အခန်း ၁၆

16 01

အခန်း 16

ဆူးကုန်းကုန်းမှာလည်း အတော်လေး မလွယ်ကူခဲ့ပေ။ ဒီလို အချိန်တိုလေးအတွင်းမှာ ပြေးလွှားပြီး သေတ္တာအောက်ခြေကနေ ပစ္စည်းကို တူးဆွ ရှာဖွေပေးရသည်။

မေဝမ့်ရှူးသည် ဧကရာဇ်၏ ရှေ့တွင် ပိုးထည်စကို ဖွင့်လိုက်ပြီး သူမ စိတ်ကူးယဉ်ကာ ဆုတောင်းခဲ့ပြီး မိုင်ပေါင်းများစွာ သယ်ဆောင်လာသော်လည်း မမျှော်လင့်ဘဲ ဂယက်ထစေခဲ့သော ဘေးကင်းလုံခြုံရေး အဆောင်လက်ဖွဲ့ကို မ,ယူလိုက်သည်။

မြို့တော်သို့ အပြန်လမ်းတွင် မတော်တဆ စန္ဒကူးနံ့သာဖြူနှင့် ပေါင်းမိခဲ့သော အနံ့သည် တစ်ညလုံး ကြာသော်လည်း မပျောက်သေးဘဲ တုံနွမ်ခန်းမ၏ လေထဲတွင် သင်းသင်းလေး ပျံ့လွင့်နေသည်။

မေဝမ့်ရှူးသည် မျက်လုံးထောင့်မှ အနက်ရောင် ကျွန်းသစ် စားပွဲကြီးနောက်တွင် ကျစ်လျစ်စွာ ထိုင်၍ စာရေးသားနေဆဲ ဖြစ်သော ဧကရာဇ်၏ ဘေးတိုက်ပုံရိပ်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။

အကြည့်က အာရုံစူးစိုက်နေပြီး မျက်ခုံးများက ပျော့ပြောင်းနေသည်။ ဘေးတိုက်မျက်နှာ အသွင်အပြင်သည် ငယ်ရွယ်စဉ်ကထက် ပိုမိုသွယ်လျလာပြီး ဖိအားပေးနိုင်သော စူးရှသည့် အသွင် ပေါ်လွင်နေသည်။

ပခုံးမှာ ပိုမိုကျယ်ပြန့်လာသော်လည်း မျက်နှာသွင်ပြင်နှင့် မျက်ခုံးမျက်လုံးများမှာ သိပ်မပြောင်းလဲပေ။ သူမ အကျွမ်းတဝင်ရှိသော ခန့်ညားသည့် ပုံပန်းအတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။

ဤမျှ နှစ်ပေါင်းများစွာကြာအောင် သူမသည် ရှေ့မှ ပုဂ္ဂိုလ်ကို တဖြည်းဖြည်းချင်း စောင့်ကြည့်ခဲ့သည်။ နက်နဲသော နန်းတော်ထဲမှ အထီးကျန်၍ ဘဝကို စိတ်ကုန်နေသော လူငယ်လေးဘဝမှ ယခုလို တည်ကြည် ခန့်ငြားသော ဧကရာဇ်အဖြစ်သို့ ကြီးပြင်းလာခဲ့သည်။

အခြားသူများ၏ အမြင်တွင် ဤ နှစ်ပေါင်းများစွာ အတူနေခဲ့သော ဘုရင်နှင့် အမတ်တို့သည် လေမိုးများစွာကို အတူဖြတ်သန်းခဲ့ပြီး ဧကရာဇ်က သူမကို အမြဲတမ်း ရင်းနှီးစွာ ဆက်ဆံနေသေးသည်မှာ ရှားပါးသော ဘုရင်နှင့် အမတ်၏ သာဓကကောင်းတစ်ခု ဖြစ်နေနိုင်သည်။

သို့သော် အမှန်တကယ် အခြေအနေကို သူမ ကိုယ်တိုင်သာ သိသည်။

ဧကရာဇ် ကိုယ်တိုင် အုပ်ချုပ်ပြီးနောက်... သူမသည် ဧကရာဇ်၏ စိတ်နေသဘောထားကို ပို၍ ခန့်မှန်းရ ခက်လာသည်။

