကို မြင်သဖြင့် နှုတ်ခမ်းကို ဖိကာ ညင်သာစွာ ပြုံးသည်။

ဧကရာဇ်မင်းသည် တည်ငြိမ်သော စရိုက်ရှိပြီး ဆယ့်ခြောက်နှစ်တွင် အရွယ်ရောက်ခဲ့ကာ ထိုအချိန်မှစ၍ လူကြီးတစ်ဦး ဖြစ်လာသော်လည်း ယခုမှ အသက် နှစ်ဆယ်သာ ရှိသေးသည်။

လူငယ်များသည် သဘာဝအတိုင်း တက်ကြွကြသည်။ ကျောက်စိမ်းရုပ်များ သို့မဟုတ် ပန်းထိုးများကဲ့သို့ တန်ဖိုးကြီးသော်လည်း အသက်မဲ့သော အရာများထက် သက်ရှိသတ္တဝါများကို ပို၍ စိတ်ဝင်စားတတ်ကြသည်။

7 04

လက်ဆောင်စာရင်း တင်ပြီးနောက် ဘုရင်နှင့် အမတ်ကြား ထမင်းစားချိန်သည် သိသိသာသာ သက်ဝင်လှုပ်ရှားလာသည်။

ဆူးဟွေးကျုံးသည် အခြေအနေကို ကြည့်ကာ ချက်ချင်း ဟင်းထပ်ထည့်ခြင်း၊ အရက်ဆက်သခြင်းတို့ဖြင့် ဧည့်ခံသည်။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ဘုရင်နှင့် အမတ် စကားပြောဆိုခြင်းသည် အရင်ကလို ချုပ်ချယ်မှု မရှိတော့ဘဲ၊ စားရင်းသောက်ရင်း ကျန်းနန်၏ ရှုခင်းနှင့် ကြားသိခဲ့ရသည်များကို စကားပြောကြသည်။ ထို့နောက် တဖြည်းဖြည်းနှင့် တာဝန်ယူခဲ့သည့် အမှုကိစ္စဘက်သို့ ပြောင်းသွားသည်။

“မင်း မြို့တော်က ထွက်ခွာပြီး လဝက်အတွင်းမှာ ကျန်း ယခင် မင်းဆက်တွေ လက်ထက်က အထိဂရုန်း သမိုင်းတွေကို ဖတ်တယ်။ အဲဒီတုန်းက ဒေသခံ အရာရှိတွေရဲ့ သြဇာအာဏာက အရမ်းကြီးလွန်းလို့ မြို့တော်က သံတမန်တွေကိုတောင် စစ်သည်တွေနဲ့ ဖမ်းဆီးသတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့တယ်။ နောက်မှ တောင်သူပုန်တွေက ငွေကြေးရဖို့ လုပ်ကြံတာလို့ အကြောင်းပြခဲ့ကြတယ်”

ယွမ်ဟော်ဧကရာဇ်က စားရင်းသောက်ရင်း ဆက်ပြောသည်။ “ကျန်း ချက်ချင်း ထိတ်လန့်သွားပြီး စစ်ဘက်ဌာနကို လျောင်းတုန်း မြင်းစီးတပ် နှစ်သောင်းကို နေ့ညမပြတ် ခရီးနှင်ကာ ကျန်းနန်မြောက်ဘက်မှာ တပ်ချပြီး ဒေသခံ အရာရှိတွေကို ခြိမ်းခြောက်ဖို့ အမိန့်ပေးခဲ့တယ်”

ဤကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ မေဝမ့်ရှူး အမှတ်ရသည်။ “ဧကရာဇ်မင်းမြတ် အလျင်စလို ပို့လိုက်တဲ့ မြင်းစီးတပ် နှစ်သောင်းက ကျန်းနန်နယ်ရဲ့ အစိုးရအဖွဲ့မှာ အကြီးအကျယ် လှုပ်ခတ် သွားစေတယ်။ ဆယ်ရက်အတွင်းမှာပဲ အရာရှိ သုံးဦးက အပြစ်ကို ကြောက်လို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကို သတ်သေခဲ့ကြတယ်။ ကျွန်တော်မျိုးတို့ အမှုစစ်ဆေးရာမှာ ဘာသဲလွန်စမှ မရှိဘဲနဲ့ အခုတော့ အမြစ်လိုက် ဆွဲထုတ်လို့ နှစ်ချို့အမှုကြီးတွေ အများအပြားကို တိုက်ရိုက် ရရှိခဲ့တယ်။ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ရဲ့ တောင်ကိုခေါက်ပြီး မြွေကို ခြောက်တဲ့ နည်းဗျူဟာက အင်မတန် ထူးချွန်ပါတယ်”

ဤသို့ ပြောရင်း နှစ်ဦးသား တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ပြီး ပြုံးကြသည်။

နှစ်ဦးသား စားရင်းသောက်ရင်း စကားပြောရာ နေ့လယ်စာ စားချိန်သည် တစ်နာရီတိတိ ကြာသွားသည်။ ယွမ်ဟော်ဧကရာဇ်သည် ထမင်းစားပုံက ဖြည်းညင်းသော်လည်း စားသုံးမှု ပမာဏက မနည်းပေ။ မေဝမ့်ရှူးသည်လည်း တစ်နာရီလုံး သူ့နောက်မှ လိုက်စားခဲ့ရာ ပုံမှန်စားသုံးမှုထက် နှစ်ဆ ဖြစ်သွားခဲ့ပြီး တူကို ချလိုက်သောအခါ ဗိုက်အောင့်သည်အထိ ပြည့်နေသည်ဟု ခံစားရသည်။

++++++