အခန်း ၂၆

26 01

အခန်း 26

လော့ရှင်းယွမ်သည် နန်းတွင်းအမတ်ငယ်ကို ကြေးမုံ ယူလာရန် အမိန့်ပေးသည်။

အလင်းရောင် ထင်ဟပ်နေသော ကြေးမုံထဲတွင် မေဝမ့်ရှူး၏ လှပနူးညံ့သော မျက်နှာပေါ်လာသည်။

ဧကရာဇ်၏ မျက်လုံးထဲတွင်မူ နေရာတိုင်း၌ နန်းတွင်းသမားတော်ဖြင့် ပြုစုစောင့်ရှောက်ရန် လိုအပ်သည့် အရိပ်အယောင်များသာ ရှိနေသည်။

“မျက်နှာက ဖြူဖျော့နေတယ်၊ မျက်လုံးအောက်က ညိုမဲနေတယ်။ အိမ်မှာ နားနေတဲ့ ပုံစံနဲ့ ဘယ်လိုမှ မတူဘူး။ မနေ့ညက ကျန်း ရောဂါမေးပြီး ပြန်သွားတာ ညနေ ကိုးနာရီလောက်ရှိပြီ။ အဲဒီနောက် ညလုံးပေါက် ကောင်းကောင်း မနားခဲ့ဘူးလား။ ဘာကိစ္စက မင်းကို ဒီလို ကိုယ်ခန္ဓာကို ဂရုမစိုက်ဘဲ နေစေတာလဲ”

လော့ရှင်းယွမ်သည် ထိုနေရာသို့ ရောက်သောအခါ တစ်စုံတစ်ရာကို ရိပ်မိသွားဟန်ဖြင့် ဘေးသို့ လှည့်ကြည့်သည်။ “ဒါမှမဟုတ် ကျန်း မနေ့ညက လာရောက်ခဲ့တာ... မင်းကို လန့်သွားစေခဲ့တာလား”

သူသည် နှစ်သိမ့်သော အနေဖြင့် အသံကို လျှော့ကာ ဆိုသည်။ “မနေ့ညက တစ်ခဏတာ ဒေါသထွက်ပြီး အမှားအယွင်း ဖြစ်သွားတယ်။ ပြန်စဉ်းစားကြည့်တော့ တစ်ခုခု မသင့်လျော်တာတွေ ရှိခဲ့တယ်။ ရွှယ်ချင့်၊ ကျန်းကို စိတ်မဆိုးပါနဲ့”

မှူးမတ်တစ်ဦးအနေဖြင့် ဧကရာဇ်ကို မည်သို့ စိတ်ဆိုးနိုင်မည်နည်း။

မေဝမ့်ရှူးသည် အမြင်ကို ရှောင်လိုက်ပြီး စားပွဲငယ်ပေါ်ရှိ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ယူကာ ဘာမှမဖြစ်သလို လေသံဖြင့် စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်သည်။ “မဟုတ်ပါဘူး။ ဧကရာဇ်မင်း စိတ်ပူစရာ မလိုပါဘူး။ မနေ့ညက သိပ်အိပ်မပျော်ခဲ့ရုံပါ”

“အိပ်မပျော်ခဲ့ဘူး”

လော့ရှင်းယွမ်သည် တစ်ဖန် ပြန်ရွတ်ဆိုပြီး မျက်လုံးများတွင် စုံစမ်းလိုသော သဘော ပိုလာသည်။ “ဘာကို စဉ်းစားနေတာလဲ၊ ညလုံးပေါက် အိပ်မပျော်ခဲ့ရတာ”

“...”

မေဝမ့်ရှူးသည် လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကိုင်ရင်း တိတ်ဆိတ်စွာ တွေးလိုက်သည်။ မနေ့ညက လန်ရှန်ချန်း၏ ကိစ္စကြောင့် အတူတူ ဒုက္ခရောက်နိုင်သည် ဟူသော ခံစားချက် ဖြစ်ပေါ်လာကာ ညသန်းခေါင် အိပ်မပျော်သဖြင့် ဧကရာဇ် ငယ်ရွယ်စဉ်က ပေးခဲ့သော သေဒဏ်မှ ကင်းလွတ်ခွင့် ရွှေတံဆိပ်ကို ထုတ်ရှာခဲ့သည်။ ထိုအချိန်က စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် ထွင်းထုခဲ့သော ကိုးကြိမ်တိုင် သေဒဏ်မှ ကင်းလွတ်ခွင့်သည် ယခုအချိန်ထိ အသုံးဝင်သေးခြင်း ရှိ၊ မရှိ မသိနိုင်ပေ...

