အခန်း ၃၁

31 01

အခန်း 31

ကျင်းသွမ့်မယ်တော်ကြီးသည် သလွန်ညောင်စောင်းတွင် မှီနေပြီး ပူပင်မှု မရှိသော လေသံဖြင့် “သားတော်က အရမ်းမြန်မြန် သွားတာပဲ။ ငါ တကယ်တော့ အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတချို့ ဆွေးနွေးချင်သေးတာ။ သားတော်က ပြင်ပလူကို အကြောင်းမကြားဘဲ ခေါ်လာခဲ့တော့ ငါ အဲဒီမျက်နှာကို မြင်တာနဲ့ တစ်ကိုယ်လုံး မသက်မသာ ဖြစ်သွားတယ်။ ကောင်းပြီ၊ သားတော် နောက်မှ ဂါရဝပြုဖို့ လာတဲ့အခါ ပြောပါတော့မယ်”

လော့ရှင်းယွမ်သည် ဘာမှ မကြားဟန်ဆောင်ကာ ဂါရဝပြုပြီးနောက် ခေါ်သည်။ “ရွှယ်ချင့်”

မေဝမ့်ရှူးသည် နောက်ဘက်မှ တစ်လှမ်း ရှေ့တိုးသည်။ “ကျွန်တော်မျိုး ရှိပါတယ်”

“ခြေထောက် မသက်မသာ ဖြစ်နေတယ်။ ဖြည်းဖြည်း ထွက်သွားပါ” လော့ရှင်းယွမ်သည် လက်ကို ကမ်းသည်။ “ကျန်းလက်ကို အားပြုပြီး ဖြည်းဖြည်း လျှောက်ပါ။ ခြေထောက် ဒဏ်ရာ နာရင် ခဏရပ်လည်း ရပါတယ်”

မှူးမတ်ကို ဧကရာဇ်က လက်တွဲ ခေါ်ဆောင်ခြင်းသည် စည်းကမ်း ချိုးဖောက်ခြင်း၊ အောက်ခြေက အပေါ်သို့ တက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် မေဝမ့်ရှူးသည် ဧကရာဇ်၏ စိတ်သည် ယခုအခါ မကောင်းကြောင်း သိသည်။ ဘာမှ မပြောတော့ဘဲ ရွှေချည်ထိုးထားသော နဂါးပုံစံ ဝတ်ရုံလက်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး ဖြူစင်သော လက်ချောင်းထိပ်များကို တင်လိုက်သည်။ ဧကရာဇ်၏ လက်တွဲမှုဖြင့် အတွင်းခန်း တံခါးဝအထိ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်သွားကာ ကြေးနီဖြင့် ကာရံထားသော တံခါးခုံကို ကျော်လိုက်သည်။

လော့ရှင်းယွမ်သည်လည်း နန်းဆောင်တံခါးကို ကျော်လိုက်ပြီး နောက်သို့ လုံးဝ မလှည့်ဘဲ တည်ငြိမ်စွာ စကားတစ်ခွန်းသာ ချန်ထားခဲ့သည်။

“တော်ဝင် တူတော်နှစ်ပါး ထွက်ခွာသွားပြီးကတည်းက မယ်တော်ကြီးနန်းဆောင်မှာ ပုံမှန် ဆူညံသံတွေ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး မယ်တော်ကြီးအတွက် ငြိမ်သက်ခြင်းကို ပြန်လည် ရရှိစေခဲ့တယ်။ ကျန်း အလွန် ဝမ်းသာတယ်။ မယ်တော်ကြီး အချိန်ရရင် ကွယ်လွန်သူများကို မကြာခဏ သတိရပြီး ဧကရာဇ်ဟောင်းရဲ့ မျက်နှာကို မမေ့ပါနဲ့လို့ မျှော်လင့်တယ်”

ပြောပြီးသည်နှင့် ခြေလှမ်းလှမ်း၍ ထွက်ခွာသွားသည်။

ခြေလှမ်းအနည်းငယ်သာ လှမ်းရသေးသည်။ နောက်ဘက်ရှိ အတွင်းခန်းမှ ကြည်လင်သော ကြွေပန်းကန် ကွဲသံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထို့နောက် ရှိုက်သံများ မြည်လာသည်။

