အခန်း ၁၃

13 01

အခန်း 13

စာကြည့်ဆောင် ခြံဝင်းတစ်ဝိုက်တွင် မီးအိမ်များ ထွန်းညှိထားသည်။

အိမ်တော်ထိန်း ချန်ပေါ်သည် အစေခံများနှင့်အတူ သေတ္တာများနှင့် ပစ္စည်းများကို အလျင်အမြန် စာရင်းစစ်ဆေးကာ စာရင်းသွင်းနေကြသည်။

မေဝမ့်ရှူးသည် ခြံဝင်းအလယ်တွင် ရပ်လျက် မနက်ဖြန် နန်းတော်သို့ ဆက်သရန် ပြင်ဆင်ထားသည့် လက်ဆောင်ပစ္စည်းစာရင်းကို ကိုင်ဆောင်၍ ကိုယ်တိုင် စစ်ဆေးနေသည်။

ကျန်းနန်မှ သယ်ဆောင်လာသော ကျန်းရှင်းကျိုးက ဘဲအရှင်ဆယ်ကောင်ကို ခြံဝင်းထဲ၌ တစ်ဝက်တစ်ပျက် လွှတ်ထားရာ အားလုံး သန်မာလန်းဆန်းနေပြီး ဘဲမွေးများ မြေပြင်အနှံ့ လွင့်ပျံနေသည်။ အစေခံများသည် ၎င်းတို့ကို လိုက်ဖမ်းနေရသဖြင့် ခြေထောက်ပင် ကျိုးလုနီးနီး ဖြစ်နေသည်။

သူမသည် ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း တော်တော်လေး စိတ်ကျေနပ်မိသည်။

“ဧကရာဇ်က ဒီကနေ့ လက်ဆောင်စာရင်းကို ကြည့်ရှုခဲ့ပြီး ဘဲအရှင်ကို အထူး နှစ်သက်ပုံရလို့ အသေးစိတ် မေးမြန်းခဲ့တယ်” သူမသည် ချန်ပေါ်အား အမိန့်ပေးသည်။ “ဒီည အိမ်မှာရော၊ မနက်ဖြန် နန်းတော်သို့ သယ်ဆောင်တဲ့ လမ်းမှာပါ၊ မင်း ကိုယ်တိုင် လူတွေနဲ့အတူ သေချာ ကြည့်ရှုစောင့်ရှောက်ပါ။ သက်ရှိပစ္စည်းတွေကို တစ်စုံတစ်ယောက်က အနှောင့်အယှက် မပေးဖို့ သတိထားပါ”

ချန်ပေါ်သည် ယင်း၏ အရေးပါပုံကို သိသဖြင့် လေးစားစွာ လက်ခံလိုက်သည်။

ဘဲအရှင်ဆယ်ကောင်အပြင် စာရင်းတင်ထားသော အခြားဆက်သပစ္စည်း အားလုံးသည် သစ်သားသေတ္တာကြီး သုံးလေးလုံး ပြည့်နေသည်။

ကျန်းနန်ရှိ ရှေးဟောင်းဘုရားကျောင်းမှ ရရှိခဲ့သော ဘေးကင်းလုံခြုံရေး အဆောင်လက်ဖွဲ့ကို မေဝမ့်ရှူးသည် ကိုယ်တိုင် တစ်စောင် ဆောင်ထားပြီး ကျန်တစ်စောင်ကို ကိုယ်နှင့်အတူပါသော ပိုက်ဆံအိတ်ထဲတွင် ထည့်ထားသည်။ ရေလမ်းခရီးဖြင့် တစ်လခွဲနီးပါး မြို့တော်သို့ လာခဲ့ရာ ပိုက်ဆံအိတ်ထဲမှ အဖြူရောင် စန္ဒကူးနံ့သာနှင့် ရောထွေးခဲ့သဖြင့် ထုတ်လိုက်သည့်အခါ အနံ့မှာ အချိန်ကြာသည်အထိ မပျောက်သေးပေ။

သူမသည် အဆောင်လက်ဖွဲ့ကို လက်ထဲတွင် ကိုင်၍ နှာခေါင်းနား ကပ်ကာ နမ်းကြည့်ပြီး အနည်းငယ် ပူပန်မိသည်။

