အခန်း ၂၈

28 01

အခန်း 28

မေဝမ့်ရှူးသည် ခဏတာမျှ စကားမဆိုနိုင်ဘဲ တိတ်ဆိတ်နေသည်။

သူမသည် နန်းတွင်းသူများ လှပကြောင်း သွယ်ဝိုက်သော စကားဖြင့် ချီးကျူးလိုက်သည်မှာ မင်းသားငယ်များနှင့် ဧကရီ တင်မြှောက်ရေး အကြောင်းသို့ မမျှော်လင့်ဘဲ ရောက်ရှိသွားစေခဲ့သည်။ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော စကားအနည်းငယ်ကြောင့်ပင် ဧကရာဇ်သည် သူ၏ အချစ်တော် မှူးမတ်ကို ဒေါသထွက်ခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် ဧကရာဇ်၏ စိတ်ထဲ၌ အမျိုးသမီးများအပေါ် ရွံရှာမုန်းတီးမှုသည်။ သူမ တွေးထင်ထားသည်ထက် အဆပေါင်း တစ်ရာ ပိုမို ပြင်းထန်နေပေမည်။

စိတ်ရောဂါကို ကုသရန် ခက်ခဲလှသည်။

လက်ရှိ အခြေအနေကို ပြန်လည် ဖုံးဖိရန် နည်းလမ်း ရှာရဦးမည်။

“ကျွန်တော်မျိုး...” သူမသည် စားပွဲပေါ်ရှိ ရွှေဖြင့် စီခြယ်ထားသော ကျောက်စိမ်းလက်ကောက်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်တင်သည်။

“သာမန် ယောက်ျားတစ်ယောက်အနေနဲ့ ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ လှပတဲ့ အမျိုးသမီးကို မြင်လျှင် သဘောကျတာက သဘာဝပါ။ ဒါပေမဲ့ အိမ်မှာ ဇနီး ရှိပြီး မင်္ဂလာဆောင်ပြီး ခြောက်လပင် မပြည့်သေးပါဘူး။ သူမကို မထီမဲ့မြင် ပြုမိမည့် အပြုအမူမျိုး လုပ်မိပါက ကျွန်တော်မျိုး သူမကို မျက်နှာချင်းဆိုင်ဖို့ ခက်ခဲပါလိမ့်မယ်။ ဒါကြောင့်၊”

ထိုနေရာသို့ ရောက်သောအခါ သူမ ကိုယ်တိုင်ပင် ပြောရ ခက်ခဲသွားပြီး အသံ၌ လက်မခံနိုင်ခြင်း သဘော ပေါ်လွင်လာသည်။ “ဧကရာဇ်မင်းရဲ့ ကြီးမားသော မေတ္တာကို ပြန်ပေးဆပ်နိုင်ခြင်း မရှိတဲ့အတွက် ဒီမေ၊ လန်၊ ကျု၊ ကျူး နန်းတွင်းသူလေးတွေကို တောင်းပန်ပြီး လက်ခံမယူရဲပါဘူး”

လော့ရှင်းယွမ်သည် သူ၏ ခါးတွင် ဆွဲထားသော ခရမ်းရောင် ဖျော့ဖျော့ ငြိမ်းချမ်းရေး အဆောင်ကို လက်ချောင်းထိပ်ဖြင့် ပွတ်သပ်ရင်း အချိန်အတော်ကြာ စကားမပြောဘဲ နေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်သည်။ “ပြောရင်းပြောရင်း နောက်ဆုံးမှာတော့ ဇနီးအတွက် ကိုယ်ကျင့်တရားကို ထိန်းသိမ်းချင်တယ်ဆိုတဲ့ သဘောလား”

မေဝမ့်ရှူးသည် ဝန်ခံလိုက်ရသည်။ “မှန်ပါ”

“ကောင်းပြီ၊ မေပညာရှိအမတ်က သစ္စာရှိသူပါပဲ” အခန်းထဲရှိ အခြားသူများအား ပြောနေခြင်းလား၊ သူ့ကိုယ်သူ ပြောနေခြင်းလား မသိနိုင်ပေ။ လော့ရှင်းယွမ်၏ နှုတ်ခမ်းတွင် အပြုံးရှိသော်လည်း အမူအရာက စိတ်ပျက်နေသည်။

