အခန်း ၃၂

32 01

အခန်း 32

မေဝမ့်ရှူးသည် နောက်သို့ မလှည့်၊ စကားလည်း မပြောပေ။

သွယ်လျသော ကျောရိုးသည် မတ်မတ် တည့်တည့်ရှိနေပြီး တစ်ကိုယ်လုံး ရုတ်တရက် စကားမပြောတော့သော ဖရုံသီးသဖွယ် ဖြစ်သွားသည်။

မူလနေရာတွင် ခဏတာ ရပ်နေပြီးနောက် တားဆီးနေသော လက်ကို ပြန်ရုပ်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ နန်းတော်တံခါးဘက်သို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်လျှောက်သွားသည်။

သူမ၏ နောက်တွင် လော့ရှင်းယွမ်၏ မျက်လုံးရောင်သည် မှောင်မိုက်နေပြီး ဝေးကွာသွားသော ကျောဘက်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

စောစောက ကူညီရန် ကမ်းပေးခဲ့သော်လည်း အသံတိတ် ငြင်းပယ်ခံရသော ထိုလက်သည် နောက်သို့ ပေါင်းထားသော ဝတ်ရုံလက်ထဲတွင် တဖြည်းဖြည်း လက်သီး တင်းတင်း ဆုပ်လာသည်။

ယနေ့ ဧကရာဇ်ကို လိုက်ပါလာသော နန်းတော်ရှေ့ တပ်မှူး ချီကျင့်ဟန်သည် နန်းတော်အမှုတော်ထမ်း သက်တမ်းရင့် တစ်ဦးလည်း ဖြစ်သည်။ အခြေအနေ မကောင်းသည်ကို မြင်သောအခါ ရဲရဲတင်းတင်း သွားရောက် စကားပြောသည်။

“ဒီနေ့က သိပ်ပြီး အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စ မဟုတ်ပါဘူး” ချီကျင့်ဟန်သည် မေဝမ့်ရှူးကို ပြေးလိုက်ပြီး မျက်နှာချင်းဆိုင် ရပ်ကာ လက်ဖြင့် တားဆီးဟန် ပြု၍ နောက်ပြန်ဆုတ်ရင်း သူမနှင့်အတူ လျှောက်ကာ ပါးစပ်ဖြင့် ဆက်လက် တောင်းပန်သည်။

“မယ်တော်ကြီး နန်းဆောင်ကိုလည်း သွားပြီးပြီ။ အပြင်ထွက်တုန်းကလည်း အကောင်းပကတိပဲ ရှိပါသေးတယ်။ ဘာလို့များ... ဘာလို့များ ရုတ်တရက် ရန်ဖြစ်ကြတာလဲ”

“ဟုတ်ပါတယ်” မေဝမ့်ရှူးသည် ခပ်ဖွဖွ ပြောသည်။ “မယ်တော်ကြီးနန်းဆောင်က ထွက်လာတုန်းကလည်း အကောင်းပကတိပဲ ရှိပါသေးတယ်။ စကားအနည်းငယ် ပြောပြီး ရုတ်တရက် အဆင်မပြေ ဖြစ်သွားတာပဲ”

ချီကျင့်ဟန်သည် တိတ်တိတ်ကလေး နှုတ်ခမ်းစူသည်။ “စကားအနည်းငယ်လေးပဲ ရှိတာပါ။ ