အခန်း ၂၉

29 01

အခန်း 29

သူမသည် ယွမ်ပေါင် ပြောခဲ့သော ဧကရာဇ်မင်း မယ်တော်ကြီးနန်းဆောင်ကို ဂါရဝပြုသည့် ကိစ္စကို သတိရပြီး သံသယများ ရှိနေသဖြင့် အသံကို နှိမ့်၍ မေးလိုက်သည်။ “အရှင်...”

တံခါးအပြင်ဘက်တွင် စောင့်နေသော ဆူးဟွေးကျုံးသည် ရုတ်တရက် တံခါးဖွင့်၍ ဝင်လာပြီး တုံနွမ်နန်းဆောင်ထဲရှိ နှစ်ဦးအား တိတ်ဆိတ်နေရန် လက်ဟန်ပြသည်။

ထို့နောက် သစ်တော်သီးရောင် စားပွဲနားသို့ သွားပြီး လက်ဖက်ရည်ကို တို့ကာ စားပွဲပေါ်တွင် စာလုံး တစ်လုံးချင်းစီကို ရေးချသည်။

“ယွမ်ပေါင်သည် ဧကရာဇ်၏ နားဖြစ်သည်။ ရှောင်ဟုန်ပေါင် အပြစ်ပေးခံရခြင်းမှာ သူ၏ တိုင်ကြားမှုကြောင့် ဖြစ်သည်”

မေဝမ့်ရှူးသည် ချက်ချင်း ပါးစပ်ပိတ်လိုက်ပြီး ထရပ်ကာ ပြတင်းပေါက် ဖွင့်လိုက်သည်။

ဝင်းထဲရှိ ကြည်လင်သော ရေစီးသံနှင့် ဝါးပင် လှုပ်သံများသည် အေးစက်သော လေနှင့်အတူ တုံနွမ်နန်းဆောင်ထဲသို့ လွင့်ဝင်လာသည်။

ယွမ်ပေါင်သည် မျက်နှာပေါ်တွင် ချောမောသော အပြုံးဖြင့် လှေကားပေါ်မှ အနည်းငယ် လျှောက်လာသည်။ “မေပညာရှိအမတ် ခန္ဓာကိုယ် အအေးမမိစေနဲ့။ ပြတင်းပေါက် ပိတ်လိုက်ပါဦး”

မေဝမ့်ရှူးသည် သူ့ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ယဉ်ကျေးစွာ ပြောသည်။ “ယွမ်ပေါင်ကုန်းကုန်းရဲ့ ဂရုစိုက်မှုကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ တုံနွမ်နန်းဆောင်ထဲမှာ အပူလွန်နေလို့ နည်းနည်း အသက်ရှူ မဝသလို ဖြစ်နေလို့ပါ”

ယွမ်ပေါင်သည် ချက်ချင်း အသံကျယ်စွာဖြင့် အမိန့်ပေးသည်။ အပြင်ဘက် နန်းဆောင်တွင် အမှုထမ်းနေသော ကုန်းကုန်းများစွာသည် အလုပ်များစွာ ပြေးလွှားလုပ်ဆောင်ကြပြီး မီးဖိုထဲမှ မီးသွေးများကို များစွာ ထုတ်လိုက်ကြသည်။

ခဏအကြာတွင် တုံနွမ်နန်းဆောင်ထဲရှိ မီးဖို အပူချိန်သည် ကျဆင်းသွားသည်။

မေဝမ့်ရှူးသည် ကျေးဇူးတင်စကား ပြောပြီး ယွမ်ပေါင်၏ အဝေးမှ စောင့်ကြည့်မှုအောက်တွင် သစ်သားပြတင်းပေါက်ကို ပြန်ပိတ်လိုက်သည်။

သူမနှင့် ရှင်ယီနင်၊ ဆူးဟွေးကျုံး သုံးဦးသား မျက်နှာချင်းဆိုင် ထိုင်နေကြသော်လည်း မည်သူမျှ စကား မပြောတော့ပေ။

