အခန်း ၁၄

14 01

အခန်း 14

ယဲ့အမတ်မင်းအိုကြီးသည် သန်းခေါင်ယံအချိန်တွင် ကိုယ်တိုင် လိုက်ပို့သည်။ မေဝမ့်ရှူးသည် ရထားလုံးပေါ် ထိုင်၍ အိမ်သို့ ပြန်လာသော်လည်း စိတ်ထဲတွင် အတွေးများဖြင့် ရှုပ်ထွေးနေဆဲ ဖြစ်သည်။

သမားတော်ရှင် ပြောသကဲ့သို့ပင်၊ ဆယ့်လေး၊ ဆယ့်ငါးနှစ်အရွယ်သည် လူသားတို့၏ နွေဦးကာလဖြစ်သည်။

အရာရာတိုင်း အားအင်ပြည့်ဝစွာ ရှင်သန်ကြီးထွားနေချိန် ဖြစ်သည်။

မြို့တော်ရှိ ဂုဏ်သရေရှိ မျိုးနွယ်ဝင် သခင်လေးများသည် စောစောစီးစီး လက်မထပ်ကြပေ။ အများစုမှာ အသက် နှစ်ဆယ် ပြည့်ပြီးနောက်မှ ဇနီးယူလေ့ရှိသည်။ သို့သော် အသက် ဆယ့်လေး၊ ဆယ့်ငါးနှစ် ရောက်လာသည်နှင့် အိမ်ရှိ အကြီးအကဲများက အိပ်ရာဖော် အစေခံများကို စီစဉ်၍ အခန်းထဲသို့ ထည့်သွင်း အစေခံခိုင်းလေ့ရှိသည်။

နန်းတော်ထဲက ပုဂ္ဂိုလ်၏ အခြေအနေမှာမူ အလွန် ထူးခြားသည်။

ဆယ်နှစ်အရွယ်ကတည်းက ဘုရင်အိုကြီး နတ်ရွာစံပြီးနောက် အာဏာရှင် ချီယို့သောင်းသည် နန်းတွင်းကို အုပ်ချုပ်ခဲ့သည်။ ကိုယ့်ကိုယ်ကို အဖေဟု ခေါ်ဆိုကာ ဘုရင်ငယ်ကို အရုပ်သဖွယ် သဘောထားခဲ့သည်။

နန်းတော်၌ ချီယို့သောင်းသည် ဓားချိတ်လျက် လွတ်လပ်စွာ ဝင်ထွက်ပြီး မာနကြီးစွာ အမိန့်ပေးကာ သူ၏ လက်အောက်ငယ်သားများသည် အမတ်လောက တစ်ခွင်လုံး ပြန့်နှံ့နေသည်။

နောက်နန်းဆောင်၌ ချီယို့သောင်းသည် နန်းတွင်းသို့ လွတ်လပ်စွာ ဝင်ထွက်ပြီး ဧကရီကြီးနှင့် လျှို့ဝှက် ဖောက်ပြန်ခဲ့သည်။

တစ်ညတွင် အရက်အလွန်အကျွံ မူးယစ်ပြီးနောက် ကြိမ်ကို ကိုင်ဆောင်၍ ဧကရာဇ်၏ အိပ်ဆောင်သို့ ဝင်ရောက်ကာ ဆယ်နှစ်အရွယ် ဘုရင်ငယ်ကို သန်းခေါင်ယံတွင် အိပ်ဆောင်မှ ဆွဲထုတ်ပြီး ကြိမ်ဒဏ်ခတ်ခဲ့သည်။

ဧကရီကြီးသည် သူ့ချစ်သူနှင့် ပျော်မြူးနေသဖြင့် နားမကြားဟန်ဆောင်ကာ မသိကျိုးကျွန် ပြုခဲ့သည်။

နောက်ပိုင်းတွင် နှိပ်စက်ခြင်းသည် အကျင့်တစ်ခု ဖြစ်လာပြီး ခြိမ်းခြောက်ရန် နည်းလမ်းတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။

လူသားတို့၏ နွေဦးကာလဖြစ်သော ဆယ့်လေး၊ ဆယ့်ငါးနှစ်အရွယ်တွင် မရင့်ကျက်သေးသော ဧကရာဇ်သည် ခက်ခဲသောအခြေအနေများကြားမှ ရုန်းကန်နေခဲ့ရသည်။

