အခန်း ၂၇

27 01

အခန်း 27

ပြတင်းပေါက်နားတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ စစ်တုရင် ကစားနေစဉ် တုံနွမ်နန်းဆောင်အတွင်းရှိ အမှုထမ်းများသည် အမိန့်ရထားသဖြင့် အသံတိတ် ဝင်ထွက်နေကြပြီး မေပညာရှိအမတ် အိပ်ရန်အတွက် သီးသန့် အခန်းထဲရှိ ကုတင်ပေါ်တွင် အိပ်ရာခင်းနှင့် စောင်အသစ်များ လဲလှယ်ပေးနေကြသည်။

မေဝမ့်ရှူးသည် စိတ်နှစ်ခွဖြင့် လုပ်ဆောင်နေပြီး လက်တွင် ဧကရာဇ်နှင့် စစ်တုရင် ကစားနေသလို မျက်လုံးများကလည်း ဝင်ထွက်နေသော နန်းတွင်းသူများကို ခဏတာ ကြည့်နေခဲ့ပြီး ဧကရာဇ်ရှေ့တွင် အမှုထမ်းသော နန်းတွင်းသူ အရေအတွက်သည် အမှန်တကယ် များပြားကြောင်း သတိပြုမိသည်။

အိပ်ရာခင်း၊ စောင်များ ခင်းပေးနေသော အကြီးတန်း နန်းတွင်းသူများသည် တစ်ဦးချင်းစီ ခေါင်းငုံ့ကာ အရိပ်ကဲ့သို့ အသံမကြားရဘဲ ဝင်ထွက်နေကြသည်။ အပြာရောင် နန်းတွင်းသူ ဝတ်စုံ တူညီစွာ ဝတ်ဆင်ထားသဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်လျှင် လူတစ်ဦးတည်းဟု ထင်ရသည်။

သေသေချာချာ ခွဲခြားကြည့်မှ လေးဦးအထိ ရှိကြောင်း သိရပြီး တစ်ဦးချင်းစီမှာ ချောမောလှပကြသည်။

မေဝမ့်ရှူးသည် တစ်စုံတစ်ရာကို စဉ်းစားနေခဲ့သည်။

ထပ်ဟူသော ကြည်လင်သော စစ်တုရင်တုံးချသံက သူမ၏ အာရုံကို ပြန်ဆွဲခေါ်လိုက်သည်။

“ဘာလို့ ဒီအကြီးတန်း နန်းတွင်းသူတွေကိုပဲ ကြည့်နေတာလဲ” လော့ရှင်းယွမ်သည် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လေသံဖြင့် လက်ချောင်းထိပ်မှ အဖြူရောင် ကျားစေ့ဖြင့် စစ်တုရင်ခုံကို တစ်ချက်ပြီး တစ်ချက် ခေါက်သည်။ “တစ်ခုခု မသင့်တော်တာ ရှိလို့လား”

မေဝမ့်ရှူး၏ စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားပြီး မထင်မရှားဟန်ဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

“နောက်ဘက် နန်းတော်ဆောင်တွေ ဒီလောက် ဗလာဖြစ်နေလို့ ကျွန်တော်မျိုးလို ပြင်ပမှူးမတ်က နန်းတော်ထဲမှာ တည်းခိုခွင့်ရတာ”

သူမသည် အမဲရောင်ကျားစေ့ကို ချလိုက်ပြီး ပြုံးရယ်ကာ မေးလိုက်သည်။ “အခုလို ကြည့်ရတာ၊ နန်းတော်ထဲမှာ အလှပဆုံး အမျိုးသမီးတွေ၊ မေ၊ လန်၊ ကျု၊ ကျူး စတဲ့ အမျိုးမျိုးသော အလှတရားတွေ ရှိနေပေမယ့် ဧကရာဇ်မင်းရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ တစ်ဦးမှ မဝင်ဘူးလား”

လော့ရှင်းယွမ်သည် စစ်တုရင်ခုံကို စိုက်ကြည့်နေပြီး မျက်ခွံပင် မလှုပ်ဘဲ… “ဘာလဲ။ မင်းလည်း ရုံးတော်က အိုမင်းတဲ့ မှူးမတ်တွေလိုပဲ နေ့တိုင်း ကျန်းကို မင်းဆက်ကို ဆက်ခံဖို့၊ သားတော် ထွန်းကားဖို့ အော်ဟစ်နေတော့မှာလား”

မေဝမ့်ရှူးသည် စကားထဲမှ ငြင်းဆန်သော သဘောကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ချက်ချင်း စကားကို ရပ်လိုက်ပြီး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

