အခန်း ၁၁

11 01

အခန်း 11

မေဝမ့်ရှူးသည် နန်းတော်သို့ သက်ရှိပစ္စည်းများ ပို့ဆောင်ခြင်းမှာ တစ်ခါတလေ မဟုတ်ပေ။

ယွမ်ဟော်ဧကရာဇ် နန်းအုပ်ချုပ်သောနှစ်တွင် သူမသည် မွေးခါစ မီးခိုးရောင်နားရွက်ရှိသည့် ယုန်ကလေးတစ်စုံကို ဂါရဝပစ္စည်းအဖြစ် ဆက်သခဲ့ဖူးသည်။ ၎င်းတို့သည် အလွန်ချစ်စရာကောင်းပြီး လက်ဖဝါးပေါ် တင်ထားနိုင်လောက်သည်။ ယုန်လှောင်အိမ်သည် နန်းတော်စားပွဲပေါ်တွင် ခဏတာ တင်ထားလေ့ရှိပြီး ဧကရာဇ် အားလပ်သည့်အခါ ခဏမျှ ဆော့ကစားတတ်သည်။

သို့သော် ခြောက်လ မပြည့်မီ ချစ်စရာ ယုန်ကလေးများသည် ဆယ်ပေါင်ခန့်ရှိသော ဝဖြိုးသည့် ယုန်ကြီးများ ဖြစ်လာသည်။ ယုန်ငယ်လေးများသည်လည်း တစ်အိမ်ပြီး တစ်အိမ် မွေးဖွားလာကြပြီး ခန်းမဆောင်တစ်ခုလုံး ယုန်လှောင်အိမ်များဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။ ထိုကိစ္စကြောင့် ပြောရေးဆိုခွင့်ရှိသူ အမတ်များသည် လူအင်အားနှင့် ပစ္စည်းအင်အား အလဟဿ ကုန်ကျသည်ဟုဆိုကာ စာတင် ကန့်ကွက်လာခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် ယွမ်ဟော်ဧကရာဇ်သည် မီးခိုးရောင် ယုန်များကို အနီးကပ်အမတ်များထံ စုံတွဲလိုက် ဆုချလိုက်သည်။ ထိုရက်များတွင် နန်းတော်တံခါးဝ၌ ဧကရာဇ် ဆုချသော ယုန်လှောင်အိမ်များကို သယ်ဆောင်လာသည့် အမတ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

ထိုနှစ်က ဖြစ်ရပ်ကောင်းကို ပြန်ပြောင်းပြောရင်း မေဝမ့်ရှူးသည် ပြုံးရယ်မိသည်။

“ယုန်တွေက မျိုးပွားလွန်းပါတယ်။ ဒီတစ်ခါ ဆက်သတဲ့ ဘဲအရှင်ကတော့ မတူပါဘူး”

သူတို့နှစ်ဦးသည် စကားပြောဆိုရင်း ရွှေတံတားတစ်လျှောက် အေးအေးလူလူ လျှောက်ထွက်လာကာ အလုပ်နားပြီး စောစောပြန်ရန် ရည်ရွယ်ထားသည်။ သို့သော် လမ်းတွင် စစ်ဘက်အရာရှိတစ်ဦး နန်းတော်တံခါးဘက်သို့ အလျင်အမြန် လျှောက်လှမ်းလာသည်ကို တွေ့ရသည်။ ၎င်းသည် နန်းတော်သို့ တာဝန်ထမ်းဆောင်ရန် အချိန်မီလာသူ ဖြစ်သည်မှာ ထင်ရှားသည်။

နှစ်ဦးသား နီးကပ်လာသောအခါ မေဝမ့်ရှူးသည် လာသူကို အလိုအလျောက် အကဲခတ်လိုက်သည်။

မျက်နှာစိမ်းတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ အသက်နှစ်ဆယ်ကျော်ခန့် ရှိပြီး ရုပ်ရည်ချောမော နှစ်လိုဖွယ်ရှိသည်။ လမ်းလျှောက်ပုံက သန်မာပြီး လျင်မြန်သည်။ ကိုယ်ခံပညာ ကောင်းမွန်ကြောင်း သိသာသည်။

လာသူသည် စတုတ္ထအဆင့် စစ်ဘက်အရာရှိ၏ အနီရောင်ရင့်ရင့် ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ရင်ဘတ်တွင် ခြင်္သေ့ခေါင်းပုံပါ အမှတ်အသားကို ချုပ်ထားသည်။ ခါးတွင် ဓားရှည်ကို ချိတ်ဆွဲထားသည်။

