အခန်း ၁၅

15 01

အခန်း 15

တုံနွမ်ခန်းမကို နေ့တိုင်း နန်းတွင်းသူ နန်းတွင်းသားများက သန့်ရှင်းရေး ပြုလုပ်ကြသဖြင့် လှပသော ပက်လက်ကုလားထိုင်မှာ ဘာမှ ထပ်ရှင်းစရာ မလိုဘဲ စောင်အသစ် တစ်ထည် ခင်းလိုက်ရုံဖြင့် လှဲလျောင်းနိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။

မေဝမ့်ရှူးသည် စောင်ကို ဖက်လျက် ပျော့ပျောင်းသော ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသော်လည်း စိတ်ထဲတွင် မအေးမချမ်း ဖြစ်နေသည်။

ဧကရာဇ်၏ စိတ်နေစိတ်ထားသည် ယခုအခါ ပို၍ ခန့်မှန်းရ ခက်လာသည်။

နွေရာသီတွင် မိုးတိမ်ထူထပ်နေသော နေ့လယ်ခင်းတစ်ခုကဲ့သို့ပင် နောက်တစ်ခဏတွင် မိုးတိမ်များ ပွင့်ထွက်သွားမလား၊ ဒါမှမဟုတ် မိုးသဲထန်စွာ ရွာချမလား မသိနိုင်ပေ။

သူမသည် မျက်လုံးချကာ ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် မိမိကိုယ်ကို ခေါင်းပုတ်လိုက်သည်။ “ဟုတ်သားပဲ၊ ကျွန်တော်မျိုး ကျန်းနန်က ယူလာတဲ့ ဆက်သပစ္စည်းတွေ ညက ပြင်ဆင်ပြီး မနက်က နန်းတော်ထဲ ပို့ထားပြီးပြီ”

လော့ရှင်းယွမ်သည် နောက်တွင် ရပ်နေသော ဆူးဟွေးကျုံးကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။

ဆူးဟွေးကျုံးသည် ရှေ့သို့ တစ်လှမ်း တိုးလာပြီး ခါးညွတ်၍ လျှောက်တင်သည်။ “မေပညာရှင်အမတ်မင်း မနက်က ပို့လိုက်တဲ့ သေတ္တာလေးလုံးကို စစ်ဆေးပြီးပြီ ဖြစ်ပါတယ်။ စာရင်းသွင်းပြီး နန်းတော် ဘဏ္ဍာတိုက်နဲ့ နန်းတော် မီးဖိုချောင်သို့ ပို့ဖို့ ပြင်ဆင်နေပါတယ်”

မေဝမ့်ရှူးသည် ရှင်သန် လှုပ်ရှားနေသော ကျန်းရှင်းကျိုးက ဘဲကြီးဆယ်ကောင်ကို သတိရသည်။

“ဘဲအရှင်တွေကော ဘယ်ရောက်လဲ” သူမသည် ဆူးဟွေးကျုံးကို လှမ်းခေါ်သည်။ “အိုးထဲ မထည့်ခင် တစ်ကောင်လောက်တော့ ဧကရာဇ်ကို လာပြပေးပါဦး”

ဆူးဟွေးကျုံး ခဏမျှ တွန့်ဆုတ်သွားသည်။ “ဒီ... ဒီကိစ္စ...”

တုံနွမ်ခန်းမသည် ဘုရင်၏ အပန်းဖြေ အနားယူရာ နေရာ ဖြစ်သည်။ ရတနာတွေနဲ့ ပြည့်နေတယ်လို့ မဆိုနိုင်ပေမဲ့ လှပစွာ ပြင်ဆင်ထားပြီး နေရာတိုင်းတွင် တန်ဖိုးကြီး ရှေးဟောင်းပစ္စည်းများ ရှိသည်။

“ဘဲအရှင်... ကို တုံနွမ်ခန်းမထဲ ပို့ရမှာလား”

