အခန်း ၁၉
Vol. 2 Ch. 19
19 01
အခန်း 19
လောကတွင် နှစ်ဖက်လုံး အဆင်ပြေသော ကောင်းမွန်သည့် ကိစ္စ မရှိပေ။
ဧကရီမယ်တော်ကြီးကို စိတ်မနာအောင် လုပ်လျှင် ဧကရာဇ်ကို စိတ်မကောင်း ဖြစ်စေရမည်။
နှိုင်းယှဉ် ကြည့်သောအခါ ဧကရီမယ်တော်ကြီးကိုသာ စိတ်မကောင်း ဖြစ်စေ လိုက်ပါတော့မည်။
မေဝမ့်ရှူးသည် တစ်ထိုင်တည်း အစီရင်ခံစာကို ရေးပြီးနောက် ဖျန်းကနဲ ကလောင်ကို လွှတ်ချကာ ကုတင်ပေါ် လဲချလိုက်သည်။
“မနက်ဖြန် လူတစ်ဦးကို အစီရင်ခံစာ သွားပို့ခိုင်းပါ။ ပြီးတော့ နန်းတော်ရှိ အလုပ်ခန်းကို ခွင့်တောင်းခိုင်းပါ။ ကျွန်တော် နေမကောင်းလို့ မကြာခင် ဧကရာဇ်ရှေ့မှာ အလုပ် မလုပ်နိုင်ဘူးလို့ ပြောပါ”
“နေမကောင်းဘူး” ယန်ရန်သည် အံ့ဩစွာ မေးသည်။ “ခြေထောက် ဒဏ်ရာရလို့ လှုပ်ရှားရတာ မသက်သာလို့ မဟုတ်ဘူးလား”
“ဘယ်သူက ခြေထောက် ဒဏ်ရာရတယ်လို့ ပြောလို့လဲ” မေဝမ့်ရှူးသည် စောင်ကို ဆွဲယူပြီး ခြေထောက်ကို ဖုံးလိုက်ကာ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြန်ပြောသည်။ “ခွင့်တောင်းရတဲ့ အကြောင်းရင်းက မြို့တော်ရဲ့ ရာသီဥတုက အရမ်း အေးလွန်းလို့ အအေးမိပြီး မကျန်းမာလို့ လဲနေရတာ”
ယန်ရန်သည် နေရာတွင် မလှုပ်မယှက် ရပ်နေသည်။ “နန်းတော်က သမားတော်ကို ရောဂါ စစ်ဆေးဖို့ စေလွှတ်ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ”
“အော်၊ ဟုတ်သားပဲ” မေဝမ့်ရှူးက မှာကြားသည်။ “သမားတော်ရှင် အသစ်ပို့လိုက်တဲ့ ဆေး ရှိတယ်။ လစဉ် သောက်နေကျ ဆေးကို နောက်ထပ် တစ်ခွက် ပြန်ပြုတ်ခိုင်းပါ။ အဲဒီဆေးက အေးတယ်။ တစ်လအတွင်းမှာ သုံးခွက် ဆက်တိုက် သောက်လိုက်ရင် ဒီည ဖျားလိမ့်မယ်”
“...” ယန်ရန်သည် ဒေါသဖြင့် အသက်ဝိညာဉ် ထက်ဝက် ပျက်သုဉ်းသွားသဖြင့် တံခါးကို ဆောင့်ပိတ်ကာ ထွက်သွားသည်။
နောက်တစ်နေ့တွင် မေပညာရှင်အမတ်မင်းသည် တကယ်ပင် အဖျား နည်းနည်းတက်လာပြီး လေနှင့် ဆီးနှင်းကို မခံနိုင်သဖြင့် အအေးမိ၍ နေမကောင်း ဖြစ်နေသည်။
သူမ၏ အစီရင်ခံစာသည်လည်း ချောချောမွေ့မွေ့ တင်သွင်းခံရသည်။
ခေါင်းစဉ်မှာ “တော်ဝင်မြေးများကို နှင်ထုတ်ရန်စာ” ဖြစ်ပြီး နန်းတွင်း၌ ကြီးမားသော လှုပ်ခတ်မှုကို ဖန်တီးခဲ့သည်။
