အခန်း ၂၁

21 01

အခန်း 21

တင်းကျပ်စွာ ပိတ်ထားသော အိမ်ရှေ့ခန်းအတွင်း၌ ဆီမီးတိုင်များသည် တလွှင့်လွှင့် တုန်ခါနေကာ၊ အခန်းထဲရှိ အရိပ်ရှည်ကြီး အချို့ကို ထင်ဟပ်နေစေသည်။

မေဝမ့်ရှူးသည် ဘောင်းဘီအောက်နားကို ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း မျက်နှာချင်းဆိုင်မှ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်၏ အမူအရာကို ကြည့်လိုက်သည်နှင့် ယနေ့ည အခက်အခဲကို အလွယ်တကူ ကျော်လွန်နိုင်မည် မဟုတ်ကြောင်း သိလိုက်သည်။

မြို့တော်တွင် ဆယ်နှစ်တာနေထိုင်ခဲ့စဉ်က ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးနှင့် တစ်ခါမျှ မကြုံခဲ့ဖူးပေ။

သူမသည် ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် ရှင်ယီနင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ရှင်ယီနင်လည်း စိတ်ပျက်အားငယ်နေပုံရပြီး စားပွဲဘေးတွင် ရပ်နေကာ ဆေးသေတ္တာကို ဟန်လုပ်ပြီး ကိုင်တွယ်နေသော်လည်း မျက်လုံးများက ဟိုမှဒီမှ လွင့်မျောနေသည်။

ခဏကြာပြီးနောက် သူ ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်ပြီး အတွင်းခန်းထဲသို့ အလျင်အမြန် ဝင်သွားကာ အရောင်ဖျော့ဖျော့ ပိုးထည်စောင်တစ်ထည်ကို ယူလာပြီး မေဝမ့်ရှူး၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ ထူထူထပ်ထပ် ပုံပေးလိုက်သည်။

“အရှင်မင်းကြီးက ဒဏ်ရာကို စစ်ဆေးချင်တာဟာ မှူးမတ်အပေါ် ယုံကြည်မှုနဲ့ ဂရုစိုက်မှုကို ပြသတာ ဖြစ်ပါတယ်။ မေပညာရှိ၊ မိန်းကလေး တစ်ယောက်လို မရှက်ပါနဲ့၊ ပွင့်လင်းပါ။ ခင်ဗျားတို့ စာရေးအမတ်တွေက မျက်နှာအရေပါးတယ်ဆိုတာ သိပါတယ်။ ဒါကြောင့် ဒီမှာ စောင်ယူပြီး အုပ်ထားလိုက်ပါ”

မေဝမ့်ရှူးသည် ပိုးထည်စောင်ကို တင်းကျပ်စွာ ပွေ့ဖက်လိုက်ပြီး နားရွက်နောက်ဘက်တွင် နီရဲသော အရောင်တစ်လွှာ ပျံ့နှံ့လာကာ အသံတိုးတိုးဖြင့် ဆိုသည်။ “ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”

ဒီည အခက်အခဲကို ကျော်လွန်နိုင်ဖို့သာဆိုရင် တခြား ဘာကိုမှ ဂရုမစိုက်တော့ပေ။

သူမသည် စောင်ဖြင့် ကိုယ်ခန္ဓာ၏ ထက်ဝက်ကျော်ကို ဖုံးအုပ်ကာ အောက်ပိုင်း အဝတ်အစားကို တိတ်တဆိတ် ချွတ်ချလိုက်သည်။

ထိုနေ့က မင်းသားငယ်နှစ်ပါးသည် အခြားသူများ၏ လှုံ့ဆော်မှုကြောင့် ကျောက်တုံးနှင့် အုတ်ခဲများဖြင့် ပစ်ပေါက်ခဲ့ရာတွင် ကလေးငယ်များ ဖြစ်သည့်အတွက် သူမ စိတ်ထဲ မထားခဲ့ပါ။