လှပသော နဂါးဝတ်ရုံအောက်တွင် ဒဏ်ရာများဖြင့် ဖုံးအုပ်နေသည်။ ဒဏ်ရာဟောင်းများ မပျောက်သေးမီ ဒဏ်ရာအသစ်များ ထပ်တိုးလာခဲ့သည်။

ဘုရင်၏ဘေးတွင် လိုက်ပါ အစေခံရသည့် ၎င်းတို့ကဲ့သို့သော အနီးကပ် အမတ်များသည်ပင် ဧကရာဇ်၏ လုံခြုံရေးအတွက် နေ့တိုင်း အစွမ်းကုန် ကြိုးပမ်းနေရသည်။ အိပ်ရာဝင် အစေခံများကို စီစဉ်ပေးဖို့ ဘယ်မှာ စဉ်းစားနိုင်ပါတော့မလဲ။

14 02

မေဝမ့်ရှူးသည် ရထားလုံးနံရံကို မှီ၍ လက်ဖြင့် နဖူးကို ဖိလိုက်သည်။

ခေါင်းကိုက်လိုက်တာ။

ပြီးခဲ့သည့် နွေဦး၊ နွေရာသီက ဓလေ့ထုံးတမ်းဌာနက ဧကရီ ရွေးချယ်ရန် စာတင်ခဲ့ရာ ယွမ်ဟော်ဧကရာဇ်က လက်မခံဘဲ ပယ်ဖျက်ခဲ့သည်ကို သူမ သိသည်။

သူမသည် တစ်ချိန်က မျက်နှာချင်းဆိုင် မေးမြန်းခဲ့ဖူးသည်။ ဧကရာဇ်က ရိုးရိုးလေး စကားလုံး ခြောက်လုံးဖြင့်သာ ပြန်ဖြေခဲ့သည်။ “စိတ်ကျေနပ်ဖွယ် အမျိုးသမီး မရှိသေး…”

ထိုအချိန်က ဧကရာဇ်မှာ ဆယ့်ကိုးနှစ်သာ ရှိသေးသဖြင့် ငယ်ရွယ်သည်။ စိတ်ကျေနပ်သူကို မတွေ့သေးလျှင် ဖြည်းဖြည်း ရွေးမည်။ အလျင်မလိုဟု သူမ ထင်ခဲ့သည်။

ထိုကိစ္စလည်း ပြီးဆုံးသွားခဲ့သည်။

ယနေ့ ဆရာက သတိပေးလိုက်မှ အလွန်အရေးကြီးသော ပြဿနာတစ်ခုကို နောက်မှ သတိရမိသည်။

လူငယ်သည် နွေဦးပေါက်သစ်ပင်ကဲ့သို့ ရှင်သန်ကြီးထွားနေချိန်တွင် ခန္ဓာကိုယ်သည် အမြဲတမ်း ဒဏ်ရာရနေလျှင် နွေဦးကာလကို လွဲချော်သွားနိုင်သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် ပြန်လည် ကျန်းမာလာလျှင်ပင် ပုံမှန် ခန္ဓာကိုယ် စွမ်းဆောင်ရည်ကို... ထိခိုက်နိုင်မည် မဟုတ်ပါလော။

မေဝမ့်ရှူးသည် အသက်ရှူ မှားသွားသည်။ ညဉ့်နက်ပိုင်းအထိ အိပ်ရာပေါ်တွင် လှည့်ပတ်နေခဲ့သည်။

ဒီညတော့ လုံးဝ အိပ်မပျော်တော့ပေ။

နံနက် ငါးနာရီတွင် နန်းတွင်း အစည်းအဝေးသို့ တက်ရောက်ရဦးမည်။

ယနေ့ နန်းတွင်း အစည်းအဝေး၏ အကြောင်းအရာသည် ခန့်မှန်းထားသည့်အတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။ ရုန်ချန်နှင့် လီလန်ဟယ်ဟူသော စစ်ဆေးရေး အမတ်နှစ်ဦးသည် ကျန်းနန်နယ်ရှိ ရေကြောင်းပို့ဆောင်ရေး အရာရှိများကို ပူးပေါင်း၍ စွပ်စွဲ စာတင်သည်။ နှစ်ဦးသား ရွှေခန်းမဆောင်တွင် ရပ်လျက် အဓိက အပြစ် ၁၅ ချက်ကို ဖော်ပြကာ နာရီနှစ်နာရီကြာအောင် စွပ်စွဲ လျှောက်တင်ခဲ့သည်။