ရှင်ယီနင်သည် သူမ၏ ခြေထောက်ဒဏ်ရာကို ဆေးလဲပေးပြီး အနည်းငယ်သာ စဉ်းစားရန်၊ အစားအစာ သန့်ရှင်းစွာ စားရန်၊ သင့်တော်သလို လှုပ်ရှားသွားလာရန် စသဖြင့် အနည်းငယ် မှာကြားပြီးနောက် ဆူးဟွေးကျုံးနှင့်အတူ ထရပ်ကာ ခွင့်ပန်သွားသည်။

ထိုညတွင် မေဝမ့်ရှူးသည် သမားတော်၏ ညွှန်ကြားချက်အတိုင်း ညဘက် စောစောစီးစီး ရေချိုး၊ သန့်စင်ပြီး အိပ်ရာဝင်ခဲ့ရာ အရှေ့ဘက် တုံနွမ်နန်းဆောင်မှ မီးများလည်း စောစောစီးစီး ငြိမ်းသွားခဲ့သည်။

နာရီဝက်ခန့် အကြာတွင် ယွမ်ပေါင်သည် အနောက်ဘက် နန်းဆောင် အပြင်ဘက်၌ ဧကရာဇ်ကို ခွင့်တောင်းတွေ့ဆုံသည်။

29 02

မြေပြင်ပေါ် ဒူးထောက်၍ ယနေ့ အရှေ့ဘက် တုံနွမ်နန်းဆောင်တွင် မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်များကို တစ်ခုချင်းစီ လျှောက်တင်သည်။

“မေပညာရှိအမတ် နန်းတော်မှာ တည်းခိုရတော့ ဇနီး မသိမှာ စိုးရိမ်လို့ သမားတော်ရှင်ကို ရုံးဆင်းပြီး အိမ်ကို အကြောင်းကြားခိုင်းပါတယ်”

“မေပညာရှိအမတ်က ယဲ့အမတ်ရဲ့ ရောဂါအခြေအနေကို စိုးရိမ်ပြီး သေသေချာချာ မေးမြန်းခဲ့ပါတယ်”

“နေ့လယ်စာ စားနေတုန်း ကျွန်တော်မျိုးက ဧကရာဇ်မင်း မယ်တော်ကြီးနန်းဆောင်ကို ဂါရဝပြုဖို့ ကြွသွားကြောင်း ပြောလိုက်တော့ မေပညာရှိအမတ်က ဘာမှ မပြောဘဲ ထပ်ပြီး မမေးမြန်းပါဘူး။ ဒီကိစ္စလည်း ပြီးသွားပါတယ်”

သူသည် သစ်သား လျှောက်လမ်းပေါ် ဝမ်းလျားမှောက်၍ ခေါင်းငုံ့ကာ ဆိုသည်။ “ကျွန်တော်မျိုး မေပညာရှိအမတ်ရဲ့ အတွေးကို မခန့်မှန်းရဲပါဘူး။ ဒါပေမယ့် အဲဒီအချိန်က မေပညာရှိအမတ်ရဲ့ အမူအရာကို ကြည့်ရတာ သိပ်ပျော်ပုံ မရဘဲ သံသယနဲ့ စိုးရိမ်ပူပန်မှုတွေ ပေါ်လွင်နေပါတယ်”

အနောက်ဘက် နန်းဆောင်၏ မူရင်းနာမည်မှာ နေဝင်ချိန် နန်းဆောင် ဖြစ်ပြီး နန်းတော်၏ အနောက်ဘက် တောင်ကုန်းမြင့်ပေါ်တွင် တည်ရှိသည်။

နန်းဆောင်တွင် လေညင်းခံ၊ ရှုခင်းကြည့်နိုင်သော ပတ်လမ်းတစ်ခု ရှိပြီး နန်းတော်တစ်ခုလုံးကို အပေါ်စီးမှ မြင်နိုင်သည်။

တည်နေရာက မြင့်ပြီး အရှေ့ဘက် တုံနွမ်နန်းဆောင်ကဲ့သို့ သွားလာရ အဆင်မပြေသောကြောင့် ခေတ်အဆက်ဆက် ဧကရာဇ်များ သိပ်မလာခဲ့ကြပေ။ ဆောက်ပြီးကတည်းက ပြန်လည် မွမ်းမံခြင်း မရှိသဖြင့် ယခုထိ ရိုးရှင်းသော ပုံစံဖြင့် တည်ရှိနေပြီး အပူပေး မီးဖိုပင် မပါဝင်ပေ။