ခေါင်းငုံ့၍ လက်ဖက်ရည်တစ်ငုံ သောက်ပြီးနောက် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လေသံဖြင့်သာ ဆိုလိုက်သည်။ “ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး။ အိမ်တွင်း အသေးအဖွဲ ကိစ္စလေးပါ။ ဧကရာဇ်ကို အနှောင့်အယှက် မပေးရဲပါဘူး”

နှစ်ဦးသား ဆယ်နှစ်ကြာ အတူရှိခဲ့ကြသူများဖြစ်ပြီး တစ်ဦးကို တစ်ဦး အခြေခံအားဖြင့် သိရှိထားသည်။ လော့ရှင်းယွမ်သည် သူမ၏ ပေါ့ဆမှုကို တစ်ချက်တည်းဖြင့် သိလိုက်သည်။ “အိမ်မှာ ဘာအသေးအဖွဲ ကိစ္စရှိလို့ ညလုံးပေါက် အိပ်မပျော်ရတာလဲ။ ဒါမှမဟုတ်...”

သူသည် လှောင်ပြောင်သော လေသံဖြင့် ဆိုသည်။ “ကျန်း အရင်က ပြောခဲ့တဲ့ ညဘက် နေထိုင်မှု ခြိုးခြံပါ၊ ကာမဂုဏ် လွန်ကဲခြင်းက ကျန်းမာရေးကို ထိခိုက်စေတယ် ဆိုတာကို ရွှယ်ချင့်က စိတ်ထဲမှာ လုံးဝ မထားခဲ့ဘူးလား”

မေဝမ့်ရှူးသည် သောက်နေသော လက်ဖက်ရည်ကို လည်ချောင်းထဲတွင် ပိတ်မိသွားသဖြင့် ပါးစပ်ကို ဖုံးအုပ်ကာ အနည်းငယ် ချောင်းဆိုးလိုက်သည်။

26 02

“မရဲပါဘူး... ကာမဂုဏ် လွန်ကဲဖို့ မရဲပါဘူး။ နေ့ဘက်မှာ အိပ်များသွားလို့ ညဘက် အိပ်မပျော်တာပါ။ ဇနီးနဲ့ မဆိုင်ပါဘူး”

လော့ရှင်းယွမ်သည် ခန္ဓာကိုယ်ကို နောက်သို့ မှီကာ ထိုင်လိုက်ပြီး ရှည်လျားသော လက်ချောင်းများကို နူးညံ့သော ထိုင်ခုံလက်တင်ပေါ် တင်လိုက်ကာ လက်ချောင်းထိပ်ဖြင့် အနည်းငယ် ခေါက်ပြီး ညင်သာစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

“မင်း စကားပြောရင် အမြဲတမ်း ကိစ္စကြီးကို သေးငယ်အောင် လုပ်တတ်တယ်။ ဘယ်ဟာက အမှန်၊ ဘယ်ဟာက အတုဆိုတာ ခွဲခြားဖို့ ငါ ပျင်းနေပြီ။ ဒါကြောင့် မင်းကို နန်းတော်ထဲမှာ နှစ်ရက် ထားပြီး ငါ့မျက်လုံးအောက်မှာ စောင့်ကြည့်မယ်”

ထိုနေရာသို့ ရောက်သောအခါ အတိတ်က ကိစ္စများ စိတ်ထဲ ပေါ်လာသဖြင့် သူ၏ အသံသည် နိမ့်ကျသွားသည်။

“မင်းက ကိုယ့်ခန္ဓာကိုယ်ကို ဂရုစိုက်လေ့မရှိဘူး။ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ အအေးဓာတ် ဖျားနာနေတာကိုတောင် ဘာမှ မဖြစ်သလို ဟန်ဆောင်ပြီး နန်းတော်ထဲ ဝင်တွေ့တယ်။ ခြေထောက် မကျိုးမချင်း ဒဏ်ရာနဲ့ ခြေထောက်ကို ဆွဲပြီး နန်းတော်ကနေ အိမ်ပြန်တယ်။ ခုနက မင်းကို ညီလာခံပေါ်မှာ တရွတ်တိုက်နေတာ မြင်တော့ နောက်တစ်ခဏမှာပဲ လဲကျပြီး ရယ်စရာ ဖြစ်မှာ စိုးရိမ်တယ်”

မေဝမ့်ရှူးသည် စကားလမ်းကြောင်း မကောင်းကြောင်း သိသဖြင့် ထရပ်ရန် ပြင်လိုက်သည်။ “ဧကရာဇ်မင်း စိတ်ပူပေးတာ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ကျွန်တော်မျိုးက ကိုယ့်ခန္ဓာကိုယ် အကြောင်း ကောင်းကောင်း သိပါတယ်၊ ဘယ်တော့မှ...”

