အခန်း ၁၈

18 01

အခန်း 18

ကလေးငယ်နှစ်ဦးသည် အသက် ငယ်သေးသဖြင့် အစောင့်တပ် အချို့က ပွေ့ချီခေါ်ဆောင် သွားကြသည်။ ချော့မော့၍ သူတို့လက်ထဲမှ ကျောက်ပြားစများကို ယူပြီးနောက် အနီးအနားမှ အစေခံ နန်းတွင်းသူများကို ရှာရန် အနောက်နန်းဆောင်ဘက်သို့ ခေါ်သွားကြသည်။

မေဝမ့်ရှူးသည် သူတို့၏ နောက်ကျောပုံရိပ်ကို ငေးကြည့်ရင်း မေးသည်။ “ဘယ် တော်ဝင် မိသားစုက ကလေးတွေလဲ။ အရင်က မမြင်ဖူးဘူး”

ဆူးဟွေးကျုံးက သက်ပြင်းချသည်။ “အဲဒါကြောင့် ကျွန်တော်မျိုး စိတ်ပူနေတာပေါ့။ မေပညာရှင်အမတ်မင်း မြို့တော်က ထွက်သွားတာနဲ့ နေရာတကာမှာ ပြဿနာတွေ ထွက်ပေါ်လာတော့တာပဲ။ အဲဒီသခင်ငယ်လေးနှစ်ဦးက... နန်းတော်ထဲမှာ နေထိုင်တာ အမည်ခံသက်သက်ပဲ”

ကလေးငယ်နှစ်ဦး၏ ဇာတိမှာ တော်ဝင် သွေးပါသည်မှာ မှန်ပါသည်။

သို့သော် စည်းမျဉ်းအရဆိုလျှင် နန်းတော်ထဲတွင် မနေသင့်ပေ။

သူတို့၏ ဖခင်သည် ယခုအခါ မြို့တော်မှ မိုင်ငါးဆယ်ခန့် ဝေးသော အရှေ့မြောက် တော်ဝင် ဥယျာဉ် နန်းတော်တွင် နေထိုင်သည်။

သူသည် ယွမ်ဟော်ဧကရာဇ်၏ အစ်ကိုတော် အရင်းအချာ ဖြစ်ပြီး ယခင် နန်းလျာ မင်းသား ဖြစ်ခဲ့ဖူးသူ ဖြစ်သည်။ သို့သော် စိတ်နေ မောက်မာကာ မနာခံမှုကြောင့် ဧကရာဇ်ဟောင်း၏ အမိန့်ဖြင့် သာမန်လူအဖြစ် ဖျက်သိမ်းခံရပြီး တော်ဝင် ဥယျာဉ် နန်းတော်တွင် အကျဉ်းချခံထားရသည်။

လော့ရှင်းယွမ် ကိုယ်တိုင် အုပ်ချုပ်ပြီးနောက် အစ်ကိုတော်၏ သာမန်လူ အဆင့်အတန်းကို ဖျက်သိမ်း၍ ရာထူး ပြန်လည် ချီးမြှင့်ခဲ့သော်လည်း ယခင် နန်းလျာဘဝမှာ အလွန်အထိမခံသောကြောင့် မြို့တော်သို့ တစ်ခါမျှ ပြန်မခေါ်ခဲ့ပေ။

နန်းလျာ အဖြစ်မှ ဖျက်သိမ်းခံရသူသည် နန်းတော်တွင် အားလပ်နေပြီး နေ့စဉ် အရက်သောက်၍ ပျော်ပါးနေကာ ကလေးများလည်း အများအပြား မွေးဖွားခဲ့သည်။

ဒီသခင်ငယ်လေးနှစ်ဦးသည် ထိုကလေး ဒါဇင်ပေါင်းများစွာထဲမှ ထူးခြားသူ နှစ်ဦး ဖြစ်သည်။

မေဝမ့်ရှူး မြို့တော်မှ ထွက်ခွာသွားစဉ်ကာလအတွင်း ဧကရီမယ်တော်ကြီးသည် နန်းတော် နက်နက်မှာ အထီးကျန်တယ်၊ ကလေးတွေရှိရင် ပိုပျော်စရာကောင်းတယ် ဟူသော အကြောင်းပြချက်ဖြင့် တော်ဝင် အမိန့် ချမှတ်ပြီး တော်ဝင် ဥယျာဉ် နန်းတော်မှ တော်ဝင် မြေးနှစ်ဦးကို ခေါ်ယူကာ ကျစ်နင်းနန်းဆောင်တွင် ခဏတာ နေထိုင်ခွင့်ပြုခဲ့သည်။

မေဝမ့်ရှူးသည် နားထောင်ပြီး အံ့အားသင့်သွားသည်။

“ဒီကိစ္စက ရယ်စရာပဲ။ ဧကရာဇ်က ဘယ်လိုလုပ် သဘောတူနိုင်တာလဲ”

ဆူးဟွေးကျုံးက သက်ပြင်းချသည်။ “ဧကရာဇ်ကတော့ မနှစ်သက်တာ သေချာပါတယ်။ တော်ဝင်အမိန့်က နန်းတော်က မထွက်ခင်မှာပဲ ပြန်ရုပ်သိမ်းခံရတယ်။ ဧကရီမယ်တော်ကြီးက ကျစ်နင်းနန်းဆောင်မှာ တစ်ညလုံး ငိုခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီကိစ္စ ပေါ်ပေါက်လာတော့ နန်းတွင်းက အမတ်ကြီးများက စာတင်ကြတယ်။ ဧကရာဇ်ဟာ သဘောထား ကြီးမြတ်တာကို၊ ဧကရီမယ်တော်ကြီးရဲ့ ဝမ်းနည်းမှုကို ဘယ်လိုလုပ် လက်ပိုက် ကြည့်နေနိုင်မှာလဲတဲ့။ နန်းလျာ အဖြစ်မှ ဖျက်သိမ်းခံရသူဟာ ဘယ်တော့မှ မြို့တော်ကို ဝင်ခွင့်မရတော့တာက လူမှုရေး ဘေးဒုက္ခပဲ။ တော်ဝင် မြေးနှစ်ဦးကို ခေါ်ယူပြီး အဘွားကို အဖော်ပြုစေတာက လူ့သဘာဝပါပဲလို့ ပြောကြတယ်”

သူသည် မေဝမ့်ရှူးကို စောင်းငဲ့ကြည့်သည်။ “ယဉ်ကျေးမှုဝန်ကြီး၊ ယဲ့ချန်းကော် အမတ်ကြီးက ဦးဆောင်ပြီး လက်မှတ်ထိုးကာ စာတင်ခဲ့တယ်။ ဧကရာဇ်က ကြည့်ပြီး ဘာမှ မပြောဘူး။ နောက်တစ်နေ့မှာပဲ သခင်ငယ်လေးနှစ်ဦးကို မြို့တော်ကို ခေါ်ယူဖို့ အမိန့် ချမှတ်လိုက်တယ်”

မေဝမ့်ရှူးသည် လက်မြှောက်၍ မျက်ခုံးကို ပွတ်သပ်သည်။

18 02

“ဆရာက ကျွန်တော့်ကို မပြောခဲ့ဘူး”

“ယဲ့အမတ်ကြီး ဘယ်လို စဉ်းစားတယ်ဆိုတာ ကျွန်တော်မျိုး မသိဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် တော်ဝင်အမိန့် ရောက်သွားတော့ တော်ဝင်ဥယျာဉ် နန်းတော်ဘက်က ပျော်ရွှင်လို့ ရူးမတတ်ပဲ။ အမိန့်ချပြီး နောက်တစ်နေ့မှာပဲ သခင်ငယ်လေးနှစ်ဦးကို ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် ပို့လိုက်ကြတယ်။ ဟူး…၊ အဲဒီကတည်းက ဧကရီမယ်တော်ကြီးရဲ့ ဘေးမှာ နေလာတာ၊ ပြန်ဖို့ဆိုတာကို တစ်ခါမှ မပြောတော့ဘူး”