အေးစက်ပြီး ရိုးရှင်းသော အနောက်ဘက် နန်းဆောင်ထဲတွင် ဖယောင်းတိုင်မီး မှိန်နေပြီး ကျိုးရွှမ်းယွိ တစ်ဦးတည်းသာ ဓားကို ခါးတွင်ချိတ်၍ အနီးကပ် အမှုထမ်းနေသည်။

ဧကရာဇ်ရှေ့ရှိ စားပွဲရှည်ပေါ်တွင် တင်ထားသော ခြေထောက် သုံးချောင်းပါ ဘုံသုံး မီးခွက်မှ မီးခိုးများသည် လွင့်မျောနေပြီး အနောက်ဘက် နန်းဆောင်၏ အပေါ်ဘက်ရှိ အနက်ရောင် နောက်ခံ၊ ရွှေရောင် စာလုံးပါ ဆိုင်းဘုတ်ကို ဖုံးအုပ်ထားကာ လေသာဆောင်မှ ညရှုခင်းကို ငုံ့ကြည့်နေသော ဧကရာဇ်ငယ်၏ မျက်နှာကိုလည်း ဖုံးကွယ်ထားသည်။

“ဇနီးကို စိတ်ပူတယ်။ ဆရာကို စိုးရိမ်တယ်” သူက ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်သည်။ “မေပညာရှိအမတ် စိတ်ထဲမှာ ဂရုစိုက်ရမယ့်သူတွေ အများကြီးပါပဲ”

“ကောင်းပါတယ်။ သူ ကျန်းဆီက သတင်းကို ကြားပြီးတော့လည်း သံသယရှိတယ်၊ စိုးရိမ်ပူပန်တယ်။ ကျန်းကို စိတ်ပူတယ်”

လော့ရှင်းယွမ်သည် အနီရောင် ဆေးသုတ်ထားသော သစ်သားတိုင်ကို တံတောင်ဖြင့် မှီရင်း “ရုံးတော်က မှူးမတ်တွေလို မဟုတ်ဘူး။ ဧကရာဇ်နဲ့ မယ်တော်ကြီးက ချစ်ခင်ကြတယ်၊ လောကအတွက် ကံကောင်းခြင်းပဲလို့ ပါးစပ်က အပြည့် ပြောနေကြတယ်။ မျက်လုံးများစွာက ဧကရာဇ်ရဲ့ စကားလုံးတိုင်း၊ လုပ်ရပ်တိုင်းသည် ရိုးရာ ကျင့်ဝတ်နှင့် ကိုက်ညီမှု ရှိ၊ မရှိ၊ သူတို့ စိတ်ထဲက ဉာဏ်ကြီးရှင် ဧကရာဇ်နှင့် ကိုက်ညီမှု ရှိ၊ မရှိကိုသာ စိုက်ကြည့် နေကြတယ်။ သူတို့ ပါးစပ်က ပြောနေတဲ့ ဧကရာဇ်ကလည်း အသက်ရှိတဲ့ လူသားတစ်ဦးဆိုတာကို ဘယ်သူတွေကများ ဂရုစိုက်လို့လဲ”

ယွမ်ပေါင်သည် စကားမဆက်ရဲဘဲ ခေါင်းငုံ့ကာ အရိုအသေ ပေးသည်။ “ဧကရာဇ်မင်း ဉာဏ်ပညာရှိပါတယ်”

29 03

လော့ရှင်းယွမ်၏ နက်မှောင်သော မျက်လုံးများတွင် လှောင်ပြောင်သော အရိပ်အယောင် ပေါ်လာသော်လည်း ပါးစပ်ကမူ ဆိုလိုက်သေးသည်။ “ဒီနေ့ လုပ်တာ ကောင်းတယ်။ မင်းကို အရှေ့ဘက် တုံနွမ်နန်းဆောင်မှာ အမှုထမ်းဖို့ ဘာကြောင့် ရွေးချယ်တယ်ဆိုတာ မင်း ကိုယ်တိုင် သိမှာပါ”