နှစ်ဦးသား ဆက်လက် စစ်တုရင် ကစားနေကြစဉ် လော့ရှင်းယွမ်က တိတ်ဆိတ်မှုကို ဦးဆောင် ဖြိုခွဲသည်။

“ဒီနှစ်ထဲမှာ ရုံးတော်က အရာရှိတွေက ငါ့နောက်ကို လိုက်ပြီး ဧကရီ တင်မြှောက်ဖို့၊ သားတော် ထွန်းကားဖို့ အစီရင်ခံစာတွေ တင်တယ်။ ဒါက နောက်နန်းဆောင် အတွင်းရေး ကိစ္စဖြစ်နေတာတောင် ဘယ်သူမဆို ငါ့ကို လာပြီး လက်ညှိုးထိုး ပြောဆိုနိုင်သေးတယ်။ ပြီးတော့ တိုင်းပြည်အတွက်၊ ပြည်သူအတွက် ဆိုတဲ့ ပုံစံမျိုးနဲ့။ ဒီလို အချိန်မျိုးမှာ ဟက်… ငါ့ကိုယ်ငါ ဧကရာဇ်တစ်ပါးလို မခံစားရဘဲ ကျေးလက်က ဝက်တစ်ကောင်လို ခံစားရတယ်”

မေဝမ့်ရှူးသည် ခပ်ဖွဖွ ပြုံးလိုက်ပြီး ဧကရာဇ်သည် နောက်နန်းဆောင် အတွင်းရေးကို ဝင်ရောက် စွက်ဖက်ခံရလျှင် မသက်မသာ ခံစားရသည်ကို စိတ်ထဲ၌ တွေးလိုက်သည်။

27 02

သူ အရင်က မှူးမတ်များကို ညဘက် နေထိုင်မှု ခြိုးခြံဖို့၊ ကာမဂုဏ် လွန်ကဲခြင်းက ကျန်းမာရေးကို ထိခိုက်စေတယ်ဟု သတိပေးခဲ့ခြင်းသည် သင့်တော်သည်။

ဟုတ်တယ်၊ စိတ်ထဲမှာသာ တွေးရမည်။ ဘယ်တော့မှ ပါးစပ်က မပြောရ။

သူမသည် သက်သောင့်သက်သာ အမူအရာဖြင့် ကျားစေ့ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ချလိုက်သည်။

“ဧကရာဇ်မင်း အခု အသက်နှစ်ဆယ်ပဲ ရှိသေးတယ်။ အားကောင်းမောင်းသန်တဲ့ အရွယ်ပါ။ သားတော်ရဖို့က သိပ်အလျင်လိုစရာ မလိုသေးပေမယ့် ဧကရီ ရာထူးက ဒီလို ဗလာဖြစ်နေတာလည်း မသင့်တော်ဘူး”

ထပ်၊ လော့ရှင်းယွမ်သည် အဖြူရောင် ကျားစေ့ကို ချလိုက်သည်။ “ဒါဆို မင်းက ဒီနေ့ မင်းရဲ့ ဆရာအတွက် စကားပြောဖို့ လာတာလား”

မေဝမ့်ရှူးသည် ခဏတာ တွေဝေသွားသည်။ “ဘာပြောတာလဲ၊ ကျွန်တော်မျိုး နားမလည်ပါဘူး”

“ယဲ့အမတ်က နှစ်ရက်အလိုက အစီရင်ခံစာ တင်သွင်းခဲ့တယ်။ အခမ်းအနားဌာန အရာရှိ အားလုံးနဲ့ ပူးပေါင်းပြီး ငါ့ကို ဧကရီ တင်မြှောက်ဖို့ တိုက်တွန်းခဲ့တာ။ မင်း မသိဘူးလား။ ထူးဆန်းလိုက်တာ။ မင်းရဲ့ ဆရာက မင်းလို ဟန်လင်ပညာရှိကို ကြိုတင် မပြောပြခဲ့ဘူးလား”

လော့ရှင်းယွမ်သည် သူမ၏ မျက်နှာပေါ်မှ အမူအရာကို ကြည့်ပြီးနောက် ကျားစေ့ကို ဆက်ချသည်။ “ဪ၊ သတိရပြီ။ မင်း လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က ငါ့ရဲ့တူတော်နှစ်ပါးကို မြို့တော်ကနေ နှင်ထုတ်ဖို့ အစီရင်ခံစာ တင်ခဲ့တော့ မင်းရဲ့ဆရာ ဒေါသထွက်ပြီး ဖျားသွားတာ။ ဒါကြောင့် မင်းကို ဂရုမစိုက်တာ ဖြစ်မယ်”

မေဝမ့်ရှူး: “...”