လော့ရှင်းယွမ်သည် လက်ကို တိုက်ရိုက်မြှောက်ကာ သူမကို ထိုင်ခုံပေါ်သို့ ပြန်ထိုင်စေသည်။

“ဒီနှစ်ရက်အတွင်း မင်း တုံနွမ်နန်းဆောင်ထဲမှာပဲ နေပါ။ အပြင်သွားဖို့ လိုရင် လူထမ်းလှည်းကို ခေါ်ပါ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မင်းရဲ့ ဒဏ်ရာရထားတဲ့ ခြေထောက်ကို သေသေချာချာ ပြုစုစောင့်ရှောက်ပါ”

“ဒီရက်တွေမှာ ဘာအစီအစဉ်တွေ ရှိတယ်ဆိုရင်တော့...” သူက ပုံမှန် လေသံဖြင့် ပြောသည်။ “မင်းရဲ့ ခြေထောက် အနည်းငယ် သက်သာလာရင် ငါနဲ့အတူ မယ်တော်ကြီးနန်းဆောင်ကို သွားမယ်”

မေဝမ့်ရှူးသည် အံ့အားသင့်သွားပြီး အမြဲတစေ ငုံ့နေသော အမြင်သည် ရုတ်တရက် မြှင့်တက်လာကာ မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် ခေါ်လိုက်သည်။ “အရှင်ဧကရာဇ်...”

လော့ရှင်းယွမ်သည် သူမ၏ အမူအရာကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ “ဘာလဲ။ အံ့ဩသွားတာလား”

တကယ်တော့ အလွန်အမင်း အံ့ဩနေခြင်း ဖြစ်သည်။

နှစ်နှစ်အကြာတွင် ယွမ်ဟော်ဧကရာဇ်သည် နန်းစိုးအုပ်ပြီး နောက်တစ်နေ့၌ မယ်တော်ကြီးကို သွားရောက် ဂါရဝပြုခဲ့သော်လည်း တံလျှပ်ဆေးအိုးဖြင့် နဖူးကို ထိမှန်ကာ သွေးထွက်လွန်သဖြင့် သူမ၏ ထောက်ပံ့မှုဖြင့် နန်းတော်မှ ထွက်လာခဲ့ပြီးနောက်...

နှစ်နှစ်တာလုံးလုံး နှစ်သစ်ကူး သို့မဟုတ် မယ်တော်ကြီး၏ မွေးနေ့ကဲ့သို့သော အခါကြီး ရက်ကြီးများတွင်ပင် ယွမ်ဟော်ဧကရာဇ်သည် မယ်တော်ကြီးနန်းဆောင်သို့ ခြေတစ်လှမ်းမျှ မလှမ်းခဲ့တော့ပေ။

26 03

မေဝမ့်ရှူးသည် အံ့ဩစွာ ဆက်လက် မေးလိုက်သည်။ “ကောင်းကောင်းမွန်မွန်နဲ့၊ အရှင်ဧကရာဇ် ဘာကြောင့် မယ်တော်ကြီးနန်းဆောင်ကို သွားချင်ရတာလဲ”

စောစောက သူမသည် ဧကရာဇ်၏ အကြည့်ကို ရှောင်ခဲ့သော်လည်း ယခုမူ ပြောင်းပြန် ဖြစ်သွားသည်။ လော့ရှင်းယွမ်သည် ခေါင်းကို လွှဲကာ ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်သို့ ကြည့်ရင်း တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ပြောသည်။ “ကိုယ့်ဘာသာ စဉ်းစား”

“...”

