အခန်း ၂၀

20 01

အခန်း 20

ယွမ်ဟော်ဧကရာဇ်သည် လူအများရှေ့တွင် အမြဲတစေ တည်ကြည်ငြိမ်သက်ပြီး လူပုံအလယ်တွင် ဒေါသထွက်ခဲသူ ဖြစ်သည်။

လူအများရှေ့ စကားဖြင့် ဆုံးမစကားအချို့ ပြောကြားလိုက်သည်ဆိုလျှင်ပင် ပုံမှန်မဟုတ်သော မကျေနပ်မှုကို ပြသလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။

သို့သော် ယနေ့ကဲ့သို့ လူအများရှေ့တွင် ဝန်ခံလိုဟန် မပြဘဲ၊ အတွင်း၌မူ မိုးသားများ တလိပ်လိပ် ထူထပ်နေသည့် ပုံစံမျိုးဖြင့် ပြောင်လှောင်သရော်စကား ဆိုလိုက်ခြင်းမျိုးမှာမူ…

မေဝမ့်ရှူးသည် ဧကရာဇ်မင်းမြတ်မှာ ယခုအခိုက်အတန့်၌ ဒေါသထွက်လုနီးပါး အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်ကြောင်း တစ်ချက်တည်း သိလိုက်သည်။

သူမ ခြေထောက်ဒဏ်ရာကို ဖုံးကွယ်ထားခြင်းမှာ မည်သည့်နေရာတွင် အမှားအယွင်းရှိခဲ့၍ ဧကရာဇ်မင်းမြတ် မည်မျှသိရှိနေသည်ကို မသိပေ။

အုတ်ခဲ ဟူသော အသေးစိတ် အချက်အထိ သိနေခြင်းကြောင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် ငြင်းဆိုခြင်းသည် ကောင်းသော အကြံမဟုတ်သည်မှာ သေချာသည်။

အလျင်စလို ရှင်းပြပါက စကားလုံးများအကြားတွင် ပိုမိုကြီးမားသော လိုအပ်ချက်များ ပေါ်လာနိုင်ပြီး... နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် လျှပ်စီးလက်၍ မိုးခြိမ်းသကဲ့သို့ ဒေါသအမျက် ချလိုက်တော့မည်ကို စိုးရိမ်ရသည်။

သူမ အကြိမ်ကြိမ်စဉ်းစားပြီးနောက် တည်ငြိမ်စွာ ရှင်းပြလိုက်သည်မှာ ရိုက်နှက်ခံရတာ မဟုတ်ပါဘူး၊ နည်းနည်းပါးပါး ခြစ်ရာရုံပါပဲ ဟူ၍ ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် အင်္ကျီလက်စကို ယပ်၍ နေရာတွင် ရပ်နေပြီး ဘာမှ ဆက်မပြောတော့ပေ။

လော့ရှင်းယွမ်သည် ခပ်ဖွဖွ ရယ်လိုက်ပြီး ဆိုသည်။ “ဒီစကား ဖြစ်သွားပြန်ပြီလား။ ကျန်းက ဘယ်ကနေ သိတယ်ဆိုတာကို မမေးတော့ဘူးလား”

သူသည် လက်ဖျားမှ အစီရင်ခံစာများ အချို့ကို ထုတ်ယူကာ မေဝမ့်ရှူးရှေ့သို့ ပစ်ချလိုက်သည်။

“နန်းတော်ထဲမှာ လူတစ်ယောက်က ကျောက်တုံး၊ အုတ်ခဲတွေနဲ့ ရိုက်နှက်ခံရတာတောင် ဘာမှမဖြစ်သလို၊ တည်ငြိမ်အေးဆေးစွာ နေနိုင်တဲ့ မေပညာရှိရဲ့ စိတ်ထိန်းနိုင်မှု အတတ်ပညာဟာ သာမန်လူတွေ မမီနိုင်လောက်အောင်ပါပဲ။ ဖွင့်ပြီး ဖတ်လိုက်ပါ။ မင်း နန်းတော်မတက်ဘဲ ရှောင်နေခဲ့တဲ့ ဒီရက် အနည်းငယ်အတွင်းမှာ မင်းကို စွပ်စွဲတဲ့ အစီရင်ခံစာတွေက ငါ့စားပွဲပေါ်မှာ ပုံနေပြီ”