မေဝမ့်ရှူးသည် အစကို နားထောင်ပြီးနောက် နေရာတွင် ရပ်လျက် မျက်ခွံများ တဖြည်းဖြည်း မှေးစင်းလာကာ ရွှေခန်းမဆောင်၌ပင် မတ်တပ်ရပ်ရင်း ငိုက်မျဉ်းလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရသည်။

နောက်မှ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်အမတ်က ဝတ်ရုံလက်ကို ပြင်းပြင်းဆွဲလိုက်မှ သတိဝင်လာပြီး ဧကရာဇ်က ခုနကမှ သူမကို မေးခွန်းထုတ်ခဲ့သည်ကို သိလိုက်သည်။

ကျယ်ဝန်း၍ တိတ်ဆိတ်သော ရွှေခန်းမဆောင်တွင် ခရမ်းရောင် မီးခိုးများ လွင့်ပျံနေသည်။ မြင့်မားသော နေရာ၌ ထိုင်နေသော ဧကရာဇ်၏ မျက်နှာသည် ခရမ်းရောင် မီးခိုးထဲတွင် ဖုံးလွှမ်းနေသဖြင့် မရှင်းမလင်း ဖြစ်နေသည်။

တည်ငြိမ်သော အသံသည် အပေါ်စီးမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး နောက်တစ်ကြိမ် မေးမြန်းသည်။ “မေပညာရှင်အမတ်မင်း၊ စစ်ဆေးရေး အမတ်နှစ်ဦးရဲ့ စွပ်စွဲချက် စာတမ်းနဲ့ ပတ်သက်လို့ မင်းမှာ သဘောထား ရှိပါသလား”

14 03

မေဝမ့်ရှူးသည် ဝိုးတဝါး မျက်လုံးများကို ဖွင့်၍ မျက်နှာထား မပျက်ဘဲ အဆင့်အနည်းငယ် ရှေ့ထွက်ကာ ပြန်ဖြေသည်။

“ကျွန်တော်မျိုး ထောက်ခံပါတယ်”

ဧကရာဇ်သည် နဂါးပလ္လင်ပေါ်တွင် ထိုင်လျက် လက်မဖြင့် ရွှေရောင် လက်တင်ခုံပေါ်ရှိ ပန်းထိုးထားသော နဂါးရုပ်ကို ပွတ်သပ်နေပြီး ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်သည်။ “စကားလုံး သုံးလုံးပဲလား။ ဒီလောက်ပဲလား”

မေဝမ့်ရှူးသည် တည်ငြိမ်စွာ တုံ့ပြန်သည်။ “ရုန်၊ လီ စစ်ဆေးရေး အမတ်နှစ်ဦးရဲ့ စာတမ်းဟာ နက်ရှိုင်းပြည့်စုံပါတယ်။ ကျန်းနန်နယ် ရေကြောင်းပို့ဆောင်ရေးဌာနရဲ့ အဓိက အပြစ် ၁၅ ချက်ကို ဖော်ပြရာမှာ နားပွင့်စရာ ကောင်းသလို ပြည့်စုံစေ့စပ်ပါတယ်။ ကျွန်တော်မျိုး ဖြည့်စွက်စရာ မရှိပါဘူး”

နောက်ဆုံးတော့ နန်းတော်အစည်းအဝေး ပြီးဆုံးချိန်တွင် မေဝမ့်ရှူးသည် ခေါင်းမူးနေသဖြင့် အပြင်သို့ လျှောက်ထွက်လာသည်။ ခြေလှမ်းအနည်းငယ်သာ လှမ်းနိုင်သေးချိန်တွင် တားဆီးခြင်း ခံလိုက်ရသည်။

“မေပညာရှင်အမတ်မင်း ခဏနေပါဦး”

ရှောင်ဟုန်ပေါင်သည် မောဟိုက်စွာ ပြေးလာပြီး ဖုန်သုတ်တံကို ရှေ့တွင် ကာထားသည်။ “ဧကရာဇ်ရဲ့ နှုတ်မိန့်တော်အရ မေပညာရှင်အမတ်မင်းကို ဧကရာဇ်အနီးတွင် အစေခံရန် ခေါ်ဆောင်ပါမယ်။ မေပညာရှင်အမတ်မင်း ဒီဘက်ကို ကြွပါ”