“အားလန်၊ သားတော်ကို ကြည့်ပါဦး၊ သားတော်ကို ကြည့်ပါဦး” မယ်တော်ကြီးသည် သလွန်ညောင်စောင်းပေါ်တွင် မှောက်လျက် ငိုယိုရင်း ဟယ်ဝမ်၏ နာမည်ငယ်ကို အော်ခေါ်သည်။ “ဒီလူဆိုးက ငါ့ဝမ်းထဲက မွေးဖွားလာတာလား...”

“သွားကြစို့” လော့ရှင်းယွမ်သည် မေဝမ့်ရှူး၏ လက်ဖမိုးကို ပုတ်သည်။ “လူထမ်းလှည်းက နန်းတော်တံခါးဝမှာ စောင့်နေတယ်”

နှစ်ဦးသား ခန့်ညားသော ထင်းရှူး၊ ကျောက်ပန်းပင် လမ်းအတိုင်း မယ်တော်ကြီးနန်းဆောင် တံခါးဝသို့ လေးငါးလှမ်း လျှောက်သွားသည်။ လော့ရှင်းယွမ်သည် ကျေနပ်စွာ ပြောသည်။ “ဒီနေ့နဲ့ဆို ငါ မယ်တော်ကြီးနန်းဆောင်ကို နှစ်ရက်ဆက်တိုက် ဂါရဝပြုခဲ့ပြီ။ ဧကရာဇ်နှင့် မိခင် ချစ်ခင်ကြတာကို ရွှယ်ချင့် ကျေနပ်ရဲ့လား”

31 02

မယ်တော်ကြီး၏ တုံ့ဆိုင်းသော ငိုသံများကြားတွင် မေဝမ့်ရှူးသည် ခဏတာ တိတ်ဆိတ်နေပြီး ထိုမေးခွန်းကို မည်သို့ ဖြေရမည်ကို မသိပေ။

သူမသည် ခြေလှမ်းကို ရပ်လိုက်ပြီး ခဏတာ နားစွင့်သည်။

အတွင်းခန်း တံခါးကြီးသည် ပိတ်ထားပြီးသား ဖြစ်သည်။ ဟယ်ဝမ်သည် အတွင်း၌ နှစ်သိမ့်ပေးနေပေမည်။ အကွာအဝေး ဝေးလွန်းပြီး အသံလည်း နိမ့်နေသည်။ ငိုယိုခြင်းနှင့် ဆဲဆိုခြင်းများ ရောထွေးနေသော အမျိုးသမီးသံကြားတွင် မှုန်ဝါးနေသည်။

မယ်တော်ကြီးနန်းဆောင်သည် ကျယ်ဝန်းသော နေရာယူထားပြီး နန်းတွင်းသူ၊ ကုန်းကုန်းများစွာ ရှိသည်။ လမ်းလျှောက်နေသော ကုန်းကုန်းများနှင့် နန်းတွင်းသူများသည် ခေါင်းငုံ့၊ မျက်လုံးမှိတ်၍ ဘာမှမဖြစ်ဟန်ဆောင်ကာ အမြန် လျှောက်သွားကြပြီး ကိုယ့်တာဝန်ကို ကိုယ် ထမ်းဆောင်ကြသည်။

သို့သော် နားမပင်း၊ စိတ်မနှံ့သူ မဟုတ်လျှင် ယနေ့ ဘာဖြစ်ခဲ့သည်ကို မည်သူက နားမလည်ဘဲ ရှိမည်နည်း။

နေ့စဉ် ဂါရဝပြုသော အပေါ်ယံ လုပ်ရပ်သည် လျှို့ဝှက်စွာ ပျံ့နှံ့နေသော ဧကရာဇ်၏ မိုက်မဲခြင်း၊ မိခင်ကို မရိုသေခြင်း ဟူသော နာမည်ဆိုးကို ပိတ်ဆို့နိုင်မည်လား။

