အခန်း ၁၀

10 01

အခန်း 10

ယွမ်ဟော်ဧကရာဇ်သည် နာကျင်မှုကို လုံးဝ မခံစားရသလိုပင်။ သွေးစိမ့်နေသော လက်ဖဝါးကို ဆန့်ထုတ်၍ ညောင်စောင်းပေါ် တင်ထားသော မေဝမ့်ရှူး၏ လက်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

ထိတွေ့လိုက်သော အေးစက်သော ခံစားမှုသည် အေးခဲသော ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ပင်။

“ခန္ဓာကိုယ် မကောင်းတာကို ဘာလို့ စောစောကတည်းက မပြောတာလဲ”

လက်ဖမိုးရှိ သွေးကြောများသည် အလွန်အားစိုက် ထားခြင်းကြောင့် တင်းမာနေသည်။ မျက်လုံးများသည် မှောင်မိုက်သော နေရာ၌ မီးတောက်များ တောက်လောင်နေသလို ဖြစ်နေသည်။

“စောစောကတည်းက ပြောခဲ့ရင် ဒီတစ်ခါ ကျန်းနန်နယ်ရဲ့ အမှုကိစ္စကို မင်း သွားစရာ မလိုဘူး...”

ဆူးဟွေးကျုံးသည် နန်းတွင်းအစေခံ နှစ်ဦး သုံးဦးနှင့်အတူ မြေပြင်ပေါ်ရှိ ကြွေစများကို တိတ်တဆိတ် ရှင်းလင်းပြီးနောက် အသံတိတ် ရှောင်ထွက်သွားသည်။

ခဏအကြာတွင် တုံနွမ်ခန်းမ၏ အတွင်းခန်းထဲ၌ ညောင်စောင်းပေါ်တွင် လက်ကို အတင်းအကျပ် ဆုပ်ကိုင်ခံထားရသော မေဝမ့်ရှူးနှင့် ဘေးတွင် ကောင်းကင်ကို ငေးကြည့်နေသော ရှင်ယီနင်သာ ကျန်တော့သည်။

မေဝမ့်ရှူးသည် ပခုံးပေါ်ရှိ နာကျင်မှုကို ဖိထားရင်း တံတောင်ဆစ်ဖြင့် အားယူကာ ထထိုင်သည်။ “တကယ်တော့ ပြင်းထန်တဲ့ ရောဂါ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော်မျိုးက ကိုယ်တွင်း အအေးဓာတ် ရှိတာပါ။ ရှင်သမားတော်က စကားကို ချဲ့ကား ပြောလိုက်တာပါ”

သူမသည် လက်ကို ပြန်လည် ရုန်းထွက်ရန် ကြိုးစားသည်။ အကြိမ်အနည်းငယ် ကြိုးစားသော်လည်း ဆုပ်ကိုင်ထားသော အားသည် ပို၍ ပို၍ ကြီးမားလာသည်။ လက်ဖဝါး ကြားမှ သွေးစများ မသဲမကွဲ စိမ့်ထွက်လာသည်။ ကြွေစဖြင့် ဘယ်လောက် နက်ရှိုင်းစွာ ပေါက်ပြဲသွားသည်ကို မသိရပေ။

သူမသည် စိတ်ပူပန်ခြင်းနှင့်အတူ အနည်းငယ် စိတ်ပျက်အားငယ်မှုလည်း ခံစားရသည်။ အရင်ကလိုပင် လက်ဖမိုးကို ဖွဖွပုတ်၍ ဧကရာဇ်မင်းအား လက်လွှတ်ရန် အချက်ပြသည်။

“ဧကရာဇ်မင်းမြတ်လည်း နန်းအုပ်ချုပ်တာ နှစ်အတော်ကြာပြီ။ ဒီအချိန်က အရင်ကလို မဟုတ်တော့ဘူး။ သူများ မြင်ရင် ရယ်စရာ ဖြစ်လိမ့်မယ်” ရှင်ယီနင်ကို မျက်လုံးဖြင့် ဒဏ်ရာ စည်းပေးရန် အချက်ပြသည်။

ယွမ်ဟော်ဧကရာဇ်သည် ခေါင်းမာစွာ လက်မလွှတ်ပေ။

“ဘယ်သူ ရယ်ဝံ့လဲ၊ ကျန်း သူ့ကို သတ်ပစ်မယ်” သူသည် အသံနိမ့်နိမ့်ဖြင့် တင်းပြတ်စွာ ပြောသည်။

မေဝမ့်ရှူးသည် ဒေါသလည်း ထွက်၊ ရယ်ချင်စိတ်လည်း ပေါ်သည်။ “ဒီလို ဒေါသစကားကိုတော့ ကျွန်တော်မျိုးတို့ ရှေ့မှာ ပြောတာ ထားပါတော့။ နန်းတွင်းက အမတ်ကြီးတွေ ရှေ့မှာတော့ ဘယ်တော့မှ မပြောပါနဲ့။ ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ လက်ကတော့...”

10 02

သူမသည် အကြိမ်အနည်းငယ် ရုန်းကန်သော်လည်း လက်ကို မရုန်းနိုင်။ ထို့ကြောင့် တောင်းပန်လိုက်သည်။ “ဧကရာဇ်မင်းမြတ်...”

“ဒီနာမည်ကို အတော်လေး ကြားရတာ များနေပြီ။ ငါ မင်းကို အရင်လို ခေါ်စေချင်တယ်” ယွမ်ဟော်ဧကရာဇ်၏ မျက်နှာထားသည် ညှိုးငယ်နေသည်။ အသံက တည်ငြိမ်သော်လည်း ခေါင်းမာသည်။

ဧကရာဇ်မင်းမြတ် ခေါင်းမာလာသောအခါ မေဝမ့်ရှူးသည် သူ့ကို မည်သည့်အခါမှ မကျော်လွှားနိုင်ခဲ့ပေ။

“ရှင်းယွမ်” သူမသည် အရင်ကလို ခေါ်လိုက်သည်။ “ရှင်းယွမ်၊ လက်လွှတ်လိုက်ပါ။ ငါ့လက် ကျိုးတော့မလိုပဲ”

ယွမ်ဟော်ဧကရာဇ်သည် လော့ရှင်းမိသားစုမှ ဆင်းသက်လာပြီး ရှင်းယွမ် ဟူသော နာမည်နှစ်လုံး ရှိသည်။

လော့ရှင်းယွမ်သည် နောက်ဆုံးတွင် လက်ကို လွှတ်လိုက်သည်။ ရေနွေးဝတ်သုတ်ကို ယူ၍ မေဝမ့်ရှူး၏ လက်ဖမိုးမှ သွေးများကို သေသေချာချာ သုတ်သည်။ ထို့နောက် ညောင်စောင်း၏ ရွှေချည်ထိုးထားသော ထူထဲသည့် ကူရှင်နောက်ကျောတွင် သူ၏လက်မှ သွေးများကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး သုတ်လိုက်သည်။

ရှင်ယီနင်သည် ဆေးသေတ္တာကို ဖွင့်ကာ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ရှေ့တွင် ထိုင်ချသည်။ ညှပ်ဖြင့် လက်ဖဝါးဒဏ်ရာထဲ၌ စိုက်နေသော သေးငယ်သည့် ကြွေစများကို ထုတ်ယူပြီး လက်ဖဝါးရှိ ဒဏ်ရာများကို သုတ်သင်ပေးသည်။ ညာဘက်လက်ကို ပတ်တီးစည်းရန် ပြင်ဆင်စဉ် လော့ရှင်းယွမ်သည် လက်ကာပြသည်။ “အလွန်အကျွံ မလုပ်ပါနဲ့၊ လူတွေ အာရုံစိုက်မယ်။ မနက်ဖြန် ဘယ်လို နန်းတော် တက်ရမှာလဲ။ ဆေးလိမ်းရုံနဲ့ လုံလောက်ပြီ”

ယနေ့ ညာဘက်လက်ဖြင့် စာရေးရန် မဖြစ်နိုင်တော့သော်လည်း ဧကရာဇ်မင်း ပါးစပ်ဖြင့် အမိန့်ပေးခြင်းကို မတားဆီးနိုင်ပေ။