အမတ် လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များ၏ မနာလိုသော အကြည့်များအောက်တွင် မေဝမ့်ရှူးသည် ရှောင်ဟုန်ပေါင်နှင့်အတူ နောက်ပိုင်း ခန်းမသုံးဆောင်သို့ လိုက်သွားသည်။ စင်္ကြံများစွာကို ပတ်ပြီးနောက် တုံနွမ်ခန်းမဘက်သို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်သွားသည်ကို မြင်ရသောအခါ တစ်နေရာတွင် ပုံမှန်မဟုတ်ဟု ခံစားရသည်။

“ဧကရာဇ်က ခုနက နိုင်ငံရေး အစည်းအဝေးဆောင်ဘက်ကို သွားတာ။ ငါတစ်ယောက်တည်းကို တုံနွမ်ခန်းမကို ခေါ်လာတာ... ဒီနေ့ နန်းတော် မီးဖိုချောင်က ဂျင်းနဲ့ ဂျင်ဆင်းအမြစ်ကို နောက်တစ်ခါ ထပ်ပြုတ်ပြီး ငါ့ကို စောင့်နေတာများလား”

ရှောင်ဟုန်ပေါင် ရယ်မောလိုက်သည်။ “ကျွန်တော်မျိုးတို့က မေပညာရှင်အမတ်မင်းကို ဘယ်လို စပြောရမလဲလို့ ပူပန်နေတုန်း။ ခုတော့ ကိုယ်တိုင် ခန့်မှန်းမိပြီဆိုတော့ အဆင်ပြေသွားတာပေါ့”

နှစ်ဦးသား စကားပြောနေရင်း တုံနွမ်ခန်းမ၏ မုခ်ဦးအပြင်ဘက်သို့ ရောက်လာသည်။ ရှောင်ဟုန်ပေါင်သည် လက်ဖြင့် တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။

“ဂျင်းနဲ့ ဂျင်ဆင်းကို အဆင်သင့် ပြင်ထားပါတယ်။ ဧကရာဇ် နှုတ်မိန့်တော်အရ မေပညာရှင်အမတ်မင်းကို ခဏထိုင်ခိုင်းပြီး ဟင်းချို သောက်ခိုင်းပါတယ်။ ဧကရာဇ် လက်ထဲက အလုပ် ပြီးတာနဲ့ ချက်ချင်း လာပါမယ်”

မေဝမ့်ရှူး ဝင်လိုက်သည့် ပထမဆုံး ခြေလှမ်းတွင် အမွေးပွပွ အထိအတွေ့ကြောင့် တစ်ခုခု မှားယွင်းနေသည်ဟု ခံစားရသည်။

14 04

“မြေပေါ်က ကော်ဇော ဘာလို့ ပြောင်းထားတာလဲ” သူမသည် ခေါင်းငုံ့ကြည့်ပြီး အံ့ဩစွာဖြင့် ရှောင်ဟုန်ပေါင်ကို မေးသည်။ “မနေ့က ခင်းထားတဲ့ အမွေး မဟုတ်ဘူး”

ရှောင်ဟုန်ပေါင်သည် အံ့ဩစွာဖြင့် နှုတ်ခမ်းမဲ့သည်။ “အရောင်နဲ့ ပုံစံ တူတာကို ရွေးထားတာကိုတောင် အမတ်မင်းက ဘယ်လိုလုပ် ခွဲခြားသိလဲ။ မနေ့က သိုးမွှေးကော်ဇောက ပေသွားလို့လေ။ ကုလားအုတ်မွေး ကော်ဇောနဲ့ လဲလိုက်တယ်။ အမွေးက ပိုပြီး နူးညံ့ထူထဲတယ်”

နွေးနွေးထွေးထွေး ဟင်းချိုခွက်ကို ယူလာသည်။ မနေ့ကလိုပင် နှစ်ပန်းကန် တင်သည်။ ပထမပန်းကန်မှာ တကယ့် ဆေးပြုတ်ရည်၊ ဒုတိယပန်းကန်မှာ ထင်ရှူးပန်းပျားရည် ဖြစ်သည်။