နန်းဆောင်ထဲတွင် ညီအစ်ကိုကို မှီပြီး ငိုယိုနေသော မယ်တော်ကြီးသည် အလွန် ဆင်းရဲ၊ အားငယ်၊ အကူအညီမဲ့ပုံ ပေါ်နေသည်။

မည်သူကများ ယခင်ဘဝက ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်၊ သတ်ဖြတ်၊ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ အာဏာရှင်ကို ရာထူးမှ ဆွဲချခဲ့သော အမိန့်တော်သည် နူးညံ့သိမ်မွေ့ပုံရသော မယ်တော်ကြီး၏ လက်ရာဖြစ်သည်ကို ထင်မိမည်နည်း။

ယခင်ဘဝတွင် အာဏာရှင်သည် ရက်စက်သော အရာရှိများကို အသုံးပြုပြီး ကြမ်းတမ်းစွာ ပြုမူခဲ့ရာ နောက်ဆုံးတွင် ရာထူးမှ အနားယူခဲ့ရသည်။

သို့သော် ကမ္ဘာတစ်ဝန်းသို့ ကြေညာခဲ့သော ရာထူးမှ နုတ်ထွက်ရခြင်း အကြောင်းရင်းမှာ ရက်စက်သော အရာရှိများကို အသုံးပြုခြင်း၊ မှူးမတ်များကို သတ်ဖြတ်ခြင်း၊ သို့မဟုတ် နိုင်ငံရေးကို ပစ်ပယ်ခြင်းကြောင့် ကပ်ဘေးများ ဆက်တိုက် ဖြစ်ပေါ်ကာ လူများ ငတ်မွတ်ခြင်းတို့ကြောင့် မဟုတ်ခဲ့ပေ။

ယင်းအစား အာဏာရှင်၏ မိခင်၊ မယ်တော်ကြီးနန်းဆောင်မှ ဧကရာဇ်ခံကိုယ်တိုင် ရေးသားခဲ့သော တော်ဝင် အမိန့်ကြောင့် ဖြစ်သည်။

ရာထူးမှ နုတ်ထွက်ရခြင်း အပြစ်မှာ-

ဧကရာဇ်၏ မိုက်မဲခြင်း၊ မိခင်ကို မရိုသေခြင်း။

မေဝမ့်ရှူးသည် တိတ်ဆိတ်စွာ တွက်ချက်သည်။

ယခင်ဘဝတွင် အာဏာရှင်သည် အသက်နှစ်ဆယ့်သုံးနှစ်တွင် ရာထူးမှ နုတ်ထွက်ခဲ့ရသည်။

ဒီဘဝ၏ ဧကရာဇ်သည် ယခုနှစ် အသက်နှစ်ဆယ် ဖြစ်သည်။

ဘဝသစ်တွင် အရာအားလုံးသည် အလွန် ကွာခြားနေသည်။

ချီမိသားစု အာဏာရှင်များကို သတ်ဖြတ် ရှင်းလင်းပြီးပြီ။ မိဖုရား၏ ဆွေမျိုး အင်အားစုကိုလည်း ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ဖိနှိပ်ထားသည်။ ယခု မြို့တော်တွင် နောက်ကွယ်မှ စိုးရိမ်စရာ ကိစ္စတစ်ခုခု ရှိနေပြီး သူမကို ရာထူးမှ နုတ်ထွက်ခွင့် စာကို ပေးပြီး ဇာတိမြေသို့ ပြန်သွားရန် စိတ်မအေးနိုင်စေခြင်း ဖြစ်သည်...

