အခန်း ၉

9 01

အခန်း 9

တောက်ပသော ဖယောင်းတိုင်မီးအောက်တွင် ယွမ်ဟော်ဧကရာဇ်၏ ကျောဘက်၌ ထပ်နေသော ဒဏ်ရာအဟောင်းများ ပေါ်လွင်နေသည်။

အကြာဆုံး ဒဏ်ရာဟောင်းသည် ဆယ်နှစ်ကျော်ပြီ ဖြစ်သင့်သည်။

အချိန်ကာလ ကြာမြင့်လာသောကြောင့် အသက်ပင် ဆုံးရှုံးလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရသည့် ကြောက်မက်ဖွယ် ကြိမ်ဒဏ် ဒဏ်ရာများသည် ယခုအခါ အညိုရောင်ဖျော့ဖျော့ ကန့်လန့်ဖြတ် အမှတ်အသား အနည်းငယ်သာ ကျန်တော့သည်။

ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့် မကြာသေးမီက ရရှိခဲ့သော ရိုက်နှက်ဒဏ်ရာ အဟောင်းများသည် ပိုမိုနက်ရှိုင်းသော အမာရွတ်များ ကျန်ခဲ့သည်။

မေဝမ့်ရှူးသည် တုံနွမ်ခန်းမရှိ ဆောင်းပန်းပင်များ ကန့်လန့်ကာမှတစ်ဆင့် လူငယ်ဧကရာဇ်၏ ကျောဘက်ရှိ ရင်းနှီးသော အမာရွတ်များကို ရုတ်တရက် မြင်လိုက်ရသောအခါ စိတ်ထဲတွင် ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုတစ်ရပ် လွှမ်းမိုးလာသည်။

ယနေ့ ဘုရင်နှင့် အမတ် တွေ့ဆုံစဉ်က ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သည့် ထူးဆန်းသော စိမ်းသက်မှုသည် ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

အချိန်သည် လွန်ခဲ့သော နှစ်များသို့ ပြန်ရောက်သွားသလိုပင်။ လေမုန်တိုင်းထန်နေသော နန်းတော်အတွင်း၌ သစ္စာရှိ အမတ်များသည် တိတ်တဆိတ် စုစည်း၍ အခက်အခဲ ကြုံနေသော နဂါးငယ်ကို ကိုယ်စီ၏ အားနည်းသော ခွန်အားဖြင့် စောင့်ရှောက်ခဲ့ကြသည်။

နန်းတော်၌ ပထမဆုံး ဆုံတွေ့ချိန်က အဝတ်အစားများ ညစ်ပတ်နေပြီး တောခွေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ မျက်လုံးများရှိသော ကလေးငယ်ကို သူမသည် ယနေ့တိုင် မှတ်မိနေသေးသည်။

ထို့အပြင် ဧကရာဇ်မင်း ဆယ့်ခြောက်နှစ်သား၊ အရွယ်ရောက်သည့်နေ့တွင် ရှီနန် မိသားစု၏ အာဏာသည် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်နေပြီး ဧကရာဇ်မင်းသည် ရုပ်သေးသဖွယ် ဖြစ်ခဲ့သည်ကိုလည်း ရှင်းလင်းစွာ မှတ်မိသည်။

ထိုနေ့က အမတ်များ၏ ထူးဆန်းသော အကြည့်များအောက်တွင် ခက်ခဲရှုပ်ထွေးသော ဆယ့်နှစ်ပန်းထိုးများပါ နဂါးဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့်၊ တိတ်ဆိတ်စွာ ခြေလှမ်း တစ်လှမ်းချင်းစီဖြင့် နန်းတော်စင်မြင့်ကို တက်သွားသော ပါးလျသော ကလေးငယ်၏ ကျောပြင်...