မေဝမ့်ရှူးသည် ခေါင်းညိတ်သည်။ နားလည်သွားသည်။

နှစ်ဦးသား တိတ်ဆိတ်စွာ ဆက်လက်၍ နန်းတော်တံခါးဆီသို့ လျှောက်သွားကြသည်။

ဆူးဟွေးကျုံးသည် သူမ၏ ခြေထောက်ကို လမ်းတစ်လျှောက်လုံး စိုက်ကြည့်ရင်း စိုးရိမ်တကြီး စဉ်းစားနေသည်။ “မေပညာရှင်အမတ်မင်းရဲ့ ခြေထောက် ဒဏ်ရာ ရသွားပုံရတယ်”

“ကျောက်ပြားစရဲ့ အစွန်းနဲ့ ခြစ်မိတာ၊ အရေပြား နည်းနည်း ပေါက်သွားတာပါ” မေဝမ့်ရှူးသည် ဒဏ်ရာကို ဖုံးထားသော လက်ကို ဖယ်လိုက်သည်။ “ပုံမှန် လမ်းလျှောက်လို့ရတယ်။ ကိစ္စ မရှိဘူး”

ဆူးဟွေးကျုံးက ဆိုသည်။ “သိပ်မနာဘူး ဆိုပေမဲ့လည်း ကိစ္စက ကြီးလေးပါတယ်။ ဒီနေ့ ဖြစ်ခဲ့တာကို ဧကရာဇ်ကို ပြောရမယ်”

မေဝမ့်ရှူးသည် တည်ငြိမ်စွာ ပြောသည်။ “ဧကရာဇ်ဆီကို အစီရင်ခံစရာ မလိုပါဘူး။ ကျွန်တော်တို့ ကိုယ်တိုင် ဖြေရှင်းပါမယ်”

“ကျွန်တော်တို့ ကိုယ်တိုင် ဖြေရှင်းမယ်။ ဘယ်လို ဖြေရှင်းမှာလဲ။ ခုနက သခင်ငယ်လေးနှစ်ဦး ပါးစပ်က အဘွားတော် ဆိုတဲ့ စကားလုံးပဲ ပြောနေတာ။ ကျွန်တော်မျိုး တော်တော်လေး လန့်သွားတယ်...”

“ဒီစကား သုံးလုံးကို နောက်ထပ် ဘယ်တော့မှ မပြောပါနဲ့တော့” မေဝမ့်ရှူးသည် ချက်ချင်း တားမြစ်သည်။ “ကျစ်နင်းနန်းဆောင်က ပါဝင်နေလို့သာ ဧကရာဇ်ရှေ့ကို မရောက်ဖို့ လိုအပ်တာ။ ဧကရာဇ်ရဲ့ နာမည်ကို မပျက်စီးစေချင်ဘူး”

ဆူးဟွေးကျုံး စကားပြောရန် ပါးစပ်ဖွင့်လိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ သူမသည် လက်ဝှေ့ယမ်း၍ အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောသည်။

“ဒီနေ့ကိစ္စမှာ ပိုကောင်းတဲ့ ဖြေရှင်းနည်း ရှိတယ်။ ဆူးကုန်းကုန်းက ကိစ္စကို နှိမ်နှင်းပေးပြီး နောက်ဆက်တွဲကို ကျွန်တော်မျိုး ကိုယ်တိုင် ကိုင်တွယ်ပါမယ်”

နှစ်ဦးသား နန်းတော်တံခါးတွင် နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် မေဝမ့်ရှူးသည် ခြေထောက်နာကျင်မှုကို သည်းခံကာ ပုံမှန်အတိုင်း ရွှေတံတားကို ဖြတ်၍ မြင်းရထားဖြင့် အိမ်သို့ ပြန်လာသည်။