31 03

ထိုအရာသည် မယ်တော်ကြီးနန်းဆောင် ဖြစ်သည်။

သုံးနှစ်အကြာတွင် ဖြစ်ပေါ်လာမည့် ဧကရာဇ် ရာထူးမှ ဖယ်ရှားခံရခြင်း ကိစ္စသည် ဒီဘဝတွင် လုံးဝ မဖြစ်စေရ။

အစကတည်းက ရပ်တန့်ပစ်ရမည်။

သူမသည် သွယ်ဝိုက်စွာ အကြံပြုသည်။

“ဧကရာဇ်နှင့် မိခင် ချစ်ခင်ခြင်းသည် နိုင်ငံတော် တည်ငြိမ်ရေးနှင့် သက်ဆိုင်ပါတယ်။ ဧကရာဇ်မင်းသာ နေ့စဉ် ဂါရဝပြုခြင်း ဆိုတဲ့ အပေါ်ယံ လုပ်ရပ်ကို လုပ်ဆောင်လိုပါက၊ သားအမိ ချစ်ခြင်းမေတ္တာ၏ အစုံလိုက် လုပ်ရပ်ကို ဘာလို့ မလုပ်ဆောင်တာလဲ။ မယ်တော်ကြီးနန်းဆောင်မှာ စကားပြောဆိုပြီး ဟယ်ဝမ်ရှေ့မှာ ငိုယိုဖို့ အခွင့်အရေးကို ဘာလို့ ချန်ထားပေးခဲ့တာလဲ”

လော့ရှင်းယွမ်သည် နားထောင်ရင်း နှုတ်ခမ်းပေါ်ရှိ အပြုံးသည် တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ် သွားသည်။

သူသည် လက်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းပြီး နောက်ဘက်တွင် ပေါင်းလိုက်ကာ တည်ငြိမ်စွာ ပြောသည်။ “မယ်တော်ကြီးနန်းဆောင်မှာ စကား မချန်ထားရင်၊ သူက လှောင်ပြောင်ပြီး မင်းကို စကားနဲ့ နှိပ်စက်တာကို ခံရမလား”

“ဒါက အေးစက်တဲ့ စကားအနည်းငယ်သာ ဖြစ်ပါတယ်” မေဝမ့်ရှူးသည် သက်ပြင်းချသည်။ “ရုံးတော်က မှူးမတ်များရဲ့ ကန့်ကွက် စကားတွေလောက် ပြင်းထန်ခြင်း မရှိပါဘူး။ ဘယ်နား ဝင်၊ ညာနား ထွက်လိုက်ပါ။ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ဘာမှ လျော့မသွားပါဘူး။ ဧကရာဇ်မင်း ဘာလို့ ဂရုစိုက်နေတာလဲ”

လော့ရှင်းယွမ်သည် အချိန်အတော်ကြာ စကားမဆို။

နောက်ဘက်တွင် ပစ်ထားသော လက်များသည် ဖြည်းဖြည်းချင်း လက်သီးဆုပ် ဖြစ်လာသည်။

“နေ့စဉ် ဂါရဝပြုခြင်းရဲ့ အပေါ်ယံ လုပ်ရပ်ကို ရွှယ်ချင့် မကျေနပ်ဘူး” သူက လေးလေးနက်နက် ပြောသည်။ “ရှင်းအောင် ပြောပါဦး။ သားအမိ ချစ်ခြင်းမေတ္တာရဲ့ အစုံလိုက် လုပ်ရပ်ကို ဘယ်လို လုပ်ဆောင်မှ ရွှယ်ချင့် ကျေနပ်မှာလဲ။ ဒီနေ့ သူ ကျန်းရှေ့မှာ မင်းကို လှောင်ပြောင်တဲ့အခါ ကျန်း ဂရုမစိုက်သင့်ဘူး၊ မတားဆီးသင့်ဘူး၊ သူ့ကို ငိုယိုဖို့ အခွင့်အရေး မပေးသင့်ဘူးလား။ နောက်တစ်ခါ သူ ကျန်းရှေ့မှာ ပြစ်ဒဏ်ပေးဖို့ တုတ်ကို ခေါ်ရင် ဘယ်လို လုပ်မလဲ”

သူသည် အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ “ဟုတ်ပြီ၊ ကျန်း မေ့သွားတော့မလို့။ မေပညာရှိအမတ်ရဲ့ စိတ်ဓာတ်က အံ့မခန်းပဲ။ မျက်နှာချင်းဆိုင် လှောင်ပြောင်တာကိုလည်း ခံနိုင်တယ်။ နန်းတော်ထဲမှာ အရိုက်ခံရတာကိုလည်း ခံနိုင်တယ်။ မယ်တော်ကြီးရဲ့ တုတ်နဲ့ ရိုက်တာကိုတောင် အသံမထွက်ဘဲ ခံနိုင်ချင် ခံနိုင်လိမ့်မယ်။ ကျန်းသာ အလယ်မှာ ညှပ်နေတာ၊ ဘယ်သူ့အတွက်မှ မကောင်းဘူး”

