အခန်း ၁၇

17 01

အခန်း 17

မေဝမ့်ရှူး တစ်ရေးနိုးလာသောအခါ နေ့လယ် သုံးနာရီခွဲခန့် ရှိနေပြီ။ ယွမ်ဟော်ဧကရာဇ်သည် နိုင်ငံရေး အစည်းအဝေးဆောင်သို့ စောစောကပင် ပြန်သွားပြီ ဖြစ်သည်။ ဆူးဟွေးကျုံးသည် ဧကရာဇ်၏ အမိန့်တော်ဖြင့် တုံနွမ်ခန်းမတွင် ကျန်ရစ်ကာ သူမကို နန်းတော်မှ ထွက်ခွာရန် လိုက်ပို့ပေးသည်။

နေ့လယ်ခင်းသည် ရုံးခန်းထဲရှိ အသက်ကြီးသော အမတ်ကြီးများ နားနေချိန် ဖြစ်သည်။ အနောက်နန်းဆောင်တွင် နေထိုင်သော မိဖုရားဟောင်းများလည်း နေ့လယ်ပိုင်း အနားယူရန် လိုအပ်သဖြင့် နန်းဆောင်များ၏ အုပ်ချုပ်ရေးမှူး အကြီးအကဲများပင် နန်းတော်တွင် အစေခံရန် ကျန်နေခဲ့ကြရာ လမ်းတွင် လူတွေ့ရသည်မှာ အနည်းဆုံး ဖြစ်သည်။

နှစ်ဦးသား ခြေလှမ်း နှေးကွေးစွာဖြင့် ကျဉ်းမြောင်းသော အနီရောင် နန်းတော်လမ်းအတိုင်း ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်ထွက်လာသည်။

“နန်းတော်ထဲမှာ ကြာကြာ နေလေလေ၊ သိကျွမ်းသူတွေ များလာလေလေ၊ ပတ်ဝန်းကျင်က လူတွေ လာလိုက်၊ သွားလိုက်နဲ့၊ စကားပြောလို့ ရတဲ့သူကတော့ တဖြည်းဖြည်း နည်းလာတာပဲ” ဆူးဟွေးကျုံးက သက်ပြင်းချကာ ပြောသည်။

“ခြောက်လလောက်ပဲ ရှိသေးတယ်။ အနောက်နန်းဆောင်က မိဖုရားဟောင်းနှစ်ပါး နတ်ရွာစံသွားပြီ။ အရင်နှစ်တွေတုန်းကဆို နေရာတကာ ဈာပနခေါင်းလောင်းတီး၊ ပိုးဖြူစ ချိတ်ဆွဲ၊ ဝမ်းနည်းခြင်း အဝတ်တွေ ဝတ်နဲ့၊ ခုတော့... ဟူး” သူသည် ခါးသီးစွာ ပြုံး၍ ခေါင်းခါသည်။ “တိတ်တဆိတ်ပဲ။ ရွှေချည်ထိုးထားတဲ့ အခေါင်းတစ်လုံး ချီးမြှင့်လိုက်တယ်။ လူကို သင်္ဂြိုဟ်ပြီး ဈာပနဆောင်မှာ သုံးရက် ထားတယ်။ ညတွင်းချင်း ဧကရာဇ်ဟောင်းရဲ့ ဂူဗိမာန်ကို ပို့ပြီး အပြီးသတ်လိုက်တယ်”

ဒီကိစ္စကို မေဝမ့်ရှူး သိသည်။ ဧကရာဇ်ရှေ့တွင် သွယ်ဝိုက်၍ အကြံပေးခဲ့ဖူးသော်လည်း တော်ဝင်မိသားစု၏ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ ကိစ္စဖြစ်ခြင်း၊ ယခင်မျိုးဆက်၏ အမုန်းတရားများ ပါဝင်နေခြင်းကြောင့် ပြင်ပအမတ်အနေဖြင့် အလွန်အကျွံ စွက်ဖက်ရန် မသင့်တော်ပေ။

“ဧကရာဇ်ဟာ သံယောဇဉ် ကင်းမဲ့သူ မဟုတ်ပါဘူး။ တချို့ကိစ္စတွေက အကြောင်းနဲ့ အကျိုးကို ပြန်လိုက်ရပါမယ်”