သူမ၏ ဤအစီရင်ခံစာသည် ဧကရာဇ်အား တော်ဝင် တူတော်နှစ်ဦးကို နှင်ထုတ်ရန် တောင်းဆိုခြင်းဖြင့် တော်ဝင်အာဏာကို မိဘကို ရိုသေခြင်း ရှေ့တွင် လုံးလုံးလျားလျား နေရာချခဲ့သည်။ မိဘကို ရိုသေခြင်းကို ထောက်ခံသော နန်းတွင်း အမတ်ကြီးများကို မျက်နှာရိုက်လိုက်သလို ဖြစ်သည်။
နေမကောင်း ဖြစ်နေသော မေအမတ်မင်းသည် အိပ်ရာမှ ထရန် မလွယ်ကူသည့် အကြောင်းပြချက်ဖြင့် တံခါးပိတ်၍ ဧည့်သည်အတွေ့မခံပေ။ နန်းတွင်းတွင် ပြင်းထန်စွာ ဝေဖန်တိုက်ခိုက်နေသော်လည်း အိမ်တွင် တိတ်တဆိတ် လက်ဖက်ရည် သောက်၊ စာရေး၊ တူရိယာ တီးကာ စစ်တုရင် နည်းဗျူဟာများ လေ့လာနေသည်။
19 02
နေမကောင်း ဖြစ်ပြီး တတိယနေ့တွင် နန်းတော်မှ သတင်း ရောက်လာသည်။
ဧကရာဇ်သည် အကြံပေးစာကို လက်ခံပြီး သခင်ငယ်လေးနှစ်ဦးကို မြို့တော်မှ နှင်ထုတ်ရန် စေလွှတ်လိုက်သည်။
အစောင့်တပ် ရထားတန်း အကြီးစားကြီးသည် နန်းတော်မှ ချီးမြှင့်သော ရှားပါး ရတနာများအပြင် ငိုယိုနေသော တော်ဝင်မြေးနှစ်ဦးကို တင်ဆောင်ကာ အရှေ့မြောက် တော်ဝင်ဥယျာဉ် နန်းတော်ဘက်သို့ တည့်တည့် မောင်းနှင်သွားသည်။
“မွေးစားအဖေက ပြောတယ်၊ မေပညာရှင်အမတ်မင်း ရောဂါမပျောက်သေးရင် နောက်ထပ် ရက်အနည်းငယ် အနားယူသင့်တယ်တဲ့” ရှောင်ဟုန်ပေါင်သည် သူ၏ မွေးစားအဖေ ဆူးကုန်းကုန်း ကိုယ်စား မေပညာရှင်အမတ်မင်း အိမ်သို့ ကိုယ်တိုင် လာရောက် သတင်းပို့သည်။
“သခင်ငယ်လေးနှစ်ဦး ကိစ္စနဲ့ပတ်သက်ပြီး ကျစ်နင်းနန်းဆောင်ဘက်က ပြဿနာ ဆက်ရှာနေတယ်။ အချိန်နည်းနည်း ကြာလို့ ဆူပူတာတွေ ငြိမ်သွားရင်၊ နန်းတော်ထဲ တိတ်ဆိတ်သွားရင်မှ မေပညာရှင်အမတ်မင်း ပြန်လာရင်လည်း မနှောင်းသေးပါဘူး”
“ကျွန်တော် ဒီမှာအလျင်စလို မဟုတ်ပါဘူး” မေဝမ့်ရှူးသည် ရှေးဟောင်း စစ်တုရင် စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ကိုင်မြှောက်၍ အချိန်အတော်ကြာ လေ့လာပြီးနောက် အေးဆေးစွာ အနက်ရောင် တုံးတစ်တုံးကို ချလိုက်သည်။
“ရိုးရိုးသားသား ပြောရရင် ဒီလို တံခါးပိတ်ပြီး သက်သောင့်သက်သာ ရှိတဲ့ နေ့ရက်ကောင်းမျိုးကို နှစ်သစ်ကူးပြီးမှပဲ ဆက်လက် ဖြတ်သန်းချင်တယ်”
ရှောင်ဟုန်ပေါင်သည် ကျယ်လောင်စွာ ရယ်ပြီး နှုတ်ဆက် ထွက်ခွာသွားသည်။ ခြေလှမ်း အနည်းငယ် လျှောက်သွားပြီးနောက် သတိပေးစကား တစ်ခွန်း ပြောသည်။
“ဧကရာဇ် အသစ် ရာထူးတိုးပေးလိုက်တဲ့ ကျိုးရွှမ်းယွိ၊ ကျိုးအမတ်ကို မေပညာရှင်အမတ်မင်း တွေ့ရင် သတိထားပါ။ ဒီလူက ထူးဆန်းတယ်။ ကျွန်တော်မျိုး ခုနက နန်းတော်လမ်းမှာ မျက်နှာချင်းဆိုင် တွေ့လာတာ။ သူ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေက ကျွန်တော့်ကို အအေးဓာတ် ထွက်အောင် စိုက်ကြည့်နေတယ်”
မေဝမ့်ရှူးသည် ခေါင်းညိတ်၍ လက်ခံသည်။ “သတိထားပါ့မယ်”
ရှောင်ဟုန်ပေါင်သည် နောက်ထပ် စကားပြောသင့် မပြောသင့် တွန့်ဆုတ်နေသည်။ မျက်လုံးသည် မျက်နှာချင်းဆိုင်မှ ကြီးမားသော ဝတ်ရုံစဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသော ခြေထောက်ကို ဝေ့ကြည့်သည်။ “မေပညာရှင်အမတ်မင်းရဲ့ ခြေထောက်က... ဒီရက်ပိုင်း မကောင်းဘူး မဟုတ်လား”
မေဝမ့်ရှူးသည် လက်ထဲမှ စစ်တုရင်တုံး ချနေသော လုပ်ရပ် ရပ်သွားပြီး မျက်လုံးမြှောက်၍ ကြည့်သည်။
“မင်း ဘယ်လိုလုပ် သိတာလဲ”
ရှောင်ဟုန်ပေါင်သည် နှာခေါင်းကို ပွတ်သပ်သည်။ “ကျွန်တော်မျိုး ဘယ်လိုသိတယ်ဆိုတာ အရေးမကြီးပါဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော်မျိုး သိနေပြီဆိုတော့ နန်းတော်ထဲမှာ ကျွန်တော်မျိုး တစ်ယောက်တည်း သိတာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သေချာပါတယ်။ သတိထားပါ”
မေဝမ့်ရှူးသည် ခဏတာ စဉ်းစားသည်။ “တော်သေးတယ်။ ရက်အနည်းငယ် နားလိုက်တာ တော်တော်လေး သက်သာသွားပါပြီ။ မနက်ဖြန် အလုပ်ပြန်ဝင်တော့မယ်။ ဖြည်းဖြည်း လျှောက်ရင် ဘယ်သူမှ မသိအောင် ဖုံးကွယ်နိုင်မယ်။ ဒါဆိုရင် ဒီကိစ္စ ပြီးဆုံးသွားပါပြီ”
19 03
ရှောင်ဟုန်ပေါင်သည် သဘောတူသည်။ “ဖုံးကွယ်နိုင်ရင်တော့ အကောင်းဆုံးပါပဲ”
ထိုညနေခင်းတွင် မေဝမ့်ရှူး ရေချိုးပြီး အိပ်ရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် တံခါးအပြင်ဘက်မှ အလွန်လျင်မြန်၍ ထိတ်လန့်နေသော ခြေသံများ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။
ချန်ပေါ်သည် အပြင်ဘက်ခြံမှ ကြီးကြပ်သူ အချို့နှင့်အတူ မောဟိုက်စွာ ပင်မအိမ်ဆောင်ထဲသို့ ပြေးဝင်လာသည်။
“အမတ်မင်း ဘယ်မှာလဲ။ မြန်မြန်၊ ထပါတော့”
ချန်ပေါ်သည် မောဟိုက်စွာဖြင့် တံခါးကို ခေါက်သည်။ “ဧကရာဇ် အဝတ်အစား မလဲဘဲ ကိုယ်တိုင် ရောဂါ လာရောက် မေးမြန်းနေပြီ”