သို့သော် ယခုအခိုက်အတန့်တွင် သူမသည် ထိုကလေးငယ်က အဘယ်ကြောင့် ပေါင်ကိုမှ ထိခိုက်စေခဲ့ပါသနည်းဟု ပထမဆုံးအကြိမ် စိတ်ဆိုးနောင်တရမိသည်။

ခြေကျင်းဝတ်၊ ခြေသလုံး၊ လက်မောင်း စသည်တို့ဖြစ်ခဲ့လျှင်ပင် ယနေ့ညကဲ့သို့ ရှက်ရွံ့စရာ အခြေအနေမျိုးနှင့် ကြုံတွေ့ရမည် မဟုတ်ပေ။

ကိုယ်တစ်ဝက်အထက်ပိုင်းတွင် အဝတ်အစားများ သပ်သပ်ရပ်ရပ် ရှိနေသေးသော်လည်း အရောင်ဖျော့ စောင်ဖြင့် ကွယ်ထားသော ခါးအောက်ပိုင်းတွင်မူ အဝတ်အထည်များ လုံးဝ ချွတ်ပြီးသား ဖြစ်နေသည်။

သူမ၏ ပါးပြင်၊ နားရွက်နောက်ဘက်တို့သည် မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ နီရဲလာပြီး မျက်လုံးထောင့်များ၌ပင် နီရဲသော အရောင်အနည်းငယ် ပေါ်လာကာ ကျဉ်းသွယ်သော လက်ချောင်းများဖြင့် စောင်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားသည်။

ရှင်ယီနင်၏ ပွင့်လင်းပါဟူသော စကားမှာ သူမအား ကွယ်ဝှက်ပေးခြင်းအပြင် တိတ်တဆိတ် သတိပေးခြင်းလည်း ဖြစ်ပြီး စိတ်ထဲတွင် လေးလံစွာ တည်ရှိနေသည်။

21 02

သူမသည် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းကာ ဘာမှမဖြစ်သလို ဟန်ဆောင်၍ စောင်၏ ထောင့်တစ်နေရာကို မကာ ဒဏ်ရာရထားသော ညာဘက်ခြေထောက်ကို ထိုင်ခုံငယ်အပြင်သို့ ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။

ပိုးသားခြေအိတ် အဖြူများမှာ သေသေချာချာ ဝတ်ဆင်ထားဆဲဖြစ်ပြီး သေးသွယ်သော ခြေကျင်းဝတ်ကို လုံခြုံစွာ ဖုံးအုပ်ထားသော်လည်း ခြေကျင်းဝတ်အပေါ်ပိုင်းတွင်မူ ဖွေးဥတောက်ပြောင်သော ခြေသလုံးသည် လုံးဝ ဖော်ထုတ်ခံလိုက်ရကာ မတ်မတ်ထိုင်၍ စူးစိုက်ကြည့်နေသော အကြည့်တစ်စုံနှင့် တိုက်ရိုက် ရင်ဆိုင်လိုက်ရသည်။

မေဝမ့်ရှူးသည် တစ်ကိုယ်လုံး ပူလောင်နေသည်ဟု ခံစားရပြီး စိတ်ပျက်အားလျှော့စွာ လှဲချလိုက်ကာ စောင်ဖြင့် ခေါင်းနှင့် မျက်နှာကို ဖုံးအုပ်လိုက်သည်။

ပိုးထည်စောင်ကို ဆက်လက်၍ ဖြည်းဖြည်းချင်း လှန်လိုက်ရာ ဖွေးဥသော ပေါင်သား တစ်ပိုင်းသည် ဧကရာဇ်မင်းမြတ်၏ ရှေ့မှောက်တွင် ပေါ်လာသည်။

ဆီမီးရောင်အောက်တွင် နွေးထွေးသော ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ စိုပြေသော အရောင်ရှိသည်။

ချောမွေ့ဖြူဖွေးကာ ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ အရောင်ရှိသော ပေါင်ပေါ်တွင် ပတ်တီးဖြင့် ထူထဲစွာ စည်းထားပြီး ဒူးဆစ်နေရာသည် ပိုးရစ်သဏ္ဌာန် ဖြစ်နေသည်။