မေဝမ့်ရှူးသည် ချိုမြိန်သော သစ်ကြမ်းပိုးပျားရည်ကို သောက်ရင်း ညက ဆရာက ဧကရာဇ်၏ ခန္ဓာကိုယ်အကြောင်း သွယ်ဝိုက် မေးမြန်းခဲ့သည်ကို သတိရသည်။ အနီးကပ် အစေခံများထဲမှ ဆူးဟွေးကျုံးကို မေးလျှင် အသင့်တော်ဆုံးဟု ယူဆပြီး ရှောင်ဟုန်ပေါင်ကို မေးသည်။ “မင်းရဲ့ မွေးစားဖခင် ဒီနေ့ တာဝန်ကျလား။ သူ့ကို ပြောစရာ ရှိလို့”

ရှောင်ဟုန်ပေါင်က ပြန်ဖြေသည်။ “မွေးစားဖခင် ဒီနေ့ တာဝန်ကျပါတယ်။ ဧကရာဇ်ကို အနီးကပ် လိုက်ပါနေပါတယ်။ မေပညာရှင်အမတ်မင်း သူ့ကို ပြောစရာရှိရင် ဧကရာဇ် ရောက်လာတဲ့အခါ ပြောပြီး မွေးဖခင်ကို အားလပ်ရင် လာတွေ့ဖို့ ပြောခိုင်းပါ့မယ်”

မေဝမ့်ရှူးသည် စဉ်းစားပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ဆူးကုန်းကုန်းကို ပြောချင်တဲ့ ကိစ္စက ဧကရာဇ်ရှေ့မှာ ပြောလို့ မသင့်တော်ဘူး။ နောက်ရက်မှ ပြောင်းလိုက်မယ်”

ဒီနေရာကို ရောက်မှ ဝေးကနေ လမ်းဖွင့်ပေးတဲ့အသံ စူးရှစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ခဏအကြာတွင် တံခါးအပြင်ဘက် စင်္ကြံမှ နန်းတော် အစောင့်အရှောက်များ၏ စည်းချက်ကျသော ခြေသံများ ကြားရသည်။ တုံနွမ်ခန်းမ အပြင်ဘက် တာဝန်ကျသော နန်းတွင်းသူ၊ နန်းတွင်းသား အများအပြားသည် တံခါးအပြင်ဘက်သို့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဒူးထောက် အရိုအသေပြုကြသည်။

ဧကရာဇ် ရောက်လာပြီ ဖြစ်သည်။

ရှောင်ဟုန်ပေါင်သည် အပြေးအလွှား တုံနွမ်ခန်းမ တံခါးဝသို့ သွားကာ ပန်းထိုးထားသော သစ်သားတံခါး နှစ်ချပ်ကို ဖွင့်၍ ကြိုဆိုသည်။

မေဝမ့်ရှူးသည် လှပသော ပက်လက်ကုလားထိုင်ဘေးမှ ထရပ်ပြီး နှစ်လှမ်း ရှေ့တိုးကာ ထုံးစံအတိုင်း အရိုအသေပြုသည်။ “ကျွန်တော်မျိုး ဧကရာဇ်ကို ဖူးမြော်ပါတယ်...” စကားပင် မဆုံးသေး၊ ဒူးကို နည်းနည်းလေး ကွေးလိုက်ရုံသာ ရှိသေးချိန်တွင် မျက်လုံးထောင့်မှ တံခါးဝရှိ ပန်းထိုး နဂါးဝတ်ရုံစွန်း လှုပ်ယမ်းသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ခြေလှမ်းကြီးများဖြင့် တံခါးအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာပြီး အားကောင်းသော လက်ကြီးတစ်ဖက်သည် သူမ၏ တံတောင်ဆစ်ကို ထောက်မကာ လူကို ထူမလိုက်သည်။

“မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က ပြုစုစောင့်ရှောက်ဖို့ လိုတယ်။ နောက်ဆို တစ်ကိုယ်တည်း ဝင်ဖူးမြော်တဲ့အခါ အထူးတလည် အရိုအသေ ပေးစရာ မလိုပါဘူး”

လော့ရှင်းယွမ်သည် သူမ၏ တံတောင်ဆစ်ကို ထောက်ကိုင်ပြီး လှပသော ပက်လက် ကုလားထိုင်ဆီသို့ ပြန်ခေါ်သွားကာ ထိုင်စေသည်။ လက်ဖမိုးသည် သူမ၏ လက်ချောင်းထိပ်ကို မတော်တဆ ထိမိသွားသဖြင့် ချက်ချင်း မျက်မှောင်ကြုတ်သည်။

