အခန်း ၂၅

25 01

အခန်း 25

ယနေ့ ဧကရာဇ် အရှေ့ဘက် တုံနွမ်နန်းဆောင်သို့ ကြွလာသောအခါတွင် ဆူးဟွေးကျုံး မပါဝင်ဘဲ ကျိုးရွှမ်းယွိသာ အတူပါလာခဲ့သည်မှာ မှန်ကန်နေသည်။

မေဝမ့်ရှူး၏ စိတ်ထဲတွင် သတိပေး ခေါင်းလောင်းများ ပြင်းထန်စွာ မြည်လာပြီး ထိုင်ခုံယူရင်း မျက်နှာချင်းဆိုင်မှ ဧကရာဇ်၏ အမူအရာကို ကြည့်လိုက်သည်။

ယွမ်ဟော်ဧကရာဇ်၏ ယနေ့ အမူအရာသည် အလွန် ငြိမ်းချမ်း တည်ငြိမ်နေပြီး မျက်ခုံးများ အကြားတွင် ဝှက်ထားသော ထက်မြက်အေးစက်မှုသည် ပျောက်ကွယ်နေသည်။

မနေ့ညက ရုပ်ဖျက် ဝင်ရောက်လာပြီး အိမ်ရှေ့ခန်းထဲတွင် အဝတ်ချွတ် ဒဏ်ရာစစ်ဆေးခဲ့သော အရူးထသကဲ့သို့သော အဖြစ်အပျက်သည် နံနက်ခင်း သစ်ကိုင်းပေါ်မှ နှင်းပွင့်တစ်စက်ကဲ့သို့ နေထွက်လာသည်နှင့် တိတ်ဆိတ်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး မရှိတော့သကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

မေဝမ့်ရှူးသည် မြင်လိုက်ရသောအခါ မျက်ခုံးအနည်းငယ် တွန့်ချိုးသွားသည်။

ဧကရာဇ်ကို နန်းဆောင်သို့ ဝင်ရန် ကြိုဆိုပြီးနောက် သူမသည် ပုံမှန်အတိုင်း ပြတင်းပေါက်ဘေးရှိ နူးညံ့သော ထိုင်ခုံသို့ ပြန်ထိုင်လိုက်သည်။ လော့ရှင်းယွမ်သည်လည်း သူမ၏ ဘေးတွင် သဘာဝအတိုင်း ထိုင်လိုက်သည်။

“ထွက်သွား” သူက အမိန့်ပေးသည်။

ကျိုးရွှမ်းယွိသည် ချက်ချင်း ဒူးထောက်အရိုအသေပေးပြီး အရှေ့ဘက် တုံနွမ်နန်းဆောင်မှ ထွက်ခွာသွားသည်။

“ကျန်း မနေ့ညက ကိစ္စတစ်ခုကို နားလည်သွားတယ်” လော့ရှင်းယွမ်သည် စိတ်အေးလက်အေး အမူအရာဖြင့် တည်ငြိမ်စွာ ပြောသည်။

“လူနဲ့လူ မွေးရာပါ မတူညီကြဘူး။ ဂရုစိုက်မှု ပုံစံလည်း အလွန် ကွဲပြားကြတယ်။ ဥပမာ၊ ကျန်းရဲ့ ပုံစံအတိုင်းဆိုရင် တစ်စုံတစ်ဦးကို ဂရုစိုက်တယ်ဆိုတာက သူ့ကို ကာကွယ်ပေးတာ၊ ထောက်ခံပေးတာ၊ စည်းစိမ်ချမ်းသာ ပေးတာ၊ သူ့မိသားစုတစ်ခုလုံးကို ဘေးအန္တရာယ်ကနေ ကင်းဝေးစေတာ။ ဒါပေမယ့် တခြားသူ တစ်ဦးအတွက်ကတော့ ကျန်းရဲ့ ပုံစံနဲ့ လုံးဝ ကွဲပြားနိုင်တယ်။ သူက လျှို့ဝှက်ထားတာ၊ ချော့မော့တာ၊ လိမ်ညာတာ၊ အမှန်တရားကို ဖုံးကွယ်ထားတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒါက သူ့ရဲ့ ဂရုစိုက်မှုပဲ။ ရွှယ်ချင့်၊ မင်း ဘယ်လိုထင်လဲ”