“အနံ့က အရမ်းပြင်းလွန်းတယ်” လက်ချောင်းထိပ်များဖြင့် အဆောင်ကို တွဲလောင်းချရင်း တီးတိုးရေရွတ်သည်။ “ဧကရာဇ်က နံ့သာမျိုးကို မကြိုက်ဘူး။ ဒီအတိုင်း ဆက်သရင် ပစ်ချခံရဖို့ များတယ်”

ချန်ပေါ်က ဘေးမှ အကြံပြုသည်။ “ဒါဆို အမတ်မင်းတို့ ပြတင်းပေါက်နားမှာ တစ်ည ချိတ်ထားလိုက်ပါ။ လေတိုက်ရင် အနံ့တွေ ပျောက်သွားမှာပေါ့”

မေဝမ့်ရှူးသည် စဉ်းစားပြီးနောက် ပယ်ချလိုက်သည်။

“စာရင်းတင်ထားတဲ့ ဆက်သပစ္စည်းကို ငါတို့ဘက်က ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ဆက်သဖို့သာ တာဝန်ရှိတယ်။ ဧကရာဇ်က မကြိုက်ရင်လည်း ပစ်ပါစေတော့။ ညဘက် ပြတင်းပေါက်နားမှာ ချိတ်ထားလို့ လေမိုးနဲ့ ကြုံပြီး ပေကျံ ပျက်စီးသွားရင် ငါတို့ဘက်က အမှားဖြစ်သွားမယ်”

13 02

ချန်ပေါ်သည် အရောင်ဖျော့သော ပိုးထည်တစ်ထည်ကို ရှာလာသည်။ မေဝမ့်ရှူးသည် အဆောင်လက်ဖွဲ့ကို ထိုအထည်ဖြင့် ထုပ်ပိုး၍ သစ်သားသေတ္တာ၏ အစွန်းတွင် ကပ်ကာ ထိုအထည်စငယ်ကို သေတ္တာအောက်ခြေ၌ ထားလိုက်သည်။

“ဘုရားကျောင်းက ရိုးရိုး အဆောင်လက်ဖွဲ့ပဲ။ ဧကရာဇ်က ဘုရားတရားကို မယုံကြည်တော့ ဒါကို စိတ်ဝင်စားမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ကောင်းတဲ့ နိမိတ်အတွက် လက်ဆောင်စာရင်းမှာ ထည့်လိုက်တာပါပဲ”

သူမသည် လက်ဆောင်စာရင်းကို ယူ၍ အခြားပစ္စည်းများကို ဆက်လက် စစ်ဆေးသည်။

တစ်ညလုံး အလုပ်များခဲ့ပြီးနောက် လက်ဆောင်စာရင်းရှိ ဆက်သပစ္စည်းများကို စစ်ဆေးပြီးစီးသွားသည်။ သစ်သားသေတ္တာကြီး လေးလုံးကို ဖယောင်းတံဆိပ် ကပ်၍ အရှေ့ဘက်ခန်းမလေးထဲတွင် ထားရှိပြီး မိုးလင်းသည်နှင့် နန်းတော်သို့ ပို့ဆောင်ရန် စောင့်ဆိုင်းနေသည်။

ချန်ပေါ်သည် ဒါဇင်ကျော်ရှိသော အိမ်စောင့်များနှင့်အတူ အရေးကြီးသော ရန်သူကို ရင်ဆိုင်ရသကဲ့သို့ ညလုံးပေါက် စောင့်ကြပ်နေသည်။

မေဝမ့်ရှူးသည် စိတ်ပူစရာတစ်ခု ပြေလည်သွားသဖြင့် ပင်မခြံဝန်းသို့ အနားယူရန် ပြန်ရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် အပြင်ဘက်ဧည့်ခံရေးကို တာဝန်ယူထားသော ဒုတိယ အိမ်တော်ထိန်းသည် ချီတက်လာသော ဖိတ်စာများကို ပိုက်၍ သူမထံ လာရောက်တွေ့ဆုံသည်။