ဒါကြောင့် ဘောင်းဘီအောက်နားကို အစောပိုင်းက ဘယ်လိုမှ လှန်မရတာ ဖြစ်သည်။

ရှင်ယီနင်သည် အနီးသို့သွားကာ ပိုလျှံနေသော ကိုယ်ခန္ဓာ အစိတ်အပိုင်းများကို စောင်ဖြင့် လျင်မြန်စွာ ဖုံးအုပ်လိုက်ပြီး ဒူးဆစ်နေရာတွင် အလွှာလိုက် စည်းထားသော ပတ်တီးများကို ကျွမ်းကျင်စွာ ဖြည်ချကာ ပေါင်၏ အပြင်ဘက်ခြမ်းရှိ နီရဲသော ခြစ်ရာဒဏ်ရာကို ဖော်ထုတ်၍ ခဏတာ စစ်ဆေးလိုက်သည်။

“ခြစ်ရာက ပြတ်သွားတာ။ ဒဏ်ရာက မနက်ပေမဲ့ အတော်လေး ရှည်လျားတယ်။ ကံကောင်းစွာနဲ့ အချိန်မီ သန့်ရှင်းခဲ့လို့ ပိုးမဝင်ဘဲ မရောင်ရမ်းခဲ့ဘူး”

“အပြင်ပိုင်းက ပိတ်သွားပေမဲ့ အတွင်းပိုင်း ကြွက်သားတွေ ထိခိုက်တာကြောင့် နီးစပ်ရာကာလအတွင်း အများကြီး လမ်းမလျှောက်တာ အကောင်းဆုံးပါပဲ” သူက အကြံပေးသည်မှာ ထိုမျှသာ ဖြစ်သည်။

မေဝမ့်ရှူးသည် စောင်အောက်မှ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ရှင်ယီနင်သည် နန်းတော်မှ အကောင်းဆုံး ဒဏ်ရာလိမ်းဆေးများစွာကို ယူဆောင်လာခဲ့ပြီး မည်သည့်ဆေးကို သုံးလိုက်သည် မသိသော်လည်း ဒဏ်ရာပေါ် လိမ်းလိုက်သည့်အခါ အေးခဲနေသည်။

သင်းပျံ့သော အေးမြသည့်ရနံ့တစ်ခု နှာခေါင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်။

ဆေးနံ့သည် အိမ်ရှေ့ခန်းပိုင်ရှင် ပုံမှန်သုံးလေ့ရှိသော စန္ဒကူးအဖြူ ရနံ့နှင့် ရောနှော၍ အလွန်သင်းပျံ့သော ရနံ့အဖြစ် လွင့်ပျံသွားသည်။

နန်းတွင်းသမားတော်များ၏ ခေါင်းဆောင် ဖြစ်သည့် သမားတော်ရှင်သည် လက်များကို သတိထား၍ လျင်မြန်စွာ လုပ်ဆောင်ပြီး ယန်ရန် ဒဏ်ရာစည်းသည့် အရှိန်ထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမြန်သည်။ ပတ်တီးကို အလွှာလိုက် သေသေချာချာ စည်းနှောင်ကာ လှပသော အဖုတစ်ခုကို ထုံးချည်လိုက်သည်။

21 03

သူသည် ပိုးထည်စောင်ကို ဆွဲတင်ကာ အဝတ်မပါသော အစိတ်အပိုင်းအားလုံးကို ဖုံးအုပ်လိုက်ပြီး အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။ “ရပါပြီ။ မေပညာရှိ၊ အဝတ်အစား ပြင်ဆင်ပါ”