ပေါင်တွင် ကျောက်ပြားစဖြင့် ခြစ်မိသော ဒဏ်ရာသည် အစတွင် ပူစပ်စပ် နာကျင်ရုံသာ ဖြစ်ပြီး သိပ်တော့ မခံစားရပေ။

သို့သော် အနားယူလိုက်သောအခါ နာကျင်မှုက ပိုမို ပြင်းထန်လာသည်။

အိမ်တံခါးမှ ပင်မအိမ်ဆောင်သို့ လျှောက်သော လမ်းတစ်လျှောက်တွင် လျှောက်နေရင်း သွေးစများက ပိုးဘောင်းဘီ အထပ်များစွာကို ဖောက်ထွက်ကာ ဒူးခေါင်းအထက်မှ စိမ့်ထွက်လာသည်။ ချန်ပေါ်သည် ချက်ချင်း မြင်လိုက်ရသဖြင့် အလွန်ထိတ်လန့်ပြီး ရင်းနှီးသော သမားတော်ရှင်၏အိမ်မှ လူခေါ်ရန် အလျင်အမြန် စေခိုင်းသည်။

18 03

မေဝမ့်ရှူးသည် လူများကို တားမြစ်လိုက်သည်။

ကလေးငယ်၏ အားမှာ မကြီးလှသဖြင့် ကျောက်တုံးကြီး ပစ်ပေါက်နိုင်ခြင်း မရှိပေ။ ဘယ်နေရာကနေ ကျောက်ပြားစ တစ်ခုကို ကောက်လာသည် မသိသော်လည်း ကံမကောင်းစွာဖြင့် ကျောက်ပြား၏ ချွန်ထက်သော အစွန်းသည် ပေါင်ကို အလွန်ရှည်လျားသော ဒဏ်ရာ ဖြစ်အောင် ခြစ်မိခဲ့သည်။ သူမသည် ဘာမှ မဖြစ်သလို လမ်းအရှည်ကြီး လျှောက်ခဲ့သဖြင့် ဒဏ်ရာသည် ဆွဲဆန့်ခံရကာ သွေးမရပ် ဖြစ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ယန်ရန်သည် ဆေးရေ တစ်အိုးလုံးကို ပင်မအိမ်ဆောင်တွင် ရေချိုးရန် ပြင်ဆင်ပေးပြီး ဒဏ်ရာကို သန့်စင်ရန်လည်း အဆင်ပြေစေသည်။

“ဒီတစ်နေ့ပြီး တစ်နေ့ ဘာပြဿနာတွေလဲ” ယန်ရန်သည် ဒဏ်ရာကို ပတ်တီးစည်းပေးရင်း ဒေါသထွက်သဖြင့် မျက်လုံးထောင့်များပင် နီရဲနေသည်။

“ဧကရာဇ်ရဲ့ မျက်နှာရှေ့က နန်းတော်တွင်းမှာတောင် လူတစ်ယောက်က ကျောက်ခဲနဲ့ အပစ်ခံရပြီး ဒဏ်ရာရနိုင်တယ်ဆိုတာ မယုံနိုင်စရာပဲ။ ပုံပြင်တွေထဲမှာတောင် ဒီလောက် ထူးဆန်းတဲ့ အဖြစ်အပျက် မပါဘူး”

မေဝမ့်ရှူးသည် သစ်သားစည်အစွန်းတွင် မှီနေပြီး မအောင့်နိုင်ဘဲ ရယ်လိုက်သည်။ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် သေးငယ်သော ပါးချိုင့်ကို ပြသည်။

“ပုံပြင်က ဘာလဲ။ အစိုးရ အလုပ်ကို ဝင်ရောက်မှ သိလိမ့်မယ်။ မယုံနိုင်စရာတွေက အများကြီးပဲ။ အိမ်သိမ်းခံရတာ၊ ရောင်းစားခံရတာ၊ အနောက်မြို့တော် ဈေးမှာ ခေါင်းဖြတ်ခံရတာ၊ ဘယ်သူက ရာထူးကြီး အမတ် မဟုတ်တာလဲ။ အနောက်မြို့တော် ဈေးမှာ ကွပ်မျက်ခံရမဲ့ လူဦးရေ အရမ်းများနေတဲ့အခါ သာမန် အရာရှိငယ်တွေဆိုရင် ဓားခုတ်ခံရဖို့တောင် အလှည့် မရဘူး။ ရာထူးတက်ပြီးမှ အတွေ့အကြုံနဲ့ တန်းစီရသေးတယ်”