ရွှေရောင်တံတားကို ဓားမဖြုတ်ဘဲ ဖြတ်ကျော်လာခြင်းသည် ဘုရင်၏ ယုံကြည်အားထားမှုကို အတော်လေး ရရှိထားပြီး ဓားကိုင်ဆောင်ခွင့်ဖြင့် ဧကရာဇ်ကို ဝင်ရောက်ဖူးမြော်ခွင့် ရထားကြောင်း ထင်ရှားသည်။ မေဝမ့်ရှူးသည် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သဖြင့် ခြေလှမ်း ရပ်ကာ လာသူကို နောက်တစ်ကြိမ် အသေးစိတ် ကြည့်လိုက်သည်။

စတုတ္ထအဆင့် စစ်ဘက်အရာရှိ၏ ရာထူးက မနိမ့်ပေ။ သို့သော် သူမသည် ဤသူကို တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးပါ။

11 02

နန်းတော်တွင် ဤကဲ့သို့သော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး မည်သည့်အချိန်က ပေါ်လာသနည်း။

ထိုစစ်ဘက်အရာရှိသည် သူမကို သိပုံရသည်။ မေဝမ့်ရှူးသည် လမ်းလွဲရာတွင် ခဏတာ ရပ်၍ ကြည့်ရှုလိုက်ရုံမျှသာ ရှိသော်လည်း လာသူ၏ အကြည့်သည် အဝေးကတည်းက သူမကို စူးစူးစိုက်စိုက် စိုက်ကြည့်နေခဲ့ပြီး ခဏတာ ကြာနေခဲ့သည်။

“မေပညာရှင်အမတ်မင်း ကျန်းမာပါစ” ရွှေရောင်တံတားအလယ်တွင် ရုပ်ရည်စိမ်းသော စစ်ဘက်အရာရှိသည် လက်သီးအုပ်မိုး၍ ပြုံးကာ အရိုအသေပြုလိုက်သည်။ ဖြူဖွေးချွန်မြသော ကျားစွယ်သွားငယ်ကို ပေါ်စေသည်။

မေဝမ့်ရှူးသည် ယဉ်ကျေးစွာ အရိုအသေ ပြန်ပြုသည်။ “ကျွန်တော်မျိုး အမြင်မှားတာ ခွင့်လွှတ်ပါ၊ ဘယ်သူပါလဲ...”

“ကျွန်တော်မျိုး ကျိုးရွှမ်းယွိပါ။ ဧကရာဇ်၏ ချီးမြှောက်မှုကြောင့် သုံးလအကြာကမှ နန်းတော်ရှေ့ ဒုတိယ စစ်သေနာပတိအဖြစ် ခန့်အပ်ခံရတာပါ” ကျိုးရွှမ်းယွိ၏ လေသံက အလွန် ယဉ်ကျေးသည်။ “အဲဒီအချိန်တုန်းက မေပညာရှင်အမတ်မင်းက ကျန်းနန်နယ်ကို စစ်ဆေးဖို့ သွားနေတာဆိုတော့ ကျွန်တော်မျိုးကို မသိတာလည်း ပုံမှန်ပါပဲ”

မေဝမ့်ရှူးသည် စိတ်ထဲ၌ အံ့ဩနေသည်။ နန်းတော်ရှေ့ ဒုတိယ စစ်သေနာပတိသည် တကယ်ပင် စတုတ္ထအဆင့် စစ်ဘက်ရာထူး ဖြစ်သည်။

သို့သော် နန်းတော်ရှေ့ စစ်သေနာပတိ အဆင့်ရာထူးသည် နန်းတော်ကို အစောင့်အရှောက်ပြုရန်နှင့် ဧကရာဇ်၏ အိပ်ဆောင်ကို ကာကွယ်ရန် အရေးကြီးသော တာဝန်ကို ထမ်းဆောင်ရသဖြင့် ဧကရာဇ်၏ ရင်းနှီးသော လူယုံတော်များသာ ခန့်အပ်ခံရလေ့ရှိသည်။