ယွမ်ပေါင်သည် ခေါင်းငုံ့ကာ လျှောက်တင်သည်။ “ကျွန်တော်မျိုး ပါးစပ်တင်းကျပ်လို့ပါ”

“ပါးစပ်တင်းကျပ်တဲ့သူတွေက နန်းတော်ထဲမှာ အများကြီးပဲ” လော့ရှင်းယွမ်သည် လျစ်လျူရှုသော လေသံဖြင့် ဆိုသည်။

ယွမ်ပေါင်သည် မြေပြင်ပေါ် မှောက်ရက်လဲလျက် ခဏတာ ကြောင်သွားသည်။ “ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့... ကျွန်တော်မျိုး သစ္စာရှိလို့ပါ။ ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ စိတ်ထဲမှာ ဧကရာဇ်မင်းသာ ရှိပါတယ်။ ဧကရာဇ်မင်း အမိန့်ပေးတာ မှန်သမျှ ကျွန်တော်မျိုး လုပ်ဆောင်ပါ့မယ်”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လော့ရှင်းယွမ်သည် ညင်သာစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ “တကယ်ကို ဉာဏ်ကောင်းတဲ့သူပါ”

“လန်ရှန်ချန်း မရှိတော့ဘူး။ ဧကရာဇ်ရှေ့မှောက် တံဆိပ်ထိန်းချုပ်သူ မိန်းမစိုးချုပ် ရာထူး လစ်လပ်နေတယ်။ မူလက ငါ ရှောင်ဟုန်ပေါင်ကို စိတ်ထဲမှာ ရှိတယ်။ သူက ဧကရာဇ်ရှေ့မှာ ကြာရှည် အမှုထမ်းခဲ့တဲ့ သက်တမ်းရင့်သူ ဖြစ်တယ်။ ဒါပေမယ့် သူက ကိုယ့်ဘာသာ ဉာဏ်ကြီးရှင် ဖြစ်ချင်တဲ့ အပြစ်ကို ကျူးလွန်ခဲ့တယ်။ နောင်ဆို မင်းကို ဧကရာဇ်ရှေ့မှာ အစားထိုး အမှုထမ်းစေမယ်။ မင်းကို သတိထား ဆင်ခြင်ဖို့ မျှော်လင့်တယ်”

ယွမ်ပေါင်သည် ခဏတာ ကြောင်သွားပြီးနောက် မျက်နှာပေါ်တွင် ဝမ်းသာအားရသော အမူအရာ ပေါ်လာကာ မရပ်မနား ခေါင်းကို ပြင်းထန်စွာ ငုံ့သည်။ “ကျွန်တော်မျိုး ဧကရာဇ်ကျေးဇူးကို ဦးညွှတ်ပါတယ်။ ကျွန်တော်မျိုး ဧကရာဇ်ကျေးဇူးကို ဦးညွှတ်ပါတယ်”

မှိန်ပြီး လှုပ်ယမ်းနေသော မီးရောင်အောက်တွင် ဧကရာဇ်၏ အရပ်ရှည်သော ပုံသဏ္ဌာန်သည် အရိပ်ထဲတွင် ဖုံးကွယ်နေပြီး နောက်သို့ မလှည့်ဘဲ အမိန့်ပေးသည်။

“အရှေ့ဘက် တုံနွမ်နန်းဆောင်ကို ပြန်သွား။ မနက်ဖြန် ဆက်လက် ဂရုတစိုက် အမှုထမ်းပြီး ကိစ္စရှိရင် အစီရင်ခံပါ”

ကျိုးရွှမ်းယွိသည် သူ့ကို အပြင်သို့ လိုက်ပို့လိုက်သည်။

အနောက်ဘက် နန်းဆောင် အပြင်ဘက်တွင် နန်းတွင်းသူ နှစ်ဦးသည် နန်းတော်မီးအိမ်များ ကိုင်လျက် အချိန်အတော်ကြာ စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။