မေဝမ့်ရှူးသည် လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုသည်။ လှပသော ပက်လက်ကုလားထိုင်ဘေးတွင် ချထားသော နီယို မီးဖိုဖြူ သားပန်းအိုးကြီး တစ်စုံ၊ လက်ဖက်ရည်ပန်းကန်ပုပေါ်တွင် တင်ထားသော တောင်တန်း ရေပြင်ပုံစံ ကျောက်စိမ်း ဖန်သားပြင်၊ မြေပြင်ပေါ် ခင်းထားသော ကုလားအုတ်မွေး ကော်ဇောအသစ်တို့ကို ကြည့်ပြီး မသင့်တော်ဟု ထင်သည်။

“ဒါဆို ဘဲအရှင်ကို ခြံဝင်းထဲ မောင်းလိုက်ပါလား။ ဧကရာဇ်က ပြတင်းပေါက်ကနေ ခဏ ကြည့်ရှု အနားယူနိုင်တာပေါ့”

“လက်တွေက ရေခဲလို အေးစက်နေတာကို ပြတင်းပေါက် ဖွင့်ပြီး လေအေး သောက်ရမတဲ့လား” လော့ရှင်းယွမ်သည် အေးတိအေးစက် အမိန့်ပေးသည်။ “ဘဲအရှင်ကို လှောင်အိမ်ထဲ ထည့်ပြီး ဒီကို တိုက်ရိုက် ပို့လိုက်”

ဆယ့်ငါးမိနစ်အကြာတွင် အဆင့်ဆင့် ရွေးချယ်ထားသော အသက်အဝင်ဆုံးနှင့် အသန်မာဆုံး ကျန်းရှင်းကျိုးက ဘဲအရှင် တစ်ကောင်ကို လှပသော ရွှေလှောင်အိမ်ထဲ ထည့်ထားသည်။ နန်းတော် အစောင့်အရှောက် တာဝန်ခံ တပ်မှုးကြီး ဖြစ်သည့် ချီကျန့်ဟန် အမတ်မင်း ကိုယ်တိုင် ကိုင်ဆောင်၍ တုံနွမ်ခန်းမထဲသို့ ယူဆောင်လာသည်။

ရွှေလှောင်အိမ်ကို နေ့စဉ် စာတင်ဖတ်ရှုလေ့ရှိသော အနက်ရောင် ကျွန်းသစ် စားပွဲကြီးပေါ်တွင် တင်ထားသည်။

15 02

လူငယ်ဧကရာဇ်သည် စားပွဲဘေးတွင် ရပ်လျက် ဘဲအရှင်ကို ခဏမျှ စနောက်ပြီး ဘဲစာ အနည်းငယ် ကျွေးသည်။

မေဝမ့်ရှူးလည်း သွားရောက်၍ အစာ အနည်းငယ် ကျွေးသည်။

တုံနွမ်ခန်းမထဲတွင် ခဲနေခဲ့သော အငွေ့အသက်သည် ပျော်ရွှင်တက်ကြွသော ဘဲအရှင် ရောက်လာပြီးနောက် သိသိသာသာ လျော့ပါးသွားသည်။

လော့ရှင်းယွမ်၏ နှုတ်ခမ်းတွင် အပြုံး ပြန်ပေါ်လာသော်လည်း မေဝမ့်ရှူး မူလက ထင်သကဲ့သို့ လူငယ်သည် သက်ရှိသတ္တဝါကို သဘောကျ၍ စိတ်အားထက်သန်စွာ စနောက်နေခြင်းမျိုးတော့ မဟုတ်ပေ။

ဆယ့်ငါးမိနစ်ပင် မပြည့်သေးမီ ချီကျန့်ဟန်အား မူလအတိုင်း ပြန်ယူသွားရန် အမိန့်ပေးပြီးနောက် ရေဖြင့် လက်ကို ဆေးကြောရန် ပြောသည်။

“ကောင်းပြီ၊ ကျန်းရှင်းကျိုးက ဘဲအရှင်ကို ဧကရာဇ် မြင်တွေ့ခဲ့ပြီးပြီ။ ရွှယ်ချင့် ခုတော့ ကျေနပ်ပြီလား”

ထို့နောက် နှုတ်မိန့်ကို ထုတ်ပြန်သည်။ “ဒီနေ့ နေ့လယ်စာအတွက် ခုနက ဘဲအရှင်ကို ပြုတ်ထားတဲ့ ဘဲဟင်းချို သောက်မယ်”

မေဝမ့်ရှူးသည် ဘာပြောရမှန်း မသိတော့ပေ။

ခုနကမှ စနောက်ပြီးတာနဲ့ ဟင်းချို ပြုတ်စားတော့မယ်...

