အခန်း ၂၂
Vol. 3 Ch. 22
22 01
အခန်း 22
ဧကရာဇ်မင်းမြတ်သည် ရောဂါမေးမြန်းရန် ရုပ်ဖျက်ပြီး ကြွလာခဲ့ရာ တစ်ဝက်ရောက်မှ အလျင်အမြန် ပြန်လည်ထွက်ခွာသွားသဖြင့် သမားတော်ရှင်ကို မေအိမ်၌ ထားခဲ့ရသည်။
သူမသည် ခြေထောက်ဒဏ်ရာကြောင့် အဝေးသို့ မသွားနိုင်သဖြင့် မီးပန်းအိမ်တစ်လုံးကို ကိုင်ကာ ခြံဝင်းအပြင်သို့ လူကို လိုက်ပို့သည်။
“ခုနက နန်းတော်အစောင့်တွေ တံခါးကို ဖျက်ဆီးဝင်ရောက်လာတဲ့ ပုံစံကို ကြည့်ရတာ ရောဂါမေးတာထက် အပြစ်ပေးဖို့ လာတာနဲ့ ပိုတူလို့ ကျွန်မ လန့်သွားတယ်။ ရှင် ဆေးသေတ္တာကို ကျောပိုးပြီး ထွက်လာမှပဲ ရောဂါမေးဖို့ တကယ် လာတာပါလား ဆိုပြီး စိတ်အေးသွားတယ်” မေဝမ့်ရှူးသည် ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်ရင်း ပြောသည်။
ရှင်ယီနင်သည် လက်ဝါးဖြန့်ကာ ဆိုသည်။ “အပြစ်ပေးဖို့တော့ မဟုတ်ပါဘူး၊ စိတ်ဆိုးတာတော့ အမှန်ပဲ။ မင်း ဘယ်လိုတွေးလဲတော့ မသိဘူး၊ နန်းတော်ထဲမှာ ဒဏ်ရာရတဲ့ ဒီလို ကိစ္စကြီးကိုတောင် ဖုံးကွယ်ထားလို့ အရှင်မင်းကြီး အတော်လေး စိတ်ဆိုးနေတာ”
“ကလေးငယ်လေးတွေ သောင်းကျန်းတာ လောက်ပါပဲ၊ ဘာကိစ္စကြီးလဲ။ မင်းသားငယ်နှစ်ပါးကို အရှေ့မြောက်နန်းတော်ဆောင်ကို ပြန်ပို့တာကသာ တကယ့် ကိစ္စကြီး”
မေဝမ့်ရှူးသည် ခြေထောက်ကို ငုံ့ကြည့်ပြီး စိတ်မချမ်းသာစွာဖြင့် ဆိုသည်။ “အရှင်မင်းကြီးက ကိစ္စကြီးကိုတောင် ပြီးအောင် လုပ်ပြီးပြီ၊ ဘာလို့ ကိစ္စသေးလေးကိုမှ စွဲလမ်းနေရတာလဲ”
“ခေါ်ဝေါ်နေကြ ကိစ္စကြီး၊ ကိစ္စသေး ဆိုတာကို ကျွန်တော်က သမားတော်မို့ ခွဲခြားလို့ မရဘူး” ရှင်ယီနင်က သက်ပြင်းချသည်။ “အရှင်မင်းကြီးက ဒေါသတွေ အပြည့်နဲ့ မေပညာရှိရဲ့ ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျအောင် လာရှာတယ်လို့ပဲ မြင်တယ်။ ခုနက အိမ်ရှေ့ခန်းမှာ ရုန်းရင်းခတ် ဖြစ်တာတွေနဲ့ စုဆောင်းထားတဲ့ ဒေါသတွေ အားလုံး ဖြေလျှော့ပြီးသွားပြီလို့ မျှော်လင့်ပါတယ်”