လော့ရှင်းယွမ်သည် တုံနွမ်ခန်းမ အပြင်ဘက်ကို အမိန့်ပေးသည်။ “ခုနက ဂျင်းဂျင်ဆင်း စွပ်ပြုတ် ကျန်သေးလား။ နောက်တစ်ပန်းကန် ထပ်ယူခဲ့”

မေဝမ့်ရှူးသည် တစ်ချက်တည်း အသက်ရှူရပ်သွားပြီး တိုးတိုးလေး ချောင်းဆိုးသည်။ ချောင်းဆိုးရင်း လက်သုံးချောင်းထောင်၍ ခက်ခက်ခဲခဲ အချက်ပြသည်။

သုံးခွက်မြောက် ဖြစ်ပြီ။

“ဒါက ဒီနေ့ရဲ့ တတိယမြောက်ပန်းကန် ဖြစ်တာ မှန်တယ်” လော့ရှင်းယွမ်သည် လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်၍ ပြတင်းပေါက်ဘက် လျှောက်သွားသည်။ ပိတ်ထားသော ပြတင်းပေါက်ကို ဖွင့်လိုက်ရာ မြောက်လေပြင်းသည် တုံနွမ်ခန်းမထဲသို့ တိုက်ခတ် ဝင်ရောက်လာသည်။ နဂါးလှိုင်း ထိုးထားသော ရွှေချည်ထိုး အင်္ကျီအနားသည် လေထဲတွင် လွင့်နေသည်။ သူသည် ပုံမှန် မင်းကောင်းမင်းမြတ်၏ တည်ငြိမ်သော အသွင်သို့ ပြန်ရောက်သွားသည်။ “ရှင်ယီနင်၊ ဂျင်းဂျင်ဆင်း စွပ်ပြုတ်က အားဖြည့်ပြီး သွေးနွေးစေတယ်။ မေပညာရှင်အမတ်မင်းရဲ့ အအေးမိရောဂါအတွက် သင့်တော်ရဲ့လား”

ရှင်ယီနင်သည် နှာခေါင်းကို ပွတ်၍ ခဏမျှ စဉ်းစားသည်။ “ဂျင်းဂျင်ဆင်း စွပ်ပြုတ်က အအေးမိရောဂါ ကုသရာမှာ တကယ်ကို အာနိသင် ကောင်းပါတယ်။ ဒါဟာ သင့်လျော်တဲ့ အားဖြည့်စွပ်ပြုတ်ပါပဲ”

လော့ရှင်းယွမ်သည် ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်သည်။ “ကျန်း ကိုယ်တိုင် ကြီးကြပ်နေတယ်။ သူ ဒီစွပ်ပြုတ်ကို များများ သောက်ဖို့ မှာထားလိုက်”

10 03

မေဝမ့်ရှူးသည် စကားမပြောနိုင်တော့ပေ။ သူမသည် တတိယမြောက် ဂျင်းဂျင်ဆင်း စွပ်ပြုတ်ကို ကိုင်၍ နှာခေါင်းကို ထိုးဖောက်သည့် စပ်ရှားရှား အရသာကို သည်းခံကာ အတင်းအကျပ် သောက်လိုက်ရသည်။

ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ပူနွေးသော ချွေးများ ထပ်မံ ထွက်လာသည်။

ဧကရာဇ်မင်း၏ အသွင်အပြင်ကို ကြည့်ရသည်မှာ သူမကို ဆက်လက် ထားလိုစိတ်ရှိပုံ ရသည်။ အမိန့်မပေးမီ မေဝမ့်ရှူးသည် ပါးစပ်ကို အုပ်၍ ချက်ချင်း ထရပ်ကာ ခွင့်တောင်းသည်။

“ဧကရာဇ်မင်းမြတ် စွပ်ပြုတ် ဆုချတာ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒီနေ့မှ မြို့တော်ကို ပြန်ရောက်တာကြောင့် အိမ်မှာ ကိစ္စတွေ ရှုပ်ထွေးနေပါတယ်။ ဒီမှာ ဘာမှ မရှိရင် ကျွန်တော်မျိုး ခွင့်ပြုချက် တောင်းခံပါတယ်”

လော့ရှင်းယွမ်သည် အတန်ကြာအောင် စကားမပြောဘဲ နေပြီး နောက်ဆုံးတွင် ပြောသည်။ “တော်ပြီ။ ခရီးပန်းလာတာ၊ မင်း ပြန်နားချေတော့”

ဆူးကုန်းကုန်း ကိုယ်တိုင် တုံနွမ်ခန်းမအပြင်သို့ လိုက်ပို့သည်။

နှစ်ဦးလုံးသည် ဆယ်နှစ်ကြာ သိကျွမ်းခဲ့သော မိတ်ဆွေဟောင်းများ ဖြစ်ကြသည်။ စင်္ကြံတစ်လျှောက် နန်းတော်တံခါးဘက်သို့ လျှောက်ရင်း စကားအချို့ ပြောဖြစ်ကြသည်။

မေဝမ့်ရှူးသည် တုံနွမ်ခန်းမထဲ ဝင်ကတည်းက လူတစ်ဦး လျော့နေသည်ကို ခံစားမိသည်။ ဧကရာဇ်မင်းရှေ့တွင် အလုပ်အကျွေးပြုနေသော မျက်နှာများကို တစ်ဦးချင်း စဉ်းစားကြည့်ရာ ပို၍ ပို၍ အံ့သြလာသည်။ “ဒါနဲ့၊ နန်းတော်ထဲ ရောက်တာ အကြာကြီး ရှိနေပြီ။ လန်ရှန်ချန်း၊ လန်ကုန်းကုန်းကို ဘာလို့ တစ်ခါမှ မတွေ့ရတာလဲ”

သူမသည် စနောက်၍ မေးသည်။ “ဧကရာဇ်မင်းမြတ်က မြို့ပြင်ထွက်တဲ့ တာဝန်များ ပေးလိုက်လို့ အခု မြေပုံပေါ်မှာ မရှိတဲ့ နေရာတွေ လျှောက်သွားနေတာလား”

ဆူးဟွေးကျုံးသည် ခြေလှမ်း ရပ်လိုက်ပြီး သက်ပြင်းချသည်။

“မေပညာရှင်အမတ်မင်း၊ ကံကောင်းလို့ ဒီနေ့ ကျွန်တော်မျိုးကို မေးမိတာ။ နောင်ဆိုရင်တော့ လန်ရှန်ချန်းအကြောင်း ဘယ်တော့မှ မပြောပါနဲ့”

မေဝမ့်ရှူးသည် ချက်ချင်းပင် တစ်ခုခု မမှန်သည်ကို ခံစားမိသည်။

အကြီးတန်း နန်းတွင်းအစေခံဖြစ်သူ ဆူးဟွေးကျုံးသည် နန်းတော်၏ နံပါတ်တစ် နန်းတွင်းအစေခံဖြစ်ပါက တံဆိပ်တုံးကိုင် နန်းတွင်းအစေခံ ဖြစ်သော လန်ရှန်ချန်းသည် နန်းတော်၏ နံပါတ်နှစ်ပုဂ္ဂိုလ် ဖြစ်သည်။

နှစ်ဦးလုံးသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက ယွမ်ဟော်ဧကရာဇ်၏ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ အဖော်များ ဖြစ်ကြပြီး ဧကရာဇ်မင်းရှေ့တွင် အလုပ်အကျွေးပြုသော ယုံကြည် စိတ်ချရသော သူများ ဖြစ်သည်။

“လန်ကုန်းကုန်းက ဘာဖြစ်တာလဲ”

“သူလား” ဆူးဟွေးကျုံးသည် ခေါင်းခါသည်။ “မေပညာရှင်အမတ်မင်း မြို့တော်က ထွက်သွားတဲ့ လမှာပဲ ရုတ်တရက် ဖျားပြီး ဆုံးပါးသွားတယ်။ ရောဂါနဲ့ သေဆုံးတဲ့ နန်းတွင်းအစေခံတွေကို နန်းမြို့ရိုးထဲမှာ မြှုပ်နှံခွင့် မပြုတဲ့ စည်းမျဉ်း ရှိတယ်။ သူ့ရဲ့ သင်္ချိုင်းဂူကို မြို့အရှေ့ဘက်မှာ ရေကောင်းမြေကောင်း၊ အနေအထား ကောင်းမွန်တဲ့ နေရာကို ကျွန်တော်မျိုး ကိုယ်တိုင် ရွေးချယ်ပေးခဲ့တယ်”

