အခန်း ၃၀

30 01

အခန်း 30

မယ်တော်ကြီးနန်းဆောင်သည် နောက်နန်းဆောင်များတွင် ရှုခင်း အလှဆုံးနေရာ၌ တည်ရှိပြီး နန်းဆောင်များသည် ခန့်ညားထည်ဝါသည်။ ထင်းရှူးပင်များနှင့် ကျောက်ပန်းပင်များ ဝန်းရံထားပြီး ရှားပါးသော ဆောင်းဦး ပန်းမျိုးစုံဖြင့် ခြံဝန်းအပြည့် ခင်းကျင်းထားသည်။

သို့သော် မေဝမ့်ရှူးသည် တစ်ပတ်သာ ဝန်းရံကြည့်ရှုပြီး အမြင်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။

သူမသည် ဒီနေရာအပေါ် အကောင်းမြင်စိတ် မရှိပေ။

ရွေးချယ်ခွင့်ရမည်ဆိုလျှင် သူမသည် ဒီတစ်သက် ဤနေရာသို့ မလာချင်ပေ။

သို့သော် ဧကရာဇ်၏ နှုတ်မိန့် ချမှတ်လိုက်ပြီး လူထမ်းလှည်းသည် အရှေ့ဘက် တုံနွမ်နန်းဆောင် တံခါးဝသို့ တိုက်ရိုက် ရောက်ရှိလာသည်။

သူမကို ဧကရာဇ်နှင့်အတူ မယ်တော်ကြီးနန်းဆောင်သို့ လိုက်ပါရန် ခေါ်ဆောင်ခဲ့သည်။

ဟန်ပိုင်ကျောက်လှေကား အနည်းငယ်ကို နင်းတက်ပြီး ကြေးနီ ရွှေချထားသော အနီရောင် နန်းတော်တံခါးကို ဖြတ်ကျော်ဝင်ရောက်သည့် ထိုအချိန်တွင် လေထုထဲရှိ ခံစားချက်သည် ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားပြီး စိတ်ဓာတ်ကျဆင်း၊ မှောင်မိုက်ကာ စိတ်ကို လေးလံစေသည်။

ရှေ့မှ လော့ရှင်းယွမ်သည်မူ အမူအရာ တည်ငြိမ်ပြီး ငြိမ်သက်နေသည်။ ခြေလှမ်းများသည် လေးနက် တည်ကြည်ကာ မယ်တော်ကြီးနန်းဆောင်၏ သခင်မသည် သူနှင့် ငယ်စဉ်ကတည်းက နက်ရှိုင်းသော သံယောဇဉ်ရှိခဲ့သည့် သားအမိပမာပင်။

ကျယ်ဝန်းသော အတွင်းခန်း၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ကျင်းသွမ့်မယ်တော်ကြီးသည် ခမ်းနားသော နန်းတော်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ အနီရောင် ပတ္တမြား ဖဲကြိုးကြီးသည် မြင့်မားသော ဆံပင်ထုံးကို ဖိထားပြီး သလွန်ညောင်စောင်းတွင် ထိုင်လျက် အချိန်အတော်ကြာ စောင့်ဆိုင်းနေသည်။

တစ်ချိန်က မြို့တော်၏ အလှပဆုံး အမျိုးသမီးသည် ယခုအခါ အရွယ်လွန်နေပြီ ဖြစ်ပြီး မျက်လုံးထောင့်တွင် အရေးအကြောင်းများ တွားသွားနေသည်။

ဧကရာဇ် ဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ မယ်တော်ကြီးသည် လေကို ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းပြီး မျက်နှာတွင် အတင်းအဓမ္မ အပြုံးတစ်ခုကို ဖော်ပြသည်။

“သားတော် လာပြီ”

တိုတောင်းသော နှုတ်ခွန်းဆက် စကား မပြီးသေးမီ ဧကရာဇ်နောက်မှ လိုက်ပါလာသူကို ရုတ်တရက် မြင်လိုက်ရသောအခါ မယ်တော်ကြီး၏ မျက်နှာသည် ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားပြီး အသံသည် ရုတ်တရက် သုံးဆ ပို၍ ထက်မြက်လာသည်။

“…မင်း သူ့ကို ဘာလို့ ခေါ်လာတာလဲ”

