အခန်း ၁၂

12 01

အခန်း 12

သူမသည် ခေါင်းငုံ့၍ စပါးလင်ခြောက်ကို ကိုက်လိုက်ရာ လျှာဖျားတွင် ချိုမြိန်ပြီး နူးညံ့သော အရသာ ပွင့်ထွက်လာသည်။

“ချိုလိုက်တာ” သူမသည် ကြောင်လေးလို မျက်လုံးနက်များကို သက်သောင့်သက်သာ မှေးမှိတ်လိုက်ရာ မျက်ခုံးများ လုံးဝ ပွင့်သွားသည်။ “ငယ်ဘဝ အိမ်က အရသာပါပဲ”

“ဟုတ်တယ်မလား” ယန်ရန်သည် ပျော်ရွှင်စွာ ပြုံးပြီး စပါးလင်ခြောက်ကြီးကို နှစ်ပိုင်း ခွဲလိုက်သည်။ “စပါးလင်က အရသာရှိပြီး အေးတဲ့ သဘောရှိတာမို့ အများကြီး စားလို့ မကောင်းဘူး။ ခင်ပွန်းကို တစ်ဝက်ပဲ ပေးနိုင်တယ်”

မေဝမ့်ရှူးသည် နှစ်ကိုက်သာ ကိုက်ပြီး ကျန်တာကို စားပွဲပေါ် ပြန်တင်လိုက်သည်။

“အရသာ မြည်းစမ်းရုံနဲ့ လုံလောက်ပြီ” သူမသည် လက်ကိုင်ပုဝါယူ၍ လက်ကို သုတ်သည်။ “ဇာတိက ထွက်ကုန်တွေ ရောက်လာတော့ စာတွေပါ ပါလာသလား”

ယန်ရန်သည် ပါးစပ်ကို ပိတ်၍ ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောပြီး အခန်းထဲမှ စာအချို့ကို ယူလာကာ မေဝမ့်ရှူးအား တစ်စောင်ချင်း ပြသသည်။

“ဒါက သခင်ကြီး (အဖေ) ရဲ့ စာ” “သခင်မကြီး (အမေ) ရဲ့ စာ”

“ဟဲတုန်းနယ်က မြို့စား၊ ခရိုင်ဝန် အမတ်တွေရဲ့ စာတွေ”

နောက်ဆုံးစာအိတ်သည် ထူးခြားစွာ လှပနေသည်။ ယန်ရန်သည် လက်ထဲတွင် ကိုင်ကာ ကောက်ကျစ်စွာ ဝှေ့ယမ်းသည်။ “ယွီမိသားစု ငါးယောက်မြောက် သခင်လေးရဲ့ စာ။ ဟယ်၊ ဒီ ယွီငါးယောက်မြောက် သခင်လေးက ဘယ်သူလဲ”

မေဝမ့်ရှူးသည် လက်ထဲတွင် သလဲသီးခွံကို ခွာနေရင်း ခေါင်းမမော့ဘဲ တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ဖြေသည်။ “အရင်တုန်းက ပြောပြခဲ့ပြီးသား မဟုတ်ဘူးလား။ ယွီမိသားစုနဲ့ ငါ့ရဲ့ မေမိသားစုက အရမ်း ရင်းနှီးတဲ့ မိတ်ဆွေတွေ။ ယွီငါးယောက်မြောက် သခင်လေးက ငါ့ရဲ့ ငယ်စဉ်က…”

ယန်ရန်သည် အံ့သြ၍ ချက်ချင်း ထရပ်ကာ သူမ၏ ပါးစပ်ကို အလျင်အမြန် ပိတ်လိုက်သည်။

“ကျွန်မရဲ့ ခင်ပွန်းရယ်၊ ဆက်မပြောပါနဲ့တော့” သူမသည် နားနား ကပ်၍ တိုးတိုးလေး မှာကြားသည်။ “ဒီလို အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စ၊ နားရွက်ရှိတဲ့ နံရံ ရှိမှန်း ဘယ်သူ သိမှာလဲ။ ကျွန်မတို့ရဲ့ ခြံဝန်းထဲမှာ ပြောတဲ့ စကားတွေ ပေါက်ကြားသွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ”