“အမတ်မင်း ဒီနေ့ မြို့တော်ကို ပြန်ရောက်တယ်လို့ ကြားလို့ အိမ်တွေက ပို့လာတဲ့ ဖိတ်စာတွေက အစောင် တစ်ရာကျော်လောက် ရှိပါတယ်။ အမတ်မင်းကို စားပွဲပွဲ ဖိတ်တာ၊ ဒါမှမဟုတ် အိမ်ကို လာဖို့ ဖိတ်တာချည်းပါပဲ။ အမတ်မင်းရဲ့ အမိန့်အတိုင်း ဖိတ်စာတွေ လက်ခံပြီး လက်ဆောင်တွေ ပြန်ပို့လိုက်ပါတယ်။ ဖိတ်ကြားမှုတွေ အားလုံးကိုလည်း လက်မခံခဲ့ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ခြွင်းချက် နှစ်ခုတော့ ရှိပါတယ်”

ဒုတိယ အိမ်တော်ထိန်းက လျှောက်တင်သည်။ “ပထမအချက်က သမားတော် ရှင်အမတ်မင်းရဲ့ အိမ်က ရေချိုးဆေးအိတ် ငါးဆယ်နဲ့ နေ့စဉ် အားဖြည့်ဆေး အိတ် ငါးဆယ်ကို လူလွှတ်ပြီး ပို့လာပါတယ်။ အမတ်မင်းအတွက် အရေးတကြီး လိုအပ်တဲ့ ပစ္စည်းတွေလို့ မှာကြားလိုက်ပါတယ်။ ကျွန်တော်မျိုးက လက်ခံလိုက်ပါတယ်”

မေဝမ့်ရှူးသည် ခေါင်းညိတ်သည်။ “သူက စေတနာရှိတာပဲ။ ရှင်မိသားစုအတွက် လက်ဆောင်ပြန်ကို မနက်ဖြန် မနက်မှာ ပို့ပေးလိုက်ပါ။ နောက်ထပ် ခြွင်းချက်က ဘာလဲ”

“ဒုတိယအချက်ကတော့ မြို့တောင်ဘက် ဟွေယန့်လမ်းက စာရင်းစစ် ယဲ့အဖိုးကြီးရဲ့ အိမ်ကနေ လူလွှတ်ပြီး ညဘက် အားလပ်ရင် အိမ်ကို လာရောက် စကားပြောဆိုဖို့ ဆန္ဒရှိကြောင်း မှာကြားလိုက်ပါတယ်”

မေဝမ့်ရှူးသည် ပင်မခြံဝန်းဘက်သို့ လျှောက်နေရာမှ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ခြေလှမ်းများ ရပ်တန့်သွားသည်။

သူမသည် နေရာတွင်ပင် လှည့်လိုက်ပြီး အိမ်တံခါးဝသို့ လျှောက်သွားသည်။

“ရထားလုံး ပြင်ပါ။ ဆရာယဲ့အတွက် ပြင်ဆင်ထားတဲ့ လက်ဆောင်ကို ယူခဲ့ပါ”

ဒုတိယ အိမ်တော်ထိန်းသည် မောဟိုက်စွာဖြင့် ညဘက် လေတိုက်ခံနိုင်သော ဝတ်ရုံထူကို ယူလာသည်။ အစေခံများသည် အထုတ်အပိုးများကို ရထားလုံးပေါ်သို့ ပုံထားသည်။

13 03

နန်းတော်ထဲက ပုဂ္ဂိုလ်သည် မြို့တော်တွင် အလေးအနက် အထားဆုံး ပုဂ္ဂိုလ်ဟု ဆိုပါက၊

မေဝမ့်ရှူး မြို့တော်သို့ ပထမဆုံး ရောက်ရှိလာစဉ်က သူမကို ချီးကျူး မြှင့်တင်ပေးခဲ့သော ဆရာ၊ ခေတ်ပြိုင် စာပေလောက၏ သန့်ရှင်းသော ခေါင်းဆောင်၊ ဓလေ့ထုံးတမ်း စာရင်းစစ် အမတ်ရာထူးကို ရယူထားသော ယဲ့ချန်းကော်သည် သူမ အလေးထားဆုံး ပုဂ္ဂိုလ် ဖြစ်သည်။

ရထားလုံးသည် မြို့တောင်ဘက် ဟွေယန့်လမ်းသို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် သန်းခေါင်ယံပင် ကျော်လွန်နေပြီ။