ဥပမာအားဖြင့်၊ လက်ရှိ နန်းတော်ရှေ့ ပထမ စစ်သေနာပတိဖြစ်သော ချီကျန်းဟန်သည် ဧကရာဇ်ကို ခြောက်နှစ်၊ ခုနစ်နှစ်ကြာ အနီးကပ် လိုက်ပါခဲ့သည့် လူဟောင်းဖြစ်သည်။ သူ၏ ဇာတိ၊ နေအိမ်၊ မိသားစုဝင်အရေအတွက်၊ ဘိုးဘွားများ အကြောင်းကိုပင် သူမသည် တစ်ခွန်းတည်း ပြောပြနိုင်သည်။

ရေတွက်ကြည့်လျှင် သူမသည် မြို့တော်မှ လေးလသာ ထွက်ခွာခဲ့ရသည်။

ဒီနန်းတော်ရှေ့ ဒုတိယ စစ်သေနာပတိ၊ ကျိုးရွှမ်းယွိဆိုသူ ကျိုးအမတ်သည် ဘယ်အရပ်က ရုတ်တရက် ပေါ်လာသနည်း။

သူမသည် သံသယများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော်လည်း ပါးစပ်မှ တစ်လုံးတစ်ပါဒမျှ မပြောပေ။ နှစ်ဦးသား ယဉ်ကျေးစွာ အရိုအသေပြု နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် ကျိုးရွှမ်းယွိသည် သူ၏ ခါးချိတ် အမှတ်အသားကို မြှင့်ပြကာ နန်းတော်တံခါးမှ ဝင်သွားသည်ကို ရပ်ကြည့်နေလိုက်သည်။

သူမသည် နောက်သို့ လှည့်ကာ ရွှေရောင်တံတားအောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆက်လျှောက်သွားသည်။ သိမ်မွေ့သော မျက်ခုံးများက မသိမသာ တွန့်ချိုးလာသည်။

“ဒီကျိုးအမတ်က အခုမှ ခန့်အပ်ခံရတာလား” သူမသည် ရှင်ယီနင်ကို တိုးတိုးလေး မေးသည်။ “ဧကရာဇ်က ကျွန်တော်မျိုး မြို့တော်မှာ မရှိတဲ့ ဒီလအနည်းငယ်အတွင်းမှာ ထူးထူးခြားခြား ရာထူးတိုးမြှင့်တာတွေ များများစားစား လုပ်ခဲ့သလား”

11 03

ရှင်ယီနင်သည် ဆေးသေတ္တာကို လွယ်ထားရင်း လက်ကာပြသည်။ “မကြာသေးခင်ကတော့ ရာထူးတိုးမြှင့်တာတွေ အတော်များများ ရှိခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ တခြား နန်းတွင်းကိစ္စတွေကိုတော့ ကျွန်တော်မျိုးလို သမားတော်က ဘယ်လိုလုပ် နားလည်ပါ့မလဲ။ ကျွန်တော်မျိုးကို အခက်မတွေ့ပါစေနဲ့၊ မေပညာရှင်အမတ်မင်း”

မေဝမ့်ရှူးသည် ပြုံးလိုက်သည်။ “ကောင်းပါပြီ၊ မင်းကို အခက်မတွေ့စေပါဘူး။ တခြားသူကို မေးကြည့်ပါ့မယ်။ ရှေ့ကလူက မင်းရဲ့ မြင်းထိန်းလား။ မင်းအရင် ပြန်နှင့်တော့”

ရှေ့တွင် မြင်းကို ဆွဲ၍ စောင့်နေသူသည် ရှင်မိသားစု၏ မြင်းထိန်း ဖြစ်သည်မှာ မှန်ပါသည်။ သို့သော် ရှင်ယီနင်သည် မသွားဘဲ သူမကို ငေးစိုက်ကြည့်သည်။

“တော်ပါတော့၊ မေပညာရှင်အမတ်မင်း။ မေပညာရှင်အမတ်မင်း မြို့တော်မှာ ရှိနေသရွေ့ ကျွန်တော်မျိုးကို တစ်နေ့တစ်ခါ ဒုက္ခပေးနေမှာပဲ။ အရင်တစ်ခါ ကျွန်တော်တို့ ဘယ်လို ပြောခဲ့ကြလဲ။ မေပညာရှင်အမတ်မတ်က နန်းတော်မှာ စိတ်ရောကိုယ်ပါ ကြိုးစားပြီး ဘုရင်ရဲ့ပူပန်မှုတွေကို မျှဝေရင်း တော်ဝင်အမတ်အဖြစ် အနှစ်သုံးဆယ် ထပ်လုပ်ဦးမလို့လား”