ယနေ့ လုံးဝ အရွယ်ရောက်၊ ကြံ့ခိုင်နေသော ကျောပြင်နှင့် သိမ်မွေ့စွာ ထပ်တူကျနေသည်။

9 02

သူမသည် ပိုးဖဲလွှာကို လှန်၍ ခန်းမအတွင်းဘက်သို့ ဝင်ကာ တရုတ်နှင်းဆီသစ်သား စားပွဲငယ်ဘေးရှိ အနီရောင်သစ်သား ခုံပေါ် ထိုင်လိုက်သည်။

“ကြွက်သား အရေပြား ဒဏ်ရာတွေကတော့ လွယ်လွယ်ကူကူ ပျောက်ကင်းနိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အတွင်းဒဏ်ရာတွေက ဘယ်လို စစ်ဆေးနိုင်မလဲ၊ လုံးဝ ပျောက်ကင်းသွားပြီလား”

သူမသည် ရှင်ယီနင်ကို မေးသည်။ “ဧကရာဇ်မင်းမြတ်က တစ်ချိန်က အတွင်းပိုင်း ဒဏ်ရာရခဲ့တယ်။ တစ်လလုံး သွေးအန်ခဲ့ပြီး ဆောင်းရာသီ ရောက်တိုင်း မရပ်မနား ချောင်းဆိုးတယ်။ ဒီနှစ်တွေအတွင်းမှာ သက်သာလာပုံ ရပေမဲ့ ငယ်ရွယ်စဉ်မှာ မထင်ရှားဘဲ ဆယ်နှစ်၊ အနှစ်နှစ်ဆယ်ကြာမှ နောက်ဆက်တွဲ ပြဿနာတွေ ပေါ်လာနိုင်သလား”

ရှင်ယီနင်သည် ပုံမှန်သွေးခုန်နှုန်း စမ်းသပ်ပြီး၊ ကျောဘက်ရှိ ဒဏ်ရာအဟောင်းများကို စစ်ဆေးကာ စမ်းသပ်ခြင်း ပြီးဆုံးသွားသည်။ သူသည် ဖယောင်းတိုင်မီးအောက်တွင် အပ်အစွပ်ရှည်ကို ဖွင့်၍ အလွန်သေးငယ်ပြီး ရှည်လျားသော ငွေအပ်တစ်ချောင်းကို ထုတ်ကာ ဖယောင်းတိုင်မီး၌ ကင်လိုက်သည်။

“မေပညာရှင်အမတ်မင်းက စကားစလိုက်တာနဲ့ ဒီလို ပညာသားပါတဲ့ မေးခွန်းကို မေးတော့ ကျွန်တော်မျိုးကို အခက်တွေ့အောင် လုပ်နေတာလား မသိဘူး။ ဆယ်နှစ်၊ အနှစ်နှစ်ဆယ် ကြာပြီးနောက် ဘာဖြစ်လာမယ် ဆိုတာ ဘယ်သူကများ တိကျစွာ ပြောနိုင်မလဲ”

မေဝမ့်ရှူးသည် ဤသူ၏ စကားပြောဟန်ကို ကြားဖူးနေပြီ ဖြစ်သောကြောင့် ဂရုမစိုက်ပေ။

“ပြတ်သားတဲ့ အဖြေကို ဘယ်သူမှ မတောင်းဆိုပါဘူး။ ခြောက်၊ ခုနစ်ဆယ် ရာခိုင်နှုန်းခန့် သေချာရင် လုံလောက်ပါတယ်။ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ပြောပါ”

ရှင်ယီနင်၏ မက်မွန်ပွင့်မျက်လုံးများသည် ပြုံးလိုက်ပြီး ကျဉ်းသွားသည်။ “ဒါဆိုရင် ကျွန်တော်မျိုး ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ပြောပါရစေ။ ဧကရာဇ်မင်းမြတ် ငယ်စဉ်က ဒဏ်ရာ အတော်လေး ပြင်းထန်ခဲ့ပေမဲ့ ဆယ့်လေး၊ ဆယ့်ငါးနှစ်က လူသားရဲ့နွေဦးလိုပါပဲ။ အရာအားလုံး ရှင်သန် ကြီးထွားပြီး သွေးသားက အားအကောင်းဆုံးအချိန် ဖြစ်တယ်။ သေလုမြောပါး ဒဏ်ရာတွေတောင်မှ ကုသဖို့ လွယ်ကူပါတယ်။ ဒါ့အပြင် ဒီနှစ်တွေအတွင်း နန်းတော်က အာဟာရကို ကောင်းစွာ ထိန်းသိမ်းထားပြီး ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ကလည်း နေ့တိုင်း သိုင်းပညာ လေ့ကျင့်၊ ခန္ဓာကိုယ် သန်မာအောင် လုပ်တယ်။ ကျွန်တော်မျိုး မကြာသေးမီက စမ်းသပ်ခဲ့တဲ့ သွေးခုန်နှုန်းက တည်ငြိမ်ပြီး အားကောင်းတယ်။ အလွန် ကျန်းမာပါတယ်။ ကျွန်တော်မျိုး ထင်တာကတော့ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်က ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ရှိနေပါတယ်။ ခွင့်ပြုမယ်ဆိုရင် ဆယ်ရက်တစ်ကြိမ် စမ်းသပ်တဲ့ သွေးခုန်နှုန်းကို တစ်လတစ်ကြိမ်အထိ လျှော့ချလို့ ရပါပြီ”