ဒီတစ်ကြိမ် ဆက်သပစ္စည်းကို တင်ဆက်ရာတွင် ဧကရာဇ်၏ တုံ့ပြန်မှုကို မှားယွင်းစွာ ခန့်မှန်းခဲ့ပြီး တကယ် နှစ်သက်ရာကို မှားခဲ့သည်။

အပြင်ပန်း ဖော်ပြသောအရာသည် စိတ်ထဲက တကယ် မျှော်လင့်သောအရာ မဟုတ်ပေ။

မနှစ်မြို့သည့်အခါတွင်လည်း ဘာကြောင့် စိတ်ဆိုးသည်ကို သူမ မသိနိုင်ပေ။

ဧကရာဇ်၏ စိတ်ကို ခန့်မှန်းရန် ခက်သည်။

အရောင်ငါးမျိုးရှိသော ပိုးကြိုးဖြင့် ချိတ်ဆွဲထားသော သေးငယ်သော ဘေးကင်းလုံခြုံရေး အဆောင်လက်ဖွဲ့ကို မေဝမ့်ရှူးသည် လေးလေးနက်နက် လက်ထဲ ထည့်ထားသည်။

သူမသည် လှည့်၍ စာရေးစားပွဲဘက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းသွားသည်။

လော့ရှင်းယွမ်သည် သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုကို သတိပြုမိကာ ကလောင်ကို ရပ်လိုက်ပြီး မူလနေရာတွင် ကိုယ်ကို မတ်မတ် ထိုင်လိုက်သည်။ အပေါ်စီးမှ အကြည့်ဖြင့် ဖြူစွတ်သော လက်ဖဝါးပေါ်တွင် တင်ထားသော ခပ်ဖျော့ဖျော့ ခရမ်းရောင် ဆန္ဒပြည့်ဝသော အဆောင်လက်ဖွဲ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။

လူငယ်ဧကရာဇ်သည် ပြုံးလိုက်သည်။

16 02

ဘုရင်နှင့် အမတ်နှစ်ဦး၏ အကြည့်များ ခဏမျှ ဆုံသွားသည်။ လော့ရှင်းယွမ်သည် မျက်လုံးကို ချလိုက်ပြီး လက်ထဲရှိ ဝံပုလွေမွေး ကလောင်ကို သတိမမူဘဲ ကစားနေသည်။ အကြည့်သည် အောက်ဘက်သို့ ရောက်သွားပြီး သူ၏ ခါးပတ်နေရာကို သွယ်ဝိုက်၍ ကြည့်လိုက်သည်။

ကျယ်ဝန်းသော ပုံစံရှိသည့် လက်ပြတ် နဂါးဝတ်ရုံသည် ခါးပတ်ကျယ်ကို တင်းကျပ်စွာ ပတ်ထားသောကြောင့် လူငယ် ဧကရာဇ်၏ ကျစ်လျစ်သော ခါးစည်းကို ပုံဖော်ပေးသည်။

မေဝမ့်ရှူးသည် အဆောင်လက်ဖွဲ့ကို ကိုင်လျက် ဧကရာဇ်၏ ရှေ့တွင် ဒူးထောက် ထိုင်လိုက်သည်။

သွယ်လျသော လက်ချောင်းများသည် ရွှေဖြင့် ပန်းထိုးထားသော နဂါးနှင့် ပင်လယ်လှိုင်းပုံစံရှိသော ခါးပတ်ပေါ်တွင် တစေ့တစောင်း ရွေ့လျားသည်။ ကျောက်စိမ်း ချိတ်တွင် ချိတ်ထားသော ကျောက်စိမ်းဆွဲသီးကို ကျွမ်းကျင်မှုမရှိဘဲ ဖြုတ်လိုက်ပြီး ဘေးကင်းလုံခြုံရေး အဆောင်လက်ဖွဲ့ကို ချိတ်ဆွဲလိုက်သည်။