မှောင်မည်းနေပြီး တစ်ဝက်ပွင့်နေသော ယဲ့မိသားစု၏ အိမ်ကြီးတံခါးဝ၌ ယဲ့အမတ်မင်းအိုကြီးသည် ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ကာ လေလုံမီးအိမ်ကို ကိုင်ဆောင်၍ တံခါးအပြင်ဘက်တွင် ကိုယ်တိုင် စောင့်ဆိုင်းနေသည်။

“ဝမ့်ရှူး၊ မင်း လာပြီ”

လအနည်းငယ်အတွင်း မတွေ့ရသော်လည်း ယဲ့ချန်းကော်၏ စိတ်ဓာတ်သည် ကောင်းနေဆဲ ဖြစ်သည်။ သို့သော် အသက် ခြောက်ဆယ်ကျော်သူ ဖြစ်သဖြင့် မုတ်ဆိတ်မွေးများနှင့် ဆံပင်များ သိသိသာသာ ဖြူဖျော့လာပြီး အိုမင်းသော လက္ခဏာအချို့ ပေါ်လာသည်။

မေဝမ့်ရှူး၏ မျက်လုံးများ စိုစွတ်လာသည်။ ခြေလှမ်းအနည်းငယ်ဖြင့် လှေကားထစ်ပေါ်သို့ တက်ကာ လေလုံမီးအိမ်ကို လက်ခံယူပြီး ပြောသည်။ “ရာသီဥတုက အေးနေတယ်။ ဆရာ မြန်မြန် အိမ်ထဲ ဝင်ပါ”

ယဲ့အိမ်တော်၏ စည်းကမ်းမှာ ရိုးရှင်းပြီး လူဦးရေလည်း နည်းသည်။ ဆရာတပည့်နှစ်ဦးသည် ဧည့်ခံရန်အတွက် သေးငယ်သော ပန်းခန်းမသို့ လျှောက်သွားသည်။ ရှေ့တွင် အိမ်တော်ထိန်းအိုတစ်ဦးသာ မီးအိမ်ကို ကိုင်၍ လမ်းပြသည်။

ပန်းခန်းမငယ်၌ ရိုးရှင်းစွာ ပြင်ဆင်ထားသော စတုရန်း သစ်သားစားပွဲပု၊ ကုလားထိုင်လေးလုံးသာ ရှိသည်။ နံရံအလယ်တွင် ယဲ့အမတ်မင်းအိုကြီး ကိုယ်တိုင် ရေးဆွဲထားသော ဆောင်းရာသီ ငါးမျှားပုံ ပန်းချီကားတစ်ချပ် ချိတ်ဆွဲထားသည်။

ဆရာနှင့် တပည့်နှစ်ဦး မျက်နှာချင်းဆိုင် ထိုင်ကြသည်။ နှုတ်ဆက်စကား အနည်းငယ် ပြောပြီးနောက် ယဲ့ကတော်ကိုယ်တိုင် လက်ဖက်ရည် လာချပေးသည်။

မေဝမ့်ရှူးသည် မတ်တတ်ရပ်၍ လက်ခံသည်။

ယဲ့ကတော် ထွက်သွားပြီးနောက် ယဲ့ချန်းကော်သည် တံခါးနှင့် ပြတင်းပေါက်များကို သေချာ ပိတ်ပြီးနောက် ကျန်းနန်နယ်ရှိ တာဝန်ကိစ္စများကို အသေးစိတ် မေးမြန်းသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ယနေ့ နန်းတော်သို့ ဝင်ရောက်ပြီး ဧကရာဇ်ရှေ့တွင် အစီရင်ခံပြီးစီးပြီဟု ကြားသောအခါမှ စိတ်အေးသွားသော အမူအရာ ပေါ်လာပြီး ခေါင်းငုံ့၍ လက်ဖက်ရည် တစ်ငုံ သောက်လိုက်သည်။