သူမသည် ဆူးဟွေးကျုံးကို အသံတိုးတိုးဖြင့် နှစ်သိမ့်သည်။ “ဧကရာဇ် ငယ်ရွယ်စဉ်က နန်းတော်ထဲမှာ ဒီလောက် ဒုက္ခရောက်ခဲ့တာ။ အခု မိဖုရားဟောင်းတွေဟာ အဲဒီတုန်းက ကိုယ်တိုင် မြင်ခဲ့ကြတာပဲ။ ဘယ်နှစ်ယောက်ကများ လက်ကမ်းကူညီခဲ့ကြလို့လဲ”

“ကျွန်တော်မျိုး သိပါတယ်။ အဲဒီနှစ်တွေက လူ့ဘဝ မဟုတ်ဘူး။ ဧကရာဇ်ဟာ သည်းခံပြီး ဖြတ်ကျော်နိုင်ခဲ့တာ မလွယ်ဘူး။ ဒါတင်မကသေးဘူး။ ကိစ္စအားလုံးကို စိတ်ထဲ မျိုသိပ်ထားပြီး မိဖုရားဟောင်းတွေကို ပေးသင့်တဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ပေးနေသေးတာက ပိုပြီး မလွယ်ပါဘူး”

ဆူးဟွေးကျုံးသည် မျက်ရည်ကို သုတ်လိုက်သည်။ “ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်မျိုး အိုနေပြီ။ လူအိုတွေဆိုတာ အတိတ်ကို လွမ်းဆွတ်တတ်တယ်။ အရင်က လူကြီးတွေ တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် မရှိတော့တာ မြင်ရတယ်။ အခု ဧကရာဇ်ဘေးမှာ လိုက်ပါနေတဲ့သူတွေကလည်း ရုတ်တရက် ပေါ်လာတဲ့ လူသစ်တွေချည်းပဲ။ ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ စိတ်က မငြိမ်မသက် ဖြစ်နေတယ်”

ဒီနေရာကို ရောက်တော့ သူသည် မေဝမ့်ရှူးကို ကြည့်၍ ပြုံးလိုက်သည်။ “ကံကောင်းလို့ မေပညာရှင်အမတ်မင်း ပြန်လာခဲ့တာ။ မေပညာရှင်အမတ်မင်း ဧကရာဇ်ဘေးမှာ ရပ်နေတာကို မြင်ရပြီး ဧကရာဇ်နဲ့ ပုံမှန် စကားပြောနေတာကို နေ့တိုင်း မြင်ရရင် ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ စိတ်ဟာ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်လလောက်ကလို ထိတ်လန့်မနေတော့ဘူး”

17 02

ဒီအကြောင်းကို ပြောလိုက်တော့ မေဝမ့်ရှူးသည် မနေ့ကမှ တွေ့ဆုံခဲ့သော ကျိုးအမတ်ကို သတိရသွားသည်။

“မနေ့က အပြင်ထွက်တော့ ကျိုးရွှမ်းယွိ၊ ကျိုးအမတ်နဲ့ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် တွေ့ခဲ့တယ်။ အသစ် ခန့်အပ်ခံရတဲ့ နန်းတော်ရှေ့ ဒုတပ်မှုးကြီးလို့ ပြောတယ်”

သူမသည် ခြေလှမ်းကို ရပ်ကာ အဓိပ္ပာယ်ရှိသော အမူအရာဖြင့် ဆိုသည်။ “နန်းတော်ရှေ့က ကိစ္စတွေက ဧကရာဇ်ရဲ့ လုံခြုံရေးနဲ့ သက်ဆိုင်တယ်။ နေ့တိုင်း နန်းတော်ထဲမှာ လှည့်ပတ်နေရတာ။ ဒီနေ့ နန်းတော်ရှေ့ တပ်မှုးကြီး ချီကျန့်ဟန်ကို တွေ့တယ်။ ဒုတပ်မှုးကြီး ကျိုးရွှမ်းယွိကို ဘာလို့ မတွေ့ရတာလဲ”

ဆူးဟွေးကျုံးသည် နှုတ်ခမ်းကို အနည်းငယ် တုန်၍ ပြောချင်သော်လည်း မပြောဘဲ ခေါင်းခါလိုက်သည်။