“မင်းကို နန်းတော်မှာ ထားတာက ခြေထောက်ဒဏ်ရာကို သေသေချာချာ နားခိုင်းဖို့။ မင်းက ဘာလို့ ထပ်ပြီး ရပ်နေပြန်တာလဲ။ ခြေထောက် တရွတ်တိုက်နေတာ မခံစားရဘူးလား။ ထိုင်ပါ”

သူသည် ဝင်းထဲရှိ နေနာရီကို ကြည့်လိုက်ပြီး မနေတော့ဘဲ ထရပ်ကာ တံခါးအပြင်ဘက်သို့ လျှောက်သွားသည်။

အခန်းတွင်းရှိ နန်းတွင်းသူများနှင့် ကုန်းကုန်းများအားလုံး ဒူးထောက် အရိုအသေ ပေးကြသည်။

ယွမ်ဟော်ဧကရာဇ်သည် တံခါးဝသို့ လေးငါးလှမ်း လျှောက်သွားပြီးမှ ရုတ်တရက် ရပ်လိုက်သော်လည်း နောက်သို့ မလှည့်ပေ။

“မင်းရဲ့ ဆရာက အရင်ဆုံး ဧကရီ တင်မြှောက်ပြီး သားတော် ထွန်းကားဖို့ အစီရင်ခံစာ တင်တယ်။ မင်းကလည်း မေ၊ လန်၊ ကျု၊ ကျူး အကြောင်း လာပြောတယ်။ စကားလုံးတိုင်းရဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကို ငါ တကယ် နားမလည်ဘူးလို့ ထင်နေတာလား။ မင်းရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ ငါက ဒီလောက် လှည့်စားလို့ လွယ်နေတာလား”

28 02

“ဧကရာဇ်မင်းသည် လောကရဲ့ အရှင်သခင်ပါ။ ကျွန်တော်မျိုး စိတ်ရင်းကို ကောင်းကင်ဘုံက သက်သေပြနိုင်ပါတယ်” ဟု မေဝမ့်ရှူးသည် မူလနေရာတွင် ရပ်လျက် လက်စကို ပေါင်းပြီး မျက်နှာကို ငုံ့၍ တည်ငြိမ်စွာ အရိုအသေ ပေးသည်။

“ကျွန်တော်မျိုး ဧကရာဇ်ကို ပို့ဆောင် ဂါရဝပြုပါတယ်”

ခဏအကြာတွင် ကြာပွတ်သံ မြည်လာပြီး လူထမ်းလှည်း ထွက်ခွာသွားသည်။ ကုန်းကုန်းများနှင့် တော်ဝင် အစောင့်အရှောက်များက ရှေ့နောက် ဝန်းရံကာ အုပ်ချုပ်ရေး ရုံးတော်ဘက်သို့ အလုံးအရင်းဖြင့် ထွက်ခွာသွားကြသည်။

မေဝမ့်ရှူး တစ်ယောက်တည်းသာ တုံနွမ်နန်းဆောင်ထဲတွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

ဧကရာဇ် ကြွရောက်နေသော အရှေ့ဘက် တုံနွမ်နန်းဆောင်သည် တိတ်ဆိတ် ခန့်ညားပြီး လူတိုင်းက ကိုယ့်တာဝန်ကို ကိုယ် ထမ်းဆောင်ကြသဖြင့် ကောင်းကင်ဘုံမှ ကျောက်စိမ်းနန်းတော်ကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။

ဧကရာဇ် ထွက်ခွာသွားသော အရှေ့ဘက် တုံနွမ်နန်းဆောင်သည် ကောင်းကင်ဘုံမှ ချက်ချင်း ပြုတ်ကျလာပြီး ခမ်းနားထည်ဝါသော အကျဉ်းချရာ နန်းဆောင် ဖြစ်သွားသည်။