ဒီဘဲအရှင်ကြီးများရဲ့ ကံကြမ္မာက နန်းတော်ကို မဝင်ခင်က ထင်ထားတာနဲ့ နည်းနည်း ကွာခြားနေပုံရသည်။

“ရှင်သန် လှုပ်ရှားနေတဲ့ ဘဲအရှင်တွေ၊ အမွေးအတောင်တွေက လှပသလို လမ်းလျှောက် တာကလည်း စိတ်ဝင်စားစရာပဲ။ ဧကရာဇ်က နောက်ထပ် ရက်အနည်းငယ်လောက် ထားလိုက်ပါဦး”

လော့ရှင်းယွမ်သည် ဂရုမစိုက်ဟန် ပြသည်။ “မင်းက အမြဲတမ်း သက်ရှိသတ္တဝါ အမျိုးမျိုးတွေကို နန်းတော်ထဲ ပို့ဖို့ ကြိုက်တယ်။ ဧကရာဇ်အတွက် ကြည့်ရှုဖို့ ဆက်သတယ်လို့ ပြောပေမဲ့ တကယ်တော့ အိမ်မှာ အလုပ်ရှုပ်မှာစိုးလို့ ဧကရာဇ်ဆီမှာ အပ်ထားတာပဲ”

လက်ဆေးပြီးနောက် စားပွဲနောက်သို့ ပြန်သွားထိုင်ကာ အေးဆေးစွာ အမတ်အား ဆုံးမသည်။ “ဒုတိယတန်းစား လစာကောင်းကောင်း ရနေတာကို အိမ်မှာ အစေခံတွေ ဘာလို့ အများကြီး ထပ်မခန့်တာလဲ”

“တကယ် မဟုတ်ပါဘူး” မေဝမ့်ရှူးသည် ခေါင်းကိုက်စွာဖြင့် ပြောသည်။ “တကယ် စေတနာနဲ့ ဆက်သတာပါ”

လော့ရှင်းယွမ်သည် စကားမပြောပေ။ ရှည်လျားသော မျက်လုံးနက်များဖြင့် စောင်းငဲ့ကြည့်လိုက်ရာ မင်းနဲ့ စကားများနေတော့မှာ မဟုတ်ဘူး ဟူသော အဓိပ္ပာယ်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ရေးထားသည်။

ဆူးဟွေးကျုံးက လက်ဖက်ရည် တင်ဆက်သည်။ ဘုရင်နှင့် အမတ် နှစ်ဦးသည် လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကိုင်လျက် တစ်ဦးက စားပွဲကြီးနောက်၊ တစ်ဦးက ပျော့ပျောင်းသော ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ပါးလျသော စောင်ကို ဖက်လျက် ထိုင်ကာ စကားအနည်းငယ် ပြောကြသည်။

စကားပြောနေစဉ်တွင် စားပွဲနောက်ရှိ ဧကရာဇ်၏ အကြည့်သည် ရံဖန်ရံခါ လှည့်ကြည့်လာပြီး ပျော့ပျောင်းသော ကုလားထိုင်၏ လက်ရန်းပေါ်တွင် တင်ထားသော အမတ်ဝတ်ရုံ၏ ကျယ်ဝန်းသော လက်ဖျားကို လှမ်းကြည့်ပြီး ပြန်လှည့်သွားသည်။

15 03

မေဝမ့်ရှူးသည် စိတ်ထဲတွင် ရေတွက်နေသည်။ ငါးကြိမ်မြောက် ရောက်သောအခါ ဝတ်ရုံလက်ကို မော့၍ သေချာကြည့်လိုက်သည်။ ဝတ်ဆင်ပုံမှာ အမှားအယွင်း မရှိပေ။

“ဧကရာဇ်” သူမသည် မေးသည်။ “ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ ဒီနေ့ ဝတ်စားဆင်ယင်ပုံမှာ ဘာများ မမှန်တာ ရှိလို့လဲ”

“တော်ပြီ၊ သိသိနဲ့ ဘာလို့ မေးနေတာလဲ” လော့ရှင်းယွမ်၏ အကြည့်သည် သူမ၏ ကျယ်ဝန်းသော ဝတ်ရုံလက်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။