“ကျိုးအမတ်ကို ဧကရာဇ် ကိုယ်တိုင် ရာထူးတိုးပေးခဲ့တာ။ နန်းတော်ရှေ့ ဒုတပ်မှုးကြီး တာဝန် ယူထားတယ်လို့ ပြောပေမဲ့... အဲဒါက အမည်ခံသာ ဖြစ်နိုင်တယ်။ တကယ်တမ်းတော့ မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်တော်မျိုး ကြည့်ရတာ သူက နေ့တိုင်း အလွန် အလုပ်များနေတယ်။ ဧကရာဇ်က သူ့ကို စကားမေးရင် အမြဲတမ်း ဘေးလူတွေကို ဖယ်ရှားပြီး သီးသန့် မေးတယ်။ ချီအမတ်ဘက်ကလည်း သူ့ကို မကိုင်တွယ်နိုင်ဘူး”

“အင်း။ ဒီလိုကိုး” မေဝမ့်ရှူးသည် ခေါင်းညိတ်သည်။ စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် သဘောပေါက်သွားသည်။

သူမ ဖြတ်သန်းခဲ့ရသော ယခင်ဘဝတွင် အာဏာရှင် ပေါ်ပေါက်စ ပထမနှစ်များတွင် ရက်စက်သော အမတ်များကို ခန့်အပ်၍ အဆိုးမြင် လုပ်ဆောင်စေခဲ့သည်။

မကြာခဏဆိုသလို တတိယတန်းစား အထက်ရှိသော နန်းတွင်း အရေးပါ အရာရောက်သူများသည် မနက်ခင်းတွင် ခရမ်းရောင် ဝတ်ရုံနှင့် ကျောက်စိမ်းခါးပတ်များ ဝတ်ဆင်လျက် ခြွေရံသင်းပင်းများဖြင့် ရုံးသို့ ဝင်ထွက်ကြသည်။ ညရောက်သည်နှင့် အစောင့်တပ်များက အိမ်ကို ဝိုင်းရံလိုက်ပြီး ရက်စက်သော အမတ်က တံခါးကို ဖျက်၍ ဝင်ကာ တော်ဝင် အမိန့်စာကို ချက်ချင်း ဖတ်ပြသည်။ မိသားစု တစ်စုလုံးကို ထိုနေရာမှာပင် သတ်ဖြတ်ခဲ့သည်။

သူမ စဉ်းစားမိသည်မှာ နန်းတော်ရှေ့ အစောင့်အရှောက်ထဲတွင် နာမည်ခံထားပြီး ဧကရာဇ်ရှေ့တွင် သီးသန့် စကားပြန်ပြောရသော ကျိုးရွှမ်းယွိ၊ ကျိုးအမတ်သည် ယခင်ဘဝက ရက်စက်သော အမတ်၏ အလုပ်မျိုးကို လုပ်နေခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။

ဟုတ်တယ်။ ဒီဘဝရဲ့ လမ်းကြောင်းက ယခင်ဘဝနဲ့ လုံးဝ ကွဲပြားနေပြီ။

ဧကရာဇ်သည် သဘောထားကြီးခြင်းဟူသော ကောင်းမွန်သော နာမည်ကို ရရှိထားသည်။

ကိုယ်တိုင် အုပ်ချုပ်ရာတွင်လည်း တစ်ဖက်သတ် မယုံကြည်ဘဲ တစ်ပါးသူ၏ စကားကို နားထောင်ခြင်းဖြင့် ပညာဉာဏ်ကို ရယူသည်။

ရက်စက်သောအမတ် ရှိနေသော်လည်း ယခင်ဘဝကလို ဧကရာဇ်၏ နှုတ်မိန့်စာဖြင့် မိသားစု တစ်စုလုံးကို ချက်ချင်း သတ်ဖြတ်ခြင်း ကဲ့သို့သော မကောင်းမှုမျိုးကို လုပ်မည် မဟုတ်ပေ။

17 03

ရက်စက်သော အမတ်များသည် ဧကရာဇ်၏ လျှို့ဝှက်နားများအဖြစ်သာ လုပ်ဆောင်နိုင်ပြီး နံရံနောက်ကနေ နားထောင်၊ လျှို့ဝှက် ကိစ္စများကို ထောက်လှမ်းခြင်းကဲ့သို့သော မကောင်းမှုမျိုးကို အများဆုံး လုပ်နိုင်သည်။