သူမသည် အခန်းထဲတွင် နာရီဝက်ခန့် ထိုင်နေပြီး တံခါးဖွင့်၍ ဝင်းထဲသို့ ထွက်သွားရန် ကြိုးစားသော်လည်း အပြင်ဘက်မှ တော်ဝင် အစောင့်အရှောက်များက ယဉ်ကျေးစွာနှင့် ခိုင်မာစွာ တားဆီးလိုက်သည်။

သူမသည် ပြတင်းပေါက်ဘေးသို့ ပြန်ထိုင်ကာ စာအုပ်စင်မှ စာအုပ်နှစ်အုပ်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဆွဲထုတ်၍ ပြတင်းပေါက်မှ ဝင်လာသော နေရောင်ဖြင့် လှန်လှောဖတ်ရှုရင်း အချိန်ဖြုန်းနေသည်။

နေ့လယ်စာအတွက် ပို့လာသော ဟင်းသည် တို့ဖူးနှင့် ဘဲသားဟင်းချို ဖြစ်သည်။

မေဝမ့်ရှူးသည် ငွေဇွန်းဖြင့် လတ်ဆတ်ပြီး မွှေးကြိုင်သော ဟင်းရည်ကြည်ကို မွှေလိုက်သည်။ “ဒီတစ်ခေါက် ဘဲတွေက အရင်တစ်ခေါက် ပေးပို့တဲ့ ဘဲတွေ မဟုတ်ဘူးလား”

ဗန်းကို ကိုင်ဆောင်လာသော ချောမောသော နန်းတွင်းအမတ်ငယ်သည် မျက်မှန်း တော်တော် ရင်းနှီးနေသည်။ သူသည် ယနေ့နံနက်က သူမကို အရှေ့ဘက် တုံနွမ်နန်းဆောင်သို့ ခေါ်လာသူဖြစ်ပြီး၊ ခဏအကြာက လက်ကောက် ဆက်သခဲ့သူလည်း ဖြစ်သည်။

အသက် နှစ်ဆယ်ကျော် အရွယ်ရှိ ချောမောသော နန်းတွင်းအမတ်ငယ်လေးသည် ရယ်မောလိုက်သည်။ “ဧကရာဇ်မင်းရဲ့ နှုတ်မိန့်အရ၊ မေပညာရှိအမတ် ကြိုက်တဲ့ ဟင်းလျာနဲ့ ကြုံတုန်း ကျန်းရှင်းကျိုးက ဘဲအရှင်ဆယ်ကောင်ထဲက တစ်ကောင်ကို မေပညာရှိအမတ် နန်းတော်ကို လာတိုင်း အရှင်လတ်လတ် သတ်ပြီး ချက်ပေးတာပါ။ ဒါက ဒုတိယမြောက် တစ်ကောင်ပဲ ရှိပါသေးတယ်။ ကျန်တဲ့ ရှစ်ကောင်က တော်ဝင် ထမင်းဆောင်မှာ ကောင်းကောင်း မွန်မွန်နဲ့ ပြုစုထားတုန်းပါ”

မေဝမ့်ရှူးသည် ဟင်းရည် တစ်ငုံ သောက်ပြီး ဇွန်းကို ချလိုက်သည်။ “ကုန်းကုန်းရဲ့ နာမည်ကို သိပါရစေ”

28 03

“ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ နာမည်က ယွမ်ပါ။ နန်းတော်ထဲ ရောက်တော့ ယွမ်ပေါင်ဆိုတဲ့ မင်္ဂလာရှိတဲ့ နာမည်လေး ပေးခဲ့ပါတယ်”

“ယွမ်ပေါင်ကုန်းကုန်းကို မျက်မှန်း မတွေ့ဖူးပါဘူး။ မကြာသေးခင်ကမှ ဧကရာဇ်ရှေ့မှာ အမှုထမ်းဖို့ ပြောင်းလာတာလား”

ယွမ်ပေါင်သည် ပြုံးလိုက်သည်။ “ဧကရာဇ်ရှေ့မှာ အမှုထမ်းတာ နှစ်နှစ်ရှိပါပြီ။ အရင်က အပြင်ဘက် နန်းဆောင်မှာ အမှုထမ်းခဲ့တာမို့ မေပညာရှိအမတ် သတိမထားမိတာပါ”