မေဝမ့်ရှူးသည် မျက်လုံးကို ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ် လုပ်ကာ မျက်လုံးထဲမှ ရယ်ရိပ်များ သိသာစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။ “ဘာကို ကြောက်ရမှာလဲ။ မင်းယောက်ျား ဒီတစ်ခါ ငွေအများကြီး ပေးပြီး ရှန်မိသားစုက သားငယ် ရှောင်ချီးကို ငှားခိုင်းထားတာ။ နံရံမှာ နားရွက် ရှိတဲ့ ပူပန်မှုကို ဖြေရှင်းဖို့ပဲ။ ဟုတ်တယ် မဟုတ်လား၊ ရှန်သက်တော်စောင့်” သူမသည် အသံကို ကျယ်လိုက်သည်။

“ဟွန့်” ခြံဝန်းနံရံအပြင်မှ ခပ်အေးအေး လှောင်ပြောင်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

အဖြူရောင် မြားလက်ဝတ်စုံနှင့် မြင်းမြီးကဲ့သို့ ဆံပင်ကို မြင့်မြင့် စည်းထားသော လူငယ်သည် လက်ချိတ်၍ နံရံပေါ်သို့ ခုန်တက်ကာ နံရံအုတ်ကြွပ်များပေါ်တွင် ခြေထောက်ချိတ်၍ ထိုင်နေသည်။

12 02

“ငွေငါးရာကျပ်လေးနဲ့ ငါ့ကို အမတ်မင်းရဲ့ အိမ်စောင့် လာလုပ်ခိုင်းတယ်” ရှန်ယီချန်သည် ဒေါသတကြီး ပြောသည်။ “အမတ်မင်း၊ ရှန်သခင်လေးမှာ အရည်အချင်းကြီးတွေ ရှိတယ်။ ကံမကောင်းတာက စာရေးအမတ်က ကိုယ်ခံပညာကို နားမလည်ဘူး။ အမတ်မင်းက အရည်အချင်းကြီးကို သေးငယ်တဲ့ အလုပ်အတွက် အသုံးချနေတယ်”

“ကျွန်တော်မျိုးလို စာရေးအမတ်ကတော့ ကိုယ်ခံပညာရဲ့ နက်နဲမှုကို နားမလည်တာ မှန်တယ်” မေဝမ့်ရှူးသည် လက်များကို အင်္ကျီလက်ထဲ ထည့်၍ အေးအေးလူလူ ပြောသည်။ “ဒီအမတ် သိတာကတော့ စာရွက်ဖြူပေါ်မှာ လက်မှတ်ရေးထိုးပြီး စာချုပ် ချုပ်ထားပြီ၊ ဒီအမတ်က ငှားရမ်းတဲ့ သခင်ပဲ။ စာချုပ်ချုပ်ထားတဲ့ ခြောက်လအတွင်းမှာ မင်းကို ကိုယ်ရံတော်အဖြစ် အသုံးပြုမလား၊ ဒါမှမဟုတ် အိမ်စောင့်အဖြစ် အသုံးပြုမလားဆိုတာ ဒီအမတ်ရဲ့ ကိစ္စပဲ”

ရှန်ယီချန်၏ စူးစိုက်ကြည့်နေမှုအောက်တွင် မေဝမ့်ရှူးသည် လက်ညှိုးထိုး၍ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ပြသည်။ “မကြာသေးခင်က အိမ်မှာ ကိစ္စတွေ များပြီး ယာယီငှားရမ်းထားတဲ့ လူတွေလည်း အများကြီး ရှိတယ်။ ဒါကြောင့် ရှန်သက်တော်စောင့်က အိမ်ကို အများကြီး လှည့်လည် စစ်ဆေးပေးပါ။ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် ကြည့်ချင်တဲ့ သူခိုးတွေ ရှိရင် သေချာ ဖမ်းဆီးပေးပါ”

ရှန်ယီချန်သည် မေးစေ့ကို မိုးပေါ်ထောင်၍ နောက်တစ်ကြိမ် ဟွန့်ခနဲ အသံပြုသည်။ ပြီးနောက် နံရံပေါ်မှ ခုန်ဆင်းသွားသည်။ “ကြက်ကို သတ်ဖို့ နွားဓား သုံးရသလိုပဲ”