လော့ရှင်းယွမ်က ဆက်လက်၍ ဇွတ်အတင်း မေးသည်။ “မင်း အစီရင်ခံစာ မတင်ခင် မင်းရဲ့ ဆရာနဲ့ ကြိုတင် ညှိနှိုင်းခဲ့ခြင်း မရှိဘူးလား”

“ရှိပါတယ်” မေဝမ့်ရှူး၏ ပါးစပ်က အနည်းငယ် ခါးသက်နေသည်။ “စာရေးပြီး ရှင်းပြခဲ့ပေမယ့် မျက်နှာချင်းဆိုင် အသေးစိတ် မပြောခဲ့ရဘူး။ ဖြစ်နိုင်တာက ဆရာ နားမလည်တာ ဖြစ်မယ်... ကျွန်တော်မျိုး ရက်အနည်းငယ် တံခါးပိတ်ထားတော့ ဆရာ ဖျားနေမှန်း မသိခဲ့ရဘူး...”

“တော်ပြီ၊ ငိုတော့မယ့် ပုံစံမျိုး မလုပ်နဲ့။ ငါ မနေ့ကပဲ ရှင်ယီနင်ကို မင်းရဲ့ ဆရာကို ရောဂါမေးဖို့ အမိန့်ပေးခဲ့တာ။ ရှင်ယီနင် ဘာပြန်ပြောလဲ မင်း ခန့်မှန်းကြည့်ပါဦး”

“ဘာပြောလဲ”

“ယဲ့အမတ်က ဘာမှ ကြီးကြီးမားမား မဖြစ်ပါဘူး။ မင်းလိုပဲ ဒေါသထွက်ပြီး အိမ်မှာ နားနေတာ၊ တံခါးပိတ်ထားတာ”

“...”

27 03

“စားပွဲထောင့်ကို စိုက်ကြည့်ပြီး ငေးမနေနဲ့။ ကျန်းနဲ့ ဒီတစ်ပွဲ ပြီးအောင် ကစားပါ။ ဒီနေ့ ဘာအစီအစဉ်မှ မရှိဘူးလို့ ပြောထားတာကို ဘာလို့ စကားပြောရင်း ရုံးတော်ကိစ္စတွေ ပြောဖြစ်သွားရတာလဲ”

လော့ရှင်းယွမ်သည် တစ်ဝက်အမှန်၊ တစ်ဝက်အမှား လေသံဖြင့် ဆိုသည်။ “ရွှယ်ချင့်ကို အပြစ်ပေးသင့်တယ်”

မေဝမ့်ရှူးသည် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လျက် ဂျင်းနှင့် ဂျင်ဆင်း စွပ်ပြုတ်ပူပူ တစ်ခွက်ကြီးကို သူ့ရှေ့သို့ ရောက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

စစ်တုရင်ပွဲ မပြီးသေးပေ။

သူမသည် ခက်ခက်ခဲခဲနှင့် ထိုဆေးရည်ပူကို တစ်ခွက်လုံး သောက်လိုက်ရချိန်တွင် အကွက်ချ တိုက်ခိုက်မှု ပြီးမြောက်သွားပြီး စစ်တုရင် အလယ်ပွဲတွင် နဂါးကြီးကို ဖမ်းစားလိုက်သဖြင့် ဧကရာဇ်သည် ရှုံးနိမ့်သွားသည်။

လော့ရှင်းယွမ်သည် စစ်တုရင်တုံးကို ပစ်ချကာ အရှုံးကို လက်ခံပြီး အမှတ်များ ရေတွက်ပြီးနောက် ယနေ့ တာဝန်ကျသော အကြီးတန်း နန်းတွင်းသူ လေးဦးကို ခေါ်လာရန် အမိန့်ပေးသည်။

ခေါင်းငုံ့ကာ ရပ်နေသော အမျိုးသမီးချော လေးဦးကို တစ်တန်းတည်း စီထားပြီး တစ်ဦးချင်းစီ အကဲခတ်ပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်သည်။

“တကယ့်ကိုပဲ မေ၊ လန်၊ ကျု၊ ကျူး လိုမျိုး လှပနူးညံ့မှုတွေ ရှိကြတယ်။ မေပညာရှိအမတ် ဒီည တုံနွမ်နန်းဆောင်မှာ တည်းခိုရမယ်။ ဘယ်သူ့ကို သဘောကျလဲ ကြည့်ပြီး ညဘက် အိပ်ရာဝင် အလုပ်အကျွေး ပြုခိုင်းပါ”

မေဝမ့်ရှူးသည် ပန်းဝတ်မှုံပျားရည် သောက်နေစဉ် အလွန်အံ့ဩသွားသဖြင့် ခွက်ပင် မကိုင်နိုင်တော့ဘဲ လက်ဖက်ရည် အနည်းငယ် ပန်းထွက်သွားသည်။