10 04

သတင်းသည် အလွန် ရုတ်တရက် ဖြစ်သောကြောင့် မေဝမ့်ရှူးသည် ခဏမျှ ရပ်တန့်နေပြီးမှ ဆက်လျှောက်သည်။

“ကျွန်တော် မထွက်ခွာမီကတည်းက ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ရှိနေတာ၊ လူက ဘယ်လိုလုပ် ရုတ်တရက် ဆုံးပါးသွားရတာလဲ”

ဆူးဟွေးကျုံးသည် နှုတ်ခမ်းသပ်လိုက်သည်။ “အဲဒါကြောင့် ရုတ်တရက် ဖျားနာတယ်လို့ ပြောတာပေါ့။ ဖျားနာကနေ ဆုံးပါးသွားတာ နှစ်ရက်၊ သုံးရက်ပဲ ကြာတယ်”

“ဆူးကုန်းကုန်း၊ ကျေးဇူးပြုပြီး တည်နေရာ ပြောပြပေးပါ။ ရက်အားရင် ကျွန်တော် သွားရောက် ဂါရဝပြုရဦးမယ်” မေဝမ့်ရှူးသည် အနည်းငယ် ဝမ်းနည်းသည်။ “ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် နှစ်ပေါင်းများစွာ သိကျွမ်းခဲ့တဲ့သူပဲ”

“မေပညာရှင်အမတ်မင်းက သံယောဇဉ်ကြီးသူပဲ” ဆူးဟွေးကျုံးက သက်ပြင်းချသည်။ “ဒါပေမဲ့ လန်ရှန်ချန်းဆီကိုတော့ မေပညာရှင်အမတ်မင်း သွားရောက် ဂါရဝမပြုတာ ပိုကောင်းပါတယ်။ သူ ဆုံးပါးသွားတာ အရမ်း မြန်ဆန်လွန်းတော့ ဘယ်လို ကူးစက်ရောဂါ ဝင်မှန်း မသိဘူး။ မေပညာရှင်အမတ်မင်းကိုပါ ဒုက္ခရောက်မှာ စိုးလို့”

ရှေ့တွင် အနီရောင် နန်းတော်တံခါးကို မြင်ရပြီ။ မေဝမ့်ရှူးသည် စိတ်ပူပန်မှုများဖြင့် ဆူးကုန်းကုန်းကို နှုတ်ဆက်ပြီး အမှတ်အသားကို ပြ၍ နန်းတော်မှ ထွက်လာသည်။

ရွှေရောင်တံတားတစ်လျှောက် ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လျှောက်ပြီးနောက် နောက်ကျောဘက်မှ ခြေသံတစ်ချို့ လိုက်လာသည်။

သူမ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ရှင်သမားတော်သည်လည်း ဆေးသေတ္တာကို လွယ်၍ နန်းတော်မှ ထွက်လာသည်ကို တွေ့ရသည်။

ယနေ့ ရာသီဥတု မိုးအုံ့နေပြီး ခေါင်းပေါ်တွင် တိမ်မည်းများ ဖုံးနေသဖြင့် အချိန်ကို မခန့်မှန်းနိုင်ပေ။ သို့သော်လည်း အချိန်သည် အရမ်းကြီး မစောသင့်သေးပေ။

မေဝမ့်ရှူးသည် ရှင်ယီနင်ကို မေးသည်။ “ရှန်ရှီ(မွန်းလွဲ ၃ နာရီမှ ၅ နာရီ) မရောက်သေးဘူး မဟုတ်လား။ စောစောစီးစီး အနားယူပြီလား”

ရှင်ယီနင်သည် ခြေလှမ်းအနည်းငယ် တက်၍ နှစ်ဦးသား စကျင်ကျောက်တံတားပေါ်တွင် ဘေးချင်းယှဉ် လျှောက်ကြသည်။