မေဝမ့်ရှူးသည် တိတ်ဆိတ်နေပြီး ပြန်မဖြေပေ။

လော့ရှင်းယွမ် အကြာကြီး စကားပြောနေစဉ် သူမသည် သူ၏ နောက်ဘက်ကိုသာ ကြည့်နေခဲ့သည်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်များက ယွမ်ဟော်ဧကရာဇ်၏ ဘေးတွင် အမြဲတမ်း ဘယ်ဘက်၌ မှတ်တမ်းကိုင် ဆူးဟွေးကျုံးနှင့် ညာဘက်၌ တံဆိပ်ကိုင်ဆောင်သူ လန်ရှန်ချန်းတို့ ရပ်နေခဲ့သည်။

သူမ မြို့တော်အပြင်ဘက် လေးလကြာ တာဝန်ထမ်းဆောင်ပြီး ပြန်လာသောအခါ လန်ရှန်ချန်းသည် ရုတ်တရက် ဖျားနာမှုဖြင့် သေဆုံးပြီး မြို့ပြင်ရှိ သင်္ချိုင်းကုန်းတစ်ခု ဖြစ်သွားသည်။

25 02

ယနေ့တွင် ဧကရာဇ်သည် ပုံမှန်အတိုင်း ထိုင်နေသော်လည်း သူ့နောက်မှ ဆူးဟွေးကျုံးသည်လည်း တိတ်ဆိတ်စွာ ပျောက်ကွယ်နေသည်။

ဘယ်ကို ရောက်သွားမှန်းမသိ။ ဘယ်တော့ ပြန်လာမည်လည်း မသိ။

ဆူးဟွေးကျုံး ဒုက္ခရောက်ခြင်းသည် သူမ၏ ခြေထောက်ဒဏ်ရာကို ဖုံးကွယ်ပေးခဲ့ခြင်းနှင့် ဆက်စပ်နေခြင်း ရှိမရှိလည်း မသိနိုင်ပေ။

မေဝမ့်ရှူးသည် ဧကရာဇ်၏ နောက်ဘက်ရှိ လွတ်နေသော နေရာကို ကြည့်ရင်း စိတ်ထဲတွင် လစ်ဟာနေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

ပျောက်ကွယ်သွားသော ဆူးဟွေးကျုံးနှင့် ရှောင်ဟုန်ပေါင်ကို စိတ်ထဲတွင် တွေးတောနေစဉ် နားထဲတွင် ဧကရာဇ်၏ စကားမှ လျှို့ဝှက်ထားတာ၊ ချော့မော့တာ၊ လိမ်ညာတာ၊ အမှန်တရားကို ဖုံးကွယ်ထားတာ ဟူသော အဓိက စကားလုံးများကို ဖမ်းယူလိုက်သည်။

စိတ်ထဲတွင် ရုတ်တရက် ထိတ်လန့်အံ့ဩမှု ပေါ်လာသည်။

နေ့စဉ် တွေ့နေကျ ရင်းနှီးသော ဧကရာဇ်၏ မျက်နှာကို ကြည့်ရင်း ဧကရာဇ်က အပေါ်ယံတွင် ပြသနေသော ငြိမ်းချမ်းသော အမူအရာသည် သူ၏ စိတ်အတွင်း၌ တကယ် ငြိမ်းချမ်းနေခြင်းကို ကိုယ်စားပြုခြင်း ဟုတ်၊ မဟုတ် သူမ မသေချာနိုင်တော့ပေ။

ခံစားချက်ဖြင့် ထုတ်ဖော်ပြောဆိုခြင်း၊ ချီးကျူးဟန်ဆောင်၍ အပြစ်တင်သကဲ့သို့ ပြောဆိုခြင်းသည် ချီးကျူးခြင်းလား၊ အပြစ်တင်ခြင်းလား။

သူမသည် ခဏတာ တွေဝေပြီး စကားလုံးများကို လျှာပေါ်တွင် အကြိမ်ကြိမ် လှိမ့်ချေလိုက်သည်။ အကြိမ်ကြိမ် မျိုချချင်သော်လည်း ဧကရာဇ်နှင့် ဆယ်နှစ်တာ အတူရှိခဲ့သော ခင်မင်ရင်းနှီးမှုကို သတိရပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် မေးခွန်းကို မေးလိုက်သည်။

“ဧကရာဇ်မင်း ပြောတဲ့ လျှို့ဝှက်ထားတာ၊ ချော့မော့တာ၊ လိမ်ညာတာ၊ အမှန်တရားကို ဖုံးကွယ်ထားတာ ဆိုတာ... ကျွန်တော်မျိုးကို ပြောတာများလား”

လော့ရှင်းယွမ်သည် ခြေထောက်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ချိတ်ထိုင်နေပြီး ကျဉ်းမြောင်းသော အနက်ရောင် မျက်လုံးများက အနည်းငယ် မသိမသာ ပြုံးယောင်သန်းနေသော်လည်း ပါးစပ်ဖြင့်မူ ချက်ချင်း ငြင်းဆိုလိုက်သည်။