အလွန် ဖျော့တော့သော စန္ဒကူးနံ့သာဖြူ အနံ့သည် ပျံ့နှံ့လာသည်။

လော့ရှင်းယွမ်၏ အကြည့်သည် ရှေ့မှ ခေါင်းငုံ့နေသော တည်ငြိမ်သည့် မျက်နှာပေါ်တွင် ကျရောက်သည်။ ထပ်မံ၍ ပြုံးလိုက်သည်။ “မြို့တော်ကို အပြန်လမ်းမှာ အမြဲ ကိုယ်နဲ့အတူ ဆောင်ထားခဲ့တာလား။ မင်း ကိုယ်ပေါ်က အမြဲ သုံးနေကျ နံ့သာမျိုး အနံ့တွေပဲ”

မေဝမ့်ရှူးသည် အဆောင်လက်ဖွဲ့ကို သူမ၏ အမွှေးရနံ့အိတ်ထဲ ပေါ့ပေါ့ဆဆ ထည့်ထားခဲ့ပြီး မေ့နေလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့သည့်အကြောင်းကို လုံးဝ မပြောပေ။ ကိုယ်နဲ့အတူ ဆောင်ထားခဲ့ပါတယ် ဟုသာ ဝါးတားတား ပြန်ဖြေသည်။

လော့ရှင်းယွမ်သည် လက်ချောင်းထိပ်ဖြင့် ဘေးကင်းလုံခြုံရေး အဆောင်လက်ဖွဲ့ကို အနုစိတ် ပွတ်သပ်သည်။ နောက်ထပ် မေးသည်။ “အဲဒီနေ့က ကျန်းနန် ဘုရားကျောင်းမှာ ဧကရာဇ်အတွက် အဆောင်လက်ဖွဲ့ တစ်ခုတည်းပဲ ဆုတောင်းခဲ့တာလား။ မင်း ကိုယ်တိုင်အတွက် မတောင်းခဲ့ဘူးလား”

မေဝမ့်ရှူးသည် သူမ ကိုယ်တိုင်အတွက်လည်း တောင်းခဲ့သည်မှာ ဧကန်ပင်။

သူမသည် ဧကရာဇ်၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ခန့်မှန်းပြီး လည်ပင်း ဝတ်ရုံစထဲသို့ လက်ထည့်၍ သွယ်လျ၍ ဖြူစွတ်သော လည်ပင်းမှ အရောင်ငါးမျိုးရှိသော ပိုးကြိုးတစ်ချောင်းကို ဆွဲထုတ်သည်။ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြုံးလျက် ပြန်ဖြေသည်။

“ကျွန်တော်မျိုး ကိုယ်တိုင်အတွက် ဆုတောင်းခဲ့တဲ့ ဘေးကင်းလုံခြုံရေး အဆောင်လက်ဖွဲ့ကို ကိုယ်နဲ့အတူ ဆောင်ထားပါတယ်”

လော့ရှင်းယွမ်၏ အမူအရာ အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားပြီး အချိန်အတော်ကြာ စကားမပြောနိုင် ဖြစ်နေသည်။

မေဝမ့်ရှူးသည် ရှေးဟောင်း ဓလေ့အတိုင်း ဧကရာဇ်ရှေ့တွင် ဒူးထောက် ထိုင်နေပြီး လုံးဝ မထသေးပေ။ သူကတော့ ကျွန်းသစ်ထိုင်ခုံပေါ်တွင် ထိုင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

သူ၏ ရှုထောင့်မှ ကြည့်လျှင် မျက်နှာချင်းဆိုင် ပုဂ္ဂိုလ်သည် ဝတ်ရုံစကို ဆွဲဖွင့်လိုက်သည့် ခဏတာတွင် အတွင်းဝတ် အထပ်များ၊ အင်္ကျီအောက်ခံများကို ဆွဲဖွင့်လိုက်သဖြင့် အထပ်ထပ် ဖုံးအုပ်ထားသော ဖြူစွတ်၍ သွယ်လျသော လည်ပင်းတစ်ပိုင်းကို မြင်လိုက်ရသည်။

16 03

အကောင်းဆုံး နီယို ကြွေထည်နှင့်တူသည်။ အသားအရေသည် ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေး တောက်ပနေသည်။