နန်းတော်အစောင့်သည် ထိုထူထဲသော အစီရင်ခံစာများကို ကောက်ယူကာ ရှေ့သို့ ဆက်သလိုက်ရာ မေဝမ့်ရှူးသည် အစီရင်ခံစာကို ဖွင့်၍ အလျင်အမြန် ဖတ်ရှုလိုက်သည်။

နောက်တစ်အုပ်ကို လှန်ကြည့်ပြီး အနည်းငယ် ဖတ်ပြီးနောက် အံ့အားသင့်သွားပြီး လက်မှတ်ကို လျင်မြန်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။

လက်မှတ်တွေသာ မတူရင်၊ အတွင်းမှာ ရေးထားတဲ့ အကြောင်းအရာတွေကို ကြည့်မယ်ဆိုရင် ဆဲဆိုတဲ့ လေသံအပါအဝင် ရေးသားဟန်ကပါ အတူတူမို့ လူတစ်ယောက်တည်း ရေးတာလားလို့တောင် သံသယဝင်စရာ ဖြစ်သည်။

သူမ၏ ခြေထောက်ဒဏ်ရာ ရရှိမှုနှင့် မင်းမျိုးမင်းနွယ် မင်းသားနှစ်ဦးကို နှင်ထုတ်ရန် သူမ တင်သွင်းခဲ့သော အစီရင်ခံစာတို့ကို အကြောင်းအကျိုး မခွဲခြားဘဲ ရောထွေး ဆက်စပ်ထားသည်။

မေပညာရှိသည် နန်းတော်အတွင်း မင်းသားငယ်နှစ်ပါး၏ ရိုက်နှက်မှုကို ခံရသောကြောင့် အာဃာတစိတ်ဖြင့် နှလုံးသွင်းကာ မင်းမျိုးမင်းနွယ် မြေးတော်နှစ်ပါးကို မြို့တော်မှ နှင်ထုတ်ရန် တင်ပြခဲ့သည်ဟု တင်းမာစွာ စွပ်စွဲထားသည်။

20 02

ရုံးတော်အရာရှိတစ်ဦး အနေဖြင့် အနည်းငယ်မျှသော အာဃာတကိုပင် ချက်ချင်း လက်စားချေလိုစိတ်ရှိပြီး စိတ်ဓာတ် ကျဉ်းမြောင်းကာ အသုံးမကျကြောင်း စသည်ဖြင့် စွပ်စွဲထားသည်။

“ဒီအမတ်က မင်းသားငယ်နှစ်ပါးကို နှင်ထုတ်ဖို့ တင်ပြတာဟာ ပုဂ္ဂိုလ်ရေး မကျေနပ်ချက်ကြောင့် မဟုတ်ပါဘူး” မေဝမ့်ရှူးသည် စွပ်စွဲချက် အစီရင်ခံစာ အချို့ကို စုစည်းကာ ဘေးရှိ နန်းတော်အစောင့်ထံ နှစ်ဖက်စလုံးဖြင့် ပေးလိုက်သည်။

“မင်းသားငယ်နှစ်ပါးဟာ အခုထိ ငယ်ရွယ်နေသေးတဲ့အတွက် နန်းတော်ဆောင်သို့ ပြန်ပို့ဖို့ လွယ်ကူပါတယ်။ အသက်အရွယ် နည်းနည်းရလာပြီး မြို့တော်မှာ ဆက်နေမယ်ဆိုရင် စာပေသင်ကြားဖို့၊ ဆရာတင်ဖို့၊ နန်းတော်ပေးအပ်ဖို့၊ ဘွဲ့နာမည်ပေးဖို့ စသည်ဖြင့် တစ်ဆင့်ပြီးတစ်ဆင့် မြို့တော်မှာ အခြေစိုက်လာပြီး အမြစ်တွယ် သွားပါလိမ့်မယ်။ နောက်ဆုံးမှာတော့ ဘေးထွက်ဆိုးကျိုး ဖြစ်လာနိုင်ပါတယ်။ ဧကရာဇ် နားလည်တော်မူပါလိမ့်မယ်”