30 02

လော့ရှင်းယွမ်သည် မကြားဟန်ဆောင်ကာ ပုံမှန်အတိုင်း ဂါရဝပြုသည်။ “မယ်တော် ကျန်းမာပါစေ”

ထို့နောက် အောက်ခြေတွင် ချထားသော ခရမ်းရောင် သစ်သား ထိုင်ခုံပေါ်တွင် ဝင်ထိုင်သည်။

မေဝမ့်ရှူးသည်လည်း ဘာမှ မကြားဟန်ဆောင်ကာ ထုံးစံအတိုင်း ဂါရဝပြုသည်။

“ကျွန်တော်မျိုး၊ မေဝမ့်ရှူး၊ မယ်တော်ကြီးကို ဂါရဝပြုပါတယ် ကျန်းမာပါစေ” လော့ရှင်းယွမ်နောက်ဘက်သို့ လေးငါးလှမ်း လျှောက်သွားပြီး လက်စကို ပေါင်းကာ ရပ်နေသည်။

“မေပညာရှိအမတ် ခြေထောက် ဒဏ်ရာရထားလို့ ကြာကြာ ရပ်ဖို့ မသင့်တော်ဘူး” လော့ရှင်းယွမ်က အမိန့်ပေးသည်။ “ကုလားထိုင် ယူလာခဲ့၊ ထိုင်ခုံ ဆုချစေ”

မယ်တော်ကြီးနန်းဆောင်ရှိ နန်းတွင်းသူများသည် တစ်ဦးကို တစ်ဦး ကြည့်ကာ လုပ်ဆောင်ရမည်ကို တုံ့ဆိုင်းနေကြသည်။ လော့ရှင်းယွမ်နောက်မှ လိုက်ပါလာသော ဧကရာဇ်ရှေ့မှူးမတ် အနည်းငယ်ကမူ အသံကျယ်စွာ ခံယူပြီး ခေါက်ထိုင်ခုံတစ်လုံးကို အလျင်အမြန် သယ်လာကာ ဧကရာဇ်နောက်ဘက် တစ်ဝက်လှမ်းခန့်တွင် ချထားလိုက်သည်။

မေဝမ့်ရှူးသည် တည်ငြိမ်စွာ ကျေးဇူးတင်စကား ပြောပြီး ထိုင်လိုက်သည်။ မျက်လုံးက နှာခေါင်းကို ကြည့်၊ နှာခေါင်းက စိတ်ကို ကြည့်ဟန်ဖြင့် ထိုင်ပြီးနောက် စကားမဆိုတော့ပေ။

အတွင်းခန်းထဲတွင် အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်မှု လွှမ်းမိုးနေသည်။

အောက်ခြေ၏ တစ်ဖက်ခြမ်းတွင် မယ်တော်ကြီး၏ မိသားစုဝင် ဟယ်ဝမ် ထိုင်နေသည်။

ဟယ်ဝမ်သည် မယ်တော်ကြီး၏ မောင် ဖြစ်သောကြောင့် တတိယအဆင့် ဂုဏ်ထူးဆောင် မင်းသားဘွဲ့ကို ရရှိထားသော်လည်း ရုံးတော်တွင် ဆဋ္ဌမအဆင့် အလုပ်ရာထူးကိုသာ ထမ်းဆောင်ရပြီး ရာထူး၊ ဂုဏ်သိက္ခာ ဘာမှ မရှိပေ။

ဟယ်ဝမ်သည် မသက်မသာ အမူအရာဖြင့် ထရပ်ကာ စကား စရန် ကြိုးစားသည်။ “မယ်တော်ကြီးက မေပညာရှိအမတ်ကို အချိန်အတော်ကြာ မတွေ့ရလို့ အံ့ဩသွားတာပါ၊ ဒါကြောင့်…”

မျက်နှာချင်းဆိုင်မှ လော့ရှင်းယွမ်သည် လက်မပေါ်ရှိ ကျောက်စိမ်း လက်စွပ်ကို ဆော့ကစားနေရင်း စကားကြားသောအခါ မော့ကြည့်လိုက်ပြီး လှောင်ပြောင်သော အကြည့်ဖြင့် တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။