တိတ်ဆိတ်နေသော တုံနွမ်နန်းဆောင်ထဲတွင် လော့ရှင်းယွမ်သည် သူ၏ နွေးထွေးသော ကျောက်စိမ်း စစ်တုရင်ကို ထပ်မံထုတ်ယူလာပြီး နှစ်ဦးသား ပြတင်းပေါက်ဘေးတွင် စစ်တုရင် ကစားကြသည်။

ဧကရာဇ်၏ စစ်တုရင် စွမ်းရည်သည် တိုးတက်လာသော်လည်း အစောပိုင်းတွင် တုံးများ လျှော့ပေးရသည့် အဆင့်မှ ယှဉ်ပြိုင်နိုင်သည့် အဆင့်သို့သာ တက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

မေဝမ့်ရှူးသည် စိတ်၏ သုံးပုံတစ်ပုံကို စစ်တုရင် ကစားရာတွင် အသုံးပြုပြီး ကျန်သော စိတ်များသည် ဘာလုပ်ရမှန်း မသိဘဲ ပျင်းရိစွာ ကျားစေ့များကို ခေါက်ရင်း ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်မှ ဝါးရိပ်များ လှုပ်ယမ်းနေပုံကို ကြည့်လိုက်သည်။ တုံနွမ်နန်းဆောင်အတွင်း၌ ထားရှိသော ပန်းချီကားများနှင့် ရှေးဟောင်းပစ္စည်းများကိုလည်း အကဲခတ်လိုက်သည်။

ထပ်၊ ထပ်၊ ထပ်။

ကျားစေ့များကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ခေါက်သဖြင့် မီးပွင့်များ ကျလာသည်ဟု ရည်ညွှန်းသော ကဗျာတစ်ပိုဒ်က လော့ရှင်းယွမ်သည် မျက်နှာချင်းဆိုင်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး စိတ်ထဲတွင် ပေါ်လာသည်။

မည်သို့ပင် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ထိုင်နေစေကာမူ မျက်နှာချင်းဆိုင်မှ ထိုသူ လုပ်ဆောင်လျှင် အမူအရာသည် အမြဲတမ်း အလွန် ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့နေသည်။

သူ၏ အကြည့်သည် မသိစိတ်ဖြင့် အောက်သို့ ရောက်သွားပြီး အနက်ရောင် ကျောက်စိမ်း ကျားစေ့ကို ကိုင်ထားသော သွယ်လျဖြူဖွေးသည့် လက်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။

ပြတင်းပေါက်မှ ဖြာကျလာသော အလင်းရောင်အောက်တွင် အသားအရေသည် ကြွေဖြူထက်ပင် ပိုမို နူးညံ့ချောမွေ့နေသည်။

လော့ရှင်းယွမ်သည် အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။

သူသည် မနေ့ညက တံခါးနှင့် ပြတင်းပေါက်များကို ပိတ်ထားသော အိမ်ရှေ့ခန်းထဲတွင် ရိုးရိုးစောင်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လှစ်ဟလိုက်သောအခါ ပေါ်လာသော ကျယ်ပြန့်သော နှင်းဖြူရောင် အသားအရေကို ရုတ်တရက် သတိရလိုက်သည်။ ထိုအသားအရေသည်လည်း ဤမျှပင် နူးညံ့ချောမွေ့ပြီး နွေးထွေးသော ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ မွှေးကြိုင်နေခဲ့သည်။

ဧကရာဇ်ငယ်၏ လည်ချောင်းသည် ရုတ်တရက် ခြောက်သွေ့သွားသဖြင့် လက်ဖက်ရည်ကို ထပ်မံ သောက်လိုက်သည်။

အသစ်ဖျော်ထားသော လက်ဖက်ရည်ပူပူကို သောက်လိုက်ပြီး သူသည် အမြင်ကို လွှဲကာ မေဝမ့်ရှူး၏ လက်ဖမိုးကို လက်ညှိုးထိုးပြပြီး စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်သည်။

26 04

“ရွှယ်ချင့်ရဲ့ လက်တွေက ဘာလို့ ဒီလောက် သွယ်လျနေရတာလဲ။ လက်ချောင်းထိပ်တွေမှာ စာရေးလို့ဖြစ်တဲ့ ပါးလွှာတဲ့ အမာရွတ်သာ မရှိရင် အိမ်တွင်း အမျိုးသမီးငယ်ရဲ့ လက်နဲ့တူနေလိမ့်မယ်”

မေဝမ့်ရှူးသည် လက်ဖဝါးကို ရိုးသားစွာ ဖြန့်ပြသည်။ “မိဘပေးတဲ့ လက်ပါ။ မကြိုက်ရင်လည်း ခုတ်ပစ်လို့ မရဘူး”