မေဝမ့်ရှူးသည် စကားအနည်းငယ် ဆက်ပြောပြီးမှ ယွမ်ပေါင်ကို မေးသည်။ “ရှောင်ဟုန်ပေါင်ကုန်းကုန်းက အပြစ်ကျူးလွန်ခဲ့တာ၊ ဘယ်နေရာမှာ အပြစ်ဒဏ် ခံယူနေရလဲ မသိဘူး”

“အိုး၊ ဒါက ကျွန်တော်မျိုး ဘယ်သိနိုင်ပါ့မလဲ။ မေပညာရှိအမတ်၊ ကျွန်တော်မျိုးကို ဒုက္ခ မပေးပါနဲ့” ယွမ်ပေါင်သည် ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ခွက်များနှင့် ဗန်းများကို သိမ်းဆည်းပြီး စားပွဲကို သုတ်သင်ရင်း စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်သည်။

မေဝမ့်ရှူးသည် ယွမ်ပေါင်၏ အလုပ်များနေသော ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း စဉ်းစားနေသည်။

သူသည် ပါးစပ်တင်းကျပ်သူ တစ်ဦးဖြစ်သည်။

သို့သော် ပါးစပ်တင်းကျပ်သည်ဟု ဆိုသော်လည်း စကားတစ်ခွန်း မသိမသာ လွှတ်ထုတ်ခဲ့သည်။

“ဧကရာဇ်မင်း ခုနက မယ်တော်ကြီးနန်းဆောင်ကို ကြွသွားတယ်”

ယွမ်ပေါင်သည် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ “မူလက ဧကရာဇ်မင်း အလုပ်များလွန်းလို့ မယ်တော်ကြီးကို နံနက် ညနေ ဂါရဝပြုတဲ့ ထုံးတမ်းကို ခဏ ရပ်နားထားခဲ့တာ။ မကြာသေးခင်က ဧကရာဇ်မင်း အချိန်ရလာတော့ မယ်တော်ကြီးကို သတိရပြီး သွားရောက် ဂါရဝပြုတာ။ အရှေ့နန်းဆောင်က အကြီးအကဲတွေ သိရင် ဧကရာဇ်မင်းကို သားကောင်း ရတနာလို့ ချီးကျူးကြမှာ သေချာတယ်”

မေဝမ့်ရှူးသည် စဉ်းစားရင်း ဟင်းချိုပူပူကို ကုန်အောင် သောက်လိုက်သည်။

ထိုသားကောင်း ရတနာထဲတွင် ပါဝင်သော အလေးချိန် မည်မျှရှိသည်ကို ဧကရာဇ်မင်းသာ သိပေမည်။

ယွမ်ပေါင်သည်လည်း ထပ်မံ စကားမပြောတော့ဘဲ ခွက်များနှင့် စားပွဲကို သန့်ရှင်းရေး လုပ်ပြီးနောက် အရိုအသေ ပေးကာ ထွက်ခွာသွားသည်။

နေ့လယ်ပိုင်းတွင် ဆူးဟွေးကျုံးသည် ရှင်ယီနင်ကို ခေါ်၍ အရှေ့ဘက် တုံနွမ်နန်းဆောင်သို့ လာရောက် ရောဂါမေးသည်။

မေဝမ့်ရှူးသည် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်ဝမ်းသာသွားပြီး နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ “ဆူးကုန်းကုန်း၊ လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က ဘာဖြစ်ခဲ့တာလဲ...”