မေဝမ့်ရှူးသည် ပြန်မဖြေချေ။

သူတို့နှစ်ဦးသည် နန်းတော် နယ်နိမိတ်ပြင်ပသို့ ရောက်ရှိလာပြီဖြစ်သည်။ မေဝမ့်ရှူးသည် ဦးညွှတ်နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် မေအိမ်တော်မှ ရထားလုံးပေါ် တက်လိုက်သည်။

ရှင်ယီနင်ပြောသော အရင်တစ်ခါ ဆိုသည်မှာ လေးလအကြာ၊ သူမ တာဝန်အရ မြို့တော်မှ မထွက်ခွာမီ ညနေခင်းကို ရည်ညွှန်းသည်။

သူငယ်ချင်းအနေဖြင့် နှုတ်ဆက်ပွဲအဖြစ် စားသောက်ဆိုင်တွင် အရက်သောက်ခဲ့ကြသည်။ တစ်ဝက်တစ်ပျက် မူးယစ်နေသော ရှင်ယီနင်သည် သူမကို ရှစ်လုံးတွဲ စကားစုတစ်ခု ပေးခဲ့သည်။

"အောင်မြင်စွာ ပြီးဆုံးလျှင် ရာထူးမှ နုတ်ထွက်ခြင်းသည် အကြီးမားဆုံးသော ကောင်းမှုဖြစ်သည်"

လှုပ်ယမ်းနေသော ရထားလုံးထဲတွင် မေဝမ့်ရှူးသည် ထိုရှစ်လုံးတွဲ စကားစုကို စဉ်းစားရင်း အိမ်တံခါးဝသို့ ရောက်လာသည်။

အောင်မြင်စွာ ပြီးဆုံးပြီးမှ ရာထူးမှ နုတ်ထွက်ခြင်း၊ ဘယ်မှာ ဒီလောက် လွယ်ကူပါ့မလဲ။

ရေစီးကြောင်း၏ ဝဲပတ်လည်တွင် ရှိနေပါက ရှေ့ဆက်ရန်လည်း ခက်ခဲသလို နောက်ဆုတ်ရန်လည်း ခက်ခဲသည်။

ချန်ပေါ်သည် တံခါးမှ ကြိုဆိုထွက်လာပြီး အိမ်တွင်းကိစ္စအချို့ကို သတင်းပို့သော်လည်း သူမသည် နားထောင်သလိုလိုနှင့် သိပ်ဂရုမစိုက်မိ။

စင်္ကြံပတ်ပတ်လည်ကို ဖြတ်၍ ပင်မခြံဝန်းထဲသို့ ခြေချလိုက်သည်နှင့် သူမ၏ ခြေလှမ်းများ ရပ်တန့်သွားသည်။

ကောင်းကင်သို့ ပျံ့လွင့်နေသော သူမ၏စိတ်သည် ချက်ချင်း ပြန်လည် ရောက်ရှိလာသည်။

နေ့လယ်ခင်း အလျင်အမြန် နန်းတော်သို့ ဝင်ရောက်ဖူးမြော်စဉ်က ပင်မခြံဝန်းသည် ပန်းပွင့်နေသော ဝါးပင်များ၊ အိပ်မွေ့ချကြာပန်းများနှင့် ကျောက်စားပွဲပေါ်တွင် စာအုပ်အနည်းငယ် ပြန့်ကျဲနေသည့် စာပေဝါသနာရှင် ဥယျာဉ်၏ အငွေ့အသက်နှင့် ပြည့်နှက်နေသည်ကို သူမ မှတ်မိသည်။

11 04

နှစ်နာရီသာ ကြာကျန်သေးသည်။ နေမဝင်သေး။

ခြံဝန်းထဲတွင် မသိသည့်အချိန်က စပါးတောင်းငယ် ခုနစ်၊ ရှစ်လုံးခန့်ရှိသော သလဲသီးများ ရောက်နေပြီး ကျောက်စရစ်ခဲလမ်း၏ ဘေးနှစ်ဖက်တွင် နီနီရဲရဲ တန်းစီထားသည်။ တောင်းတိုင်းတွင် မင်္ဂလာရှိသော အငွေ့အသက်များ ပေါ်လွင်နေသည်။

ကျောက်တုံးစစ်တုရင်စားပွဲပေါ်တွင် စပါးလင်ခြောက် အပြား လေး၊ ငါးဆယ် ချထားပြီး စစ်တုရင်လမ်းကြောင်းများကို ဖုံးအုပ်ထားသည်။