ပြောပြီးသည်နှင့် ခြေလှမ်းလှမ်း၍ ရှေ့သို့ သွားသည်။

ယွမ်ဟော်ဧကရာဇ်သည် ခွန်အားပြည့်သော လူကြီး ဖြစ်လာပြီး အရပ်ရှည်၊ ခြေလှမ်းရှည်သဖြင့် အနည်းငယ်အတွင်း ဝေးကွာသွားသည်။

ယနေ့ ဧကရာဇ်ကို လိုက်ပါ အမှုထမ်းသူသည် ချီကျန့်ဟန် ဖြစ်သည်။ ဧကရာဇ်သည် မေပညာရှိအမတ်နှင့် စကားပြောနေရင်း မည်သို့ ဖြစ်သွားသည် မသိ၊ ရုတ်တရက် လူကို ပစ်ထားခဲ့ပြီး ထွက်ခွာသွားသည်။ သူသည် မူလနေရာတွင် ခဏတာ ကြောင်သွားပြီးနောက် မေဝမ့်ရှူးကို အလျင်အမြန် ဂါရဝပြုကာ တော်ဝင် အစောင့်အရှောက်များကို ဧကရာဇ်နောက် လိုက်ရန် အလျင်စလို ခေါ်သည်။

31 04

မေဝမ့်ရှူးသည် မူလနေရာတွင် ရပ်လျက် စကားမပြောနိုင်ဖြစ်နေသည်။

ဧကရာဇ် နန်းစိုးအုပ်ပြီးကတည်းက စိတ်နေစိတ်ထားသည် ပိုမို တည်ငြိမ်လာပြီး မှူးမတ်များကို မျက်နှာချင်းဆိုင် ဒေါသထွက်ခြင်းမှာ အလွန် ရှားပါးသည်။

ကျန်းနန်ပြည်နယ်မှ ပြန်လာပြီးနောက် ဘာကြောင့် ဆက်တိုက် သူမအပေါ် ဒေါသထွက်နေရတာလဲ။

တော်ဝင် အစောင့်အရှောက်များနှင့် ကုန်းကုန်းများသည် ဧကရာဇ်ကို ဝန်းရံကာ ဝေးကွာသွားသည်ကို မြင်သောအခါ ရှည်လျားပြီး ကျယ်ဝန်းသော ထင်းရှူး၊ ကျောက်ပန်းပင် လမ်းတွင် သူမ တစ်ဦးတည်းသာ ကျန်ရစ်သည်။ သူမသည် ခြေထောက်ကို ငုံ့ကြည့်ပြီး သစ်တောထဲတွင် သစ်ကိုင်းတစ်ကိုင်းကို ရှာဖွေကာ အားပြု၍ နန်းတော်တံခါးဝသို့ ထွက်သွားပြီးမှ အပြင်၌ လူထမ်းလှည်း စောင့်နေမည်လားကို စဉ်းစားသည်။

စဉ်းစားပြီးနောက် သစ်ကိုင်းရှာဖွေခြင်းကို စွန့်လွှတ်လိုက်ပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း ရှေ့သို့ လျှောက်သွားသည်။

ဧကရာဇ်သည် လူများကို ဆက်ဆံရာတွင် ဖော်ရွေပုံရသော်လည်း အတူကြာရှည် နေထိုင်ပြီးမှသာ စိတ်ရင်းက အလွန် ခေါင်းမာကြောင်း သိရသည်။

လူများကို ဖော်ရွေစွာ ဆက်ဆံခြင်းသည် သူ စိတ်ထဲ မထားသောကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။