လော့ရှင်းယွမ်၏ ဒူးပေါ် တင်ထားသော လက်တစ်ဖက်သည် သတိမမူဘဲ ခဏမျှ တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ရာ ထူထဲသော ပိုးထည် ဝတ်ရုံစသည် ကြေမွသွားသည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် ဘာမှ မဖြစ်သလို ပြန်၍ လျှော့ချလိုက်သည်။

“ထတော့”

သူသည် လက်ကို မြှောက်၍ မေဝမ့်ရှူး၏ တံတောင်ဆစ်ကို ထောက်ကူကာ အပေါ်သို့ ဆွဲတင်သည်။ “ဧကရာဇ်အတွက် ဘေးကင်းလုံခြုံရေး အဆောင်လက်ဖွဲ့တစ်ခု ချိတ်ဆွဲပေးတာကို ဘယ်အချိန်အထိ ဆွဲဆန့်နေဦးမလဲ”

မေဝမ့်ရှူးသည် ထိုအားကို ယူ၍ ထရပ်ပြီး ပြုံးလျက် မေးသည်။ “ဧကရာဇ်အတွက် အဆောင်လက်ဖွဲ့ ချိတ်ဆွဲပြီးပြီ။ ကျွန်တော်မျိုး ထိုင်လို့ ရပြီလား။ ဆယ့်ငါးမိနစ်နီးပါးလောက် အပြစ်ပေးခံထားရပြီ”

“ဧကရာဇ်ရှေ့မှာ စကားအနည်းငယ် ပြန်ပြောလိုက်ရတာကို အပြစ်ပေးခံရတယ်လို့ ခဏခဏ ပြောနေတာပဲ”

လော့ရှင်းယွမ်သည် နှုတ်ခမ်းကို အနည်းငယ် ကွေးလိုက်သည်။

“တစ်ယောက်ယောက် သွားမြန်မြန်၊ နန်းတော် မီးဖိုချောင်က ဘဲဟင်းချို ကျက်ပြီလား သွားမေးကြည့်”

နန်းတော် မီးဖိုချောင်မှ တော်ဝင် စားဖိုမှူးများသည် ဒီနေ့ အသက်ပင် စွန့်လွှတ်လုနီးပါး အလုပ်များနေကြသည်။

တုံနွမ်ခန်းမထဲတွင် နေ့စဉ် စားသောက်သည့် စတုရန်းစားပွဲအစား အပြင်ဘက် အခန်းကျယ်ရှိ ဝိုင်းကြီးကို လဲလှယ်ထားသည်။ နွေးထွေးသော ကြေးနီ ဟင်းချိုအိုးကြီးကို တင်သည်။

ဘုရင်နှင့် အမတ်တို့ နှစ်ဦး ထိုင်ကြသည်။

တော်ဝင် စားဖိုမှူးများက အစွမ်းကုန် ဖန်တီးထားသော ပဲပြား ဘဲအရှင်ဟင်းချို၏ အရသာသည် အံ့မခန်းကောင်းမွန်သည်။ ကျန်းနန်ဒေသခံများ၏ ပြုလုပ်နည်းထက် ပိုမိုကောင်းမွန်သော အရသာ ပါဝင်သည်။

မေဝမ့်ရှူးသည် ဟင်းချိုသောက်ရင်း နှာခေါင်းထိပ်တွင် ချွေးစေးများ စို့လာသည်အထိ ဖြစ်သည်။ နေ့စဉ် စားသောက်ပုံကို ခန့်မှန်းရ ခက်သော လော့ရှင်းယွမ်ပင်လျှင် ထုံးစံကို ဖောက်ဖျက်ကာ ဟင်းချို တစ်ပန်းကန် ပိုသောက်ခဲ့သည်။

ဤနေ့လယ်စာကို ပျော်ရွှင်စွာ စားသုံးခဲ့ကြပြီး အချိန်အတော်ကြာခဲ့သည်။ လော့ရှင်းယွမ် နောက်ဆုံးတွင် တူချချိန်၌ နာရီဝက်မျှ ကြာမြင့်ခဲ့သည်။