ဟယ်ဝမ်၏ စကားနောက်ဆက်တွဲသည် လုံးဝထွက်မလာတော့ဘဲ မသက်မသာ ပြုံးလိုက်ရသည်။

အတွင်းခန်း အလယ်ဗဟိုရှိ သလွန်ညောင်စောင်းတွင် စိတ်ငြိမ်သွားသော မယ်တော်ကြီးသည် နောက်ဆုံးတွင် စကား စပြောသည်။

“သားတော် ဒီနေ့ လာတာ အချိန်ကိုက်ပဲ” မယ်တော်ကြီးသည် အပြုံးကို အတင်းအကျပ် ပြန်ဖော်သည်။ “သားတော်ရဲ့ မင်းသားဟယ်ကို နန်းတော်ထဲ မခေါ်တာ ကြာပြီ။ ဒီနေ့ ငါ စီစဉ်ပြီး စကားပြောဖို့၊ အဖော်ပြုဖို့ ခေါ်လာခဲ့တာ”

“ဒီအကြံက အလွန် ကောင်းတယ်” လော့ရှင်းယွမ်သည် ခေါင်းငုံ့၍ လက်ဖက်ရည် တစ်ငုံ သောက်ပြီး ခွက်ကို ချလိုက်သည်။ “မင်းသားဟယ်မှာ အလုပ်ရာထူးလေးပဲ ရှိတယ်ဆိုတာ မှတ်မိတယ်။ အချိန်တွေ အားနေတာပဲ။ မယ်တော်ကြီးကို နန်းတော်ထဲမှာ မကြာခဏ လာရောက် အဖော်ပြုတာ သင့်တော်ပါတယ်”

30 03

မယ်တော်ကြီးသည် ဒေါသကို မြိုသိပ်၍ ပြောသည်။ “ဒီနေ့ ပြောချင်တာက သားတော်ရဲ့ မင်းသားဟယ်ရဲ့ အလုပ်ရာထူး အကြောင်းပဲ။ သားတော်ရဲ့ မင်းသားလေးက အခု အသက်သုံးဆယ့်ငါးနှစ်တောင် ရှိနေပြီ။ တစ်နေကုန် အလုပ်ရာထူးနဲ့ အချိန်ကုန်နေတာလည်း မဖြစ်သင့်ဘူး။ ငါ မှတ်မိတာက မြို့တော် စစ်ဆေးရေး ပြီးတိုင်း ဌာနကြီး ခြောက်ခုမှာ အရာရှိနေရာ တချို့ လစ်လပ်လေ့ ရှိတယ်။ သားတော် ကြည့်ပါဦး… သားတော်ရဲ့၊ မင်းသားနဲ့ သင့်တော်မယ့် ရာထူးများ ရှိမလား။ စတုတ္ထအဆင့်၊ တတိယအဆင့် စသဖြင့် လစာ ဘယ်လောက်ရရ၊ ခန့်ညားတဲ့ ယောက်ျားတစ်ယောက်အတွက် အရေးပါသော အလုပ်တစ်ခု လုပ်ကိုင်ရတာ အကောင်းဆုံးပါ”

လော့ရှင်းယွမ်သည် လက်ဖက်ရည် အမြှုပ်များကို ဖြည်းဖြည်းချင်း မှုတ်လိုက်သည်။ “မင်းသားဟယ်မှာ ဆဋ္ဌမအဆင့် အလုပ်ရာထူး ရှိနေတယ်။ ပဉ္စမအဆင့် မြို့ဝန်ရာထူးကို ပြောင်းပေးလိုက်တာကတောင် အဆင့်အတန်းထက် ကျော်လွန်ပြီး ရာထူးတက်ပေးတာ ဖြစ်လို့ လူတွေရဲ့ ပြစ်တင်ဝေဖန်မှုကို ခံရတယ်။ စတုတ္ထအဆင့်၊ တတိယအဆင့် ဆိုတာမျိုး ဘယ်လို ပြောလို့ ရမလဲ။ မယ်တော့်ရဲ့ မိသားစုဝင် မောင်ဖြစ်ပေမယ့် သားတော်က ရုံးတော်က အလေးထားရသော မှူးမတ်တွေရဲ့ စိတ်ကို ထည့်စဉ်းစားရမယ်”

ထိုနေရာသို့ ရောက်သောအခါ သူသည် ဟယ်ဝမ်ဘက်သို့ လှည့်ကာ ဖော်ရွေသော အပြုံးဖြင့် ပြုံးသည်။ “မင်းသားက နေ့စဉ် သုံးစွဲဖို့ လုံလောက်မှု မရှိဘူးဆိုရင် လစာကို ထပ်တိုးပေးရမလား”

ဟယ်ဝမ်သည် ချက်ချင်း ထရပ်ကာ အသံကျယ်စွာဖြင့် ပြောသည်။ “လစာ သုံးစွဲဖို့ လုံလောက်ပါတယ်။ လုံးဝ လုံလောက်ပါတယ်”

မယ်တော်ကြီးသည် ဒေါသတကြီး ကြည့်ပြီး သူ့ကို မစွမ်းဆောင်နိုင်မှုကြောင့် မုန်းတီးသည်။

ရင်ဘတ်သည် အကြိမ်အနည်းငယ် ပြင်းထန်စွာ လှုပ်ခါပြီးနောက် မယ်တော်ကြီး၏ အမြင်သည် ဧကရာဇ်ဘက်သို့ လှည့်သွားကာ အပြုံးကို ပြန်ဖော်သည်။ “လစာ ဘယ်လောက်ရတယ် ဆိုတဲ့ ပြဿနာ မဟုတ်ဘူး သားတော်ရဲ့၊ မင်းသားက အရွယ်ကောင်းပဲ ရှိသေးတာ၊ အချိန်တွေကို ဘယ်လိုများ ဒီလို ဖြုန်းတီးနေလို့ ရမလဲ။ အရေးပါတဲ့ အလုပ်တစ်ခု ပေးသင့်တယ်။ တိုင်းပြည်အတွက် အလုပ်လုပ်ဖို့ အခွင့်အရေး ရစေရမယ်။ မြို့တော်က စတုတ္ထအဆင့်၊ တတိယအဆင့် ရာထူးတွေက ဝန်လေးလွန်းတယ်။ ဒါဆိုရင် ပဉ္စမအဆင့် မြို့ဝန် ရာထူးကို ပြောင်းပေးလည်း ရပါတယ်”

လော့ရှင်းယွမ်သည် ခဏတာ စဉ်းစားပြီး ရုတ်တရက် သတိရသွားသည်။ “ပဉ္စမအဆင့် မြို့ဝန် ရာထူး လစ်လပ်နေတာနဲ့ ပတ်သက်ပြီး သားတော်ဆီမှာ တကယ်ပဲ ရာထူးအချို့ ရှိပါတယ်”

ဟယ်ဝမ်၏ အံ့ဩဝမ်းသာနေသော မျက်နှာကို ကြည့်ရင်း လော့ရှင်းယွမ်သည် နှုတ်ခမ်းတွင် ခပ်ပါးပါး ပြုံးကာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ထပ်ပေါင်းသည်။

“မေပညာရှိအမတ် ဒီတစ်ခေါက် တောင်ပိုင်းသို့ သွားရောက် စစ်ဆေးရေး လုပ်ဆောင်ခဲ့ရာ ကျန်းနန်ပြည်နယ်မှ ရေကြောင်း သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး အရာရှိများအားလုံး၏ အပြစ် သက်သေများ ခိုင်လုံနေပြီ။ ဦးဆောင်သူ သုံးဆယ်မှ လေးဆယ်အထိ ဖမ်းဆီးပြီးပြီ။ မြို့ဝန်ရာထူး သုံးနေရာ လစ်လပ်နေတယ်...” သူသည် စဉ်းစားဟန်ဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။ “မင်းသားဟယ်ကို ဘယ်နေရာ ပေးရမလဲ...”