ဆူးဟွေးကျုံးသည် စကားမဆိုဘဲ အရိုအသေ ပေးပြီးနောက် လှည့်ထွက်သွားကာ တံခါးအပြင်ဘက်တွင် စောင့်နေသည်။

မေဝမ့်ရှူးသည် ဆူးဟွေးကျုံး၏ ကျောပြင်ကို ခဏတာ စိုက်ကြည့်နေစဉ် ရှင်ယီနင်သည် ဆေးသေတ္တာကို ကျောပိုး၍ သူမထံ လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုကာ သက်ပြင်းချသည်။

28 04

“ဒီလောက် မကြာသေးခင်ကမှ မေပညာရှိအမတ်နဲ့ ကျွန်တော်မျိုး ဘာလို့ ထပ်ဆုံပြန်တာလဲ”

မေဝမ့်ရှူးသည်လည်း စိတ်ပျက်အားငယ်စွာဖြင့် ဆိုသည်။ “သမားတော်ရှင်ကို အလုပ် မရှုပ်စေချင်ခဲ့ပါဘူး”

“တော်ပါပြီ။ ကျွန်တော်မျိုးက နှုတ်မိန့်ရထားတယ်။ ဒီနှစ်ရက်အတွင်း မေပညာရှိအမတ်ကို ဂရုစိုက်ရမယ်။ နူးညံ့တဲ့ ထိုင်ခုံပေါ် လဲနေပါ” ရှင်ယီနင်သည် ဆေးသေတ္တာကို ဖွင့်သည်။

“အရင်ဆုံး ခင်ဗျားရဲ့ ခြေထောက်ကို ကြည့်မယ်၊ ပြီးရင် အအေးဓာတ် ရောဂါကို ကြည့်မယ်”

လွန်ခဲ့သော ညက မမျှော်လင့်သော အဖြစ်အပျက် ဖြစ်ပွားပြီးနောက် မေဝမ့်ရှူးသည် ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ကပ်လျက် နွေးထွေးသော ဘောင်းဘီမျိုးကို ထပ်မဝတ်ရဲတော့ပေ။

ယနေ့ ဝတ်ထားသည်မှာ ပိုးချည် ဘောင်းဘီဖြစ်သည်။ အေးနေသော်လည်း အဆင်ပြေသည်။

ဘောင်းဘီခွင်ကို အထက်သို့ လှန်တင်လိုက်ရာ ဒူးခေါင်းအထက်တွင် စည်းနှောင်ထားသော ဒဏ်ရာ ပေါ်လာသည်။

“ဒါနဲ့၊ ဒီနေ့ ဧကရာဇ်မင်းက နန်းတော်မှာ တည်းခိုဖို့ ထားခဲ့တာ။ ကိစ္စက ရုတ်တရက်ဆိုတော့ သမားတော်ရှင် ရုံးဆင်းပြီးရင် ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ အိမ်ကို အကြောင်းကြားပေးဖို့ အကူအညီ တောင်းချင်ပါတယ်။ ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ ဇနီး စိတ်ပူနေမှာ စိုးရိမ်လို့ပါ”

ဇနီး ဟူသော စကားလုံးကို ကြားသောအခါ ရှင်ယီနင်သည် ထူးဆန်းသော အမူအရာ ပြသသော်လည်း ပါးစပ်ဖြင့်မူ ကတိပေးသည်။ “ကိစ္စ သေးသေးလေးပါ”

“ဒါနဲ့၊ နောက်ထပ် ကိစ္စတစ်ခု ရှိသေးတယ်”

မေဝမ့်ရှူးသည် ယဲ့အမတ်ကို စိတ်ပူနေသဖြင့် ဆရာ၏ ရောဂါအကြောင်း မေးသည်။

“လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က ဆရာ ဖျားသွားတယ်လို့ ကြားတယ်။ ဧကရာဇ်မင်းက ရောဂါမေးဖို့ မင်းကို စေလွှတ်ခဲ့တယ်ဆို။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဆရာရဲ့ ရောဂါက ပြင်းထန်ပါသလား”

ရှင်ယီနင်သည် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းသည်။ “နန်းတော်ထဲမှာ အိမ်ရှင် အကြီးအကဲ သိပ်မရှိဘူး။ တော်ဝင် သမားတော်တွေက တစ်နေကုန် ဖဲရိုက်ရင်း ပျင်းနေကြတာ။ သွားရတာ ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး”