“မင်းရဲ့ကျန်းရှင်းကျိုးက ဘဲအရှင်ကို ဧကရာဇ် ကြည့်ရှုပြီးပြီ။ တခြား ဆက်သပစ္စည်းတွေကော ဘယ်မှာလဲ။ မဖွက်ထားနဲ့၊ ထုတ်လိုက်”

မေဝမ့်ရှူး အနည်းငယ် တွေဝေသွားသည်။

ဘာဆက်သပစ္စည်းတွေ ကျန်သေးတာလဲ။

ဆက်သပစ္စည်း အားလုံးကို သူမသည် စစ်ဆေးပြီး သစ်သားသေတ္တာကြီး လေးလုံးထဲ ထည့်ကာ မနက်စောစောက နန်းတော်သို့ ပို့ထားပြီးပြီ။

လော့ရှင်းယွမ်သည် ခေါင်းငုံ့၍ လက်ဖက်ရည် တစ်ငုံ သောက်သည်။ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် အချိန်ကြာသည်အထိ ဘာမှ မလှုပ်ရှားသည်ကို မြင်သောအခါ စိတ်ရှည်စွာ တိုက်တွန်းသည်။ “ကျန်းရဲ့ ဘေးကင်းလုံခြုံရေး အဆောင်လက်ဖွဲ့ကော ဘယ်မှာလဲ”

မေဝမ့်ရှူး：“...”

မျက်နှာထားကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းထားသည်။ ဝတ်ရုံလက်ထဲ ဝှက်ထားသော ဖြူစွတ်စွတ် လက်ချောင်းထိပ်များသည် အင်္ကျီလက်ကို သေးငယ်စွာ လိမ်ကျစ်နေသည်။

ဧကရာဇ်က အလွန်သဘောကျသည်ဟု ထင်ခဲ့သော ကျန်းရှင်းကျိုးက ဘဲအရှင်ကို စိတ်ဝင်စားမှု များများစားစား မရှိပုံရသည်။

မေးမြန်းလာတာကတော့ လက်ဆောင်စာရင်းကို ကြည့်ရှုစဉ်က သိပ်တုံ့ပြန်မှု မပြခဲ့သော ဘုရားကျောင်းတိုင်းတွင် တွေ့ရသည့် ဘေးကင်းလုံခြုံရေး အဆောင်လက်ဖွဲ့ ဖြစ်သည်။

“ကျန်းနန်ရှိ ရှေးဟောင်းဘုရားကျောင်းကနေ ဧကရာဇ်အတွက် ဆုတောင်းပေးထားတဲ့ ဘေးကင်းလုံခြုံရေး အဆောင်လက်ဖွဲ့ကို...” သူမသည် ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောသည်။ “သေတ္တာထဲ ထည့်ပြီး ဆက်သပစ္စည်းအဖြစ် ဒီမနက်စောစောက နန်းတော်ကို တင်သွင်းခဲ့ပါတယ်။ နန်းတော် ဘဏ္ဍာတိုက်ထဲ ရောက်လောက်ပါပြီ”

အနက်ရောင် ကျွန်းသစ် စားပွဲကြီးနောက်တွင် လော့ရှင်းယွမ်၏ မျှော်လင့်ချက် အနည်းငယ် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

သူသည် ကိုင်ထားသော လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ချလိုက်ရာ စားပွဲခုံနှင့် ထိမိပြီး ကလပ်ကနဲ အသံသေးသေးလေး ထွက်လာသည်။

“ဒီလိုကိုး... ဆက်သပစ္စည်းရဲ့ စည်းကမ်းအတိုင်း နန်းတော်ကို တင်သွင်းပြီး ဘဏ္ဍာတိုက်ထဲ ရောက်သွားပြီပေါ့” သူသည် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး အမူအရာဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်ကို နောက်သို့ မှီလိုက်သည်။ “သိပါပြီ။ မေပညာရှင်အမတ်မင်းရဲ့ စေတနာကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”

15 04

ရုတ်တရက် ဖြစ်ပေါ်လာသော တိတ်ဆိတ်မှုသည် တုံနွမ်ခန်းမကို နောက်တစ်ကြိမ် လွှမ်းမိုးသွားသည်။