လော့ရှင်းယွမ်သည် ရယ်လိုက်ပြီး သူ၏ လက်ကိုပါ ထုတ်ကာ သစ်သားစားပွဲပေါ်တွင် ခဏတာ နှိုင်းယှဉ်လိုက်သည်။

လက်တစ်ဖက်ကတော့ ဖြူဖွေးသွယ်လျပြီး စာရေးဆရာ၏ လက်ဖြစ်သည်။ နောက်တစ်ဖက်ကတော့ အရိုးများဖြင့် ကြံ့ခိုင်ပြီး မြှားပစ် လေ့ကျင့်မှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော မာကျောသော အမာရွတ်များ ရှိနေကာ လက်ဖဝါးတစ်ခုလုံးသည် အခြားတစ်ဖက်ကို လုံးဝ ဖုံးအုပ်နိုင်လောက်အောင် ပိုကြီးနေသည်။

လော့ရှင်းယွမ်သည် လက်နှစ်ဖက်ကို နှိုင်းယှဉ်ရင်း ကျေနပ်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

“ယူလာခဲ့” သူက အပြင်ဘက်သို့ လက်ယပ်ခေါ်လိုက်သည်။ မေဝမ့်ရှူးကို ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သော ချောမောသော ကုန်းကုန်းငယ်သည် ချက်ချင်း ဝင်လာပြီး ပိုးအိတ်တစ်ခုကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် မြှောက်ကာ ဧကရာဇ်ရှေ့သို့ ဆက်သသည်။

လော့ရှင်းယွမ်သည် ပိုးအိတ်ကို ယူကာ အတွင်းမှ ရွှေဖြင့် စီခြယ်ထားသော ကျောက်စိမ်းလက်ကောက် အကောင်းစား တစ်ခုကို ထုတ်ယူပြီး နေရောင်အောက်တွင် ခဏတာ ကစားပြီးနောက် တွန်းပို့လိုက်သည်။

“ဒီနေ့ ဘာမှ အလုပ်မရှိတော့ နန်းတော်ဘဏ္ဍာတိုက်ကို ဖွင့်ခိုင်းပြီး ကစားဖို့ သင့်တော်တဲ့ ပစ္စည်းလေးတွေ ရှာခိုင်းလိုက်တာ။ မင်း တုံနွမ်နန်းဆောင်ထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း ထိုင်ရင်း ပျင်းနေမှာစိုးလို့။ ဒီလက်ကောက်ရဲ့ အရွယ်အစားက သင့်တော်တယ်။ ဝတ်ကြည့်ပါဦး”

မေဝမ့်ရှူးသည် ထိုကျောက်စိမ်းလက်ကောက်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း မျက်ခုံးအနည်းငယ် တွန့်ချိုးသွားသည်။

“ဧကရာဇ်မင်း ဆုချီးမြှင့်တာ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်” သူမသည် လက်ကောက်ကို မယူဘဲ ပြောသည်။ “လက်ကောက်ဆိုတာ အမျိုးသမီး အသုံးအဆောင်ပါ။ ကျွန်တော်မျိုးအတွက် မသင့်တော်ပါဘူး။ ပြောရရင် မကြာသေးမီကမှ ကျွန်တော်မျိုး ဇနီးကို တစ်ခုလက်ဆောင်ပေးခဲ့တာ၊ ပုံစံလေးက ဆင်တူသလိုပဲ။ ဧကရာဇ်မင်း ခွင့်ပြုမယ်ဆိုရင် ကျွန်တော်မျိုး ယူသွားပြီး ဇနီးကို လက်ဆင့်ကမ်းပေးလိုက်ပါ့မယ်။ တစ်စုံ ဖြစ်သွားအောင်ပါ”

လော့ရှင်းယွမ်၏ အပြုံးသည် အနည်းငယ် မှေးမှိန်သွားသည်။

“ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ယူလာပြီး ကစားဖို့ ပေးလိုက်တဲ့ ပစ္စည်းလေးပါ။ မကြိုက်ရင်လည်း ထားလိုက်ပါတော့” သူက ဆိုကာ လက်ကောက်ကို ဘေးသို့ ချထားလိုက်ပြီး ထပ်မပြောတော့ပေ။

မေဝမ့်ရှူးသည် ဘာမှ ပြန်မပြောဘဲ စစ်တုရင်ကို ဆက်ကစားသည်။

++++++