အနောက်ဘက် နန်းဆောင်ထဲမှ လူတစ်ဦး ထွက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ထို အကြီးတန်း နန်းတွင်းသူနှစ်ဦးသည် အလျင်အမြန် ရှေ့သို့ လာပြီး ကျိုးရွှမ်းယွိနှင့် စကားအနည်းငယ် ပြောကာ လိပ်ခွံဖြင့် စီခြယ်ထားသော အနီရောင် ထမင်းဘူးတစ်ခုကို လှမ်းပေးသည်။

ကျိုးရွှမ်းယွိသည် ထမင်းဘူးကို ကိုင်ကာ သစ်သား လျှောက်လမ်းအတိုင်း ပြန်လာပြီး အတွင်းမှ ချိုမြိန်သော ဟင်းရည်ပူပူ တစ်ခွက်ကို ထုတ်ယူကာ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဧကရာဇ်ရှေ့သို့ မြှောက်ကိုင်၍ ဒူးထောက် လျှောက်တင်သည်။

“မယ်တော်ကြီးနန်းဆောင်က လူ စေလွှတ်ပြီး နှင်းဆီစက္ကူနှင့် ငွေရောင် မှိုဟင်းချို တစ်ခွက် ပို့ပါတယ်။ မယ်တော်ကြီး ကိုယ်တိုင် ချက်ထားတာဖြစ်ပြီး ဧကရာဇ်မင်း ငယ်ငယ်က အကြိုက်ဆုံး ဟင်းချိုပါတဲ့။ ဧကရာဇ်မင်း မြည်းစမ်းကြည့်ပါဦး”

29 04

လော့ရှင်းယွမ်သည် သစ်သားတိုင်ကို မှီရင်း ဟင်းချိုခွက်ကို ယူကာ ငွေဇွန်းဖြင့် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မွှေလိုက်သည်။

“မယ်တော်ကြီးနန်းဆောင်က ကျန်း ငယ်ငယ်က နှင်းဆီစက္ကူနဲ့ ငွေရောင် မှိုဟင်းချို အကြိုက်ဆုံးလို့ ပြောတယ်” ကျိုးရွှမ်းယွိ ပြန်လျှောက်တင်သည်။ “ဒါက မယ်တော်ကြီးနန်းဆောင်က လာတဲ့လူရဲ့ မူရင်း စကားပါ”

လော့ရှင်းယွမ်သည် ငွေဇွန်းကို ဟင်းချိုခွက်ထဲသို့ ပစ်ချလိုက်ပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောသည်။ “မင်းကို သောက်စေတယ်”

“ဒါ... မယ်တော်ကြီးက ဧကရာဇ်မင်းအတွက် ကိုယ်တိုင် ချက်ထားတဲ့ ဟင်းချိုပါ။ ဒါတစ်ခွက်ပဲ ရှိတာပါ” ကျိုးရွှမ်းယွိသည် ဟင်းချိုခွက်ကို ကိုင်ရင်း အံ့အားသင့်စွာဖြင့် “ကျွန်တော်မျိုး မရဲပါဘူး...”

“သူ မှားနေတာ။ နှင်းဆီစက္ကူနဲ့ ငွေရောင် မှိုဟင်းချို အကြိုက်ဆုံးက မယ်တော်ကြီး ကိုယ်တိုင်ပဲ”

လော့ရှင်းယွမ်၏ နှုတ်ခမ်းတွင် တည်ငြိမ်သော အပြုံးရှိပြီး လှည့်၍ နန်းတော်ထဲရှိ မီးရောင်များကို ကြည့်လိုက်သည်။ “ငါ ငယ်ငယ်က စေးကပ်ကပ် မှိုကို အလွန် မုန်းတီးပြီး နှင်းဆီစက္ကူရဲ့ အနံ့ကို မကြိုက်ဘူးဆိုတာ မှတ်မိတယ်။ တစ်ခါတစ်ရံ မယ်တော်ကြီး စိတ်ကောင်းဝင်ရင် ပိုလျှံတဲ့ နှင်းဆီစက္ကူနဲ့ ငွေရောင် မှိုဟင်းချို တစ်ခွက် ပေးတယ်။ ငါ မသောက်ချင်ရင် မယ်တော်ကြီးက ဒေါသထွက်ပြီး တစ်ငုံချင်းစီ ကုန်အောင် သောက်ခိုင်းတယ်။ ငယ်ငယ်က ခေါင်းမာတဲ့ ငါဟာ စေးကပ်ကပ် မှိုဟင်းချိုကြောင့် အရိုက်ခံရ၊ အဆူခံရတာ ဘယ်လောက်များလဲ မသိတော့ဘူး”