လော့ရှင်းယွမ်၏ မျက်နှာအမူအရာ အနည်းငယ် ပြေလျော့သွားကာ ခေါင်းညိတ်ပြီး ဆိုသည်။ “မင်းရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကို ကျန်း နားလည်တယ်။ မင်းရဲ့ အစီရင်ခံစာဟာ ကျန်းရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်နဲ့ အလွန်ကို ကိုက်ညီပါတယ်”

“ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ဆီက ဒီစကားကို ရရှိခြင်းကြောင့် ဒီအမတ်အနေနဲ့ ရုံးတော်မှာ အပြစ်တင်ခံရတာတောင် တန်ပါတယ်” မေဝမ့်ရှူး၏ တင်းမာနေသော စိတ်နှလုံးသည် ချက်ချင်း ပြေလျော့သွားပြီး သူ့လေသံသည်လည်း ပြေပြစ်လာကာ ရယ်မောဟန်အချို့ ပါလာသည်။

“အရှင်မင်းကြီးကို မလျှို့ဝှက်ရဲပါဘူး၊ ဒီအမတ်ရဲ့ ကိုယ်ပူတဲ့ ရောဂါလက္ခဏာဟာ ခုနစ်ပုံရှစ်ပုံလောက် သက်သာနေပါပြီ။ ခြေထောက်က အရေပြားဒဏ်ရာလည်း မကြာခင် ပျောက်ကင်းတော့မှာပါ။ ဒါပေမဲ့ မကြာသေးခင်ကမှ အမတ်က အစီရင်ခံစာ တင်ထားတာမို့ အပြင်ထွက်ရင် အပြစ်တင်ခံရမှာ ကြောက်လို့ အိမ်ထဲမှာပဲ ပုန်းနေတာပါ။ အရှင်မင်းကြီး ကိုယ်တိုင် လာရောက် စစ်ဆေးတာကို ဒီအမတ်အနေနဲ့ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်ရှက်ရွံ့မိပါတယ်။ မနက်ဖြန်မနက်ကျရင် အမတ်ဟာ ဖျားနာခွင့်ကို ပယ်ဖျက်ပြီး ပြန်လည် တာဝန်ထမ်းဆောင်ပါ့မယ်”

လော့ရှင်းယွမ်သည် သူမကို စူးစူးစိုက်စိုက် ကြည့်နေသည်။

မေဝမ့်ရှူး၏အသံသည် တဖြည်းဖြည်း နိမ့်ကျသွားပြီး နောက်ဆုံးစကားလုံးများကို လည်ချောင်းထဲတွင် မြိုချကာ ပါးစပ်ကို ပိတ်လိုက်သည်။

“ဆက်မပြောတော့ဘူးလား။ ဒါဆို ကျန်းပြောမယ်။ မေပညာရှိဟာ အမြဲတစေ ကိစ္စကြီးကို သေးငယ်အောင်၊ ကိစ္စသေးကို ပျောက်ကွယ်သွားအောင် လုပ်ဆောင်တတ်သူပါ။ ဂုဏ်သရေရှိတဲ့ ရုံးတော်အရာရှိတစ်ဦးဟာ နန်းတော်အတွင်း၊ ကျန်းရဲ့ အနီးနားမှာ လူတစ်ဦးရဲ့ တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံရပြီး ဒဏ်ရာရခဲ့တယ်။ တခြားသူဆိုရင် ငါ့ရှေ့မှာ ငိုယိုပြီး အမှုစစ်ဆေးဖို့ တောင်းဆိုမှာ။ မေပညာရှိဆီ ရောက်လာတော့... ဟွန်း၊ မပြောပလောက်တဲ့ ကိစ္စလေး ဖြစ်သွားပြီး ခွင့်တောင်းတဲ့ အကြောင်းရင်းကလည်း ဖျားနာခွင့်ပဲ ဖြစ်တယ်။ ကျန်းဟာ နောက်ဆုံးမှ ကြားသိရသူ ဖြစ်နေခဲ့တာပဲ”