မေဝမ့်ရှူးသည် ဒီနှစ်ရက်အတွင်း အိပ်ရေးမဝခဲ့သော်လည်း စားသောက်ရသည်မှာ မနည်းပေ။ ဟင်းချိုပူပူ နှစ်ပန်းကန် သောက်၊ လတ်ဆတ်သော ဘဲသားကို တူဖြင့် အနည်းငယ် ယူစားပြီး ထမင်း တစ်ဝက်ပန်းကန် စားသုံးလိုက်ရာ အူလမ်းကြောင်းမှာ ပြည့်တင်းလာသည်။ ဘယ်လိုမှ ထပ်မစားနိုင်တော့။

နောက်ဆုံးတွင် တူဖြင့် ထမင်းစေ့ကို တစ်စေ့ချင်းစီ ယူ၍ ပါးစပ်ထဲ ထည့်သည်။ အကြိမ်အနည်းငယ် ဝါးပြီးနောက် အစာထည့်ပေးနေသော နန်းတွင်းအစေခံကို ကြည့်လိုက်သည်။ ဧကရာဇ်ရှေ့မှ တစ်ဝက်ပြည့်နေသော ပန်းကန်ကို ရှောင်လွှဲပြီး ထမင်းစေ့တစ်စေ့ကို ထပ်ယူသည်။

16 04

လော့ရှင်းယွမ်သည် မြင်တော့ ရယ်ချင်စိတ်ကို ထိန်းချုပ်ကာ တမင်တကာ အချိန်ပိုယူ၍ ဆက်စားနေသည်။

နေ့လယ်စာဝပြီ၊ နှစ်ဦးသား လက်ဖက်ရည်ဖြင့် ပလုတ်ကျင်းပြီးနောက် လော့ရှင်းယွမ်သည် အနက်ရောင် ကျွန်းသစ် စားပွဲနောက်သို့ ပြန်သွားထိုင်သည်။

အကြည့်သည် ဖြန့်ချထားသော စာတမ်းများပေါ်သို့ ပြန်ရောက်သွားပြီး လက်ချောင်းထိပ်သည် ခါးပေါ်တွင် ချိတ်ထားသော ဘေးကင်းလုံခြုံရေး အဆောင်လက်ဖွဲ့၏ ပိုးထည်ကို ကျေနပ်စွာ ပွတ်သပ်နေသည်။

“မိုင်ပေါင်း ထောင်ချီကနေ တစ်ခုတည်းသာ တောင်းခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ ဒီလို ခပ်ဖျော့ဖျော့ ခရမ်းရောင်နဲ့။ မတော်တဆ ပေကျံသွားရင် ဘယ်လို သန့်ရှင်းရမှာလဲ” သူ၏ အသံတွင် ပြုံးရယ်ခြင်း ပါနေသော်လည်း မကျေမနပ် ပြောဆိုသည်။

မေဝမ့်ရှူးသည် ပျော့ပျောင်းသော စောင်ကို ဖက်လျက် လှပသော ပက်လက်ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် စားပွဲဘက်သို့ မျက်နှာမူ၍ ဘေးတိုက် လဲနေသည်။

ရွှေပန်းထိုးထားသော ဇီးပန်းခက်ပုံစံ သစ်သား အကာအရံကို ခြားထားသည်။ မျက်လုံးကို တစ်ဝက် မှိတ်ထားပြီး အိပ်ငိုက်စိတ် ပြင်းထန်စွာဖြင့် ဧကရာဇ်၏ မေးခွန်းကို ပြန်ဖြေသည်။

“ကျွန်တော်မျိုး အဲဒီတုန်းက ရုတ်တရက် စိတ်ကူးပေါက်ပြီး ဘုရားကျောင်းကို သွားတောင်းခဲ့တာပါ။ ဘေးကင်းလုံခြုံရေးအတွက် ကောင်းတဲ့ အရာတစ်ခုသာ ဖြစ်ပါတယ်”

သူမသည် သမ်းကို လက်ဖြင့် အုပ်၍ “ဘုန်းတော်ကြီးက ကောင်းချီးပေးထားတဲ့ ရှားပါး ဘာသာရေးပစ္စည်းမျိုးလည်း မဟုတ်ပါဘူး။ ဧကရာဇ် စိတ်ပူစရာ မလိုပါဘူး။ ပေကျံသွားရင်လည်း ကျွန်တော်မျိုး လက်ထဲမှာ အနည်းငယ် ကျန်သေးတယ်။ ထပ်မံ ဆက်သနိုင်ပါတယ်”