မေဝမ့်ရှူး၏ အကြည့်သည် ရှည်လျားသော ငွေအပ်ပေါ် ဝေ့ဝဲသွားသည်။

သူမသည် ရှင်ယီနင်ကို ယနေ့မှ စသိခြင်း မဟုတ်ပေ။ ဤသူသည် စကားကို အပြည့်အဝ မပြောဘဲ သုံးပုံတစ်ပုံ ပြောပြီး သုံးပုံတစ်ပုံ ဖုံးကွယ်တတ်သူ ဖြစ်သည်ကို ကောင်းစွာ သိသည်။

“ဧကရာဇ်မင်းမြတ် ကျန်းမာတာက အလွန်ကောင်းတဲ့ သတင်းပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ရှင်သမားတော်၊ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ရဲ့ သွေးခုန်နှုန်း စမ်းသပ်တာကိုတောင် လျှော့ချလို့ရနေမှတော့ ဘာလို့ ငွေအပ်တွေ ပြင်ဆင်နေရတာလဲ”

9 03

“အိုး” ရှင်ယီနင်၏ လက်ထဲရှိ ငွေအပ်သည် အနည်းငယ် လှည့်ကာ ပိုမို ညီညာစွာ ကင်နေသည်။ “ကျွန်တော်ရဲ့ ငွေအပ်တွေကတော့ မေပညာရှင်အမတ်မင်းအတွက် ပြင်ဆင်ထားတာပေါ့။ ဘေးက ကုတင်ပေါ်မှာ လဲလျောင်းလိုက်ပါ၊ မေပညာရှင်အမတ်မင်း”

“...” မေဝမ့်ရှူးသည် လက်မောင်းဖြင့် နဖူးကို အသာ ဖိလိုက်သည်။ “ကျွန်တော်မျိုး ကျန်းမာပါတယ်။ ရှင်သမားတော် စိတ်ပူစရာ မလိုပါဘူး”

ယွမ်ဟော်ဧကရာဇ်သည် အင်္ကျီကို ပြန်ဝတ်ပြီး ထရပ်သည်။ “ကျန်းက သူ့ကို ပြင်ဆင်ခိုင်းထားတာ။ ဒီနေ့ လူတွေ အားလုံး ရှိနေမှတော့ ရွှယ်ချင့်ရဲ့ ရောဂါအဟောင်းကိုလည်း ရှင်ယီနင်ကို စစ်ဆေးခိုင်းလိုက်ပါ။ ဘေးနားမှာ လဲလျောင်းလိုက်ပါ” အသံက နူးညံ့သော်လည်း ငြင်းဆန်၍မရပေ။

မေဝမ့်ရှူးသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ရှင်ယီနင်၏ အလျင်စလို တိုက်တွန်းမှုကြောင့် မထူးတော့ပြီဟု သဘောထားကာ ထရပ်၍ ပြတင်းပေါက်တစ်ဖက်ရှိ ညောင်စောင်းပေါ် လဲလျောင်းပြီး လက်ကောက်ဝတ်ကို ရှင်သမားတော်ထံ လှမ်းပေးသည်။

ရှင်သမားတော်သည် သွေးခုန်နှုန်း အတန်ကြာ စမ်းသပ်ပြီးနောက် ပါးစပ်ဖွင့်ခိုင်း၍ လျှာအပေါ်ယံလွှာ အရောင်ကို ကြည့်သည်။ ထို့နောက် ဘေးစောင်း လဲလျောင်းရန် မှာကြားသည်။