“ရှန်ချီက အရည်အချင်း ရှိတဲ့သူပါ။ သူ ပထမဆုံးအကြိမ် အိမ်က ထွက်လာချိန်မှာ ငွေကြေး အနည်းငယ် ခက်ခဲနေလို့ ငါ နည်းနည်း စည်းရုံးပြီး ခေါ်လာခဲ့တာ။ နောက်ဆို အိမ်မှာ လူတော်တစ်ယောက် ရှိနေတော့ စိတ်ထဲမှာ ပိုပြီး လုံခြုံတယ်”

မေဝမ့်ရှူးသည် ပြုံးနေသော နှုတ်ခမ်းဖျားဖြင့် တိုးတိုးလေး မှာကြားပြီး ယန်ရန်ကို စာများယူလာခိုင်းကာ တစ်စောင်ပြီးတစ်စောင် စတင် ဖောက်ဖတ်သည်။

ပထမဆုံး ဖောက်ဖတ်သည်မှာ သေချာပေါက် သူမ၏ ဖခင်ထံမှ စာဖြစ်သည်။

မေအဖိုးကြီးသည် တစ်ချိန်က ဟဲတုန်းနယ်အောက်ရှိ ခရိုင်ဝန်အဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့ပြီး ဒေသတွင်း ထင်ရှားသော မြေပိုင်ရှင်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။

မေမိသားစုသည် အလွန်ချမ်းသာပြီး ကောင်းသော လယ်ယာမြေ ထောင်ပေါင်းများစွာ၊ ခြံဝန်းနှင့် အပန်းဖြေအိမ် ဆယ်ပေါင်းများစွာ ပိုင်ဆိုင်သည်။ မေအဖိုးကြီးသည် တစ်နေ့တွင် ရုတ်တရက် စိတ်ကူးပေါက်၍ လင်ချွမ်ခရိုင်ရှိ မြေရိုင်းတောင်တစ်ခုကို ဝယ်ယူကာ သစ်ပင်ထောင်ပေါင်းများစွာကို ဝယ်၍ တစ်နေ့တည်းအတွင်း တောင်တစ်ဝက်ပမာဏ ဆောင်းပန်းများ စိုက်ပျိုးခဲ့ရာ ခရိုင်တစ်ခရိုင်လုံးကို ဂယက်ရိုက်စေပြီး မေတောင်တစ်ဝက်ပန်းဟု နာမည်တွင်ခဲ့သည်။

မေတောင်တစ်ဝက် အဖိုးကြီး၏ စာများသည် အမြဲတမ်း ရှည်လျားတတ်သည်။ စာရွက်အပြည့်တွင် ကျေးလက်ဘဝ၏ အေးချမ်းမှုကို ဖော်ပြထားသည်။ မေဝမ့်ရှူးသည် ပြုံးရယ်ရင်း လက်ရေးစာရွက် ဆယ်ရွက်ကျော်ကို အစမှအဆုံး ဖတ်ပြီး ဘေးတွင် ချထားသည်။

မေသခင်မ၏ စာသည် ပို၍အတိုချုပ် ဖြစ်သည်။ စိတ်ပူပန်ခြင်းနှင့် မေးခွန်းများသာ ပါဝင်သည်။ ဧကရာဇ်၏ အမိန့်ဖြင့် တောင်ပိုင်းကို စစ်ဆေးခဲ့သည့် လအနည်းငယ်အတွင်း မြို့တော်မှ ပျံ့နှံ့ခဲ့သော ကောလာဟလများ ဖြစ်သည်။ ကောလာဟလများ မည်မျှပင် ထူးဆန်းစေကာမူ မေသခင်မသည် တစ်ခုပြီးတစ်ခု စစ်ဆေး မေးမြန်းခဲ့သည်။ စာရွက် နှစ်ရွက်ပါးပါးတွင် မေးခွန်းရာချီ ရေးထားပြီး ချူဆောင်းပါးမှ ကောင်းကင်ကို မေးခြင်းနှင့်ပင် နှိုင်းယှဉ်နိုင်သည်။