“လူက အသက်ကြီးလာတော့ စိတ်ပူပန်မှုတွေ များလာတယ်။ မင်း တောင်ဘက်ကို တာဝန်နဲ့ သွားနေတဲ့ လအနည်းငယ်အတွင်းမှာ ဘာကြောင့်မှန်း မသိ၊ မင်းကို သတိရတိုင်း စိတ်မအေးနိုင်ဘူး။ မင်း အပြင်မှာ တစ်ခုခု ဖြစ်သွားမှာကို စိုးရိမ်နေခဲ့တယ်။ အထူးသဖြင့် ခုနစ်လပိုင်း လကုန်ပိုင်းကပေါ့။ မင်း မြို့တော်ကနေ ထွက်သွားပြီး ကျန်းနန်နယ်ကို မရောက်သေးခင် ဧကရာဇ်က ရုတ်တရက် လျောင်းတုန်းနယ်က မြင်းစီးတပ် နှစ်သောင်းကို တောင်ဘက်သို့ လိုက်လံစေဖို့ အမိန့်ပေးခဲ့တယ်...”

13 04

သူသည် သက်ပြင်းရှည် တစ်ချက် ချလိုက်သည်။ “ဝမ့်ရှူး၊ မင်းကို ရင်ဖွင့်ပြောရရင်၊ ဧကရာဇ်က အဲဒီတုန်းက ထိတ်လန့်သွားခဲ့တယ်။ အခု ဧကရာဇ်ဟာ ဉာဏ်ပညာရှိပြီး သီလစောင့်ထိန်းတဲ့ ဧကရာဇ် ဖြစ်ပေမဲ့... အသက်ငယ်သေးတော့ စိတ်ဓာတ်က မတည်ငြိမ်သေးဘူး။ မင်းက ဒီနှစ်တွေအတွင်း ဧကရာဇ်ကို ကူညီပြီး ချီမိသားစုရဲ့ ပုန်ကန်သူတွေကို ဖြုတ်ချ၊ နိုင်ငံရေး အခြေအနေကို ထိန်းချုပ်ပေးခဲ့တာဟာ ခေတ်ပြိုင် အမတ်တွေထဲမှာ ပထမဆုံး ပုဂ္ဂိုလ်ပဲ။ အရမ်းမြင့်တဲ့နေရာမှာ ရပ်တည်နေတာမို့ မနာလိုမှုကို ဆွဲဆောင်နေတာပဲ။ မင်း မရှိတဲ့အချိန်မှာ မကောင်းသူတွေက အခွင့်ကောင်းယူပြီး ဧကရာဇ်ရှေ့မှာ မကောင်းစကားတွေ လျှောက်တင်ခဲ့ရင်... အဲဒီရက်တွေမှာ ဧကရာဇ်ဟာ ကောင်းကောင်း မအိပ်နိုင်ခဲ့ဘူး။ ရှေးခေတ် မင်းဆက်တွေက ငှက်တွေ ကုန်သွားရင် လေးကောင်းကို ဖျက်ဆီးပစ်တယ် (ဘုရားပြီးငြိမ်းဖျက်နဲ့တူပါတယ်) ဆိုတဲ့ ပုံပြင်မျိုး ထပ်မံ ဖြစ်ပွားလာမှာကို စိုးရိမ်ခဲ့ရတယ်”

မေဝမ့်ရှူးသည် လက်ဖက်ရည်အိုးကို ယူ၍ ဆရာ၏ လက်ဖက်ရည်ခွက်ထဲသို့ ရေဖြည့်ပေးသည်။

“တပည့်က ဒီမှာ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ရပ်နေပါတယ်။ ဧကရာဇ်နဲ့ ကျွန်တော်မျိုးမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကိုယ်ပိုင်ရင်းနှီးမှု ရှိပါတယ်။ ဒီတစ်ခါ လျောင်းတုန်းနယ် မြင်းစီးတပ် နှစ်သောင်းကို တောင်ဘက်သို့ ရွှေ့ပြောင်းစေခဲ့တာက တပည့်ကို ကျောထောက်နောက်ခံ ပေးဖို့အတွက်ပါ။ ငှက်တွေ ကုန်သွားရင် လေးကောင်းကို ဖျက်ဆီးပစ်တယ် ဆိုတာမျိုးအထိတော့ မရောက်နိုင်ပါဘူး”