14 05

“ဘာလို့ လက်တွေက ဒီလောက် အေးစက်နေသေးတာလဲ။ ခုနကမှ ရောက်တာလား”

ရှောင်ဟုန်ပေါင်သည် အလျင်အမြန် လျှောက်တင်သည်။ “မေပညာရှင်အမတ်မင်း ရောက်တာ ခဏတော့ ရှိပါပြီ။ မြေအောက် အပူပေးစနစ်က အပူဓာတ် မလုံလောက်လို့ များလား။ ကျွန်တော်မျိုး အခုပဲ မီးသွေးခွက် ထပ်ထည့်ခိုင်းပါ့မယ်”

မေဝမ့်ရှူးက တားဆီးသည်။ “မီးသွေးခွက် ထပ်မထည့်ပါနဲ့တော့။ တုံနွမ်ခန်းမက မြေအောက် အပူပေးစနစ် ရှိပြီးသား။ ဆောင်းဦးပေါက်ခါစပဲ ရှိသေးတာကို မီးသွေးခွက် ထပ်ထည့်တာက မသင့်တော်ဘူး။ ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ ကိုယ်အေးတဲ့ ရောဂါက မွေးရာပါပါ။ ဘယ်လောက် မီးသွေးခွက် ထည့်ထည့် အကျိုးမရှိဘူး”

“ငယ်ငယ်တုန်းက ကျန်းမာရေး ကောင်းခဲ့တဲ့သူကို ဘာမွေးရာပါ ရောဂါ ရှိစရာ လိုလဲ”

လော့ရှင်းယွမ်၏ အသံသည် နိမ့်ကျသွားသည်။ “မင်း နန်းတော်ကို ပထမဆုံး ဝင်ပြီး အစေခံခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်ကတည်းက ဆောင်းတွင်းမှာ ကျန်းကို ဆီးနှင်းကစားဖို့ ဆွဲထုတ်သေးတယ်။ ကျန်း မင်းမှာ မွေးရာပါ ကိုယ်အေးတဲ့ ရောဂါ ရှိတယ်ဆိုတာ မမှတ်မိဘူး။ အဲဒီနှစ်တွေက နန်းတော်မှာ ဒုက္ခရောက်ခဲ့တာတွေချည်းပဲ။ ရေခဲနဲ့ နှင်းကြားမှာ အေးခဲခဲ့လို့ တိုက်ရိုက် ရခဲ့တဲ့ ရောဂါပဲ”

မေဝမ့်ရှူးသည် ဒီစကားက တစ်ဝက်ပဲ မှန်သည်ဟု စိတ်ထဲက တွေးသည်။ ဧကရာဇ်က ဒီနေ့ သွေးလှည့်ပတ်မှုကောင်းပြီး သားအိမ်ကို နွေးစေတဲ့ ဂျင်းနဲ့ ဂျင်ဆင်းဟင်းချို တစ်ခွက် ဆုချခဲ့သည်။ သူမ အိမ်ရောက်ရင် သားအိမ်အေးစေဖို့အတွက် ပြင်းထန်တဲ့ ဆေးတစ်ခွက် ထပ်ဖြည့်သောက်ရဦးမည်။

ဒီအကြောင်း စဉ်းစားမိတော့ သက်ပြင်းကို မထိန်းနိုင်ဘဲ ချလိုက်သည်။

“ဧကရာဇ်က ဒီနေ့ ကျွန်တော်မျိုးကို ဘာကိစ္စ ဆွေးနွေးဖို့ ခေါ်တာလဲ”

လော့ရှင်းယွမ်သည် လှပသော ပက်လက်ကုလားထိုင်၏ တစ်ဖက်ခြမ်းတွင် ထိုင်လျက် ဘေးသို့ လှည့်သည်။ မျက်လုံးနက်များဖြင့် သူမကို စိုက်ကြည့်ရင်း အချိန်အတော်ကြာ စကားမပြောပေ။