12 03

မေဝမ့်ရှူးသည် ထူးဆန်းသော မေးခွန်းများကို ဖတ်ပြီးနောက် ခဏမျှ ရယ်မောကာ ဘေးတွင် ချထားသည်။

ဟဲတုန်းနယ်၏ မြို့စား၊ လင်ချွမ်ခရိုင်၏ ခရိုင်ဝန်နှင့် အနီးအနားရှိ ခရိုင်အချို့မှ အရာရှိများ၏ မေတ္တာစာများ...။ တေးသွား နားထောင်ခြင်းဖြင့် ဂီတ၏ ဆိုလိုရင်းကို သိနိုင်သည်ဖြစ်ရာ သူမသည် စာအိတ် မဖောက်ဘဲ ဘေးသို့ တိုက်ရိုက် ရွှေ့လိုက်သည်။

နောက်ဆုံးစာသည် ယွီငါးယောက်မြောက် သခင်လေးထံမှ စာဖြစ်သည်။

ယင်ချွမ်မှ ယွီမိသားစုသည် ဘိုးဘွားဘီဘင်က ချမ်းသာကြွယ်ဝသော မိသားစုကြီး ဖြစ်ခဲ့သည်။ သို့သော် လွန်ခဲ့သော ရာစုနှစ်အတွင်း တဖြည်းဖြည်း ကျဆင်းလာခဲ့ပြီး အိမ်မှ ထွက်၍ အမှုထမ်းသူများသည် ပဉ္စမအဆင့်အောက် ဒေသခံအရာရှိများသာ ဖြစ်ကြသည်။ ဟဲတုန်းနယ်တွင် ဂုဏ်သရေရှိ မိသားစုအဖြစ် မှတ်ယူနိုင်သော်လည်း မြို့တော်ရှိ အစစ်အမှန် တော်ဝင်မျိုးနွယ်စုများနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက များစွာ ကွာခြားသည်။

ဟုတ်ပါတယ်။ လင်ချွမ်မှ မေမိသားစုသည်လည်း ဒေသတွင်း နာမည်ကြီးသော မြေပိုင်ရှင် ဂုဏ်သရေရှိ မိသားစုသာ ဖြစ်သည်။ မေအဖိုးကြီးသည် ပဉ္စမအဆင့် ခရိုင်ဝန် ဖြစ်ခဲ့သောကြောင့် ယွီမိသားစုနှင့် အဆင့်အတန်း တူညီသည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။

ထို့ကြောင့် ထိုစဉ်က ပြုံးရယ်ရင်း ကလေးချင်း လက်ထပ်ရန် သဘောတူခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် မေဝမ့်ရှူးသည် ဤနှစ်များအတွင်း မြို့တော်တွင် နာမည်ကျော်လာပြီး ဧကရာဇ်ရှေ့ စာပေပညာရှင်အမတ် ရာထူးကို ရရှိခဲ့ရာ မေမိသားစု၏ ဂုဏ်သတင်းသည်လည်း ဇာတိတွင် တိုးတက်လာခဲ့သည်။ ယွီမိသားစုသည် မကြာခဏ လာရောက် ဆက်သွယ်သောအခါ ကလေးချင်း လက်ထပ်ရန် သဘောတူညီချက်ကို အကြိမ်များစွာ လျှို့ဝှက်စွာ ထုတ်ဖော်ခဲ့သည်။

မေမိသားစုကလည်း သမီးငယ်လေးက ခန္ဓာကိုယ် အားနည်းပြီး ရောဂါထူနေတာမို့ ကျေးလက်မှာ သမားတော်ကောင်း မရှိလို့ သူ့အစ်ကိုရှိတဲ့ မြို့တော်ကို ပို့ပြီး ရောဂါကုသနေတယ် ဟူသော အကြောင်းပြချက်ဖြင့် ယနေ့အထိ ရှောင်လွှဲနေခဲ့သည်။

“ယွီငါးယောက်မြောက် သခင်လေး...” မေဝမ့်ရှူးသည် စဉ်းစားသည်။ “ငါ့ထက်တောင် တစ်နှစ် ပိုကြီးတယ်။ ဒီနှစ်ဆို နှစ်ဆယ့်ခုနစ် ရှိပြီပေါ့”

ကျန်းမာရေး ကောင်းမွန်ပြီး ဥစ္စာဓန ပြည့်စုံသော လူငယ်တစ်ဦးသည် နှစ်ဆယ့်ခုနစ်နှစ်အထိ လက်မထပ်ရသေးခြင်း...