နှစ်ယောက်သား တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး ဧကရာဇ်မင်းမြတ်က ဟန်လင်ပညာရှိကို မျက်နှာချင်းဆိုင် အောက်ပိုင်း အဝတ်အစား ချွတ်ခိုင်းပြီး ဒဏ်ရာ စစ်ဆေးစေခြင်း ဟူသော ဒေါသဖြေဖျောက်နည်းကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း သတိရသွားသည်။ ထိုအကြောင်းအရာ ပြင်ပသို့ ပေါက်ကြားသွားပါက တကယ့် ကောင်းသော ဧကရာဇ်တစ်ပါးကဲ့သို့ မဖြစ်တော့ပေ။
မေဝမ့်ရှူး၏ နားရွက်နောက်ဘက်တွင် နီရဲသော အရောင်တစ်လွှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပေါ်လာပြီး စကားလမ်းကြောင်းကို လွှဲလိုက်သည်။ “ဒီကိစ္စ ပြီးသွားပြီ၊ ထပ်မပြောကြနဲ့တော့။ ဒါနဲ့၊ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်လလောက်က ရုတ်တရက် ဖျားနာပြီး ဆုံးပါးသွားတဲ့ လီရှန်ချန်း၊ ဂုဏ်သရေရှိ လီကုန်းကုန်းဟာ တကယ်တော့ ဘာရောဂါနဲ့ ဆုံးသွားတာလဲ။ သမားတော်တွေရဲ့ ခေါင်းဆောင်အနေနဲ့ မင်း သိမှာပါ”
ရှင်ယီနင်၏ တုံ့ပြန်မှုက မထင်မှတ်ထားပေ။
“လီကုန်းကုန်း ရုတ်တရက် ဖျားနာလို့ ဆုံးတယ်လို့ ဘယ်သူပြောတာလဲ။ သူ မဆုံးခင် တစ်ရက်အလိုက အကောင်းပကတိ ရှိတုန်းပဲ။ ကျွန်တော် သူ့ကို တွေ့တုန်း နှုတ်ဆက် လိုက်သေးတယ်။ နောက်တစ်နေ့မှာ ရုတ်တရက် ဆုံးသွားတယ်။ ကျွန်တော် တာဝန်ကျ နန်းတွင်းသမားတော်တွေထဲမှာ စုံစမ်းကြည့်တော့ ဘယ်သူ့ကိုမှ ဆေးကုသဖို့ ခေါ်တာ မရှိဘူး”
“...ဒါဆို ရုတ်တရက် ဖျားနာတာ မဟုတ်ဘူးပေါ့”
“ရုတ်တရက် ဖျားနာတာတော့ မဟုတ်တာ သေချာတယ်” ရှင်ယီနင်က ပြန်ပြောင်းပြောပြသည်။ “လီကုန်းကုန်း တစ်ညတည်းမှာပဲ ဆုံးသွားပြီး ဧကရာဇ်ရှေ့မှာ မှူးမတ်ချုပ်တစ်ဦး လျော့သွားပေမဲ့ နန်းတော်ထဲက ကိစ္စတွေကတော့ စနစ်တကျ ရှိနေဆဲပဲ။ ဆူးကုန်းကုန်းက နောက်တစ်နေ့မှာပဲ မှတ်တမ်းထိန်းချုပ်ရေး တာဝန်ကိုပါ ယူလိုက်တယ်။ လီကုန်းကုန်း ဘာဖြစ်ဖြစ် အရှင်မင်းကြီးရဲ့ သဘောတူညီချက် ရပြီးသား ဖြစ်မှာပါ”
22 02
မေဝမ့်ရှူးသည် စဉ်းစားဟန်ဖြင့် ဆိုသည်။ “လီကုန်းကုန်း ကိစ္စဖြစ်တုန်းက ကျွန်တော် မြို့တော်အပြင်ဘက် တာဝန်ထမ်းဆောင်နေတဲ့ အချိန်နဲ့ တိုက်ဆိုင်နေတာပဲ...”