အိပ်ယာခင်းအောက်မှ အဝတ်အစား ဝတ်ဆင်သံများ တိတ်တဆိတ် ထွက်ပေါ်လာသည်။

ရှင်ယီနင်သည် ဘေးရှိ မျက်နှာသစ်ဇလားတွင် လက်ဆေးပြီးနောက် ပြန်လာ၍ မေးလိုက်သည်။ “မေပညာရှိရဲ့ ဒဏ်ရာကို စစ်ဆေးပြီးပါပြီ။ အရှင်မင်းကြီး၊ တခြား အမိန့်တော်များ ရှိပါသေးလား။ အရှင်မင်းကြီး။ အရှင်မင်းကြီး”

ထိုကုလားထိုင်ပေါ်တွင် မတ်မတ်ထိုင်နေသော လော့ရှင်းယွမ်သည် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ခါသွားပြီး နက်ရှိုင်းသော အိပ်ပျော်မှုမှ ရုတ်တရက် နိုးထလာသကဲ့သို့ အသံမာမာဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

“ဒဏ်ရာကို ဆေးလိမ်းပြီးပြီဆိုတော့... ပြန်ဆုတ်ကြတော့။ ရွှယ်ချင့် ကောင်းကောင်း အနားယူပါစေ”

“မှန်လှပါ” ရှင်ယီနင်က ပြန်ဖြေသော်လည်း မလှုပ်မယှက် ရပ်နေဆဲဖြစ်သည်။ သို့သော် လော့ရှင်းယွမ်သည် ကိုယ်တိုင် ရုတ်တရက် ထရပ်ပြီး ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် ထွက်သွားသည်။

အလွန်အမင်း အလျင်စလို ထွက်သွားသဖြင့် ကုလားထိုင်ကို ဝင်တိုက်မိကာ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ဆူညံသော ပွတ်တိုက်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ မေဝမ့်ရှူးသည် စောင်ထဲတွင် တိတ်တဆိတ် အဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်ပြီးနောက် စောင်ကို အနည်းငယ် ဆွဲချကာ ပါးစပ်နှင့် နှာခေါင်းကို ဖုံးအုပ်ထားဆဲဖြစ်ပြီး အနက်ရောင် ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ တောက်ပသော မျက်လုံးတစ်စုံသာ ပေါ်နေကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို သတိထား၍ ကြည့်လိုက်သည်။

ရှင်ယီနင်သည် ဆေးသေတ္တာကို ကျောပိုးကာ ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် မျက်စိထောင့်မှ မြင်လိုက်ရသဖြင့် ခေါင်းခါလိုက်သည်။

“သူ (ဧကရာဇ်) ထွက်သွားတာ ကြာပါပြီ။ ဒီည အခက်အခဲကို ကျော်လွန်သွားပြီလို့ သတ်မှတ်ပါတယ်။ စိတ်ချလက်ချ အိပ်နိုင်ပါပြီ၊ မေပညာရှိအမတ်” သူ သက်ပြင်းချကာ တံခါးဖွင့်၍ ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

“ဒီနေ့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်” မေဝမ့်ရှူးသည် ဖြူဖွေးသော နဖူးပြင်မှ ချွေးစေးများကို လက်ဖမိုးဖြင့် သုတ်လိုက်ပြီး ဆိုသည်။ “ဒီစောင်က တကယ်ကို အသုံးဝင်ခဲ့ပါတယ်”

ရှင်ယီနင်သည် နဖူးကို ပွတ်သပ်ပြီး ဆိုသည်။ “ကျေးဇူးမတင်ပါနဲ့။ ငါ မင်းကို ကူညီနေတာ မဟုတ်ဘူးလား။ ငါ့ကိုယ်ငါ ကူညီနေတာပါ”

နှစ်ယောက်သား တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ကြည့်ကာ အချိန်အတော်ကြာ စကားမပြောဖြစ်ကြပေ။

ရှင်ယီနင်သည် ဆေးသေတ္တာကို ချထားပြီး တံခါးအပေါက်မှ ခြံဝင်းအတွင်း လှုပ်ရှားမှုများကို ဂရုတစိုက် ကြည့်ရှုကာ တံခါးကို ပြန်ပိတ်ပြီး ထိုင်ခုံငယ်ဘေးသို့ ပြန်လာသည်။ “ခြံဝင်းထဲမှာ ဘယ်သူမှ မရှိတော့ဘူး”