ဟဲတုန်းနယ်မှာသာမကဘဲ၊ လူနေမှုအဆင့်အတန်း အဖွင့်ဆုံးဖြစ်သော မြို့တော်နယ်မြေမှာပင် အလွန် ရှားပါးသည့် အခြေအနေ ဖြစ်သည်။

“နှစ်ဆယ့်ခုနစ်နှစ်။ သူ စောင့်နေတုန်းလား” ယန်ရန်သည် မေမိသားစု ဇာတိကိစ္စအချို့ကို နားလည်ထားသူ ဖြစ်ရာ အသက်ကို ရေတွက်ကြည့်ပြီး အံ့အားသင့်သွားသည်။

မေဝမ့်ရှူးသည် ယွီငါးယောက်မြောက် သခင်လေး၏ စာကို ကိုင်ထားသည်။ လက်ချောင်းထိပ်များသည် ဖယောင်းဖြင့် ပိတ်ထားသော စာအိတ်ကို ထိမိသည်။ ရှားရှားပါးပါး ခဏတာ တွန့်ဆုတ်သွားသည်။

12 04

“ဒီမှာ အလုပ်တွေ ရှုပ်နေလို့ အချိန်မရဘူး။ အမြဲတမ်း ဆွဲဆန့်နေလို့လည်း မဖြစ်ဘူး။ သူ့ကို အလဟဿ အချိန်ဖြုန်းခိုင်းနေသလို ဖြစ်နေပြီ။ မဟုတ်ရင် အဖေကို ပြန်ငြင်းခိုင်း လိုက်ရမလား” သူမသည် တိုးတိုးလေး ဆွေးနွေးပြီး ယွီငါးယောက်မြောက် သခင်လေး၏ စာကို မဖောက်ရသေးသော စာများပုံပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်။

ယန်ရန်သည် အလျင်အမြန် တားလိုက်သည်။

“မိုင်ထောင်ချီကနေ စာရေးပို့လိုက်တာ၊ အနည်းဆုံးတော့ ဖောက်ဖတ်ကြည့်လိုက်ပါ” သူမသည် တိုက်တွန်းသည်။ “ခင်ပွန်းက ဆယ့်ငါး၊ ဆယ့်ခြောက်နှစ်အထိ ဇာတိမှာ နေခဲ့ပြီးမှ မြို့တော်ကို တက်လာတာ။ သူက ငယ်ဘဝက အချစ်ကို စွဲလန်းပြီး စိတ်မပြောင်းလဲဘဲ စောင့်နေတာ ဖြစ်ချင် ဖြစ်မှာပေါ့”

“ငယ်ဘဝက အချစ်ဆိုတာ ရှိချင်မှ ရှိမှာ၊ မသေချာဘူး”

မေဝမ့်ရှူးသည် ပြန်စဉ်းစားသည်။ မြို့တော်၌ ဆယ်နှစ်တာ ကာလ၏ အမှတ်ရစရာများသည် နက်ရှိုင်းသော်လည်း ငယ်ဘဝ၏ အမှတ်ရစရာများသည် ဘဝနှစ်ခု ကွာခြားနေသဖြင့် ရောထွေးနေပြီး စဉ်းစားလေလေ ဝေဝါးလာလေလေ ဖြစ်သည်။

“ငါ သိပ် မမှတ်မိတော့ဘူး”

ယန်ရန်သည် နှုတ်ခမ်းကို စူ၍ သူမ၏ ခင်ပွန်းကို ညင်သာစွာ တွန်းလိုက်သည်။

သူမသည် ရှိချင်မှ ရှိမယ်၊ မမှတ်မိတော့ဘူး စသည့် ဝိုးတဝါး အဖြေများကို မယုံကြည်ပေ။

မေဝမ့်ရှူးသည် ကိုယ်တိုင်လည်း မရှင်းလင်း၊ ရှင်းပြချင်စိတ်လည်း မရှိသဖြင့် ခေါင်းခါသည်။ ဖြူစင်သော လက်ချောင်းထိပ်ဖြင့် ခုနက နှစ်ပိုင်း ခွဲထားသော နှင်းစပါးလင်ခြောက်ကို ယူ၍ ယန်ရန်၏ ပါးစပ်ထဲ ထိုးထည့်လိုက်သည်။