30 04

ဟယ်ဝမ်၏ မျက်နှာပေါ်မှ အပြုံးသည် မပျောက်သေးသော်လည်း ကျန်းနန်ပြည်နယ် ရေကြောင်း သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး အရာရှိ ဆိုသော စကားလုံးကို ကြားသောအခါ မျက်နှာသည် ပြောင်းလဲသွားသည်။

ကျန်းနန်ပြည်နယ်မှ ရေကြောင်း သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး အရာရှိများ၏ အကြီးစား အဂတိလိုက်စားမှု ဖြစ်ရပ်တွင် ဒေသတွင်း အင်အားစုများသည် နက်ရှိုင်းစွာ အမြစ်တွယ်နေပြီး မုန်လာဥနုတ်လျှင် ရွှံ့များ ပါလာမည် ဖြစ်သည်။ မြို့ဝန်အသစ် ရင်ဆိုင်ရမည့် အခြေအနေသည် အလွန် ရှုပ်ထွေးနေမည်မှာ သေချာသည်။

သူသည် အရာရှိ အတွေ့အကြုံ လုံးဝမရှိသော ပြင်ပလူဖြစ်သည်။ ရုတ်တရက် ဝင်ရောက်သွားလျှင် နောက်ပိုင်း မည်သို့ သေဆုံးရမည်ကိုပင် သိလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

“မလိုပါဘူး၊ မလိုပါဘူး” ဟယ်ဝမ်သည် ဖင်ပူနေသကဲ့သို့ ထခုန်ကာ တုန်ယင်သော အသံဖြင့် ငြင်းပယ်သည်။ “ကျွန်တော်မျိုး အပြင်ထွက်ဖို့ မတောင်းဆိုပါဘူး၊ အပြင်ထွက်ဖို့ မတောင်းဆိုပါဘူး။ မြို့တော်မှာ အလုပ်ရာထူး ယူပြီး စားသောက်ပျော်ရွှင်ရင်း မယ်တော်ကြီးကို အဖော်ပြုရရင် စိတ်ချမ်းသာပါပြီ”

မေဝမ့်ရှူးသည် လော့ရှင်းယွမ်၏ နောက်ဘက်တွင် ထိုင်လျက် အစအဆုံး မြင်လိုက်ရသည်။ မအောင့်နိုင်တော့ဘဲ မျက်လုံးများ ကွေးညွတ်သွားပြီး သဲ့သဲ့လေး ရယ်မောလိုက်သည်။

ရယ်မောသံ မပျောက်သေးမီ မျက်လုံးထောင့်မှ အပ်ဖြင့် ထိုးသကဲ့သို့ စူးရှသော အကြည့်တစ်ခုကို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။

အပေါ်ဆုံးတွင် ထိုင်နေသော မယ်တော်ကြီးသည် သူမကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

အမူအရာသည် အေးစက်နေပြီး ဓားကဲ့သို့ စူးရှသော အကြည့်သည် ဧကရာဇ်ကို လမ်းမှားသို့ ပို့ဆောင်သော အမတ်ဆိုး ဖြစ်သည့် သူမကို ခုတ်ထစ်ပစ်တော့မည့်အလား။

မေဝမ့်ရှူးသည် အမြင်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းပြီး တည်ငြိမ်စွာ လက်ဖက်ရည်ခွက်ပူပူကို ယူကာ လက်ကို ကာထားသည်။

မယ်တော်ကြီးနန်းဆောင် နယ်နိမိတ်အတွင်းရှိ မယ်တော်ကြီး၏ လူများ တင်ဆက်လာသော အစားအသောက်၊ ရေများကို သူမသည် လုံးဝ စွန့်စားပြီး မစားရဲပေ။

မယ်တော်ကြီးနန်းဆောင်တွင် တစ်ခဏစာသာ နေပြီးနောက် လော့ရှင်းယွမ်သည် ထရပ်ကာ ခွင့်ပန်သည်။

“မနက်ပိုင်း ညီလာခံ ပြီးကတည်းက အရေးပါတဲ့ နိုင်ငံရေး ကိစ္စများစွာကို အလေးထားရသော မှူးမတ်တွေနဲ့ ဆွေးနွေးရဦးမယ်” သူက မယ်တော်ကြီးကို အလွန် ယဉ်ကျေးစွာ မှာကြားသည်။ “ရာသီဥတု ပိုအေးလာပြီ။ မယ်တော် နွေးထွေးမှုကို အမြဲ ဂရုစိုက်ပါ။ သားတော် ခွင့်ပန်ပါတယ်”

မေဝမ့်ရှူးသည်လည်း ဂါရဝပြုပြီး ခွင့်ပန်လိုက်သည်။

မင်းသားဟယ်သည်လည်း အလျင်အမြန် ထရပ်ကာ ဧကရာဇ်ကို ဂါရဝပြုသည်။

++++++