ဒါကလည်း မကောင်းမှုပါပဲ... သို့သော် အဆင့်အတန်းကတော့ ယခင်ဘဝကထက် အများကြီး သက်သာသွားပြီ။

ဒီအချက်ကို စဉ်းစားမိသောအခါ မေဝမ့်ရှူးသည် စိတ်ပျက်ခြင်းနှင့်အတူ ဝမ်းမြောက်ခြင်း အနည်းငယ် ခံစားရသည်။

“ဧကရာဇ်ဟာ ကြီးပြင်းလာခဲ့ပါပြီ။ လင်းယုန်ငယ်ရဲ့ အတောင်ပံ ပြည့်စုံလာရင် ပျံသန်းဖို့၊ နယ်နိမိတ် ချဲ့ထွင်ဖို့ လိုအပ်ပါတယ်။ သစ္စာရှိသူတွေကို မွေးမြူတာကလည်း မကြာခင် ဖြစ်လာမှာပါ။ ဆူးကုန်းကုန်း စိတ်ကို ဖြေလျှော့ပါတော့”

ဆူးဟွေးကျုံးသည် ဆက်လက် တိုင်ကြားချင်နေသေးသော်လည်း ဒီစကားကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် စကားလုံးများသည် လည်ချောင်းတွင် ဆို့နင့်သွားသည်။ ဆက်မပြောနိုင်တော့ပေ။

“မေပညာရှင်အမတ်မင်းရယ်” သူသည် သက်ပြင်းချသည်။ “အစေခံတာ ဒီလောက်နှစ်တွေ ကြာခဲ့ပြီ။ ဧကရာဇ်က မေပညာရှင်အမတ်မင်းအပေါ် ထူးခြားစွာ ကျေးဇူးပြုတာ မှန်ပေမဲ့... ကိုယ်လည်း ပိုပြီး သတိထားပါ”

“သတိထားပါတယ်” မေဝမ့်ရှူးသည် ပြုံးလျက် ရင်ဘတ်ကို ပုတ်သည်။ “ဓားတောင်၊ သွေးပင်လယ်ကိုတောင် ဖြတ်ကျော်ခဲ့ပြီးပြီ။ အခု ပတ်ဝန်းကျင်မှာ လှိုင်းလေတွေ ရှိတယ်ဆိုရင်တောင် နွေဦးရေပြင်ပေါ်မှာ လေပြေလေး တိုက်ခတ်တဲ့ အဆင့်လောက်ပဲ ရှိမှာပါ။ တော်ပါပြီ၊ ဆူးကုန်းကုန်း အရမ်း စိတ်မပူပါနဲ့တော့။ ခုနက ပြောသလိုပဲ၊ ဧကရာဇ်ဟာ သံယောဇဉ် ကင်းမဲ့သူ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော်တို့ နှစ်ဦး ဧကရာဇ်ကို လှည့်စားတဲ့ ရာဇဝတ်မှု မကျူးလွန်သရွေ့တော့ ဒီဘဝမှာ အဆင်ပြေမှာပါ”

ဆူးဟွေးကျုံးသည် ရယ်ရခက်၊ ငိုရခက် ဖြစ်ပြီး ခေါင်းကို ခါသည်။ “ကျွန်တော်မျိုးက အစေခံတစ်ယောက်ပဲ။ ဘယ်မှာ ဧကရာဇ်ကို လှည့်စားတဲ့ ရာဇဝတ်မှု ကျူးလွန်ဖို့ အခွင့်အရေး ရမှာလဲ။ ကောင်းပါပြီ၊ မေပညာရှင်အမတ်မင်း ဒီလို ပြောလိုက်တော့ ကျွန်တော်မျိုးလည်း မဖြစ်နိုင်ဘူးလို့ ထင်ပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ဟာ နှစ်ပေါင်းများစွာ လိုက်ပါခဲ့တဲ့ သက်ကြီးရွယ်အိုတွေပဲ။ အောင်မြင်မှု မရှိရင်တောင် ကြိုးစားမှုတော့ ရှိပါတယ်”