“ဒီနေ့ ကံကောင်းလို့ ငါ့ကို ခေါ်လာတာ။ နောက်တစ်ခါ တခြား နန်းတွင်းသမားတော် အစားထိုးလာရင် ငါတို့ နှစ်ယောက်စလုံး ဒုက္ခရောက်မှာ” သူသည် ထိုင်ခုံငယ် မျက်နှာချင်းဆိုင်၊ လော့ရှင်းယွမ် အခုလေးတင် ထိုင်သွားခဲ့သော ထိုကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်ချလိုက်ပြီး တွေးလေ စိုးရိမ်လေ ဖြစ်သည်။

21 04

“မေပညာရှိ၊ ခင်ဗျား မြို့တော်မှာ ဘယ်လောက်ကြာကြာ နေဦးမှာလဲ။ ကျွန်တော်မျိုး စိုးရိမ်ပူပန်နေရတာ အချိန်ကာလတစ်ခုတော့ ရှိရမှာပေါ့။ ခင်ဗျား ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်က ထင်ရှားတဲ့ ခရမ်းရောင်အင်္ကျီကို စွန့်လွှတ်ဖို့ နှမြောရင်တောင် မြို့တော်ကနေ အပြင်ကို ထွက်သွားပါဦး။ ဝေးလံခေါင်သီတဲ့ ဒေသရဲ့ အုပ်ချုပ်သူ လုပ်တာက အခုအခြေအနေထက် ပိုကောင်းပါလိမ့်မယ်”

မေဝမ့်ရှူးသည် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ဆိုသည်။ “ဒီခရမ်းရောင်အင်္ကျီကို နှမြောတာ မဟုတ်ပါဘူး။ မြို့တော်မှာ ဒီလောက်ကြာအောင် ရုန်းကန်ခဲ့ရတာ၊ စိုးရိမ်ပူပန်ရတဲ့ နေ့ရက်တွေလည်း လုံလောက်ပါပြီ။ အကယ်၍ နုတ်ထွက်မယ်ဆိုရင် လုံးဝ နုတ်ထွက်တော့မှာပါ။ ဒါပေမဲ့... နုတ်ထွက်မယ်ဆိုရင်တောင် သေသေချာချာ စီစဉ်ဖို့ လိုပါတယ်။ မြို့တော်မှာ ရန်သူများစွာ ရှိပါတယ်။ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားလိုက်တာနဲ့ အရာရာကို ထိခိုက်စေနိုင်ပါတယ်။ နောက်ထပ် အချိန်အနည်းငယ် စီစဉ်ဖို့ လိုဦးမယ်”

ရှင်ယီနင်သည် ကြမ်းပြင်ပေါ်ရှိ ဆေးသေတ္တာကို ကောက်ယူရန် ခါးညွှတ်လိုက်ပြီး ဆိုသည်။ “မေပညာရှိ ဆက်ပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း စီစဉ်ပါ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ အသက်ကို မေပညာရှိ လက်ထဲမှာ ထားခဲ့ပါပြီ”

မေဝမ့်ရှူးသည် ရယ်မောချင်သလို ဖြစ်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။ “တော်ပြီ။ ငါ့ကို ဘယ်လိုမှ မကောင်းတဲ့ လူဆိုးကြီးတစ်ယောက်လို ပြောနေတာပဲ”

ရှင်ယီနင် တံခါးဖွင့်၍ ထွက်ခွာတော့မည့်အချိန်တွင် သူမသည် လက်ထဲရှိ စောင်ကို ပွေ့ဖက်ကာ ခဏတာ ငြိမ်သက်စွာ စဉ်းစားပြီးနောက် လေးနက်စွာ ကတိပေးလိုက်သည်။

“ခြောက်လ။ ခြောက်လအတွင်းမှာ၊ ငါ အတတ်နိုင်ဆုံး ကြိုးစားပြီး နုတ်ထွက်ကာ ကိုယ့်ဇာတိကို ပြန်မယ်။ မင်းကိုလည်း စိတ်အေးချမ်းသာစွာ နေခွင့် ပေးပါ့မယ်”