တစ်စုံတစ်ရာကို ဆုံးဖြတ်ပြီးလျှင် ပြောင်းလဲရန် အလွန် ခက်ခဲသည်။

ဧကရာဇ်နှင့် မယ်တော်ကြီးကြားမှ မကျေလည်မှုများသည် နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်ခဲ့ပြီး ဖြေရှင်းရန် လုံးဝ မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။

ဤသားအမိကို ပုံမှန်အတိုင်း ချစ်ခင်ပုံရစေရန်နှင့် လောကသားတို့၏ ပါးစပ်ကို ပိတ်ရန်မှာ ကောင်းကင်ဘုံသို့ တက်ရသကဲ့သို့ ခက်ခဲသည်။

ခေါင်းကိုက်လိုက်တာ။

ခြေထောက်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လှမ်းနေစဉ် သူမသည် အတွေးထဲတွင် နစ်မြုပ်နေသဖြင့် ရှေ့မှ လူတစ်ဦးကို သတိမထားမိလိုက်ပေ။ သူမသည် ခြေချော်သွားပြီး မျက်နှာချင်းဆိုင် တိုက်မိလုနီးနီး ဖြစ်သွားသည်။

ရွှေချည်ထိုးထားသော နဂါးပုံစံ ဝတ်ရုံလက်ကို ဝတ်ဆင်ထားသော ခွန်အားပြည့် လက်မောင်းတစ်ခုသည် အချိန်မီ ကမ်းလာပြီး သူမကို ထိန်းထားလိုက်သည်။

“လမ်းလျှောက်ရင် လမ်း မကြည့်တတ်တဲ့ အကျင့်ကို ဘယ်တော့မှ ပြင်နိုင်မှာလဲ” လော့ရှင်းယွမ်သည် ဒေါသတကြီး ပြောသည်။

မှူးမတ်နှင့် ဧကရာဇ်နှစ်ဦးသည် လေဟာနယ်လို ဖြစ်နေသော ခြံဝန်းထဲတွင် စကားမပြောနိုင်ဘဲ ရပ်နေကြသည်။

နောက်ဆုံးတွင် မေဝမ့်ရှူးက စတင် စကားပြောသည်။ “ဧကရာဇ်မင်း... ပြန်လာတာလား”

31 05

လော့ရှင်းယွမ်သည် အေးစက်စွာ ပြောသည်။ “ကျန်း မပြန်လာရင် မင်းကို မယ်တော်ကြီးနန်းဆောင်မှာ တစ်ယောက်တည်း ထားခဲ့ပြီး လူတွေက ကွက်ကွင်းထဲမှာ ဖမ်းတာကို ခံရမလား။ မေပညာရှိအမတ်က အမြဲတမ်း စီမံခန့်ခွဲရာတွင် တော်တယ်။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် စီမံခန့်ခွဲဖို့ ဘာလို့ မေ့နေတာလဲ။ ဦးနှောက်ကို မယ်တော်ကြီးနန်းဆောင်မှာ ချန်ထားခဲ့တာလား”

မေဝမ့်ရှူး၏ မျက်နှာသည် အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး စကားပြောရန် ပါးစပ်ဟလိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ လော့ရှင်းယွမ်သည် လက်ကို မြှောက်၍ တားဆီးကာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောသည်။

“ကျန်း စကားမှားသွားပြီ။ စကားလုံးတွေက မယဉ်ကျေးဘူး။ မေပညာရှိအမတ်ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာနဲ့ မသင့်တော်ဘူး။ ဒါပေမယ့် ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မေပညာရှိအမတ်က ဘယ်နား ဝင်၊ ညာနား ထွက်လိုက်တာပဲ။ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ဘာမှ လျော့မသွားဘူး။ ဂရုစိုက်မှာ မဟုတ်ပါဘူး”

“...” မေဝမ့်ရှူးသည် အောင့်အီးနေပြီး နောက်ဆုံးတွင် မအောင့်နိုင်တော့ဘဲ အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