ဆူးကုန်းကုန်း၏ မျက်ခုံးသည် နောက်ဆုံးတွင် အနည်းငယ် ပျော့ပြောင်းလာသည်။

ထိုအချိန်တွင် လူနှစ်ဦးသည် နန်းတော်လမ်းအတိုင်း လျှောက်လာကြရာ ကျယ်ပြန့်သော ဟန်ပိုင်ယွီ ခြံဝင်းတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ရှေ့နောက် ဝန်းကျင်တွင် လူသူကင်းရှင်းနေသဖြင့် မေဝမ့်ရှူးသည် ခဏတာ စဉ်းစားပြီးနောက် စိတ်ထဲတွင် အချိန်ကြာမြင့်စွာ တွေးတောခဲ့သော မေးခွန်းကို မေးမြန်းလိုက်သည်။

“ဆူးကုန်းကုန်း၊ တစ်ခု မေးပါရစေ။ မကြာသေးမီက ဧကရာဇ်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ ပတ်သက်လို့ ကြားသိရတဲ့ ကောလာဟလတစ်ခု ရှိတယ်။ နီးနီးကပ်ကပ် ပြောပါရစေ”

ဆူးဟွေးကျုံးသည် ရှုပ်ထွေးသော မျက်နှာဖြင့် နီးကပ်လာပြီး နားထောင်သည်။

ခဏအကြာတွင် ဆူးဟွေးကျုံး၏ စိတ်သည် ပြင်းထန်စွာ တုန်လှုပ်သွားပြီး ပခုံးများ တုန်ယင်လာသည်။

17 04

“မဖြစ်နိုင်ဘူး” သူသည် မြင်းမြီးကျာပွတ်ကို အားရပါးရ ဝှေ့ယမ်းပြီး နာကျင်စွာ ငြင်းဆိုသည်။ “လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ မေပညာရှင်အမတ်မင်း၊ ခင်ဗျား... ခင်ဗျား ဘယ်လို စဉ်းစားတာလဲ။ ဒီလို အခြေအမြစ်မရှိတဲ့ ကောလာဟလကို ခင်ဗျား... ဘယ်လိုလုပ် ယုံကြည်နိုင်တာလဲ”

မေဝမ့်ရှူးသည် ဆူးဟွေးကျုံး၏ မျက်နှာအမူအရာကို စောင့်ကြည့်သည်။ ဟန်ဆောင်ခြင်း မဟုတ်ဟု ထင်ရသည်။

“တကယ်ပဲ ဒီကိစ္စ မရှိဘူးလား” သူမသည် သတိကြီးစွာဖြင့် မေးသည်။ “လုံးဝ အခြေအမြစ် မရှိဘူးလား။ ဆူးကုန်းကုန်း မြင်ခဲ့ဖူးလား”

ဆူးဟွေးကျုံး၏ နှုတ်ခမ်းပင်လျှင် တုန်ယင်နေသည်။

“မြင်ဖူးတယ်။ မေပညာရှင်အမတ်မင်း ပြောတာက ဘာကို မြင်ဖူးတာလဲ”

မေဝမ့်ရှူးလည်း နည်းနည်းလေး ထိန်းချုပ်လို့ မရတော့ပေ။ ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ဖြူစွတ်သော ပါးပြင်တွင် ပန်းရောင်သန်းလာသည်။ “ယင်နှင့် ယန်ရဲ့ လမ်းကြောင်း၊ နန်းတွင်းသူကို ခေါ်ယူ အစေခံစေတာ။ နေ့စဉ် မှတ်တမ်းမှာ မှတ်တမ်းတင်ထားသင့်တယ် မဟုတ်လား။ ဧကရာဇ်ဟာ ကြီးပြင်းလာပြီ။ ဒီကိစ္စက ကျွန်တော်တို့လို အနီးကပ် အမတ်တွေ လစ်ဟင်းခဲ့တာပါ။ ဆူးကုန်းကုန်း ခဏလောက် ပြန်စဉ်းစားပေးပါ။ ခန့်မှန်းခြေ ဘယ်နှစ်၊ ဘယ်လလောက်လဲ။ မနက်ဖြန် ကျွန်တော်မျိုး အဲဒီကာလရဲ့ နေ့စဉ် မှတ်တမ်းကို ထုတ်ယူပြီး အတည်ပြုပါ့မယ်”

နန်းတွင်းသူကို ခေါ်ယူ အစေခံ၊ နေ့စဉ်မှတ်တမ်း စသည့် စကားလုံးများကို ကြားသောအခါ ဆူးဟွေးကျုံး၏ ခြေလှမ်းသည် နေရာတွင် ရပ်တန့်သွားသည်။