ယန်ရန်၏ မျက်လုံးထောင့်တွင် ယိမ်းယိုင်နေသော မျက်ရည်တစ်စက် ရှိနေသော်လည်း ရယ်မောသံကြောင့် ရယ်ရခက်၊ ငိုရခက် ဖြစ်သွားပြီး လက်ဖြင့် တစ်ချက် ရိုက်လိုက်သည်။

“အမတ်မင်း လျှောက်မပြောပါနဲ့၊ အလေးအနက် ပြောနေတာ”

သူမသည် ဒဏ်ရာကို သေချာ သန့်စင်ပြီး ပတ်တီးစည်းပြီးနောက် မေဝမ့်ရှူးကို အင်္ကျီဝတ်၍ ကုတင်ပေါ် လှဲစေသည်။

“ခြေထောက် မသက်သာဘူး။ ဒီနေ့ စောစော နားပါတော့”

မေဝမ့်ရှူးသည် ပြတင်းပေါက်ပြင်မှ လင်းနေသော ကောင်းကင်ကို ကြည့်သည်။ “မနားသေးပါဘူး။ လွတ်နေတဲ့ အစီရင်ခံစာ ပုံစံကို ယူလာပေးပါ။ ကလောင်နဲ့ မင်လည်း ယူလာပေးပါ”

ယန်ရန်သည် အံ့ဩစွာ မေးသည်။ “အလုပ်ပြီးလို့ ပြန်လာတာ၊ မြို့တော်ကို ရောက်တာ နှစ်ရက်ပဲ ရှိသေးတယ်။ အစီရင်ခံစာ တင်တော့မလို့လား”

“အရမ်းအရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စမို့ မတင်လို့ မဖြစ်ဘူး”

ဒီနေ့ နေရောင်က အလွန် ကောင်းမွန်သဖြင့် အခန်းထဲတွင် လင်းလင်းချင်းချင်း ဖြစ်နေသည်။

မေဝမ့်ရှူးသည် ခြံဝင်းအတွင်းမှ စောင်းငိုက်ကျလာသော တောက်ပသည့် နေရောင်ကို အမှီပြုကာ ကုတင်ဘေးတွင် မှီနေရင်း ဖြောင့်တန်း စတုရန်းပုံစံ စာလုံးများဖြင့် အစီရင်ခံစာကို ရေးသားသည်။

18 04

ကလေးငယ်များမှာ အသိဉာဏ် မရှိပေ။ ကလေးများကို လှုံ့ဆော်၍ အမှား လုပ်မိအောင် လုပ်ခဲ့သော သူတို့နောက်က လူကြီးများကိုသာ အပြစ်ပေးရန် လိုအပ်သည်။

သို့သော် တော်ဝင် မြေးနှစ်ဦးကို မြို့တော်တွင် ဆက်လက် နေထိုင်ခွင့်ပြုရန် လုံးဝ မသင့်တော်ပေ။

မိုင်ပေါင်း တစ်ထောင်ရှည်သော ဆည်သည် ပုရွက်ဆိတ် အပေါက်တစ်ခုကြောင့် ပြိုကျနိုင်သည်။

ယခင်ဘဝတွင် သူမ၏ နောက်ဆုံး နှစ်များ၌ စည်ပင်သော အခြေအနေသည် တဖြည်းဖြည်း ယိုယွင်းလာသည်ကို မျက်ဝါးထင်ထင် မြင်ခဲ့ရသည်။