“မင်း သတိမထားမိအောင်၊ အသနားခံစကား ပြောခွင့်မရအောင် အချိန်ကို တမင်ရွေးချယ်ခဲ့တာ”
မေဝမ့်ရှူးသည် ခေါင်းညိတ်ပြီး တိတ်ဆိတ်စွာ အနည်းငယ် လျှောက်သည်။
“လီကုန်းကုန်းဟာ မကြာသေးခင် နှစ်နှစ်အတွင်းမှာ အရှိန်အဝါ ကြီးမားလာခဲ့တာ။ မြို့တော်မှာ အိမ်ကြီးအသစ် ဝယ်ထားပြီး လှပတဲ့ အစေခံ၊ သန်မာတဲ့ ကျေးကျွန်တွေကို ထားတယ်။ ရုံးတော် အရာရှိတွေနဲ့လည်း အလွန်အမင်း အဆက်အသွယ် လုပ်ခဲ့တယ်။ လာဘ်ပေးလာဘ်ယူ ကောလာဟလတွေလည်း အများကြီး ကြားခဲ့ရတယ်”
ရှင်ယီနင်သည် သက်ပြင်းချသည်။ “သူက ဧကရာဇ်ရှေ့မှာ ရှစ်နှစ်ကြာ အလုပ်လုပ်ခဲ့တဲ့ အကြီးအကဲတစ်ဦးပဲလေ”
“သူ့လုပ်ပိုင်ခွင့်ကို ကျော်လွန်သွားတာပဲ” မေဝမ့်ရှူးသည် အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာ ဆိုသည်။ “အရှင်မင်းကြီးက နှစ်နှစ်ကြာ သည်းခံခဲ့ပေမဲ့ နောက်ဆုံးတော့ သည်းမခံတော့ဘူး”
မှောင်မိုက်သော ညကောင်းကင်အောက်တွင် နှစ်ယောက်သား မှိန်ဖျော့သော မီးရောင်ကို အားပြု၍ ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်ကြသည်။ ရှင်ယီနင်သည် တောက်ပနေသော ကြယ်များကို မော့ကြည့်ပြီး သက်ပြင်းချသံဖြင့် ပြောသည်။
“ရှစ်နှစ်ကြာတဲ့ အမှုထမ်းအိုကြီး။ ဒီလို အသံတိတ် ပျောက်ကွယ်သွားတာပဲ။ ကျွန်တော် မေပညာရှိနဲ့ သိတာ ရှစ်နှစ်တောင် မပြည့်သေးဘူး”
“ခုနစ်နှစ်” မေဝမ့်ရှူးသည် နှစ်များကို ရေတွက်သည်။ “ခုနစ်နှစ်အကြာ ဆောင်းရာသီတစ်ရက်မှာ ကျွန်တော် နန်းတော်မှာ အပြစ်ပေးခံရတယ်။ ညသန်းခေါင်ကျော် အချိန်မှာ သမားတော်ရှင် ဆေးသေတ္တာကို ကျောပိုးပြီး ကျွန်တော့်ကို လာကုသပေးခဲ့တယ်”
“အဲဒီလောက် ကြာသွားပြီလား” ရှင်ယီနင်သည်လည်း ရေတွက်သည်။
“အရှင်မင်းကြီး အခု အသက်နှစ်ဆယ် ပြည့်ပါပြီ။ ကျွန်တော် ဧကရာဇ်ရှေ့မှာ ခုနစ်နှစ်ကြာ အမှုထမ်းခဲ့တယ်။ မေပညာရှိကတော့ ဆူးကုန်းကုန်း ငယ်စဉ်ကတည်းက ဧကရာဇ်ကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ခဲ့သူကလွဲလို့ ကျန်တဲ့သူတွေထဲမှာ အစောဆုံး ဧကရာဇ်နောက်လိုက်ခဲ့သူ မဟုတ်လား”
“မှန်တယ်” မေဝမ့်ရှူး၏ မျက်နှာအမူအရာတွင် ခံစားချက် အချို့ ပိုလာသည်။ “ဆယ်နှစ်တည်းက ဧကရာဇ်နောက် လိုက်ခဲ့တာ။ အချိန်တွေက မြန်လိုက်တာ၊ ရုတ်တရက် ကုန်ဆုံးသွားပြီ”
နှစ်ယောက်သား ပန်းပွင့်ပုံစံ မုတ်တံခါးရှေ့သို့ ရောက်သောအခါ ရှင်ယီနင်သည် ခြေလှမ်းရပ်ကာ ပတ်ဝန်းကျင် ခြံဝင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။
“အချိန်တွေက မြန်လိုက်တာ၊ လူတွေလည်း ပြောင်းလဲသွားပြီ။ လောကဓံက ဘာလို့ ဒီလောက် မြန်မြန် ပြောင်းလဲနေရတာလဲ။ ဒီနှစ် ဒီအချိန်မှာ မင်းနဲ့ ကျွန်တော် ခြံဝင်းထဲ မီးပန်းအိမ်လေး ကိုင်ပြီး အေးအေးလူလူ လျှောက်နေကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ နောက်နှစ် ဒီအချိန်မှာ မင်းနဲ့ ကျွန်တော် ဒီလိုပဲ စိတ်အေးချမ်းသာစွာ နေနိုင်ပါဦးမလား မသိဘူး”