“ယဲ့အမတ် ခန္ဓာကိုယ်မှာ ဘာရောဂါမှ မရှိပါဘူး။ စိတ်ရောဂါပဲ” သူသည် ရင်ဘတ်ကို လက်ညှိုးထိုးပြသည်။ “ပါးစပ်မှာ ရေကြည်ဖုတွေ ထွက်နေတယ်၊ ဒေါသတွေ၊ စိတ်ပူပန်မှုတွေနဲ့ ရင်ထဲမှာ မီးတွေ ပေါက်နေတယ်။ မင်း နန်းတော်က ထွက်လာရင် မင်းရဲ့ဆရာကို အမြန် သွားတွေ့ပါဦး”

မေဝမ့်ရှူးသည် ဆက်မေးရန် ပါးစပ်ဟလိုက်သော်လည်း ရှင်ယီနင်က တားလိုက်သည်။

“ယဲ့အမတ်က အသက်ကြီးပေမယ့် ခန္ဓာကိုယ်က သန်မာတယ်။ မေပညာရှိအမတ်ထက် ပိုကောင်းတယ်။ ခင်ဗျားရဲ့ အအေးဓာတ် ရောဂါက ရက်ပေါင်းများစွာ စုဆောင်းလာတာ။ နောက်ပိုင်း ရောဂါ ပြင်းထန်လာရင် ဆောင်းဦးနဲ့ ဆောင်းရာသီမှာ လက်ဖဝါး ခြေဖဝါး အေးခဲတာ၊ မိုးအုံ့တဲ့နေ့တွေမှာ ကိုယ်လက် အဆစ်အမြစ် နာကျင်တာထက် ပိုဆိုးလာနိုင်တယ်”

28 05

သူသည် ဝမ်းဗိုက်နေရာကို လက်ဖြင့် ပုံဖော်ပြပြီး သွယ်ဝိုက်စွာ ပြောသည်။ “လစဉ် ပေးနေတဲ့ ဆေးရဲ့ ဆေးစွမ်းက ပြင်းတယ်။ မေပညာရှိအမတ် ခုလို သောက်နေတာ မဟုတ်ဘူး။ တစ်နေ့ တစ်ခွက်တဲ့။ ဟွန်း၊ နောက်ပိုင်း မမျှော်လင့်ဘဲ တစ်ခုခု ဖြစ်လာရင် ကျွန်တော်မျိုးကို အပြစ်မတင်ပါနဲ့”

မေဝမ့်ရှူးသည် သူ၏ လက်ဟန်ကို မြင်သောအခါ နားလည်လိုက်သည်။ သမားတော်ဖြစ်သူ ရှင်ယီနင်က သားအိမ်အေးခြင်း၊ ရာသီသွေး ရပ်တန့်ခြင်း၊ သားသမီး မထွန်းကားခြင်း ကဲ့သို့သော အမျိုးသမီးများအတွက် အလွန် အရေးကြီးသော ကိစ္စများကို စိုးရိမ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ဆေးစသောက်ပြီးနောက် သူမသည် ဝမ်းဗိုက် အေးစက်ပြီး နာကျင်ခြင်း၊ တစ်ခါတစ်ရံ အောက်သို့ ကျဆင်းသကဲ့သို့ ခံစားခြင်းတို့ကို ခံစားရသည်။

မူလက ပုံမှန် ဖြစ်နေသော အမျိုးသမီး ရာသီသွေးသည်လည်း နောက်ကျ ရပ်တန့်သွားပြီး အချိန်ကာလ တဖြည်းဖြည်း ရှည်ကြာလာရာ နောက်ဆုံးတစ်ကြိမ်မှာ နှစ်ဆန်းပိုင်းက ဖြစ်သည်။

သို့သော် လက်ရှိ အခြေအနေတွင် ရာသီသွေး ရပ်တန့်ခြင်းသည် သူမအတွက် အဓိပ္ပာယ်မဲ့သော သားသမီးထက် အကျိုးကျေးဇူး ပိုများသည်။

“ဆေးပမာဏကို ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင် သိပါတယ်။ သမားတော်ရှင်ကို အပြစ်တင်စရာ မရှိပါဘူး”

++++++