မေဝမ့်ရှူးသည် လက်ထဲရှိ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ခဏမျှ စဉ်းစားသည်။

ဧကရာဇ်က အသက်ကြီး လာတော့ ဘုရားတရားနဲ့ ဘေးကင်းလုံခြုံရေး ကိစ္စတွေကို ယုံကြည်လာတာ များလား။

သူမသည် လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ချလိုက်သည်။ “ကျွန်တော်မျိုး စဉ်းစားမှု မပြည့်စုံခဲ့တာကြောင့် ဧကရာဇ်ရဲ့ စိတ်ဝင်စားမှုကို အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေခဲ့တယ်။ အဲဒီ အဆောင်လက်ဖွဲ့က ရှားပါးပြီး တန်ဖိုးရှိတဲ့ ပစ္စည်း မဟုတ်ဘူးလို့ ကျွန်တော်မျိုး ထင်ခဲ့တာမို့...”

စားပွဲကြီးနောက်ရှိ ဧကရာဇ်သည် လက်ကို မြှောက်၍ စကားမဆုံးသေးသော ရှင်းပြချက်ကို တားလိုက်သည်။

လော့ရှင်းယွမ်သည် ရွှေထိုးပိုးထည် နဂါးပလ္လင်၏ နောက်ကျောကို မှီထားပြီး လက်တစ်ဖက်ကို တောက်ပသော နဖူးပေါ် တင်ထားကာ မျက်လုံးမှိတ်၍ အချိန်အတော်ကြာ နေပြီးမှ ရယ်သံတစ်ခု ပြုသည်။

“တော်ပါပြီ။ ဒီနေ့ မင်းရဲ့ စကားကို ကျန်း မကြားချင်ဘူး။ မင်း ယူလာတဲ့ ဘဲအရှင်ကလည်း အိုးပေါ်မှာ ပြုတ်နေတုန်းပဲ၊ မင်းကိုလည်း ဘာမှ အပြစ်မပေးချင်ဘူး။ မင်း အနားယူလိုက်ပါ။ ဟင်းချို သောက်ပြီးမှ သွား”

“...” မေဝမ့်ရှူးသည် ခဏမျှ စကားမဲ့နေသည်။

ဒီရက်ပိုင်း ဘာဖြစ်နေတာလဲ၊ ဧကရာဇ်ရှေ့မှာ ပြဿနာတွေ ဆက်တိုက် ဖြစ်နေတာပဲ။ ရိုးရိုး ဘုရားကျောင်းက အဆောင်လက်ဖွဲ့တစ်ခုကို ထုံးစံအတိုင်း နန်းတော် ဘဏ္ဍာတိုက်ထဲ ဆက်သလိုက်တာကို ဘာလို့ မင်းရဲ့ စကားကို မကြားချင်ဘူးလို့ ပြောရတာလဲ။

ဆူးဟွေးကျုံးကို မျက်ခုံးပင့်၍ အချက်ပြလိုက်သည်။ သူမသည် ကုလားထိုင်ပေါ်မှ ထရပ်၍ ဧကရာဇ်ရှေ့သို့ ရပ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ လစ်ဟင်းမှုပါ။ မရည်ရွယ်ပါဘူး။ နောက်တစ်ကြိမ်ဆိုရင် ကိုယ်နဲ့အတူ ယူလာပြီးမှ ဝင်ပါ့မယ်”

ယွမ်ဟော်ဧကရာဇ်က သူမကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ဘဲ ခေါင်းပင် မဖော်ပေ။

မေဝမ့်ရှူး：“...”