ဝါးရုံအုပ် အချို့၏ အပေါ်ဘက်တွင် အနီရောင် တောက်ပြောင်နေသော အစပ်ပါ ငရုတ်သီးများ ချိတ်ဆွဲထားသည်။

အနီရောင် ရွှေငါးများ မွေးထားသည့် ကြာကန်ထဲတွင် ကဏန်းကြီးများ ပျော်ပျော်ပါးပါး တက်လာနေကြသည်။ ခြေရှစ်ချောင်းပါသော ဗိုလ်ချုပ်ကဏန်းအချို့မှာ စည်ပိုင်းနှုတ်ခမ်းမှ တွားထွက်လာကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ဘေးတိုက် လျှောက်နေကြသည်။

“...”

မေဝမ့်ရှူးသည် ကျေးလက်ဒေသ အငွေ့အသက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော ခြံဝန်းတံခါးဝတွင် ရပ်လျက် ဘေးတိုက်လျှောက်နေသော ကဏန်းတစ်ကောင်ကို ရှောင်၍ နှစ်လှမ်း နောက်ဆုတ်လိုက်သည်။ ခေါင်းမော့ကာ လှေကားထစ်မုခ်ပေါက်ရှိ ဆိုင်းဘုတ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

[နားနေ စဉ်းစားရာ နေရာ]

သူမ ကိုယ်တိုင် ရေးခဲ့သည်။ ပင်မခြံဝန်းဖြစ်သည်မှာ မှန်သည်။

“ယန်ရန်၊ မင်း ထွက်လာစမ်း” သူမသည် ခေါင်းကိုက်ကာ အတွင်းသို့ လျှောက်သွားသည်။ “ငါ ပြန်ရောက်တဲ့ ပထမဆုံးနေ့မှာပဲ၊ အိပ်ရေးဝအောင်တောင် မအိပ်ရသေးဘူး၊ မင်းက ငါ့ရဲ့ ခြံဝန်းကို စိတ်ရှိလက်ရှိ ဖျက်ဆီးပစ်တာလား”

ယန်ရန်သည် ဆံပင်များကို တစ်ဝက်သာ ထုံးဖွဲ့ထားသော ပုံစံဖြင့် အိမ်ရှေ့ခန်းမှ ကြိုဆိုထွက်လာသည်။ မေဝမ့်ရှူး၏ လက်ကို ရင်းရင်းနှီးနှီး ဆွဲကိုင်၍ လေတိုက်ခံရာမှ လွတ်သော ရှစ်ထောင့်ဆောင်ငယ်ဘက်သို့ ဆွဲခေါ်သွားပြီး ခုံတန်းရှည်ပေါ်တွင် ထိုင်စေသည်။

“ဒီဇနီးကိုတော့ အပြစ်တင်လို့ မရပါဘူးရှင်” သူမသည် စားပွဲပေါ်မှ နှင်းခဲတက်နေသော ပါးလွှာသော စပါးလင်ခြောက်ကြီးကို ရွေးချယ်ပြီး နှင်းခဲကို ကိုယ်တိုင် ခွာကာ မေဝမ့်ရှူး၏ ပါးစပ်သို့ ကမ်းပေးသည်။

“ဇာတိကနေ နွားလှည်း အစီးနှစ်ဆယ်စာ ကျေးလက်ထွက်ကုန်တွေ နေ့လယ်က ရောက်လာတယ်။ ခင်ပွန်း သွားလာရင်း ရင်းနှီးတဲ့ အမတ်ကြီးတွေ အိမ်ကို နည်းနည်းစီ ပို့ပေးလိုက်တယ်။ အိမ်မှာတော့ အများကြီး ကျန်နေသေးတယ်။ အစေခံတွေကို ဆုချတာကလွဲရင် ကျန်တာတွေကို ခင်ပွန်း ပြန်လာရင် မြင်ရပြီး ပျော်ရွှင်စေဖို့ ခြံဝန်းထဲမှာ ထားခိုင်းလိုက်တာပါ”

မေဝမ့်ရှူးသည် စကားလုံးများ ဆွံ့အသွားပြီး နဖူးကို ဖိထားရင်း ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ပုံစံ ကွဲပြားနေသော ကိုယ့်ခြံဝန်းကို ကြည့်လိုက်သည်။

ပျော်ရွှင်တယ်လား။

ကောင်းပါပြီ၊ နည်းနည်းတော့ ပျော်ရွှင်မိပါတယ်။

++++++