လော့ရှင်းယွမ်၏ ပွတ်သပ်နေသော လက်သည် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။

“ကျန်သေးတယ် ဟုတ်လား”

သူ၏ အသံသည် အေးစက်သွားသည်။ “ဘယ်လောက် ကျန်သေးတာလဲ”

“လေးငါးခုလောက်လား။ ငါးခြောက်ခုလောက်လား” မေဝမ့်ရှူးသည် အိပ်ချင် မူးတူးဖြင့် အိပ်ငိုက်ခြင်းကို အားယူကာ ပြန်ဖြေသည်။ “ကျွန်တော်မျိုး ပြန်သွားရင် ရှာကြည့်ပါဦးမယ်...”

လော့ရှင်းယွမ်၏ အကြည့်သည် နက်ရှိုင်းသွားသည်။

“ဘာလို့ အများကြီး တောင်းခဲ့တာလဲ”

နောက်တစ်ခဏတွင် သူ ကိုယ်တိုင် သဘောပေါက်သွားသည်။ “ဟုတ်ပြီ၊ မင်းရဲ့ ဇာတိက မိဘတွေ၊ ယဲ့အမတ်မင်းအိုကြီးတို့အတွက် တစ်ဦးစီ တောင်းခဲ့တာပေါ့”

မျက်လုံးများ မှိန်၍ အသံ နိမ့်သွားသည်။ “...မင်းရဲ့ ဇနီးအတွက်လည်း တစ်ခု ပါသေးလား”

16 05

မေဝမ့်ရှူးသည် အိပ်မက်ဆိုးထဲမှ နိုးထလာသလို လန့်နိုးသွားသည်။

သူမသည် အရေအတွက်ကို သေချာ ရေတွက်သည်။

အဖေ၊ အမေ၊ ဆရာ၊ ယန်ရန်၊ ချန်ပေါ်၊ ရှင်ယီနင်။

နန်းတော်သို့ ဆက်သသည့်အပြင် ကိုယ်ပေါ်တွင် ဆောင်ထားသည့်အပြင် လက်ထဲတွင် ခြောက်ခု ကျန်နေသေးသည်။

“ကျွန်တော်မျိုး လက်ထဲမှာ လေးခုထက် မနည်းတဲ့ ဘေးကင်းလုံခြုံရေး အဆောင်လက်ဖွဲ့ ကျန်ပါသေးတယ်။ ဧကရာဇ် လိုအပ်သလောက် ယူသုံးနိုင်ပါတယ်” သူမသည် ယုံကြည်မှုရှိစွာ ပြောသည်။

“...” လော့ရှင်းယွမ်သည် ပြင်းပြင်းရှူလိုက်သည်။ “မင်း အနားယူတော့။ ဒီနေ့ နောက်ထပ် စကား မပြောပါနဲ့တော့”

အကြည့်သည် ဖြန့်ချထားသော စာတမ်းများပေါ်သို့ ပြန်ကျရောက်သည်။

တုံနွမ်ခန်းမထဲတွင် ရှပ်ရှပ် ဟူသော ကလောင်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

မေဝမ့်ရှူးသည် ညက တစ်ညလုံး လှည့်ပတ်နေခဲ့သဖြင့် အလွန်အမင်း အိပ်ချင်နေသည်။

တုံနွမ်ခန်းမ၏ မြေအောက် အပူပေးစနစ်ကလည်း အလွန် သက်သောင့်သက်သာ ရှိသည်။

လူ လဲချလိုက်သည့် ခဏတာတွင် စာရေးစားပွဲပေါ်ရှိ ကလောင်သံနှင့်အတူ သူမသည် ချိုမြိန်သော အိပ်မက်ကမ္ဘာထဲသို့ ချက်ချင်း ရောက်ရှိသွားသည်။