22 03
မေဝမ့်ရှူးသည် မီးပန်းအိမ်ကို ကမ်းပေးရင်း ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆိုသည်။ “အနောက်ဈေး ကွပ်မျက်ကွင်းမှာ တွေ့ဆုံဖို့ မဟုတ်ရင် တခြား ဘာမဆို အဆင်ပြေပါတယ်”
“မင်း...” ရှင်ယီနင်သည် စကားမထွက်ဘဲ ပိတ်ဆို့သွားပြီး စိတ်ထိခိုက်နေသော ခံစားချက်များ အားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားကာ ကောင်းကင်သို့ မော့ကြည့်ပြီး မျက်လုံး လှန်ပြသည်။
“ဆင်ခြင်သွားပါ့မယ်။ သွားခွင့်ပြုပါ”
“ခဏလေး၊ မေးစရာ တစ်ခု ကျန်သေးတယ်” မေဝမ့်ရှူးသည် မုတ်တံခါးဘေးတွင် ရပ်ကာ စဉ်းစားဟန်ဖြင့် ပြောသည်။ “နန်းတော်ထဲက အရှင်မင်းကြီးရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို မင်းတစ်ဦးတည်းကသာ အထူးတာဝန်ယူပြီး ပြုစုစောင့်ရှောက်တာ”
ရှင်ယီနင် အံ့အားသင့်သွားသည်။
မေဝမ့်ရှူးသည် ခြံဝင်းတံခါးကို ဖွင့်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် လူမရှိကြောင်း သေချာစေပြီးနောက် တံခါးကို ပြန်ပိတ်ကာ သွယ်ဝိုက်သော စကားလုံးဖြင့် မေးသည်။ “ခန္ဓာကိုယ် ကျန်းမာပါရဲ့လား။ ပုံမှန် မဟုတ်တာ ဘာမှ မရှိဘူးလား။ ဆူးကုန်းကုန်း ပြောပြတာကို နားထောင်ရသလောက် နေ့စဉ် မှတ်တမ်းမှာ မိဖုရားခေါ်ယူခြင်း မှတ်တမ်း တစ်ခုမှ မရှိသေးဘူး”
“ငယ်ရွယ်ပြီး ကျန်းမာတယ်။ သွေးသားကလည်း ပြည့်စုံတယ်” ရှင်ယီနင်သည် အတိုဆုံး စကားလုံးများဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။ “အခုထိ နန်းတွင်းသူကို မခေါ်ယူသေးတာက... အနည်းဆုံးတော့ ခန္ဓာကိုယ် ကျန်းမာရေးကြောင့် မဟုတ်ဘူး”
မေဝမ့်ရှူးသည် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပြဿနာမရှိဘူးဆိုရင် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြဿနာပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်”
ရှင်ယီနင်၏ အပြောသည် ဆူးဟွေးကျုံး၏ အပြောနှင့် ကိုက်ညီနေသည်။
သမားတော်ရှင်ကို လိုက်ပို့ပြီးနောက် အပြန်လမ်းတွင် သူမ၏ စိတ်ထဲ၌ အတွေးများ လှုပ်ရှားနေပြီး အလွန် အရေးကြီးသော အသေးစိတ် အချက်အလက်တစ်ခုကို မေ့လျော့နေသကဲ့သို့ ခံစားရကာ စေ့စေ့စပ်စပ် စုံစမ်းလိုသော်လည်း ဆုပ်ကိုင်၍မရပေ။
ဧကရာဇ်မင်းမြတ် ကြီးပြင်းလာသော နှစ်များတွင် အရာရာသည် ပုံမှန်မဖြစ်ဘဲ နေရာတိုင်းတွင် အမှားအယွင်းများ ရှိနေခဲ့သည်။
ဖခင်ဖြစ်သူ စောစီးစွာ ကွယ်လွန်၍ ဖခင်၏ သွန်သင်ဆုံးမမှုကို မရခဲ့ခြင်း၊ ချီဓားပြ၏ ဆိုးယုတ်သော ပြုမူမှုများ၊ မယ်တော်ကြီးနန်းဆောင်မှ မိခင်သည် ငယ်ရွယ်သော သားတော်ကို အေးစက်စွာ ဆက်ဆံခြင်း။
သူမသည် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြဿနာဖြစ်လျှင် မည်သည့် အဖြစ်အပျက်က အကြီးမားဆုံး သက်ရောက်မှု ရှိခဲ့သည်ကို စဉ်းစားနေစဉ်...