လော့ရှင်းယွမ်သည် ခေါင်းလှည့်ကာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ “ရှင်ယီနင်၊ သွားစစ်ဆေးလိုက်။ သူ့ခြေထောက်က အပေါ်ယံအရေပြား ဒဏ်ရာဆိုတာ ဘယ်လိုရှိလဲဆိုတာကို”

မေဝမ့်ရှူးသည် လူအများ၏ အကြည့် လမ်းကြောင်းအတိုင်း လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ယခင်က ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ဘေးတွင် အမြဲရှိတတ်သော ဆူးဟွေ့းကျုံး မပါဝင်ဘဲ ယနေ့တွင် ဧကရာဇ်မင်းမြတ်၏ နောက်တွင် ရပ်နေသူမှာ ကျိုးရွှမ်းယွိ ဖြစ်နေသည်ကို သတိပြုမိသွားသည်။

သူမ တိတ်တဆိတ် အံ့အားသင့်သွားပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို စဉ်းစားမိသွားသည်။

20 03

ရှင်ယီနင်သည် ဆေးသေတ္တာကို ကျောပိုးကာ နန်းတော်အစောင့်များ၏ အနောက်ဆုံးတွင် သမ်းဝါးရင်း ရပ်နေသည်။ အမည်တပ် ခေါ်လိုက်မှ ထွက်လာပြီး မေဝမ့်ရှူးရှေ့တွင် ရပ်ကာ အနည်းငယ် ကြည့်ပြီး ဆိုသည်။ “မေပညာရှိ၊ အိမ်ထဲမှာ စစ်ဆေးရအောင်”

မေဝမ့်ရှူးသည် ပြောစရာမရှိသဖြင့် လူကို ခေါ်ဆောင်ကာ လိုက်သွားသည်။

နှစ်ယောက်သား အိမ်ရှေ့သို့ အနည်းငယ် လှမ်းလာချိန်တွင် ယန်ရန်သည် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် လူအုပ်ထဲမှ ထွက်လာပြီး ခေါ်လိုက်သည်။ “ခင်ပွန်း...”

မေဝမ့်ရှူးလည်း အနည်းငယ် မသက်မသာ ဖြစ်သွားပြီး လှည့်ကြည့်ကာ “ယန်ရန်၊ မင်း ငါနဲ့အတူ…”

စကားပြောနေစဉ် ဘေးဘက်မျက်လုံးထောင့်မှ ခြံဝင်းအလယ်တွင် လက်ပိုက်၍ ရပ်နေသော လော့ရှင်းယွမ်ကို မတော်တဆ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ဧကရာဇ်၏ ထိုအခိုက်အတန့် အမူအရာကို သတိပြုမိပြီး အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်သွားသဖြင့် ကျန်နေသေးသော စကားတစ်ဝက်မှာ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။

လော့ရှင်းယွမ်သည် မတ်မတ်ရပ်လျက် ယန်ရန်ကို အေးစက်သော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေသည်။

သူ ယန်ရန်ကို ကြည့်သည့် မျက်လုံးများသည် သူ့ရှေ့တွင် ရပ်နေသူသည် နုပျိုလှပသော အရာရှိကတော်တစ်ဦး မဟုတ်ဘဲ၊ မြောင်းပုပ်ထဲက အလင်းရောင်မရသော အညစ်အကြေး တစ်ခုကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ပြီး၊ လုံးဝ ထင်ရှားသော၊ အလွန်အမင်း ရွံရှာမုန်းတီးသော အမူအရာကို ချက်ချင်း ပြသလိုက်သည်။