အတိတ်က ကိစ္စများကို သတိရပြီး သူသည် လှောင်ပြောင်သော အပြုံး ပြုံးလိုက်ပြီး အမြင်ကို လှည့်ကာ တိုက်တွန်းသည်။ “ဘာလို့ မသောက်သေးတာလဲ။ မင်းလည်း နှင်းဆီစက္ကူနဲ့ ငွေရောင် မှိုဟင်းချိုကို မကြိုက်ဘူးလား”

“ကျွန်တော်မျိုး သောက်နိုင်ပါတယ်” ကျိုးရွှမ်းယွိသည် သဘောပေါက်သွားပြီး ချက်ချင်း ဟင်းချိုခွက်ကို မြှောက်ကိုင်ကာ ဒူးထောက်နေသည့် ပုံစံဖြင့် ခေါင်းမော့၍ ကုန်အောင် သောက်လိုက်သည်။

“သောက်ပြီးရင် ခွက်လွတ်ကို မယ်တော်ကြီးနန်းဆောင်ကို ပြန်ပို့လိုက်။ ငါ သောက်လိုက်ပြီလို့ ပြောလိုက်” လော့ရှင်းယွမ်က ထပ်မံ အမိန့်ပေးသည်။

“မယ်တော်ကြီးက ငါ့ရဲ့ တူတော်နှစ်ပါးကို စကားလုံးနဲ့ သွေးဆောင်ခဲ့လို့ သူတို့က မေ နာမည်ပါတဲ့ သစ္စာဖောက် မှူးမတ်ကြီးကို ကျောက်ခဲတွေ၊ အုတ်ခဲတွေနဲ့ ရိုက်သတ်ချင်ခဲ့တာ။ မေပညာရှိအမတ် ကျန်း မျက်လုံးအောက်မှာ ထိခိုက်ခဲ့ရပေမယ့် လျှို့ဝှက်ထားဖို့၊ ချော့မော့ဖို့၊ လိမ်ညာဖို့၊ အမှန်တရားကို ဖုံးကွယ်ထားဖို့ပဲ ဆန္ဒရှိတယ်။ ကိစ္စကို ကျန်း ရှေ့မှာ ထုတ်ဖော်ဖို့ စိတ်မရှိဘူး။ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ ဧကရာဇ်နဲ့ မယ်တော်ကြီးကြား သားအမိ ချစ်ခြင်း မေတ္တာ ပျက်ပြားသွားမှာ စိုးရိမ်ပြီး ငါ့ရဲ့ ဂုဏ်သတင်းကောင်းကို ပျက်စီးမှာ စိုးလို့ပဲ။ ဒီရက်ပိုင်း ငါ သူ့အပေါ် အရမ်း တင်းကျပ်လွန်းသွားပြီ”

မှိန်၍ လှုပ်ယမ်းနေသော မီးရောင်အောက်တွင် လော့ရှင်းယွမ်၏ လက်ချောင်းထိပ်များသည် သူ၏ ခါးတွင်ရှိသော ခရမ်းရောင် ဖျော့ဖျော့ ငြိမ်းချမ်းရေး အဆောင်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ပွတ်သပ်နေပြီး အမူအရာသည် မသိလိုက်ဘာသာဖြင့် နူးညံ့လာသည်။

“ရွှယ်ချင့်မှာ ငါ့အပေါ် ဒီလို စေတနာမျိုး ရှိနေရင် ငါလည်း သူ့ရဲ့ ဆန္ဒကို လိုက်လျောပြီး သူ့ကို ကြင်နာသော မိခင်၊ သစ္စာရှိသော သား ဖြစ် ပေးလိုက်မယ်”

******