တစ်ဖက်တွင် အာဏာရှင်သည် ရက်စက်သော အမတ်များကို အသုံးပြု၍ အမတ်များကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ရာ နန်းတွင်း၌ လူတိုင်း ကြောက်ရွံ့နေကြသည်။

နောက်တစ်ဖက်တွင် အာဏာရှင်သည် သားသမီး မရှိခြင်းကြောင့် ယခင် နန်းလျာဟောင်း၏ ကလေးငယ်နှစ်ဦးကို ဧကရီမယ်တော်ကြီးဘေးတွင် ကြီးပြင်းစေခဲ့ရာ တော်ဝင် မြေးအဖြစ် သတ်မှတ်သင့် မသင့်၊ ထီးနန်း ဆက်ခံရန် အရည်အချင်း ရှိမရှိက ကြာရှည်သော ထီးနန်း ဆက်ခံသူ အငြင်းပွားမှုကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။

နန်းတွင်း အမတ်များသည် နှစ်ဖက်ကွဲ၍ အပြန်အလှန် စွပ်စွဲခဲ့ကြပြီး နောက်ဆုံးတွင် တစ်နိုင်ငံလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားသော ပြည်တွင်း ပဋိပက္ခကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။

မေဝမ့်ရှူးသည် လွတ်နေသော အစီရင်ခံစာကို စိုက်ကြည့်ရင်း တော်ဝင် မြေးငယ်၏ ပါးစပ်မှ ထွက်လာသော အဘွားတော်၊ သူ့ကို ရိုက်သတ် ဟူသော စကားလုံးများကို ပြန်သတိရသည်။

ထို့ပြင် မျိုးရိုးနာမည် မေဖြစ်တဲ့ သစ္စာဖောက် အမတ်ကြီး ဟူသော စကားကိုလည်း သတိရသည်။

သူမသည် မအောင့်နိုင်ဘဲ ပြုံးလိုက်သည်။

ဧကရီမယ်တော်ကြီး၏ ရှုထောင့်မှ ကြည့်လျှင် သူမ၏ လုပ်ရပ်များသည် သစ္စာဖောက် အမတ်ကြီးနှင့် တူနေသည်မှာ သေချာသည်။

ကြည့်ပါဦး၊ သူမသည် ဒီသစ္စာဖောက်အမတ် မြို့တော်ကို ပြန်ရောက်တာနဲ့ အကြံပေးစာ တင်သွင်းပြီး ဧကရာဇ်ကို လှည့်စားကာ ဧကရီမယ်တော်ကြီး ခက်ခက်ခဲခဲ ခေါ်ယူထားသော မြေးနှစ်ဦးကို မိုင်ငါးဆယ် အကွာရှိ တော်ဝင် ဥယျာဉ် နန်းတော်သို့ ပြန်ပို့ခိုင်းဦးမည်။

ဧကရီမယ်တော်ကြီးသည် ကျစ်နင်းနန်းဆောင်တွင် ထပ်မံ ငိုရဦးမည်။ သူမကို စိတ်မကောင်း ဖြစ်ရသည်။

မေဝမ့်ရှူးသည် ကလောင်ကို မင်ဆွတ်၍ အစီရင်ခံစာကို ဆက်ရေးသည်။

ဧကရီမယ်တော်ကြီးဆိုသော ပုဂ္ဂိုလ်ကို သူမသည် အလွန်နက်နက်နဲနဲ နားလည်သည်။ အဆင်ပြေနေသည်နှင့် ပို၍ အဆင်ပြေချင်လာမည်။

နန်းလျာဟောင်းသည် သူမ၏ အသည်းနှလုံး ဖြစ်သည်။ ပထမအဆင့်မှာ မြေးများကို နန်းတော်ထဲတွင် ခေါ်ယူပြုစုသည်။ နောက်တစ်ဆင့်တွင် သူမသည် နည်းလမ်းပေါင်းစုံ သုံး၍ နန်းလျာဟောင်းကို ထုတ်ခေါ်ကာ မိခင်နှင့် သား ပြန်လည် ဆုံဆည်းစေရန် ကြိုးစားမည်။

++++++