“ဘာတွေ လျှောက်တွေးနေတာလဲ” သူက လက်ဖြင့် လက်ဖက်ရည်ခွက်ပေါ်မှ အမြှုပ်များကို ဖယ်ရှားသည်။ “ကျန်းတို့ နှစ်ယောက်နဲ့ မပတ်သက်ပါဘူး။ ကျန်းရဲ့ ခံစားချက်အရ ထုတ်ဖော်လိုက်တာပါ၊ စကားစပ်မိလို့ ပြောလိုက်တာပါ”

“ဟုတ်ကဲ့ပါ” မေဝမ့်ရှူးသည် သစ်ကြံပိုးပျားရည်ကို ကိုင်ထားရင်း တိတ်ဆိတ်နေပြီး တစ်ဖန် သူ၏ နောက်ဘက်ရှိ လွတ်နေသော နေရာကို ကြည့်လိုက်သည်။

လော့ရှင်းယွမ်သည် အလွန်ထက်မြက်သူဖြစ်သည်။ မေဝမ့်ရှူးက နေရာတစ်ခုတည်းကို နှစ်ကြိမ် ဆက်တိုက် ကြည့်လိုက်သည်နှင့် သူမ၏ အတွေးကို ချက်ချင်း သိလိုက်သည်။

“ဆူးဟွေးကျုံးအတွက် မင်း စိတ်ပူစရာ မလိုဘူး” သူက လက်ဖက်ရည်တစ်ငုံ သောက်ရင်း ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောသည်။ “ငါ့ဘေးမှာ ကြာကြာ ရှိနေတော့ ရာထူးက မြင့်သွားပြီး အလုပ်လုပ်ရာမှာ အဆုံးအရှုံး မသိ ဖြစ်သွားတယ်။ ရက်အနည်းငယ် သူ့ကို အေးစက် ထားလိုက်တာ၊ သတိပေးလိုက်တာပါပဲ”

25 03

မေဝမ့်ရှူးသည် ခေါင်းငုံ့ကာ မြေပြင်ကို ကြည့်ပြီး ရိုးရှင်းစွာ ဖြေသည်။ “မှန်ပါ”

သူမ စိတ်ဓာတ်ကျနေသည်ကို မြင်သောအခါ လော့ရှင်းယွမ်သည် ခဏတာ တိတ်ဆိတ်နေပြီး ရယ်မောလိုက်သည်။

“ရွှယ်ချင့် မင်းကတော့...” သူသည် ရယ်ခြင်းကို မရပ်နိုင်ဘဲ သူမ၏ လက်ထဲမှ သစ်ကြံပိုးပျားရည်ခွက်ကို ယူလိုက်သည်။ “စိတ်မပူပါနဲ့။ ကြက်ကို သတ်ပြီး မျောက်ကို သတိပေးတဲ့ သဘောမျိုး မဟုတ်ပါဘူး။ မင်းကို သတိပေးဖို့ ရည်ရွယ်ချက် မရှိပါဘူး။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အထင်မသေးပါနဲ့။ သူတို့လို နန်းတွင်းအမတ်တွေက မင်းလို ဟန်လင်ပညာရှိနဲ့ ဘယ်လို ယှဉ်နိုင်မှာလဲ”

“မှန်ပါ” မေဝမ့်ရှူးသည် နိမ့်ကျသောအသံဖြင့် ဆက်ပြောသည်။

သူမ ဆက်၍ ဝမ်းနည်းနေသည်ကို မြင်သောအခါ လော့ရှင်းယွမ်သည် ခဏတာ တိတ်ဆိတ်နေပြီး လက်ညှိုးဖြင့် နူးညံ့သော ထိုင်ခုံလက်တင်ကို ခေါက်လိုက်ကာ အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

“ဆူးဟွေးကျုံးကို အကျဉ်းချထားရာကနေ လွှတ်ပေးလိုက်၊ လူကို ခေါ်လာခဲ့”

တံခါးအပြင်ဘက်မှ စောင့်နေသော ကုန်းကုန်းငယ်လေးသည် အမိန့်ကို သယ်ဆောင်ရန် ချက်ချင်း ပြေးထွက်သွားသည်။

ဆူးဟွေးကျုံးသည် အလွန်လျင်မြန်စွာ ရောက်လာပြီး လက်ဖက်ရည်ခွက် တစ်ဝက်ပင် မကြာမီ အရှေ့ဘက် တုံနွမ်နန်းဆောင်သို့ ဝင်လာကာ အဝေးမှ ဒူးထောက်၍ ဦးညွှတ်ခါ မျက်ရည်စများနှင့် ခေါ်သည်။ “အရှင်ဧကရာဇ်”