မေဝမ့်ရှူး၏ စိတ်ထဲတွင် လေးလံသွားပြီး ယန်ရန်ကို ချက်ချင်း တားလိုက်သည်။

“ညဉ့်နက်နေပြီ၊ နံဘေးဆောင်ကို ပြန်ပြီး အနားယူလိုက်ပါ” သူမ အသံတိုးတိုးဖြင့် မှာကြားလိုက်သည်။ “ဒီည ထပ်မထွက်လာပါနဲ့တော့”

ယန်ရန်သည် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် နောက်သို့ ဆုတ်ခွာသွားသည်။

ရှင်ယီနင်သည် ဆေးသေတ္တာကို ချကာ အိမ်ရှေ့ခန်းနှင့် အတွင်းခန်းရှိ ဆီမီးခွက်အားလုံးကို ထွန်းညှိပြီး တံခါးကို ပိတ်လိုက်သည်။

“လဲလိုက်ပါ၊ မေပညာရှိ။ ဘောင်းဘီအောက်နားကို လိပ်တင်ပြီး ခင်ဗျားရဲ့ ခြေထောက်ဒဏ်ရာကို ကြည့်ပါရစေ” သူ သက်ပြင်းချကာ ဆိုသည်။ “ဒီနေ့ တစ်နေ့လုံး ဒီလို ဒုက္ခပေးနေတာ။ လူကို အေးအေးချမ်းချမ်း အိပ်ခွင့်ပေးနိုင်ပါတော့မလား”

နှစ်ပေါင်းများစွာ သိကျွမ်းခဲ့သော ဤသူငယ်ချင်းအပေါ် မေဝမ့်ရှူး၏ စိတ်ထဲတွင် အမြဲတစေ တောင်းပန်လိုစိတ် ရှိနေသည်။

သူမသည် ပြတင်းပေါက်ဘေးရှိ ထိုင်ခုံငယ်ပေါ်တွင် ထိုင်ကာ ဘောင်းဘီအောက်နားကို အထက်သို့ တစ်ပတ်ပြီးတစ်ပတ် လှန်တင်လိုက်သည်။

“တကယ်တော့ အရေပြားဒဏ်ရာလေးပဲ ရှိတာပါ၊ အိမ်မှာ ပတ်တီးစည်းပြီးသားပါ။ နည်းနည်း တင်းနေတယ်”

သူမသည် ဘောင်းဘီကို ဒူးဆစ်ပေါ်အထိ အားစိုက်၍ လှန်တင်သော်လည်း ဆောင်းဦးနှင့် ဆောင်းရာသီဖြစ်၍ အဝတ်အစား ထူထဲသည်။ ပေါင်ပေါ်ရှိ ခြစ်ရာဒဏ်ရာကလည်း ရှည်လျားပြီး ယန်ရန်ကလည်း ထူထဲသော ပတ်တီးဖြင့် အပေါ်မှအောက်သို့ အလွှာများစွာ သေသေချာချာ စည်းထားသည်။ ဘောင်းဘီကို အချိန်အတော်ကြာ လှန်တင်သော်လည်း အမွေးပါသော ကျဉ်းမြောင်းသည့် ဘောင်းဘီအောက်နားသည် ဒူးဆစ်တွင် အလွန်တင်းနေသဖြင့် လုံးဝ လှန်မတက်နိုင်ပေ။

20 04

သူမသည် ခေါင်းမော့ကာ ရှင်ယီနင်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး ဆိုသည်။ “ဒီလိုဆိုရင်...” ပုံမှန်လုပ်ရိုးလုပ်စဉ်အတိုင်း ပြီးသွားပြီလို့ သတ်မှတ်လိုက်ဖို့ သူသည် စိတ်ထဲ၌ ထိုအတိုင်း ရည်ရွယ်ပြီး မေးလိုက်သည်။ “ကိုယ်ပူတာကရော ဘာဖြစ်တာလဲ။ တကယ် ဖျားနာပြီး လဲကျတာလား”

မေဝမ့်ရှူးသည် မထင်မရှား လေသံဖြင့် ဆိုသည်။ “လစဉ် ပုံမှန်သောက်နေကျ ဆေးကို နည်းနည်း ပိုသောက်လိုက်မိလို့ပါ”