ယဲ့ချန်းကော်သည် ခေါင်းညိတ်သည်။ နှစ်လိုဖွယ် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ “ဟုတ်တယ်။ ဧကရာဇ်ရဲ့ ရင်တွင်းခံစားချက်က ကျယ်ပြောပါတယ်။ ရာစုနှစ်အတွင်း ရှားပါးတဲ့ ကရုဏာရှင် ဧကရာဇ်တစ်ပါး ဖြစ်တယ်။ ငါ စိုးရိမ်လွန်တာ ဖြစ်တယ်”

ထိုအချိန်တွင် ယဲ့ကတော်သည် ညစာကို ယူလာသည်။ ဆရာနှင့် တပည့်တို့သည် နိုင်ငံရေးကိစ္စများကို ခဏရပ်နားကာ စားသောက်ရင်း စကားစမြည် ပြောဆိုကြသည်။

ယဲ့ချန်းကော်သည် ချစ်မြတ်နိုးရသော တပည့်ကို ပြုံးရယ်ရင်း ကြည့်ရှုပြီး သွယ်ဝိုက်သော သတိပေးစကားတစ်ခွန်း ပေးသည်။ “ဝမ့်ရှူး လက်ထပ်တာလည်း ခြောက်လလောက် ရှိပြီနော်။ ဒီတစ်ခါ တာဝန်ပြီးလို့ မြို့တော်ကို ပြန်ရောက်ပြီဆိုတော့ နှစ်သစ်ကူးကို ကောင်းကောင်း အနားယူသင့်တယ်။ နောက်နှစ်ကျရင် သားယောက်ျားလေး ဒါမှမဟုတ် သမီးမိန်းကလေး တစ်ယောက်ယောက် မွေးပြီး ခေါ်လာခဲ့ပါ။ ဆရာ့အိမ်ကိုလည်း ပျော်ရွှင်စရာတွေနဲ့ ပြည့်စေဦးပေါ့”

မေဝမ့်ရှူးသည် သီးသွားပြီး ညစာမုန့်ကို ချလိုက်သည်။ “ဒါကတော့... အလျင်စလို လုပ်လို့မရပါဘူး”

ယဲ့ချန်းကော်သည် အပြုံးကို ရုပ်သိမ်းကာ သက်ပြင်းရှည် ချလိုက်သည်။

“ငယ်ရွယ်စဉ်ကတော့ မစိုးရိမ်ခဲ့ကြဘူး။ ဇနီးမောင်နှံက သဟဇာတဖြစ်နေရင် ကလေးရဖို့က လွယ်ကူတယ်လို့ပဲ ထင်ခဲ့ကြတာ... အင်း”

သူသည် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ညွှန်ပြသည်။ “ဆရာကို ကြည့်ပါဦး။ ငယ်စဉ်က နှစ်ဆယ်ကျော်အရွယ်မှာပဲ အမတ်ဖြစ်လာပြီး စိတ်က နန်းတော်အုပ်ချုပ်ရေး ပေါ်မှာပဲ အာရုံစိုက်ခဲ့တယ်။ မင်းရဲ့ ဆရာကတော်က ကလေးယူဖို့ အကြိမ်ကြိမ် တောင်းဆိုခဲ့ပေမဲ့ ဆရာက စိတ်မရှည်ခဲ့ဘူး။ အဲဒီတုန်းက ဘယ်သူကများ ဒီဘဝမှာ သားသမီးကံ မရှိဘူးလို့ ထင်ခဲ့မိပါ့မလဲ”

13 05

ယဲ့အမတ်မင်းအိုကြီးသည် ရင်ထဲမှ နာကျင်မှုကို ထိမိသွားသဖြင့် လက်ဖြင့် မျက်ရည်ကို သုတ်ပြီး ချစ်မြတ်နိုးရသော တပည့်ကို ရိုးသားစွာ ဆုံးမသည်။ “နန်းတွင်းကိစ္စကြီးတွေကို ခဏ ဘေးဖယ်ထားလို့ ရတယ်။ အိမ်ကို စောစောပြန်၊ အပြင်မထွက်ဘဲ အိမ်မှာပဲ အနားယူ၊ အခု ငယ်ရွယ်တုန်းမှာပဲ မင်းရဲ့ဇနီးနဲ့ ကလေးတွေ အများကြီး မွေးလိုက်ပါ”

မေဝမ့်ရှူးသည် ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်သဖြင့် တိတ်ဆိတ်စွာ လက်ဖက်ရည် သောက်လိုက်သည်။