မေဝမ့်ရှူးသည် စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ဆူးဟွေးကျုံးသည် မျက်နှာမသာယာဘဲ ကောင်းကောင်း အိပ်မပျော်ခဲ့ပုံ ရသော်လည်း သူ့ကိုယ်ပေါ်တွင် ရိုက်နှက်ခံထားရသော ဒဏ်ရာမျိုး မတွေ့ရဘဲ မှတ်တမ်းကိုင် အမတ်၏ နက်ပြာရောင် ပိုးထည်ဝတ်ရုံကို သေသေချာချာ ဝတ်ဆင်ထားသည်။

“ထပါ” လော့ရှင်းယွမ်သည် ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်သည်။ “မေပညာရှိအမတ်က မင်းကို သတိရနေတယ်။ မူလနေရာမှာ ပြန်ရပ်ပါ”

ဆူးဟွေးကျုံးသည် မျက်ရည်များ ရစ်ဝဲကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ထပ်မံ ဦးညွှတ်လိုက်ပြီးနောက် ထရပ်ကာ လော့ရှင်းယွမ်၏ နောက်ဘက် ခြေလှမ်းတစ်ဝက် အကွာတွင် ပြန်လည် ရပ်လိုက်သည်။

အရာအားလုံးသည် အရင်အတိုင်း၊ ဘာမှ မပြောင်းလဲခဲ့သကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

မဟုတ်ဘူး၊ တကယ်တော့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ။

အပြင်ဘက်မှ လက်ဖက်ရည်ပူပူများ ယူဆောင်လာသည်။ ဧကရာဇ်ရှေ့တွင် လက်ဖက်ရည်ဆက်သရန် တာဝန်ရှိသော ရှောင်ဟုန်ပေါင် မရှိတော့ဘဲ ဆူးဟွေးကျုံးသည် ဗန်းကို လုယူကာ ခါးညွှတ်၍ မြှင့်တင်ပြီး ဧကရာဇ်နှင့် မေပညာရှိအမတ်ရှေ့တွင် လက်ဖက်ရည်ပူပူနှစ်ခွက်ကို သတိထား၍ လဲလှယ်ပေးလိုက်သည်။

လော့ရှင်းယွမ်သည် လက်ဖက်ရည်အသစ်ကို ယူကာ တစ်ငုံ သောက်ပြီး ချီးကျူးသည်။ “ဒီလက်ဖက်ရည်က ကောင်းတယ်။ သောက်ပြီးရင် အချိုပြန်ပါတယ်။ ရွှယ်ချင့် ကြိုက်တဲ့ အမျိုးအစားပဲ။ မင်း မြည်းကြည့်ပါဦး”

25 04

မေဝမ့်ရှူးသည် ပြုံးလိုက်ပြီး ဧကရာဇ် ကိုယ်တိုင် ပေးသော လက်ဖက်ရည်အသစ်ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ယူလိုက်သည်။

ယခုအခိုက်အတန့်တွင် သူမ၏ ဘေးတွင် ထိုင်နေသော ဧကရာဇ်ငယ်သည် လှပနူးညံ့သော ဟန်ပန်ရှိပြီး စကားပြောဆိုရာ၌ စနစ်တကျ ရှိသည်။ နှုတ်ခမ်းတွင် သွယ်ဝိုက်သော အပြုံးတစ်ခုဖြင့် လူတိုင်းက ချီးကျူးသော ကြင်နာသော ဉာဏ်ကြီးရှင် ဧကရာဇ်ဖြစ်သည်။

သို့သော် မည်သို့မျှ မသိနိုင်သော အကြောင်းအရင်းဖြင့် သူမ အတိတ်ဘဝက မြင်တွေ့ခဲ့ရသော ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ပြီး စိတ်ဓာတ်နုံနဲ့သော ဧကရာဇ်သည်လည်း အရိပ်ကဲ့သို့ ထပ်တူ၊ ထိုလူတစ်ဦးတည်း၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် မှိန်ဖျော့သော အရိပ်အဖြစ် ပေါ်လာသည်။

သူမသည် လက်ဖက်ရည်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း သောက်ပြီး ခွက်ကို ချကာ မေးလိုက်သည်။ “ကျွန်တော်မျိုး နန်းတော်မှာ နေမယ့် ဒီနှစ်ရက်အတွင်းမှာ ဘာအစီအစဉ်တွေ ရှိပါသလဲ”