နောက်ဆုံးမှ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောသည်။ “မူလကတော့ မင်းနဲ့ ကျန်းနန်နယ်မှာ စုံစမ်းတွေ့ရှိခဲ့တဲ့ အကျင့်ပျက် ခြစားမှု ကြီးကြီးမားမား ကိစ္စတွေကို နောက်ဆက်တွဲ ဘယ်လို ကိုင်တွယ်မလဲဆိုတာ ဆွေးနွေးဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာ။ မနက်ခင်း အစည်းအဝေးမှာ မင်း ရွှေခန်းမဆောင်မှာ မတ်တပ်ရပ်ရင်း ငိုက်မျဉ်းနေတာ မြင်တော့၊ မင်းကို အရင် အိပ်ခိုင်းမလို့ နေရာ ရှာပေးပြီးမှ မေးခွန်းထုတ်မယ်လို့ စဉ်းစားလိုက်တယ်”

ဒီစကားပြောပြီးနောက် သူသည် နှုတ်ခမ်းကို အနည်းငယ် ကွေးလိုက်သည်။ အလေးအနက် ပြောသလိုလို၊ နောက်ပြောင်သလိုလိုဖြင့် “မင်းကို အရင် ဝအောင် မအိပ်ခိုင်းဘဲနဲ့၊ ခဏနေရင် ဧကရာဇ်က ဘာမေးမေး မျက်နှာမပျက်ဘဲ ကျွန်တော်မျိုး ထောက်ခံပါတယ်လို့ လာပြီး လှည့်စားဦးမှာ စိုးရိမ်လို့”

“ဧကရာဇ်က ချဲ့ကား ပြောလွန်းပါပြီ” မေဝမ့်ရှူးသည် ထရပ်၍ လျှောက်တင်သည်။ “ကျန်းနန်နယ်က အကျင့်ပျက် ခြစားမှု ကြီးကြီးမားမား ကိစ္စကို စစ်ဆေးရေး အမတ်နှစ်ဦးရဲ့ စာတမ်းမှာ အလွန် ပြည့်စုံအောင် ရေးထားပါတယ်။ ကျွန်တော်မျိုး ဘာမှ ပြောစရာ မရှိပါဘူး။ ဧကရာဇ်က အခြားကိစ္စ မေးမယ်ဆိုရင်တော့ ကျွန်တော်မျိုး အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပြီး ပြန်ဖြေပါ့မယ်”

“တော်ပါပြီ။ နောက်တစ်ခါ ဧကရာဇ်ကို လှည့်စားတဲ့အခါ နည်းနည်းလေးတော့ ဂရုစိုက်ဦး။ တအားသမ်းနေတာနဲ့ ဘယ်လိုလုပ် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားလို့ ပြောနိုင်မှာလဲ”

ဒီနေရာရောက်မှ လော့ရှင်းယွမ်သည် ပြုံးလိုက်သလိုလို၊ မပြုံးလိုက်သလိုလို အမူအရာဖြင့် “ပြောရဦးမယ်။ မနေ့ညက ရွှယ်ချင့် ဘာတွေ လုပ်နေခဲ့လို့ မျက်ကွင်းညို၊ စိတ်ဓာတ် ပျက်ယွင်းနေရတာလဲ။ တစ်ညလုံး မအိပ်ဘူးလား”

“တစ်ညလုံး မအိပ်ပါဘူး” မေဝမ့်ရှူးသည် အမှန်အတိုင်း ပြောသည်။ “အိပ်မပျော်ဘူး”

“အိပ်မပျော်တာလား၊ ဒါမှမဟုတ် အိပ်ချိန် လုံးဝ မရတာလား”

လော့ရှင်းယွမ်သည် ခပ်ပါးပါး ပြုံးနေသည်။ လက်ချောင်းဖြင့် လှပသော ပက်လက် ကုလားထိုင်၏ လက်ရန်းကို ခပ်ဖွဖွ ခေါက်သည်။

“မေပညာရှင်အမတ်မင်းဟာ နန်းတော်ရဲ့ အားကိုးရာ ဖြစ်ပါတယ်။ နန်းတွင်း နိုင်ငံရေးကိစ္စတွေက မင်းအပေါ် အားကိုးရတာ များတယ်။ ကျန်းက သတိပေးပါရစေ၊ ဇနီးမောင်နှံ ခွဲခွာနေတာ ကြာလို့ စိတ်လိုလက်ရ ဖြစ်ပေမဲ့ ငယ်ရွယ်သေးတာမို့ ညဘက်မှာ ထိန်းချုပ်သင့်တယ်။ ကာမဂုဏ် လွန်ကျူးခြင်းဟာ ကိုယ်ခန္ဓာကို ထိခိုက်စေတယ်ဆိုတာ သိထားပါ”

“...”