“နေ့စဉ် မှတ်တမ်းက... မေပညာရှင်အမတ်မင်း စစ်ဆေးစရာ မလိုပါဘူး။ မှတ်တမ်း မရှိပါဘူး”

“ဟမ်” မေဝမ့်ရှူးသည် အံ့ဩသွားသည်။ စိတ်ထဲတွင် တွက်ဆထားသော အစီအစဉ် ပျက်သွားသည်။ “ဘာလို့ မှတ်တမ်း မရှိရတာလဲ”

သူမသည် အံ့ဩစွာ မေးသည်။ “မှတ်တမ်းတင် အရာရှိက တာဝန် ပေါ့ဆတာလား။ ဒါမှမဟုတ် အချိန်မကိုက်ဘဲ အချိန်မီ မှတ်တမ်း မတင်လိုက်တာလား။ ဒါမှမဟုတ် လူ မှားနေတာလား။ ...နန်းတွင်းသူက အချစ်မခံရလို့ မှတ်တမ်း မတင်ခဲ့တာလား”

ဆူးဟွေးကျုံးသည် အချိန်အတော်ကြာ စကားမပြောဘဲ နောက်ဆုံးတွင် သက်ပြင်းချသည်။ “မေပညာရှင်အမတ်မင်း လျှောက်မမှန်းပါနဲ့တော့။ ဘယ်သူမှ မဟုတ်ပါဘူး”

သူသည် နားကို ကပ်၍ အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောသည်။ “ဧကရာဇ်ဟာ ဒီနေ့အထိ ဘယ်သူ့ကိုမှ ခေါ်ယူ အစေခံခိုင်းတာ မရှိသေးပါဘူး”

မေဝမ့်ရှူးသည် ခြေလှမ်း ရပ်တန့်သွားပြီး နေရာတွင် ရပ်နေလိုက်သည်။

ကျယ်ဝန်းသော ခြံဝင်းဘေးတွင် နှစ်ဦးသား မျက်နှာချင်းဆိုင် ကြည့်နေကြသည်။

“ဆူးကုန်းကုန်း ခုနက ခန္ဓာကိုယ် ချို့ယွင်းတဲ့ ကောလာဟလကို အခြေအမြစ်မရှိဘူးလို့ ငြင်းဆိုခဲ့တယ် မဟုတ်လား။ ဒီနေ့အထိ ဘယ်သူ့ကိုမှ ခေါ်ယူ အစေမခံခိုင်းသေးဘူးဆိုရင် ဆူးကုန်းကုန်း ဘယ်လိုလုပ် အတည်ပြုနိုင်တာလဲ”

ဆူးဟွေးကျုံးသည် ပူလောင်နေသော မျက်နှာကို ပွတ်သပ်ရင်း သွယ်ဝိုက်၍ ပြောသည်။ “ကျွန်တော်မျိုးဟာ အနီးကပ် အစေခံသူပါ။ လဲလှယ်ရတဲ့ အတွင်းခံ အဝတ်အစားတွေကို... မြင်ခဲ့ဖူးတယ်။ တံခါး၊ ပြတင်းပေါက်တွေကို ခြားပြီးတော့ ဧကရာဇ်ဟာ အိပ်ဆောင်ထဲမှာ ကိုယ်တိုင်... လုပ်နေတာကိုလည်း ကြားခဲ့ဖူးတယ်”

မေဝမ့်ရှူးသည် စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် စိတ်အေးသွားသည်။ ခြေလှမ်းနှစ်လှမ်း ရှေ့တိုးလိုက်သော်လည်း ရုတ်တရက် ရပ်တန့်ပြီး တစ်ခုခု မှားယွင်းနေသည်ဟု ခံစားရသည်။

“ဧကရာဇ်ဟာ ဒီနှစ်ဆို အသက် နှစ်ဆယ် ရှိနေပြီ။ အကယ်၍ အရာအားလုံး ပုံမှန်ဖြစ်နေတယ်ဆိုရင် ဘာကြောင့် ကိုယ်တိုင် အိပ်ဆောင်ထဲမှာပဲ တစ်ဦးတည်းနေပြီး နန်းတွင်းသူကို တစ်ခါမျှ မခေါ်ယူခဲ့ရတာလဲ”