နှစ်ယောက်သား စကားပြောနေစဉ် တံခါးဝမှ ကျွီဟူသော အသံဖြင့် အပြင်မှ ရုတ်တရက် တွန်းဖွင့်ခံလိုက်ရသည်။

လော့ရှင်းယွမ်သည် ညဉ့်နက်၏ အအေးဒဏ်နှင့်အတူ အခန်းထဲသို့ ဝင်လာသည်။

မျက်လုံးနက်နက်များသည် အခန်းကို တစ်ပတ်ဝဲကြည့်ပြီး ပြတင်းပေါက်ဘေးရှိ ထိုင်ခုံငယ်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသော သူ၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ ကျရောက်လာသည်။

“ဒီလောက်ကြာနေတာတောင် ဘောင်းဘီအောက်နားက တစ်ဝက်ပဲ လှန်ထားနိုင်သေးတယ်” သူ ပြုံးလိုက်ပြီး ဆိုသည်။ “အမတ်နှစ်ယောက် ညသန်းခေါင် အိမ်တွင်းရေး စကားပြောနေကြတာလား”

ရှင်ယီနင်နှင့် မေဝမ့်ရှူး နှစ်ဦးစလုံး တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။ ရှင်ယီနင် အလျင်အမြန် ထရပ်ပြီး ဆိုသည်။ “အမတ်ငယ် စစ်ဆေးနေပါတယ်၊ အရှင်မင်းကြီး ခဏစောင့်ပါ”

ဆူးဟွေ့းကျုံးနှင့် ရှောင်ဟုန်ပေါင်တို့သည် ဒီည လိုက်မလာကြဘဲ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ကို လုပ်ကျွေးပြုစုရန် ကျိုးရွှမ်းယွိ တစ်ဦးသာ ပါလာခဲ့သည်။ သူသည် စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် ဟိုမှဒီမှ လှုပ်ရှားကာ အခန်းထဲတွင် ရှိနေသော သစ်ဝါးလက်ရာဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ကုလားထိုင်တစ်လုံးကို ယူလာပြီး ထိုင်ခုံငယ်၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ချထားလိုက်သည်။

လော့ရှင်းယွမ်သည် ထူထဲသော အင်္ကျီအောက်နားကို မ၍ ထိုကုလားထိုင်ပေါ်တွင် တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် ထိုင်လိုက်ပြီး အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ “ထွက်သွား”

ကျိုးရွှမ်းယွိ အနည်းငယ် ကြောင်သွားသော်လည်း ချက်ချင်း တုံ့ပြန်နိုင်ခဲ့ပြီး ဆိုသည်။ “မှန်လှပါ”

ခေါင်းငုံ့ကာ နောက်ပြန်ဆုတ်၍ သစ်သားတံခါးကို ပြန်ပိတ်လိုက်သည်။

လော့ရှင်းယွမ်၏ အကြည့်သည် ပိတ်ထားသော သစ်သားတံခါးမှ ပြန်ရုပ်သိမ်းလာပြီး မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ ထိုင်ခုံငယ်ပေါ်သို့ ကျရောက်လာသည်။

“လူကို သေချာလဲခိုင်း၊ ဘောင်းဘီကို လှန်တင်၊ ဒဏ်ရာကို ဖော်ပြ။ ကျန်း ဒီမှာ စောင့်ကြည့်နေမယ်”

မေဝမ့်ရှူးသည် ကျဉ်းမြောင်းထူထဲသော ဘောင်းဘီကို ဆွဲကိုင်ကာ ရှင်ယီနင်ကို အကူအညီတောင်းသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

နှစ်ယောက်သား အတူတကွ အားစိုက်ဆွဲကြသော်လည်း ဘောင်းဘီအောက်နားကို လှန်တင်၍မရဘဲ ဒူးဆစ်အောက်တွင် သေသေချာချာ စည်းထားသော ပတ်တီးအချို့ကိုသာ မြင်ရသည်။