မေဝမ့်ရှူးသည် ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး မျက်တောင်ကို မော့၍ မျက်နှာချင်းဆိုင်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။

14 06

ထို့နောက် ဧကရာဇ်၏ ပြင်းထန်သော အကြည့်ကို ရှောင်လွှဲကာ ခေါင်းငုံ့၍ မြေပြင်ကို ကြည့်နေလိုက်သည်။

အနီးကပ် အစေခံ အမတ်တစ်ဦးအနေဖြင့် အိမ်တွင်းရေး ကိစ္စကို မျက်နှာချင်းဆိုင် မေးမြန်းခံရခြင်း...။

သူမသည် ဘယ်လို ပြန်ဖြေရမှန်း မသိဘဲ မသင့်လျော်ဟု ယူဆသဖြင့် ပါးစပ်ပိတ်ကာ တိတ်ဆိတ်သော ဘူးသီးသဖွယ် နေရာတွင် ရပ်နေလိုက်သည်။

လှပသော ပက်လက်ကုလားထိုင်ဘေးရှိ ဘုရင်နှင့် အမတ် နှစ်ဦးသည် တစ်ဦးက ရပ်၊ တစ်ဦးက ထိုင်လျက် မည်သူမျှ ထပ်မပြောတော့ချေ။

စကားပြောသံ ပျောက်ဆုံးသွားသော တုံနွမ်ခန်းမသည် ရုတ်တရက် ငြိမ်သက်သွားသည်။

“တပ်!” ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်မှ ကျယ်လောင်သော ရေစီးသံနှင့်အတူ ဝါးပုံးသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထိုအချိန်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်တည်း လော့ရှင်းယွမ်သည် တုံနွမ်ခန်းမ၏ တိတ်ဆိတ်သော အငွေ့အသက်ကို ဖြိုခွဲကာ စကားပြောသည်။

“ကျန်း မှားသွားတာလား။ မမေးသင့်ဘူးလား” သူသည် အေးအေးဆေးဆေး မေးသည်။ “ဒါမှမဟုတ် ရွှယ်ချင့် စိတ်ဆိုးသွားပြီလား”

မေဝမ့်ရှူးသည် စိတ်မဆိုး။ သို့သော် ပြောစရာလည်း ဘာမှ မရှိပေ။

သူမသည် ဘုရင်နှင့် အမတ်တို့ စကားပြောနေရာမှ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ ကိစ္စသို့ ရုတ်တရက် ဘယ်လို ရောက်သွားသည်ကိုပင် နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေသည်။

“ဧကရာဇ်ရဲ့ ဆုံးမစကားကို ကျွန်တော်မျိုး စိတ်ထဲမှာ အမြဲ မှတ်ထားပါ့မယ်။ ပြန်သွားပြီး ကိုယ်ကျင့်တရားကို ထိန်းသိမ်းပါ့မယ်”

သူမသည် ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြေသည်။ “ဒီနေ့ တခြား ကိစ္စ မရှိဘူးဆိုရင် ကျွန်တော်မျိုး ခွင့်ပန်ပါရစေ...”

“ဘယ်သူက မင်းကို သွားခိုင်းလို့လဲ” လော့ရှင်းယွမ်၏ အမူအရာသည် အေးစက်သွားသည်။ လှပသော ပက်လက်ကုလားထိုင်မှ ထရပ်ကာ အနက်ရောင် ကျွန်းသစ် စားပွဲကြီးနောက်သို့ တိုက်ရိုက် လျှောက်သွားပြီး လေးလံသော ထိုင်ခုံကို ဆွဲယူ ထိုင်လိုက်သည်။

“ဆူးဟွေးကျုံး၊ ပစ္စည်းတွေ သိမ်း၊ သူ့ကို အိပ်စက်ဖို့ နေရာကို ပို့လိုက်ပါ။ ဝအောင် အိပ်ပြီးမှ ပြန်ခိုင်း။ မေပညာရှင်အမတ်မင်း မတ်တပ်ရပ်ရင်း ငိုက်မျဉ်းတဲ့ ပညာကို ဧကရာဇ် ထပ်မြင်ချင်တော့ဘူး”

မေဝမ့်ရှူးသည် ခဏတာ ဆွံ့အသွားသည်။ “... ဧကရာဇ်ရဲ့ စောင့်ရှောက်မှုကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”

******