အခြားကိစ္စများက ပြောရလွယ်သော်လည်း ဒီကိစ္စတစ်ခုကတော့ သူမသည် သေချင်သေ၊ လုပ်နိုင်စွမ်း မရှိပေ။

သူမသည် ပါးစပ်ထဲတွင် လက်ဖက်ရည်ငုံထားရင်း စိတ်ထဲ၌ တွက်ဆသည်။ နှစ်ဆယ့်ခြောက်နှစ်အရွယ်၊ ပြီးတော့ ခုမှ ဇနီးယူထားတာ။

အခု ဘာပြောပြော ဆရာက ယုံမှာ မဟုတ်ဘူး။

နှစ်အနည်းငယ် ဆွဲဆန့်ရမယ်။ အသက် သုံးဆယ် ကျော်သွားတဲ့အခါမှ ယန်ရန်နဲ့အတူ ဘုရားတွေ၊ ရဟန်းတွေကို လိုက်လံ ပူဇော်ပြီး ကလေး မရနိုင်သော ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှု ပုံစံမျိုးကို အပြည့်အဝ ဖော်ပြရမယ်။ နောက်ဆုံးတော့ လက်တွေ့ အချက်အလက်ဖြင့် မေမိသားစုမှာ သားသမီးကံ မရှိကြောင်း သက်သေပြပြီးမှ ဆရာ့ စည်းကို ကျော်လွှားနိုင်မယ်။

အင်း၊ ခေါင်းကိုက်လိုက်တာ။

သူမသည် လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကိုင်၍ ခေါင်းငုံ့နေသည်။ စိတ်သည် ဝေးလံသော ကောင်းကင်သို့ လွင့်မျောနေသည်။

သူမ စိတ်လွတ်သွားသည့် တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ ယဲ့ချန်းကော်၏ စိတ်သည် ပိုမို ဝေးလံပြီး နက်နဲသော နေရာသို့ လွင့်မျောသွားသည်။

ခဏအကြာတွင် မေဝမ့်ရှူးသည် ရုတ်တရက် သတိပြန်ဝင်လာပြီး ဆရာ၏ စကားကို ရုတ်တရက် ကြားလိုက်ရသည်။

“သားသမီး ကိစ္စ ပြောရရင်တော့ ဆရာ တစ်ခု သတိရသွားတယ်။ မင်း မြို့တော်မှာ မရှိတဲ့အချိန်မှာ ကောလာဟလတွေ ကြားခဲ့ရတယ်”

ယဲ့ချန်းကော်သည် ပြောချင်သလိုလို မပြောချင်သလိုလို ဖြစ်နေပြီး မုတ်ဆိတ်မွေးကို ပွတ်သပ်ရင်း တွန့်ဆုတ်နေသည်။ “အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ ကောလာဟလလို့ ပြောရအောင်လည်း လုံးဝ အခြေအမြစ် မရှိတာတော့ မဟုတ်ဘူး။ မင်း ဒီနေ့ ပြန်ရောက်လာတာနဲ့ အတော်ပဲ။ မင်းနဲ့ ဧကရာဇ်က တကယ်ပဲ နှစ်ပေါင်းများစွာ ရင်းနှီးမှု ရှိတာမို့ ဆရာ သေချာတဲ့ သတင်းကို မင်းဆီကနေပဲ မေးချင်တယ်”

ယဲ့ချန်းကော်သည် ခန္ဓာကိုယ်ကို ရှေ့သို့ ကိုင်းညွှတ်လိုက်သည်။ အသံကို တိုးလိုက်ပြီး မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် လေးနက်စွာ မေးသည်။

“ဧကရာဇ်ဟာ ငယ်ရွယ်စဉ်ကတည်းက နန်းတက်ခဲ့ပေမဲ့ နန်းတွင်းဟာ ဒီနေ့အထိ ဗလာဖြစ်နေတုန်းပဲ။ ဧကရီကိုတောင် မတင်မြှောက်သေးဘူး။ ဓလေ့ထုံးတမ်းဌာနက ဒီကိစ္စကို အကြိမ်ပေါင်းများစွာ စာတင်ခဲ့ပေမဲ့ စာတွေကို ဖုံးဖိထားလိုက်တယ်။ မြို့တော်မှာ လျှို့ဝှက် ကောလာဟလတွေ ထွက်ပေါ်နေတယ်။ ဧကရာဇ်ဟာ... ဧကရာဇ်ဟာ... ကျန်းမာရေး ချို့ယွင်းနေတာ များလား...”