“ဒီလောက် စဉ်းစားမနေနဲ့တော့။ မင်းဟာသာ စား၊ မေကတော်”

*** *** ***

“တပ်”

ပြတ်သားသော အသံတစ်သံ။ ခြံဝန်းထဲမှ ဝါးပုံးသည် အပေါ်သို့ လှည့်သွားသည်။ တိုးညင်းသော ရေစီးသံသည် တစ်ဖန် ထွက်ပေါ်လာသည်။

တိတ်ဆိတ်သော တုံနွမ်ခန်းမထဲတွင် ဖယောင်းတိုင်မီး တဝဲလည်လည် လင်းနေသည်။

နန်းတော်သို့ ဝင်ရောက်ဖူးမြော်လာသော နန်းတော်ရှေ့ ဒုတိယ စစ်သေနာပတိ၊ ကျိုးရွှမ်းယွိသည် ယခုအခါ ဧကရာဇ်ရှေ့တွင် အစီရင်ခံနေသည်။

“မေပညာရှင်အမတ်မင်းက ဆယ်မိုင်တာ မြစ်ကမ်းနားမှာ မေကတော်ကို လက်ဆောင်ပေးတဲ့ ရွှေအနားကွပ် ကျောက်စိမ်းလက်ကောက်ဟာ အကောင်းစား ရေကြည်ကျောက်သားဖြစ်ပြီး အသားအသွေး နူးညံ့ပါတယ်။ ဈေးနှုန်းကြီးပေမဲ့ သိပ်ထူးခြားတဲ့ ပစ္စည်းတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ တန်ဖိုးက ငွေ သုံးရာကနေ ငါးရာကျပ်လောက် ရှိမယ်လို့ ခန့်မှန်းရပါတယ်”

12 05

စားပွဲနောက်ရှိ ဧကရာဇ်၏ မျက်နှာသည် ဖယောင်းတိုင်မီး၏ ကြီးမားသော အရိပ်အောက်တွင် ဖုံးကွယ်နေသဖြင့် မျက်နှာသွင်ပြင်ကို မမြင်ရပေ။ အေးစက်သော ရေကန်ကြီးကဲ့သို့ နက်ရှိုင်းသော မျက်လုံးများသာလျှင် မှောင်ရိပ်ထဲ၌ တောက်ပစွာ ထွန်းလင်းနေသည်။

“မေပညာရှင်အမတ်မင်း ပေးတဲ့ အဲဒီ လက်ကောက်... မေကတော် အိမ်ပြန်ပြီးနောက် လက်မှာ အမြဲ ဝတ်ဆင်ထားလား”

“ဟုတ်ပါတယ်” ကျိုးရွှမ်းယွိသည် ခေါင်းငုံ့၍ လျှောက်တင်သည်။ “မေမိသားစု ဇာတိကနေ ကျေးလက်ထွက်ကုန်များ ဒီနေ့ အများကြီး ပို့လာပါတယ်။ မေကတော် တစ်နေကုန် အလုပ်ရှုပ်နေပေမဲ့ လက်ကောက်ကို တစ်ခါမှ မချွတ်ပါဘူး။ နောက်ပိုင်း မေပညာရှင်အမတ်မင်း အိမ်ပြန်ရောက်တော့ ပင်မခြံဝန်းကို တိုက်ရိုက် သွားပါတယ်။ ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦးက ခြံဝန်းထဲက ရှစ်ထောင့် အဆောင်ငယ်မှာ စကားစမြည် ပြောဆိုပြီး စပါးလင်ခြောက်၊ သလဲသီး စတဲ့ ထွက်ကုန်တွေကို စားသုံးကြပါတယ်။ ပင်မခြံဝန်း ပတ်ဝန်းကျင်က အစောင့်အကြပ် တင်းကျပ်နေလို့ ကျွန်တော်တို့ စစ်သည်တွေ အနီးကပ် ချဉ်းကပ်လို့ မရခဲ့ပါဘူး။ ခြံဝန်းထဲမှာ ဘာပြောနေလဲဆိုတာ သေသေချာချာ မကြားခဲ့ရပေမဲ့ မေပညာရှင်အမတ်မင်းက မေကတော်အပေါ် အတော်လေး ရင်းနှီးတဲ့ အမူအရာ ပြခဲ့တာကိုတော့ မြင်ခဲ့ရပါတယ်။ နောက်တော့ လက်ချင်းတွဲပြီး အခန်းထဲကို ဝင်သွားပြီး တံခါးပိတ်သွားပါတယ်...”