တိတ်ဆိတ်သော တုံနွမ်ခန်းမထဲတွင် ကလောင်ရွေ့လျားသံ၊ မီးသွေးခွက်ထဲမှ တကျွတ်ကျွတ် မြည်သော မီးစသံများအပြင် မကြာမီတွင် အလွန် သေးငယ်သော ဟောက်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

စာတမ်းဖတ်ရှုနေသော ဧကရာဇ်သည် အနည်းငယ် တွေဝေသွားပြီး ကလောင်ကို ရပ်လိုက်သည်။ နှုတ်ခမ်းကို အပေါ်သို့ ကွေး၍ အသံမထွက်ဘဲ ပြုံးလိုက်သည်။

ထို ဖျော့တော့သော အပြုံးသည်လည်း မကြာမီ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

လော့ရှင်းယွမ်သည် အကြည့်ကို မြှင့်တင်ပြီး မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း အိပ်ပျော်နေသော ပုံရိပ်ကို ဘာအမူအရာမှ မပြဘဲ စိုက်ကြည့်နေသည်။

လက်ချောင်းထိပ်သည် ခါးတွင် ချိတ်ထားသော ဘေးကင်းလုံခြုံရေး အဆောင်လက်ဖွဲ့ကို သတိမမူဘဲ ထပ်မံ ပွတ်သပ်နေသည်။

“အားလုံး ဆင်းသွားကြတော့” သူသည် အမိန့်ပေးသည်။

ဆူးဟွေးကျုံးသည် ခါးညွတ်၍ ဆုတ်ခွာသွားသည်။

ဆူးကုန်းကုန်း၏ နောက်တွင် လိုက်ပါ၍ တုံနွမ်ခန်းမထဲတွင် အစေခံနေသော နန်းတွင်းအစေခံ၊ နန်းတွင်းသူ အားလုံးသည် တန်းစီ၍ တုံနွမ်ခန်းမမှ ထွက်ခွာသွားသည်။

နောက်ဆုံး ထွက်ခွာသွားသူအနေဖြင့် ဆူးဟွေးကျုံးသည် သစ်သားတံခါး နှစ်ချပ်ကို နောက်ပြန် ပိတ်လိုက်သည်။ ပန်းထိုးထားသော အပေါက်မှတစ်ဆင့် ရှုပ်ထွေးသော အမူအရာဖြင့် ပျော့ပျောင်းသော ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် အိပ်ပျော်နေသော သွယ်လျသည့် ပုံရိပ်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

သေးငယ်၍ တည်ငြိမ်သော အသက်ရှူသံများကြားတွင် သူသည် လောကတွင် အမြင့်မြတ်ဆုံး ပုဂ္ဂိုလ်သည် စာရေးစားပွဲနောက်မှ ထရပ်၍ ပြတင်းပေါက်နားရှိ လှပသော ပက်လက် ကုလားထိုင်ဘေးသို့ လျှောက်သွားပြီး ခေါင်းငုံ့ကာ အကြာကြီး စိုက်ကြည့်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

ထို့နောက် လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ပျော့ပျောင်းသော ကုလားထိုင်၏ လက်ရန်းကို ထောက်ကာ အလွန် ဂရုတစိုက်ဖြင့် ကိုယ်ကို ငုံ့လိုက်သည်...

ရွှေပန်းထိုးထားသော နဂါးဝတ်ရုံစသည် လှပသော ပက်လက်ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ခင်းထားသော ပိုးထည်စောင်ကို လှမ်းကျော်သွားသည်။

ဧကရာဇ်၏လက်သည် ဆင်စွယ်ကဲ့သို့ ဖြူဖွေးသော အိပ်ပျော်နေသည့် မျက်နှာ၏ တစ်လက်မခွဲအကွာသို့ ချဉ်းကပ်လာသည်။ အနည်းငယ် ရှေ့တိုးလိုက်ရုံဖြင့် အနည်းငယ် ပွင့်နေသော ရေစိုနေသကဲ့သို့ ရဲရဲနီနေသည့် နှုတ်ခမ်းကို ထိတွေ့နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ထိလုနီးနီးနေရာတွင် ရပ်တန့်သွားပြီး မလှုပ်မယှက် ဖြစ်နေတော့သည်။