ဆူးဟွေးကျုံးသည် ထူးဆန်းသော အကြည့်ဖြင့် သူမကို ပေးလိုက်သည်။

“မေပညာရှင်အမတ်မင်း သိချင်တာလား။ ကျွန်တော်မျိုးလည်း သိချင်ပါတယ်” ဆူးဟွေးကျုံးသည် မြင်းမြီးကျာပွတ်ကို ဖက်၍ သက်ပြင်းချသည်။ “ဒါဆို မေပညာရှင်အမတ်မင်း မျက်နှာချင်းဆိုင် သွားမေးကြည့်ပါလား”

“...” မေဝမ့်ရှူးသည် ပါးစပ်ပိတ်လိုက်သည်။

စကားစမြည် ပြောဆိုခြင်းသည် လုံးဝ ဆက်မသွားနိုင်တော့ပေ။

17 05

ကျယ်ဝန်းသော ခြံဝင်းမှ ထွက်လာပြီး နန်းတော် စောင့်တပ်များ စောင့်ကြပ်နေသော နန်းဆောင်တံခါးကို ဖြတ်ကျော်ရာတွင် နှစ်ဦးသား တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပါးစပ်ပိတ်ကာ တိတ်ဆိတ်စွာ ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်ကြသည်။

ဤနေရာသည် ရှေ့နန်းဆောင် သုံးခု၏ နယ်ပယ်ထဲတွင် ပါဝင်နေပြီ ဖြစ်ပြီး ခမ်းနားသော ထိုက်ဟော်ခန်းမသည် ရှေ့တွင် မလှမ်းမကမ်း၌ တည်ရှိသည်။

ရှေ့နန်းဆောင် သုံးခုကို ဖြတ်ကျော်ပြီး ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်ပါက နန်းတော်မှ ထွက်ခွာနိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။

ဆူးဟွေးကျုံးသည် ကျောက်ပြားလမ်းပေါ်တွင် ခြေလှမ်း ရပ်လိုက်သည်။ “ကျွန်တော်မျိုး ဒီလောက်အထိ လိုက်ပို့ပါ့မယ်။ မေပညာရှင်အမတ်မင်း မှာဖို့ တခြား ဘာများ ရှိဦးမလဲ”

ဒီအချိန်မှာပဲ မမျှော်လင့်ဘဲ အဖြစ်အပျက်တစ်ခု ရုတ်တရက် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

နောက်မှ နန်းဆောင်တံခါးအတွင်းမှ ပုံရိပ်ငယ်လေး နှစ်ခု ရုတ်တရက် ပြေးထွက်လာသည်။ ပြင်ဆင်ထားသည့်အတိုင်း မေဝမ့်ရှူး၏ ဘက်သို့ တည့်တည့် ပြေးလာပြီး လက်ထဲရှိ ကျောက်ခဲများကို မြှောက်၍ သူမ၏ ကျောဘက်သို့ ပစ်ပေါက်သည်။

“အမလေး” ဆူးဟွေးကျုံးသည် လှုပ်ရှားမှုကို မျက်စိရှင်ရှင် မြင်လိုက်ရသဖြင့် ထိတ်လန့်ကာ မေဝမ့်ရှူး၏ ဝတ်ရုံလက်ကို အမြန် ဆွဲယူပြီး ဘေးသို့ အားကုန် ဆွဲသည်။

မေဝမ့်ရှူးသည် ဆွဲခံလိုက်ရသဖြင့် ခြေချော်သွားပြီး လမ်းဘေးသို့ ပြန်ဆုတ်သွားရာ လက်သီးဆုပ်ခန့်ရှိသော ကျောက်ခဲတစ်လုံးကို လွတ်သွားသည်။

ဒိုင်းကနဲအသံဖြင့် ပိုကြီးသော ကျောက်ခဲသည် ပန်းခြံမြေကြီးထဲသို့ ကျရောက်သွားသည်။ နောက်တစ်လုံး ပိုသေးငယ်သော ကျောက်ပြားစသည် သူမ၏ အမတ်ဝတ်ရုံကို လျှပ်ခနဲ ဖြတ်သွားပြီး ပေါင်ခြံ အပြင်ဘက်ကို ထိခိုက်သည်။