ဘေးစောင်း လဲလျောင်းပြီးသည်နှင့် ရှင်ယီနင်သည် မည်သည့် အားနာမှုမှ မထားဘဲ သူမ၏ ဘယ်ဘက်ပခုံးပေါ်သို့ ငွေအပ်ကို တိုက်ရိုက် ထိုးသွင်းလိုက်သည်။

ငွေအပ်သည် ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ နှစ်လက်မခန့် ဝင်ရောက်သွားသည်။ မည်သည့် အပ်စိုက်မှတ်ကို ထိသွားသည် မသိ။ မခံမရပ်နိုင်သော ကိုက်ခဲ နာကျင်မှုသည် ရုတ်တရက် ပေါ်ပေါက်လာပြီး အရေပြားအောက်ရှိ သွေးကြောများတွင် ပုရွက်ဆိတ် ထောင်ပေါင်းများစွာ တစ်ပြိုင်နက် ကိုက်ခဲနေသလို ခံစားရသည်။ မေဝမ့်ရှူး၏ ဦးရေပြားပင် ထုံကျဉ်သွားသည်။ သွားကို တင်းတင်းကြိတ်၍ ခဏမျှ သည်းခံလိုက်သော်လည်း မခံနိုင်တော့ဘဲ တိုးတိုးလေး ညည်းတွားလိုက်သည်။

ညောင်စောင်း၏ တစ်ဖက်ခြမ်းသည် ရုတ်တရက် နိမ့်ဆင်းသွားသည်။

ယွမ်ဟော်ဧကရာဇ်သည် ဝင်ထိုင်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

“ဘာဖြစ်တာလဲ” ဧကရာဇ်၏ မျက်လုံးများတွင် မဖုံးကွယ်နိုင်သော စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ပါဝင်နေသည်။ သူမ၏ နဖူးမှ စိမ့်ထွက်လာသော ချွေးစေးအေးများကို လက်ဖြင့် သုတ်ပေးသည်။ “ခန္ဓာကိုယ်မှာ တစ်နေရာရာ အဆင်မပြေလို့လား”

တစ်ကိုယ်လုံးက အဆင်မပြေနေပေ။

မေဝမ့်ရှူးသည် နောက်ဘက်သို့ အနည်းငယ် ဆုတ်၍ ဧကရာဇ်မင်း၏ အလွန်နီးကပ်သော ထိတွေ့မှုကို ရှောင်တိမ်းသည်။ နာကျင်မှုကို အတင်းအကျပ် သည်းခံရင်း ပြောသည်။ “အပ်စိုက်တာ နည်းနည်း နာကျင်လို့ပါ။ ဘာ... ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး။ ဧကရာဇ်မင်းမြတ် စိတ်ပူရတာ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”

ရှင်ယီနင်သည် ခဏမျှ ညည်းတွား ပြုံးလိုက်သည်။ “မေပညာရှင်အမတ်မင်းက သည်းခံနိုင်တဲ့သူပဲ”

သူသည် အပ်ကို နှိပ်ပြီး ကျွမ်းကျင်စွာ အပ်ကို ဆွဲထုတ်ကာ ယွမ်ဟော်ဧကရာဇ်ကို လျှောက်တင်သည်။ “ကျွန်တော်မျိုး ဒီနေ့ တုံနွမ်ခန်းမကို ဝင်လာတုန်းကတည်းက မေပညာရှင်အမတ်မင်းကို မြင်တာနဲ့ တစ်ခုခု မှားနေပြီလို့ ခံစားမိတယ်”

9 04

ရှင်သမားတော်က စစ်ဆေးရင်း တစ်ဖက်မှ ရေရွတ်နေသည်။ “ကိုယ်တွင်း အအေးဓာတ်လွန်ကဲ၊ သရက်ရွက် အားနည်း၊ စိုထိုင်းမှု ဝင်ရောက်။ ရောဂါအဟောင်း ပြန်ဖြစ်တဲ့ လက္ခဏာတွေ ရှိနေပါတယ်။ မေပညာရှင်အမတ်မင်း မြို့တော်က ထွက်ခွာခဲ့တဲ့ ဒီလအနည်းငယ်အတွင်း လမ်းမှာ ရေထဲ ကျသွားပြီး အအေးမိတာများလား”