“...ဘာလဲ”
မေဝမ့်ရှူးသည် နားကြားမှားသည်ဟု ထင်မှတ်ပြီး အလျင်အမြန် အင်္ကျီဝတ်၍ ထလိုက်သည်။ ဆံပင်ဖျားရှိ ရေများပင် မခြောက်သေး။ ထိုအချိန်တွင် ပင်မအိမ်ဆောင်၏ တံခါးသည် ဖွင့်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။
အစောင့်တပ် ဒါဇင်ပေါင်းများစွာသည် မီးရှူးမီးတိုင်များကို ကိုင်စွဲလျက် တန်းစီ ဝင်လာပြီး ခြံဝင်းပတ်လည်တွင် အပြည့် နေရာယူလိုက်သည်။
မေဝမ့်ရှူးသည် အလျင်အမြန် ထွက်ကြိုသောအခါ လော့ရှင်းယွမ်သည် ဆောင်းဦး နှင်းခဲ၏ အအေးဓာတ်ကို သယ်ဆောင်ကာ ခြံတံခါးအပြင်မှ လှမ်းဝင်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
သူမ ခွင့်တောင်းကတည်းက ဤသည်မှာ သုံးလေးရက်အတွင်း ဧကရာဇ်နှင့် အမတ် ပထမဆုံး တွေ့ဆုံခြင်း ဖြစ်သည်။
ဤမျှ အကွာအဝေးတွင် နေပြီး ကောင်းကင်သည်လည်း မှောင်မည်းနေသဖြင့် ဧကရာဇ်၏ မျက်နှာသွင်ပြင်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်ရပေ။ သို့သော် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မပြောနိုင်သော ဖိအားနှင့် အေးစက်မှုကို ခံစားရသည်။ ထိုမှောင်မည်းသော အကြည့်သည် သူမကို ထိုးဖောက်လာသည်။
မေဝမ့်ရှူးသည် ယန်ရန်ကို ခေါ်၍ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ရှေ့တိုးကာ ခစားရန် ဒူးထောက်လိုက်သည်။
“ဧကရာဇ် ကြွရောက်လာတာကို မသိလိုက်ရပါဘူး။ အလျင်စလို ထွက်ကြိုပါတယ်...”
“သူ့ကို ထူလိုက်” လော့ရှင်းယွမ်က အမိန့်ပေးသည်။
နန်းတော်ရှေ့ အစောင့်တပ်နှစ်ဦး ရောက်လာပြီး တစ်ဝက် ခစားနေသော မေဝမ့်ရှူးကို ထူမလိုက်သည်။
ထိုအေးစက်သော အကြည့်သည် သူမ၏ ခြေထောက်ပေါ်တွင် ပတ်လည် လှည့်ကြည့်သည်။ လော့ရှင်းယွမ်သည် လက်နောက်ပစ်၍ ခဏတာ စစ်ဆေးပြီး နှုတ်ခမ်းကို အနည်းငယ် ကွေးလိုက်သည်။
“မေပညာရှင်အမတ်မင်းဟာ စည်းကမ်းကို လိုက်နာသူပါပဲ။ ကျောက်တုံးနဲ့ ခြေထောက်ကို ထိခိုက်မိတာတောင်မှ ခစားနိုင်သေးတယ်။ ကျန်း လေးစားမိပါတယ်”
“...”
မေဝမ့်ရှူးသည် အစောင့်တပ်နှစ်ဦး၏ အကူအညီဖြင့် ထရပ်ပြီး ခိုင်မာစွာ ရပ်နေသည်။
ငုံ့ထားသော မျက်ခွံကို မကာ ဘေးရှိ ယန်ရန်နှင့် အကြည့်ချင်း လျင်မြန်စွာ ဖလှယ်လိုက်သည်။
******