မေဝမ့်ရှူးသည် အံ့ဩစွာဖြင့် နောက်သို့ လှည့်ကြည့်သည်။

ရန်ပြုသော ပုံရိပ်ငယ်လေးသည် နံရံ၏ အရိပ်အောက်မှ ပြေးထွက်လာသည်။

အဝတ်အစား ကောင်းကောင်း ဝတ်ဆင်ထားသော၊ ပန်းပုရုပ်ကဲ့သို့ လှပသော ကလေးငယ်နှစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ကိုယ်ပေါ်တွင် အသစ်စက်စက် သားရေအင်္ကျီ ဝတ်ဆင်ထားပြီး ခေါင်းတွင် အမွေးပွပွ နားကာ ဆောင်းထားကာ လည်ပင်းတွင် ရွှေစင်ဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော လည်ဆွဲဝိုင်းများ ဆွဲထားသည်။

သူတို့နှစ်ဦး နီးကပ်လာသောအခါ ပိုကြီးသော ကလေးသည် ခန့်မှန်းခြေ ခုနစ်နှစ်၊ ရှစ်နှစ်ခန့် ရှိမည်။ အရပ်မှာ မေဝမ့်ရှူး၏ ခါးအထိသာ ရှိသည်။ နောက်မှ လိုက်လာသော ပိုငယ်သော ကလေးသည် လက်တို၊ ခြေတိုဖြင့် လုံးဝန်းသော မျက်နှာသေးရှိသည်။ ငါးနှစ်၊ ခြောက်နှစ်ခန့်သာ ရှိပုံရသည်။

သို့သော် ဒီငါးနှစ်၊ ခြောက်နှစ်အရွယ် ကလေးငယ်သည်ပင် လက်အိတ်ဖြင့် ကာထားသော လက်ငယ်ထဲတွင် ချွန်ထက်သော ကျောက်ပြားစ နောက်တစ်ချပ်ကို ကိုင်ထားဆဲ ဖြစ်သည်။

မေဝမ့်ရှူးသည် တုန်လှုပ်သွားပြီး စကားမပြောနိုင် ဖြစ်နေသည်။

နန်းဆောင်တံခါးမှ တာဝန်ကျ စောင့်တပ်များလည်း ထိတ်လန့်သွားကြပြီး အလျင်အမြန် ပြေးလာကာ မေဝမ့်ရှူးရှေ့တွင် ကိုယ်ဖြင့် ကာထားသည်။

သခင်ငယ်လေးများ ဟု ခေါ်ခံရသော ချမ်းသာသော ကလေးငယ်နှစ်ဦးသည် အကြောက်အလန့် ကင်းမဲ့စွာဖြင့် ပိုကြီးသော ကလေးငယ်သည် မေဝမ့်ရှူးကို လက်ညှိုးထိုး၍ အော်သည်။ “ဆူးဟွေးကျုံး၊ မင်း ဖယ်လိုက်စမ်း။ ငါတို့ ပစ်ပေါက်ချင်တာ သူ့ကို…”

နောက်တစ်ဦးဖြစ်သော လေးနှစ်၊ ငါးနှစ်အရွယ် ကလေးငယ်သည် နို့သံဝဲဝဲဖြင့် ဆက်ပြောသည်။ “ဟုတ်တယ်။ အဘွားတော်က ပြောတယ်၊ မျိုးရိုးနာမည် မေဖြစ်တဲ့ သစ္စာဖောက် အမတ်ကြီး ရှိတယ်တဲ့။ ငါတို့ ပြည်သူတွေအတွက် ဘေးဖယ်ပေးဖို့၊ သစ္စာဖောက် အမတ်ကြီးကို သတ်ပစ်ရမယ်”

အဘွားတော် ဟူသော စကားလုံး သုံးလုံးကို ကြားသောအခါ မေဝမ့်ရှူး၏ မျက်ခုံး အနည်းငယ် တွန့်သွားသည်။

ရန်လိုနေသော ကလေးနှစ်ဦးကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လျှောက်သွားကာ အသံတိုးတိုးဖြင့် ဆူးဟွေးကျုံးကို မေးသည်။ “ကျစ်နင်းနန်းဆောင် (ဧကရီမယ်တော်ကြီး နန်းဆောင်) ဘက်က ဘာပြဿနာ ထပ်ရှာပြန်ပြီလဲ”

******