မေဝမ့်ရှူးသည် စကားအဓိပ္ပာယ်အတိုင်း ချက်ချင်း စဉ်းစားမိသွားပြီး ထိတ်လန့်စွာ ထိုင်ရာမှ ထလိုက်သည်။

“ဒီလို ရဲတင်းပြီး အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ ကောလာဟလတွေ ဘယ်ကနေ ထွက်ပေါ်လာတာလဲ။ ဆရာ ပြောပြလို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ တပည့် မနက်ဖြန်မှာ လူလွှတ်ပြီး မြို့အနှံ့ စုံစမ်းခိုင်းပါ့မယ်”

“အရင် စုံစမ်းဖို့ မလုပ်နဲ့ဦး” ယဲ့ချန်းကော်သည် အလျင်အမြန် လက်ကာပြသည်။ “လမ်းတွေပေါ်မှာတော့ မပျံ့နှံ့သေးဘူး။ ဒီကိစ္စကို မင်းရဲ့ ဆရာတူ အစ်ကိုက သူ့လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေ လျှို့ဝှက် ဆွေးနွေးတာကို နားထောင်ပြီးမှ ဆရာ့ကို လျှို့ဝှက် လာမေးတာ။ အဲဒါကြောင့် ဆရာ သိရတာ”

ယဲ့အမတ်မင်းအိုကြီးသည် ထရပ်၍ လေးငါးလှမ်း လျှောက်သည်။ “ပြောရရင် ဧကရာဇ်ဟာ ဒီနှစ်မှာ အသက် နှစ်ဆယ် ပြည့်သွားပြီ။ ဧကရီကို တင်မြှောက်ဖို့ ဆိုင်းငံ့နေတာ တကယ်ကို ပုံမှန် မဟုတ်ဘူး”

မေဝမ့်ရှူးသည် ရယ်ရခက်၊ ငိုရခက် ဖြစ်နေသည်။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ညွှန်ပြသည်။ “ဆရာ မေ့နေတာ ဖြစ်မယ်။ တပည့် အသက် နှစ်ဆယ်တုန်းကလည်း ဇနီး မယူသေးပါဘူး”

“ငါတို့ ရိုးရိုး အမတ်တွေကို တော်ဝင်မျိုးနွယ်နဲ့ ဘယ်လို နှိုင်းယှဉ်နိုင်မှာလဲ” ယဲ့ချန်းကော်သည် အရေးမပါသလို လက်ကာပြသည်။ “နောက်ပြီး ဧကရာဇ်က ဧကရီကို မတင်မြှောက်တာပဲ ရှိတယ်ဆိုရင် ငါတို့ အမတ်အိုတွေ ဒီလောက် စိုးရိမ်မှာ မဟုတ်ဘူး။ တစ်ခု ရှိသေးတယ်။ မင်း နန်းတော်ကို ဝင်ထွက်တဲ့အခါ သတိထားမိလား မသိဘူး...”

သူသည် ပူပန်သောကဖြင့် လှည့်လာသည်။ “ဧကရာဇ်ဟာ အသက် ဆယ့်ခြောက်နှစ်မှာ အရွယ်ရောက်ပြီး ဆယ့်ရှစ်နှစ်မှာ နန်းအုပ်ချုပ်တယ်။ နန်းအုပ်ချုပ်တာ နှစ်နှစ်ရှိပြီ။ ဒီလောက် ကြာမြင့်တဲ့ ကာလမှာ၊ ဒီလောက် သွေးသား ပြည့်ဝတဲ့ အရွယ်မှာ... နန်းတွင်းမှာ အစေခံ မောင်းမ တစ်ဦးတောင် မရှိဘူး”

မေဝမ့်ရှူးသည် အံ့အားသင့်သွားပြီး ခေါင်းငုံ့ကာ နက်နက်နဲနဲ စဉ်းစားလိုက်သည်။

******