သူမသည် နေရာတွင် လက်ပိုက်၍ ခဏမျှ ရပ်နေသည်။ မျက်နှာချင်းဆိုင်မှ ဆူးဟွေးကျုံးနှင့် အကြည့်ချင်း ဆုံပြီး လက်ဖြင့် နဖူးကို ဖိလိုက်သည်။

ဆူးဟွေးကျုံးသည် တိတ်ဆိတ်စွာ သက်ပြင်းချပြီး ခေါင်းကို ရိုက်လိုက်သည်။ “အင်၊ ကျွန်တော်မျိုးက အသက်ကြီးပြီ။ အလုပ်လုပ်ရင် မေ့လျော့တတ်တယ်။ မေပညာရှင်အမတ်မင်း မနက်က ပို့လိုက်တဲ့ သေတ္တာလေးလုံးက ဘဏ္ဍာတိုက်ထဲ မရောက်သေးဘူး ထင်တယ်။ ကျွန်တော်မျိုး အခုပဲ သွားရှာပြီး မေပညာရှင်အမတ်မင်း ကျန်းနန်က ရှေးဟောင်းဘုရားကျောင်းကနေ ဆုတောင်းယူလာတဲ့ ဘေးကင်းလုံခြုံရေး အဆောင်လက်ဖွဲ့ကို ယူလာပြီး ဧကရာဇ် မျက်မှောက် ဆက်သပါ့မယ်”

လော့ရှင်းယွမ်သည် ပုံနေသော စာတမ်းများကို လှန်လှောကာ စားပွဲပေါ်တွင် ရေးခြစ်နေသည်။ မကြားလိုက်ဟန်ဖြင့် ခေါင်းပင် မဖော်ပေ။

ဆူးဟွေးကျုံးသည် ခါးညွတ်၍ နောက်ပြန် ဆုတ်ခွာသွားသည်။

15 05

မေဝမ့်ရှူးသည် လက်ပိုက်၍ နေရာတွင် ခဏမျှ ရပ်နေသည်။ တုံနွမ်ခန်းမသည် မြေအောက် အပူပေးစနစ်ဖြင့် နွေးထွေးနေသဖြင့် နွေဦးကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။ အောင့်အီးထားသော အိပ်ငိုက်စိတ်သည် တက်လာပြီး မျက်ခွံများ မသိမသာ ပြန်စင်းကျလာသည်...

“မြောက်ပိုင်း ဝေတိုင်းပြည်က ဆယ်နှစ်ကြာအောင် ဆက်သဖို့ ပျက်ကွက်ခဲ့ပြီး ဒီတစ်ခါ သံတမန် လာရောက်တာ လက်ဗလာနဲ့ လာတယ်။ ရိုးရိုး ဆက်သစာတမ်း တစ်စောင်နဲ့ ဆယ်နှစ်စာ ဆက်သပစ္စည်းကို လျှော်ပစ်လို့ ရမလား။ ဒီမြောက်ပိုင်း လူရိုင်းတွေက ရှက်ကြောက်ခြင်း မရှိ၊ ဘာမှ မဖြစ်သလို ဟန်ဆောင်နေတာကို ဧည့်ခံရေးဌာန အရာရှိများက ဘာလို့ မပြောတာလဲ” လော့ရှင်းယွမ်သည် စာတမ်းတစ်စောင်ကို ဖျတ်ကနဲ ပစ်ချသည်။

“ဧည့်ခံရေးဌာန အမတ်ကနေ အောက်ခြေအထိ၊ ပြီးခဲ့တဲ့ တစ်ခါက ကျန်း ဆုံးမပြီး လစာ ခြောက်လ ဒဏ်ရိုက်ခဲ့တယ်။ ဒီတစ်ခါကျတော့ စစ်သည်ချင်း ထိုးသတ်ပွဲ အစီအစဉ်ကို တိုက်ရိုက် ကျော်သွားပြန်တယ်။ နိုင်ငံဘဏ္ဍာတိုက်က ရွှေငွေစစ်စစ်တွေ သုံးစွဲပြီး နိုင်ငံတော် ဧည့်ခံပွဲ ကျင်းပ၊ အေးချမ်း ပျော်ရွှင်သော သီချင်း ကခုန်မှုတွေနဲ့ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ကျွေးမွေးပြီး မြောက်ဘက်က ဝံပုလွေအုပ်ကို ပြုစုခြင်းအားဖြင့် နိုင်ငံတော်ရဲ့ သြဇာကို ပြသနိုင်တယ်လို့ သူတို့ ထင်နေတာလား”

သူသည် အေးတိအေးစက် ပြောသည်။ “မေပညာရှင်အမတ်မင်းလည်း အားနေတာပဲ။ မတ်တပ်ရပ်ပြီး ငိုက်နေမဲ့အစား ဧည့်ခံရေးဌာနရဲ့ အစီအစဉ်ကောင်းတွေကို ကြည့်လိုက်ပါဦး”