သူမ၏ ရုပ်ရည်သည် လှပ သန့်ရှင်းပြီး လူများနှင့် ဆက်ဆံရာတွင် နူးညံ့ ဖြည်းညင်းကာ စိတ်လှုပ်ရှားမှု မရှိပေ။ ပုံမှန်အားဖြင့် အမူအရာကို အလွန် ဂရုစိုက်သောကြောင့် ကျောက်စိမ်းဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော သူနှင့် တူသည်။ သူမနှင့် စတင် သိကျွမ်းသူများသည် အံ့အားသင့် ချီးကျူးပြီးနောက် အဝေးမှသာ ကြည့်နိုင်ပြီး အနီးကပ်ရန် ခက်ခဲသော စိတ်မျိုး ပေါ်လာကာ စကားလုံးနှင့် အမူအရာများသည် အလွန် ယဉ်ကျေးကြသည်။

ထို့အပြင် နှစ်အတော်ကြာ ရာထူးကြီးတွင် ရှိခဲ့သည်။ လေးစားသူလည်း ရှိသလို သတိထားသူလည်း ရှိသည်။ စကားလုံးဖြင့် ပျော့ပျောင်းသော ဓားများစွာ ကြားခဲ့ရသော်လည်း မျက်နှာချင်းဆိုင် တိုက်ရိုက် ဆူပူခံရခြင်းမှာ အလွန် ရှားပါးသည်။

သူမကို နာမည်တပ်၍ ကန့်ကွက်သော အရာရှိများပင် ပုံမှန်ထက် သုံးဆ ပို၍ ယဉ်ကျေးသော စကားလုံးများ အသုံးပြုကြသည်။

ယခုမူ ဧကရာဇ်က နှစ်ပေါင်းများစွာ အဖော်ပြုခဲ့သော မှူးမတ်ကို ရင်းနှီးသော တော်ဝင် အစောင့်အရှောက်များစွာ ရှေ့တွင် ဆူပူပြီး လှောင်ပြောင်နေသည်။

သူမသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ချက်ချင်း လှည့်ထွက်သွားသည်။ မျက်ခုံးကြားတွင် ရှက်ရွံ့ခြင်းနှင့် ဝမ်းနည်းခြင်း အမူအရာ ပေါ်လာပြီး လှပသော မျက်နှာအရောင်သည်လည်း အနည်းငယ် မှိန်သွားသည်။

“ဧကရာဇ်မင်း စိတ်ပူရတာ ကျွန်တော်မျိုး စဉ်းစားမှု အားနည်းလို့ပါ” သူမသည် အတင်းအကျပ် တည်ငြိမ်စွာ ပြောပြီး နန်းတော်တံခါးဝသို့ အမြန် လျှောက်သွားသည်။

နှစ်လှမ်းပင် မလှမ်းရသေး၊ နောက်မှ ခွန်အားပြည့် လက်မောင်းတစ်ခု ရှေ့သို့ ကမ်းလာသည်။

လော့ရှင်းယွမ်သည် သူမကို ကျောပေးထားသည်။ ရွှေချည်ထိုး နဂါးဝတ်ရုံ၏ ထူထဲသော အထည်သည် နေရောင်အောက်တွင် တောက်ပနေသည်။

“တွဲသွား”

ရှေ့မှ တောင်ကုန်းပေါ်မှ ဝါးပင်ကဲ့သို့ သွယ်လျသော နောက်ကျောသည် မတ်မတ် ရပ်နေသည်။ စကားလည်း မပြန်၊ ကမ်းလာသော လက်မောင်းကိုလည်း မတွဲပေ။

လော့ရှင်းယွမ်၏ ကမ်းထားသော လက်သည် လေဟာနယ်တွင် ကျန်ရစ်သည်။

နှစ်ဦးကြားမှ လေထုသည် စကားမရှိသော အငြင်းပွားမှုတွင် နစ်မြုပ်နေသည်။

လော့ရှင်းယွမ်သည် ဖြည်းဖြည်းချင်း လက်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းပြီး လက်ဖဝါးကို စိုက်ကြည့်ရင်း ရယ်မောလိုက်သည်။

“ဒါ ဘာဖြစ်တာလဲ။ တကယ်ပဲ ကျန်းကို စိတ်ဆိုးသွားပြီလား”

******