ရှင်ယီနင်၏ ခြေလှမ်းများ ရပ်တန့်သွားပြီး ချက်ချင်း လှည့်ကြည့်ကာ အမူအရာက ထူးဆန်းနေသည်။

“အမှန်အတိုင်း ပြောတာလား။ မြို့တော်က ကြီးမားတဲ့ အခွင့်အာဏာ၊ ဧကရာဇ်ရဲ့ ချစ်ခင်မှု၊ ရာထူးကြီးတွေနဲ့ လူတိုင်းရဲ့ လေးစားအားကျမှု၊ ဂုဏ်သိက္ခာရှိတဲ့ ကျော်ကြားမှု၊ ပြီးတော့ နှစ်စဉ် များပြားလှတဲ့ လစာ၊ နန်းတော်ထဲအထိ တိုက်ရိုက်သွားလို့ရတဲ့ ဧကရာဇ်က ပေးအပ်ထားတဲ့ အိမ်ကြီး... ဒါတွေ အားလုံးကို မင်း စွန့်ပစ်တော့မှာလား။ သေချာ စဉ်းစားပြီးပြီလား”

မေဝမ့်ရှူးသည် ပြုံးလိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် သေးငယ်သော သွားချိုင့်များ ပေါ်လာသည်။

“ပြောရမယ်ဆိုရင်၊ ဒါတွေအားလုံးက ကိုယ်နဲ့ မဆိုင်တဲ့ အရာတွေပဲလေ”

ရှင်ယီနင်သည် တံခါးအပေါက်ကို အသေအချာ တစ်ဖန် ကြည့်ရှုပြီး အပြင်ဘက် ခြံဝင်း၏ လှုပ်ရှားမှုများကို ခဏတာ စောင့်ကြည့်ပြီးနောက် ထိုင်ခုံငယ်ဘေးသို့ ပြန်လာသည်။

“ကိုယ်နဲ့ မဆိုင်တဲ့အရာတွေကိုတော့ စွန့်လွှတ်ဖို့ လွယ်ပေမဲ့၊ နန်းတော်ထဲက တစ်ယောက်ကိုရော”

သူသည် သံသယဖြင့် မေးသည်။ “ငါတို့ အရှင်မင်းကြီးက မင်းကို သူ့မျက်လုံးထဲက မျက်ဆံလို အလေးထားတာ။ နန်းတော်တစ်ခုလုံးမှာ မေပညာရှိရဲ့ ချစ်ခင်မှုကို ဘယ်သူမှ မယှဉ်နိုင်ဘူး။ လုံးဝ နုတ်ထွက်မယ်ဆိုတာ... ခြောက်လကြာရင် အရှင်မင်းကြီးကို စွန့်ပစ်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာလား”

21 05

“မင်းပြောတာက...” မေဝမ့်ရှူး၏ မျက်ခုံးလှလှလေးများ ရှုံ့မဲ့သွားသည်။ “ငါက မှူးမတ်တစ်ဦးပဲ၊ အရှင်မင်းကြီးကို ဘယ်လို စွန့်ပစ်နိုင်မလဲ။ ရုံးတော်က နှစ်စဉ် အရည်အချင်း ရှိသူတွေကို အများအပြား ခန့်အပ်တယ်။ ငါ့လို ဟန်လင်ပညာရှိ မရှိတော့ရင်လည်း တခြား ဟန်လင်ပညာရှိ ဒါဇင်နဲ့ချီပြီး နေရာယူဖို့ ဖြည့်တင်းလာမှာပဲ”

“မင်းရဲ့ ပြောဆိုပုံက ကောင်းတယ်၊ ဒါပေမဲ့ လက်တွေ့မှာ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ အရှင်မင်းကြီးကတော့...” ရှင်ယီနင်သည် ပြောရင်း ရပ်လိုက်ပြီး တံခါးအပြင်ဘက် လှုပ်ရှားမှုများကို စစ်ဆေးရန် တတိယအကြိမ် ထရပ်လိုက်ရာ မေဝမ့်ရှူးက ရယ်မောခြင်းကို မထိန်းနိုင်တော့ပေ။