မေဝမ့်ရှူးသည် အိပ်ချင် မူးတူးဖြင့် စာတမ်းကို ယူသည်။ ဖွင့်၍ အမြန် ကြည့်လိုက်သည်။

“ကျွန်တော်မျိုး ကြည့်ရသလောက် ဧည့်ခံရေးဌာနရဲ့ အစီအစဉ်က စည်းကမ်းအတိုင်းပါပဲ။ အမှားအယွင်းတော့ မရှိဘူး။ ဒါပေမဲ့ ချီးကျူးစရာလည်း ဘာမှ မရှိဘူး”

“သံတမန်တွေကို ဧည့်ခံတဲ့ တိကျတဲ့ အစီအစဉ်တွေကို ကျွန်တော်မျိုး ကျွမ်းကျင်တာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်မျိုး စဉ်းစားမိတာက ဧည့်ခံရေးဌာနရဲ့ ယွီအမတ်ဟာ သီလစောင့်ထိန်းပြီး ရိုးသားစွာ ဆက်ဆံတတ်တယ်။ ဒါကြောင့် သံတမန်တွေကိုလည်း သီလရှိသူတစ်ဦးရဲ့ ဓလေ့နဲ့ ဧည့်ခံတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။ ပြဿနာက ဒီမှာပဲ ဖြစ်နိုင်တယ်။ ကျွန်တော်မျိုး လူတစ်ဦးကို ထောက်ခံလိုပါတယ်။ သူ့ကို ဧည့်ခံရေးဌာန ဒု-အမတ် အဖြစ် ခန့်အပ်ပြီး ယွီအမတ်ကို ကူညီစေကာ ဒီတစ်ခါ သံတမန် ဧည့်ခံတဲ့ ကိစ္စကို ကောင်းကောင်းမွန်မွန် စီမံခန့်ခွဲစေသင့်တယ်” ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် စာတမ်းကို မူလအတိုင်း စားပွဲပေါ် ပြန်တင်လိုက်သည်။

လော့ရှင်းယွမ်သည် မကျေမနပ် အသံကို နိမ့်လိုက်ရာ သတိပေးလိုသည့် သဘော ပါလာသည်။ “နောက်တစ်ခါ ကျန်းကို လာလှည့်စားပြန်ပြီ”

“မဟုတ်ပါဘူး” မေဝမ့်ရှူးသည် စိတ်ပျက်စွာ ပြောသည်။ “ဧကရာဇ်ဟာ ခုဆို ကြာရှည်စွာ ကိုယ်တိုင် အုပ်ချုပ်နေပြီ။ နိုင်ငံရေးကိစ္စ အမျိုးမျိုးကို ရင်ဆိုင်ရပါလိမ့်မယ်။ ကျွန်တော်မျိုး ဧကရာဇ်ရဲ့ ဘေးမှာ အမြဲ လိုက်ပါနေပေမဲ့ အားမမီဘူးလို့ ပိုပိုပြီး ခံစားရတယ်။ ကိစ္စတိုင်းကို ကိုယ်တိုင် လုပ်ဆောင်မဲ့အစား ကျွမ်းကျင်သူကို ခန့်အပ်သင့်ပါတယ်”

လော့ရှင်းယွမ်သည် စာတမ်းများထဲကနေ အကြည့်ကို ရုတ်သိမ်းပြီး စားပွဲကြီးပေါ်မှ သူမကို စိုက်ကြည့်သည်။

အမူအရာ မပြောင်းပေ။ သူမ၏ ဒီစကားများကို ကျေနပ်ခြင်းရှိမရှိ မသိနိုင်ပေ။

15 06

သို့သော် အနည်းဆုံးတော့ ထပ်မံ ဖိအားပေးခြင်းတော့ မရှိတော့ပေ။

“မင်း ဘယ်သူ့ကို ထောက်ခံချင်တာလဲ”

“ကျွန်တော်မျိုးနဲ့အတူ ကျန်းနန်နယ်ကို လိုက်ပါ စစ်ဆေးခဲ့တဲ့ စစ်ဆေးရေး အမတ်နှစ်ဦးထဲက တစ်ဦးဖြစ်တဲ့ ရုန်ချန်ပါ”