ကခုန်နေသော ဖယောင်းတိုင်မီးအောက်တွင် လူငယ်ဧကရာဇ်သည် မျက်လုံးကို အောက်သို့ ချထားသည်။ အချိန်အကြာကြီး စကားမပြောပေ။

ကျိုးရွှမ်းယွိသည် ဧကရာဇ်၏ စိတ်ကို ခန့်မှန်းကြည့်သည်။ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ဒူးထောက်လျက် တစ်ဝက် ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး အကြံပေးသည်။ “ဧကရာဇ် ခွင့်ပြုမယ်ဆိုရင် ကျွန်တော်မျိုးတို့ဟာ မေပညာရှင်အမတ်မင်းရဲ့ ပင်မခြံဝန်းထဲ ဝင်ဖို့ နည်းလမ်းရှာပြီး သူတို့ ဇနီးမောင်နှံ တံခါးပိတ်ပြီးနောက် ဘာတွေ ပြောနေလဲ၊ ဘာတွေ လုပ်နေလဲဆိုတာ သေချာ နားထောင်ပါ့မယ်။ အသေးစိတ် အချက်အလက်မကျန် ဧကရာဇ်ကို ပြန်လည် အစီရင်ခံပါ့မယ်...”

မင်သွေးကျောက်ပြားတစ်ခုသည် လေထဲမှ အရှိန်ဖြင့် ပျံသန်းလာပြီး ကျိုးရွှမ်းယွိ၏ နဖူးအလယ်ကို တိုက်ရိုက် ထိမှန်သည်။

သွေးများ တဝက်ဝက် စီးကျလာသည်။

အဖိုးတန်ပြီး လေးလံသော မင်သွေးကျောက်ပြားသည် သွေးစွန်းပြီးနောက် ဘေးသို့ လှိမ့်ထွက်သွားသည်။ အနောက်တိုင်းမှ ဆက်သထားသော အဖိုးတန် သိုးမွှေးဖျာပေါ်တွင် သွေးစက်များ ဖြည်းဖြည်းချင်း စီးကျလာသည်။

ကျိုးရွှမ်းယွိသည် ဒူးထောက်နေရာမှ လှုပ်ရှားခြင်းမရှိဘဲ သွေးများသည် ပါးတစ်လျှောက် စီးကျကာ သိုးမွှေးဖျာပေါ်သို့ တစက်စက် ကျနေသည်။ ခဏတာ ကြောင်အနေပြီးနောက် နဖူးကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ရုတ်တရက် ဆောင့်ချလိုက်သည်။ “ဧကရာဇ်၊ ဧကရာဇ်၊ ကျွန်တော်မျိုးရဲ သစ္စာစကား...”

“သစ္စာရှိပါတယ်ဆိုပြီး၊ မေပညာရှင်အမတ်မင်း အခန်းထဲက နံရံကြားကို ခိုးနားထောင်ဖို့ ဧကရာဇ်ကို အမိန့်ပေးဖို့ သွေးထိုးနေတာလား”

အရိပ်ထဲရှိ လူငယ်ဧကရာဇ်သည် မျက်လုံးနက်များကို မော့ကြည့်လိုက်ရာ အေးစက်ပြီး မှောင်မိုက်သော အကြည့်ဖြင့် နှုတ်ခမ်းဖျားတွင် ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြုံးလိုက်သည်။

“မင်းနဲ့ ထိုက်တန်လို့လား”

******