“စည်းမျဉ်းအတိုင်းဆိုရင် နောက်ထပ် နှစ်နာရီ စောင့်ရဦးမယ်။ ဒါပေမဲ့ နန်းတော် နောက်ဘက်မှာ အထိန်းတော်တွေ အကြီးအကဲတွေ အတော်များများ ကလွဲလို့ မယ်တော်ကြီးနဲ့ ဧကရာဇ်မင်း နှစ်ယောက်ပဲ အဓိကသခင် ရှိတာ။ တာဝန်ထမ်းဆောင်နေလည်း ပျင်းနေတာပဲ၊ ဒါကြောင့် စောစော ထွက်လာပြီး မေပညာရှင်အမတ်မင်းနဲ့ ရင်တွင်းစကား နည်းနည်း ပြောချင်လို့ပါ”

မေဝမ့်ရှူးသည် သူ့ကို စောင်းငဲ့ကြည့်သည်။ “ရင်တွင်းစကား”

“ကောင်းကင်သိ၊ မြေသိ၊ မင်းသိ၊ ငါသိတဲ့ စကားဆိုရင် ရင်တွင်းစကား မဟုတ်ဘူးလား”

ရှင်ယီနင်က ရယ်မောသည်။ “ဧကရာဇ်မင်းမြတ် ဆုချတဲ့ ဂျင်းဂျင်ဆင်း စွပ်ပြုတ်က တကယ်ကို အလွန်ကောင်းတဲ့ ဆေးပါ။ ဒီနေ့လိုမျိုး နေ့တိုင်း နှစ်ခွက်၊ သုံးခွက် သောက်ရင် အအေးဓာတ်နဲ့ စိုထိုင်းမှု ပျောက်ပြီး မေပညာရှင်အမတ်မင်းရဲ့ ကိုယ်တွင်း အအေးဓာတ် ရောဂါအဟောင်းလည်း မကြာခင် သက်သာလာမှာပါ။ ဒါပေမဲ့...”

10 05

ဤနေရာတွင် သူသည် တစ်ဝက်နီးပါး ချဉ်းကပ်၍ အသံကို တိုးလိုက်သည်။ “မေပညာရှင်အမတ်မင်းက အများကြီး မသောက်တာ အကောင်းဆုံးပါ။ ဂျင်ဆင်းက သွေးလှည့်ပတ်မှုကို ကောင်းစေပြီး ဂျင်းက သားအိမ်ကို နွေးစေတယ်။ ခန္ဓာကိုယ်က အရမ်း ကောင်းမွန်လာရင် ယင်နှင့် ယန် မျှတပြီး သဘာဝအတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားရင်... မေပညာရှင်အမတ်မင်း လစဉ် သောက်နေတဲ့ ဆေးက အသုံးမဝင်တော့ဘူး”

ပြောပြီးနောက် သူသည် အကွာအဝေးကို ပြန်ဆွဲလိုက်သည်။ “ပြန်ရောက်ရင် နောက်ထပ် ဆေးတစ်ကြိမ် ထပ်အားဖြည့်လိုက်ပါ”

မေဝမ့်ရှူးသည် စကားမပြောနိုင် ဖြစ်သွားသည်။ နှစ်ဦးသား ဘေးချင်းယှဉ်၍ ခုနစ်၊ ရှစ်လှမ်း လျှောက်ပြီးမှ ပြန်ဖြေသည်။ “အကြံပေးတာ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒီတစ်ခေါက် မင်းအတွက် လက်ဆောင်တွေလည်း ယူလာခဲ့ပါတယ်။ မင်းရဲ့ အိမ်ကို ပို့ပေးပါ့မယ်”

ရှင်ယီနင်သည် ပျော်ရွှင်စွာ ပြောသည်။ “ရပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မေပညာရှင်အမတ်မင်းကို ကြိုပြောထားချင်တာကတော့ ကျွန်တော်မျိုးက အသက်မငယ်တော့ပါဘူး။ နန်းတော်က ဧကရာဇ်မင်းအတွက် ယူလာတဲ့ ကျန်းရှင်းကျိုးက ဘဲအရှင်လို အကြီးစား ရတနာမျိုးတော့ ကျွန်တော်မျိုးအိမ်ကို မပို့လိုက်ပါနဲ့”

******