မေဝမ့်ရှူးသည် မရယ်နိုင်၊ မငိုနိုင်ဖြစ်ကာ သည်းခံ၍ ရှင်းပြသည်။ “အစောင့်အရှောက် တစ်ရာကျော် လိုက်ပါလာတာ၊ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ မြို့တော်ကို မြို့တော်နဲ့ ဟန်ကျိုး ရေလမ်းကြောင်းကနေ ပြန်လာတာ၊ လဝက်ကျော် သင်္ဘောစီးခဲ့ရတော့ စိုထိုင်းမှု အနည်းငယ် ဝင်ရောက်ခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်”

ရှင်သမားတော်သည် ဤအဖြေကို အလွန် မကျေနပ်ပေ။ “သာမန် ရေလမ်းခရီးနဲ့ ဒီလောက်တောင် အအေးမိလို့ ရမလား။ မနှစ်က ပေးထားတဲ့ ရေစိမ်ဆေးက ဘယ်မှာလဲ၊ လမ်းမှာ တစ်ခါမှ မသုံးဘူးလား”

“ခရီးသွားနေတုန်းဆိုတော့ အချိန်က အလျင်စလို ဖြစ်တာကြောင့် အသေးစိတ် အများကြီး မလုပ်နိုင်ခဲ့ဘူး”

“မင်းက ဂရုမစိုက်တော့ ခန္ဓာကိုယ်က ဒုက္ခရောက်တာပေါ့” ရှင်ယီနင်သည် စစ်ဆေးရင်း ခေါင်းခါသည်။ “ငယ်ရွယ်သေးပေမဲ့ အဆစ်ရောင် ရောဂါအမြစ် ဝင်သွားပြီ။ နောက်ဆို ပခုံးနာ၊ ခါးနာ၊ အသက်ကြီးမှ ခြေထောက်အေးတဲ့ ရောဂါတွေ ခံစားရတော့မယ်။ မိုးရွာတဲ့နေ့ဆို အိပ်ယာထဲ လဲနေရပြီး တစ်ဘဝလုံး ပင်ပန်းရတော့မယ်”

မေဝမ့်ရှူးသည် ပြုံးလိုက်ပြီး ခြိမ်းခြောက်မှုကို ဂရုမစိုက်ပေ။ “ရှင်သမားတော်ရဲ့ အံ့ဖွယ်လက်ကို မျှော်လင့်နေတာပေါ့”

နှစ်ဦးသား စကားအပြန်အလှန် ပြောဆိုနေစဉ် ရုတ်တရက် ကလပ်ခနဲ အသံဖွဖွတစ်ချို့ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဆူးဟွေးကျုံး၏ အံ့အားသင့်သံသည် ချက်ချင်း ထွက်ပေါ်လာသည်။

“အိုး၊ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ရဲ့ လက်...”

ညောင်စောင်း၏ တစ်ဖက်ခြမ်းတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေသော ဧကရာဇ်မင်းသည် အဘယ်ကြောင့်မှန်းမသိ လက်ထဲရှိ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ချေဖျက်လိုက်သည်။

ကြေမွနေသော ကြွေစများ မြေပြင်ပေါ် ပြန့်ကျဲသွားသည်။

နန်းတွင်းအစေခံများ ထိတ်လန့်တကြား ရှင်းလင်းနေစဉ်တွင် ယွမ်ဟော်ဧကရာဇ်သည် လက်ဖဝါးကို ဖွင့်ဖြန့်လိုက်သည်။ ကြွေစများဖြင့် ပေါက်ပြဲသွားသော လက်ဖဝါးမှ သွေးများ ဖြည်းညင်းစွာ စိမ့်ထွက်လာသည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် ဒေါသ၊ ဝမ်းမြောက်ခြင်းကို မပြတတ်သော လူငယ်ဧကရာဇ်သည် ယခုအခါ ပုံမှန်နှင့် မတူသော အသွင်အပြင်ကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။

နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် ပုံမှန်ရှိနေတတ်သော အပြုံးဖျော့ဖျော့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

နက်မှောင်သော မျက်ခုံးများသည် နက်ရှိုင်းစွာ တွန့်ချိုးနေပြီး ကျဉ်းမြောင်းသော မျက်လုံးများတွင် အံ့အားသင့်မှု၊ ဇဝေဇဝါဖြစ်မှုနှင့် နာကျင်သနားမှု အနည်းငယ် ပါဝင်နေသည်။

++++++