သူမသည် အလောတကြီး တားဆီးသည်။ “မဖြစ်သင့်ပါဘူး၊ ဧကရာဇ်မင်း။ ဒါတွေက ဧကရာဇ်ရှေ့မှာ တာဝန်ထမ်းဆောင်တဲ့ နန်းတွင်းသူတွေပါ။ ကျွန်တော်မျိုးကို ဘယ်လိုများ... ဘယ်လိုများ ဆုချနိုင်မှာလဲ”

“ဘာလို့ မရနိုင်ရမှာလဲ” လော့ရှင်းယွမ်၏ လေသံသည် တည်ငြိမ်နေသည်။ “နန်းတွင်းသူတွေက မိဖုရား မဟုတ်ပါဘူး။ ပထမဧကရာဇ်တုန်းကလည်း အချစ်တော် မှူးမတ်တွေကို နန်းတွင်းသူတွေ ဆုချခဲ့ဖူးတယ်။ ကောင်းတဲ့ သတင်းတစ်ခုအဖြစ် ကျန်ရစ်ခဲ့တာပဲ။ ကျန်း ဘာလို့ မလုပ်နိုင်ရမှာလဲ။ ဒါမှမဟုတ် ရွှယ်ချင့်က ငါ့ရှေ့မှာ ဒီနန်းတွင်းသူတွေ လှတယ်လို့ ချီးကျူးခဲ့တာက သူတို့ရဲ့ အလှကို သဘောကျလို့ မဟုတ်ဘဲ အခြား နက်နဲတဲ့ ရည်ရွယ်ချက် ရှိလို့လား”

မေဝမ့်ရှူးသည် ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားသည်။

သူမ၏ စကားလုံးများသည် အနည်းငယ် နယ်ကျွံသွားခဲ့ပြီး ဧကရာဇ်သည် အပေါ်ယံတွင် မဖော်ပြသော်လည်း စိတ်ထဲတွင် ဒေါသကို ဝှက်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဘာမှ မဖြစ်သလို ဟန်ဆောင်ကာ ရယ်ရယ်မောမောဖြင့် စကားပြောနေခဲ့သော်လည်း စစ်တုရင်ပွဲ ပြီးမှ ဒေါသကို စတင် ထုတ်ဖော်ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူမသည် စစ်တုရင်ခုံကို တွန်းဖယ်လိုက်ပြီး ချက်ချင်း ထရပ်ကာ ခွင့်လွှတ်မှု တောင်းခံသည်။

“ကျွန်တော်မျိုး စကားမှားသွားတာ တုန်လှုပ်မိပါတယ်။ ဧကရာဇ်မင်း ခွင့်လွှတ်တော်မူပါ”

27 04

တိတ်ဆိတ်နေသော တုံနွမ်နန်းဆောင်ထဲတွင် နားထဲ၌ ကြည်လင်သော ကျားစေ့ခေါက်သံများ မကြာခဏ ကြားနေရသည်။

ထပ်၊ ထပ်။

“တော်ပါပြီ။ မင်း ကျန်းကို အမှုထမ်းတာ ဘယ်နှနှစ်ရှိပြီလဲ။ ဘယ်တုန်းက မင်း စကားမှားခဲ့ဖူးလို့လဲ”

ဧကရာဇ်သည် ကျားစေ့များကို ဆက်လက် မွှေနယ်နေပြီး အသံသည် ပုံမှန်အတိုင်း တည်ငြိမ်နေသည်။

“မင်း ကိုယ်တိုင် ဒီနန်းတွင်းသူတွေကို သုံးချင်လို့ မဟုတ်ရင် ဘာလို့ ငါ့ရှေ့မှာ မေ၊ လန်၊ ကျု၊ ကျူးလို လှပနူးညံ့မှုတွေ ရှိကြတယ်လို့ အထူး ချီးကျူးခဲ့တာလဲ။ သေသေချာချာ စဉ်းစားပြီး ပြန်ဖြေပါ။ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လှည့်ဖျားတာ မလုပ်ပါနဲ့။ ကျေနပ်အောင် ပြန်ဖြေနိုင်ရင် ငါ မင်းကို အပြစ်မပေးတော့ဘူး”

(မေ၊ လန်၊ ကျု၊ ကျူး ဆိုတာက ရာသီဥတုလေးခုနဲ့ အပင်လေးမျိုးကို နှိုင်းယှဉ်ပြီးတော့ ဖော်ညွှန်းကြတဲ့ ကဗျာတွေထဲမှာ ပါလေ့ရှိတဲ့ အလှတရား တင်စားချက်လေးပါ ဇီးပန်း၊ သစ်ခွ၊ ဝါး၊ ဂန္ဓမာပန်းတွေကို တင်စားထားတာပါ)

******