“ရုန်ချန်” လော့ရှင်းယွမ်သည် ထိုသူကို မှတ်မိသဖြင့် အမူအရာ ပျော့ပြောင်းသွားသည်။ “ယွန်းစစ်ဆေးရေး အမတ်မှာ မင်း ကိုယ်တိုင် ထောက်ခံရလောက်အောင် ဘယ်လို ထူးခြားတဲ့ အရည်အချင်း ရှိလို့လဲ”

မေဝမ့်ရှူးသည် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်စွာ ပြန်တွေးသည်။ “ရုန်ချန်ဆိုတဲ့ ဒီလူဟာ ရဲရင့်ပြီး အသေးစိတ်ကို ဂရုစိုက်တယ်။ အလုပ်လုပ်တာ လျင်မြန်ပြီး အရည်အချင်း ရှိပါတယ်။ စိတ်နေသဘောထားကတော့... ကောက်ကျစ်ပြီး ဉာဏ်များတယ်။ ကပ်ပါးကောင်လို ကပ်တွယ်ပြီး ရန်ဖြစ်ရင် မရှုံးမချင်း လိုက်နှောင့်ယှက်တတ်တယ်။ ရှက်ကြောက်ခြင်းလည်း မရှိဘူး”

“...” စားပွဲနောက်တွင် ထိုင်နေသော ဧကရာဇ်သည် လက်ကို မြှောက်၍ နားထင်ကို ဖိနယ်သည်။

“မင်း တကယ်ပဲ နန်းတော်ရှေ့မှာ အမတ်ကောင်းတစ်ဦးကို ထောက်ခံနေတာ သေချာလား”

“ဟုတ်ပါတယ်။ ကျွန်တော်မျိုး စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် ထောက်ခံပါတယ်။ ဧည့်ခံရေးဌာန အမတ်ယွီဟာ သီလစောင့်ထိန်းပြီး ရိုးသားစွာ ဆက်ဆံတယ်။ ဒါဟာ ကျွန်တော်တို့နိုင်ငံရဲ့ ရည်မွန်မှုနဲ့ သဘောထား ကြီးမြတ်မှုကို ပြသတယ်။ ဧည့်ခံရေးဌာန ဒု-အမတ်ဟာ ကပ်ပါးကောင်လို ကပ်တွယ်ပြီး ရှက်ကြောက်ခြင်း မရှိတာက ရှက်ကြောက်ခြင်း မရှိတဲ့ ပြည်ပက မြေခွေးတွေနဲ့ မရှုံးမချင်း တိုက်ခိုက်ဖို့ အသင့်တော်ဆုံးပဲ”

မေဝမ့်ရှူးသည် လေးစားစွာ အရိုအသေပြုသည်။ “ရုန်စစ်ဆေးရေးအမတ် ဧည့်ခံရေးဌာနကို ဝင်ရောက်ပြီး ယွီဧည့်ခံရေးဌာန အမတ်နဲ့ ပေါင်းစပ်လိုက်ရင် ဘုရားပေးတဲ့ အတွဲလို ဖြစ်ပြီး ကျွန်တော်တို့နိုင်ငံရဲ့ သြဇာကို အမှန်ပင် မြှင့်တင်နိုင်ပါလိမ့်မယ်”

လော့ရှင်းယွမ်：“...ကျန်း စဉ်းစားပါဦးမယ်”

ကျွီကနဲ တုံနွမ်ခန်းမ၏ သစ်သားတံခါးသည် အပြင်မှ တွန်းဖွင့်ခံရပြီး ဆူးဟွေးကျုံးသည် ပျော်ရွှင်သော မျက်နှာဖြင့် ပြန်ရောက်လာသည်။ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် အရောင်ဖျော့သော ပိုးထည်တစ်ထည်ကို ကိုင်ဆောင်လာသည်။ ယင်းမှာ ညက မေဝမ့်ရှူး ကိုယ်တိုင် ဘေးကင်းလုံခြုံရေး အဆောင်လက်ဖွဲ့ကို ထုပ်ပိုးထားသော အထည်စငယ် ဖြစ်သည်။

******