မျက်နှာချင်းဆိုင်မှ ပရမ်းပတာ ခြေသံများ ကြားလာရသည်။
ယန်ရန်သည် သတင်းကြားသဖြင့် နောက်ဖေးခြံဝင်းမှ လမ်းတစ်လျှောက် ပြေးလာကာ လက်ပူစိမ်ခွက်နှင့် ဝတ်ရုံကို ကိုယ်တိုင် ယူလာခဲ့သည်။
မေဝမ့်ရှူးသည် မှင်တက်နေစဉ် ဆံထုံးများ ပြေလျော့ကာ မောဟိုက်စွာဖြင့် ဝတ်ရုံကို လာချည်ပေးသော ယန်ရန်ကို မြင်သောအခါ၊ အဘယ်ကြောင့်မှန်းမသိ၊ ယနေ့ည ဧကရာဇ်မင်းမြတ် လာရောက်စဉ် ခြံဝင်းထဲ၌ ယန်ရန်ကို ကြည့်သွားသော အေးစက်သော မျက်လုံးကို ရုတ်တရက် သတိရမိသည်။
22 04
အလွန်အမင်း စက်ဆုပ်ရွံရှာခြင်း၊ အလွန်အမင်း မုန်းတီးခြင်း။
လျှပ်တစ်ပြက်အတွင်း၌ အတွေးတစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး နွေဦး၏ ပထမဆုံးသော မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ ဦးခေါင်းထဲတွင် တုန်ခါသွားသည်။
“မကောင်းတော့ဘူး” သူမ တိုးတိုးလေး ဆိုသည်။
“ဘာဖြစ်တာလဲ၊ သခင်” ယန်ရန် အံ့ဩစွာ မေးသည်။
မေဝမ့်ရှူးသည် လက်ပူစိမ်ခွက်ကို ယူလိုက်ပြီး ယန်ရန်ကို ဆိုသည်။ “ဘာမှ မဖြစ်ဘူး။ ရာသီဥတုက အေးတယ်၊ မင်း အနားယူဖို့ ပြန်တော့”
ညဉ့်လေတိုက်ခတ်နေသော ခြံဝင်းတံခါးဘေးတွင် သူမသည် ဝတ်ရုံကို တင်းကျပ်စွာ ပတ်လိုက်ပြီး ယန်ရန် ပြန်သွားသည်ကို စောင့်ကြည့်ရင်း အချိန်အတော်ကြာ စကားမပြောနိုင် ဖြစ်နေသည်။
ခန္ဓာကိုယ်စနစ်များ ပုံမှန်ဖြစ်နေသော်လည်း နန်းတွင်းသူကို တစ်ခါမျှ မခေါ်ယူခဲ့ခြင်း။
အကြိမ်ကြိမ်အခါခါ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ရင်းနှီးသော မှူးမတ်များ၏ ဇနီးမောင်နှံကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ စကားဖြင့် ထိန်းချုပ်ကာ မကျေနပ်မှုကို ဖော်ပြခဲ့ခြင်း။
ယနေ့ညတွင် ယန်ရန်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ဖူးသော်လည်း ဧကရာဇ်မင်းမြတ်သည် သူ၏ ယုံကြည်စိတ်ချရသော မှူးမတ်၏ ဇနီးအပေါ် စက်ဆုပ်ရွံရှာသော အမူအရာကို ပြသခဲ့သည်။
အကြောင်းအရာအရရော၊ ကျိုးကြောင်းဆင်ခြင်ချက်အရရော ဒီလိုမျိုး ဖြစ်မလာသင့်ပေ။
သူမသည် ရုတ်တရက် စဉ်းစားမိသည်မှာ... ဧကရာဇ်မင်းမြတ်၏ မယ်တော်ဖြစ်သူ မယ်တော်ကြီးသည် ငယ်ရွယ်စဉ်ကတည်းက နူးညံ့စွာ ပြုစုစောင့်ရှောက်မှု ပေးသင့်သော်လည်း ကြီးမားသော စိတ်ဒဏ်ရာကို ပေးခဲ့ခြင်းကြောင့်လား။
++++++