20 05

ယွမ်ဟော်ဧကရာဇ်၏ အကြည့်သည် ဒူးဆစ်ပေါ်တွင် လေးလံစွာ ကျရောက်နေသည်။

“တကယ်တော့ ဒူးဆစ်ကို ဒဏ်ရာမရပါဘူး”

ခြေသလုံးတစ်လျှောက်လုံး ဖြူဖွေးစွာ ပေါ်နေပြီး အအေးဒဏ်ကြောင့် ကြက်သီးမွေးညှင်းများပင် ထနေသည်။ ဤသို့ အဝတ်အစား မသပ်မရပ်ဖြင့် ဧကရာဇ်၏ မျက်လုံးများရှေ့တွင် ရှိနေရသည်မှာ မေဝမ့်ရှူး၏ နားရွက်ဖျားများ နီရဲလာပြီး ထိုင်ခုံငယ်၏ အတွင်းဘက်သို့ ကိုယ်ကို စောင်း၍ အသံတိုးတိုးဖြင့် ရှင်းပြလိုက်သည်။

“ဇနီးဖြစ်သူက စိုးရိမ်လွန်ပြီး ထူထပ်လွန်းအောင် စည်းထားတာပါ။ ဒီအမတ်က ဆောင်းဦးနဲ့ ဆောင်းရာသီမှာ အအေးကြောက်လို့ အဝတ်အစား ထူထူ ဝတ်ထားတယ်။ အတွင်းဘောင်းဘီက ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ ကပ်နေလို့ ဒဏ်ရာကို ဖော်ပြဖို့ ခက်ခဲနေပါတယ်... အရှင်မင်းကြီးရဲ့ ဂရုစိုက်မှုကို မစွမ်းဆောင်နိုင်တာအတွက် အမတ် ရှက်ရွံ့ဝမ်းနည်းမိပါတယ်”

လော့ရှင်းယွမ်၏ မျက်နှာတွင် အမူအရာမရှိဘဲ ခပ်ဖျော့ဖျော့ အင်းဟု ဆိုလိုက်သည်။

မေဝမ့်ရှူးသည် ဘောင်းဘီကို ပြန်ချကာ ထိုင်ခုံမှ ထရပ်ပြီး “အရှင်မင်းကြီး စိတ်ပူရတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ တကယ်တော့ မကြာခင် ပျောက်ကင်းတော့မဲ့ အသေးအဖွဲ အရေပြားဒဏ်ရာလေးပါ”

“အောက်ပိုင်း အဝတ်အစားကို ချွတ်လိုက်” လော့ရှင်းယွမ် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

ရှင်ယီနင်သည် မူလက ဆေးသေတ္တာကို ဖွင့်ရန် ထရပ်နေပြီး နန်းတော်တွင် အမြဲရှိနေသော အဖျားပျောက် အအေးမိပျောက်ဆေး အချို့ကို ထုတ်ယူရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လက်ထဲမှ ဆေးသေတ္တာအဖုံးသည် ဘုန်း ဟူသော ပြင်းထန်သော အသံဖြင့် မြည်သွားသည်။

မေဝမ့်ရှူး၏ ထရပ်ရန် လှုပ်ရှားမှုမှာ တစ်ဝက်တွင် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။

“...ဧကရာဇ်မင်း”

သူမ နားကြားမှားသည်ဟု သံသယရှိကာ မျက်နှာချင်းဆိုင်မှ သခင်ကို အံ့ဩစွာ ကြည့်လိုက်သည်။

လော့ရှင်းယွမ်သည် ထိုကုလားထိုင်ပေါ်တွင် တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် ထိုင်လျက်၊ မျက်နှာအမူအရာမှာ တည်ငြိမ်လွန်း၍ ခံစားချက်ကင်းမဲ့နေဟန် ရှိသည်။ “အောက်ပိုင်း အဝတ်အစားကို ချွတ်လိုက်၊ ဒဏ်ရာကို ဖော်ပြလိုက်။ ငါ ဒီမှာ စောင့်ကြည့်နေမယ်”

++++++