“တော်ပြီ၊ မင်း သတိထားတာ ငါသိပါတယ်။ အခုဆိုရင် ဆီခိုးတဲ့ ကြွက်တစ်ကောင်လို ပိုပြီး သတိထားတတ်လာပြီ”

“နံရံမှာ နားတွေ ရှိတယ်လေ” ရှင်ယီနင်သည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို စစ်ဆေးနေဆဲဖြစ်သည်။ “ငါတို့ရဲ့ စကားတွေကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိသူတစ်ဦးက နားထောင်မိရင်၊ လာမဲ့ ဆောင်းဦးရာသီတောင် မရောက်ခင် ငါ့ကို အနောက်ဈေးမှာ ခေါင်းဖြတ်ခံရမှာပဲ”

“ဘာကို ကြောက်တာလဲ” မေဝမ့်ရှူးက ပြုံးစနောက်သည်။ “ငါလည်း မင်းနဲ့အတူ ရှိနေမှာပါ။ ငါတို့ နှစ်ယောက်လုံး အနောက်ဈေးကို ခေါင်းဖြတ်ခံရဖို့ ရောက်ရင် ငါ့ရာထူးက မင်းထက် မြင့်လို့ အရင် ဓားစာခံ ဖြစ်ရမှာ ငါပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်”

ရှင်ယီနင်သည် တံခါးဘေးတွင် ရပ်ကာ သူမကို စိုက်ကြည့်ရင်း အချိန်အတော်ကြာမှ စကားတစ်ခွန်း ထွက်လာသည်။

“အကယ်၍ ကိစ္စပေါ်သွားရင် ငါ့ကိုတော့ အနောက်ဈေးမှာ ခေါင်းဖြတ်မှာ သေချာတယ်။ မင်းကိုတော့ အဲဒီလို မဖြစ်နိုင်ဘူး”

“ဘယ်လိုပြောတာလဲ” မေဝမ့်ရှူးက အံ့ဩစွာ ပြန်မေးသည်။ “ကိစ္စပေါ်သွားရင် ငါက အဓိကတရားခံ၊ မင်းက အပေါင်းအပါပဲလေ။ အပေါင်းအပါကို မသတ်ဘဲ အဓိကတရားခံကို သတ်ရမဲ့ အကြောင်းရင်း မရှိဘူး။ မင်းပြောတာက အရှင်မင်းကြီးက ငါ့ကို ဘက်လိုက်လိမ့်မယ်လို့ ဆိုလိုတာလား”

“ဒီလို ဆိုလိုတာ မဟုတ်ပါဘူး...” ရှင်ယီနင်သည် စကားတစ်ဝက်ဖြင့် ရပ်လိုက်ပြီး ဆက်ပြောဖို့ကို ငြင်းဆန်နေသည်။

သူသည် ယွမ်ဟော်ဧကရာဇ် ထိုင်သွားခဲ့သော ထိုကုလားထိုင်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး အချိန်အတော်ကြာ စဉ်းစားပြီးနောက် မေဝမ့်ရှူး၏ မေးမြန်းသော အကြည့်ကို ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။

“ငါ မင်းကို စကားတစ်ခွန်းပဲ ပြောချင်တယ်။ နုတ်ထွက်ပြီး ဇာတိပြန်မဲ့ အစီအစဉ်ကို သေသေချာချာ စီစဉ်ပါ။ ခြောက်လကြာပြီးနောက် မင်း အကြောင်းပြချက် မရှိဘဲ နန်းတော်ထဲက တစ်ဦးကို စွန့်ပစ်မယ်ဆိုရင်... သူက မင်းကို မြို့တော်ကနေ အလွယ်တကူ ထွက်ခွာခွင့် ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး”

******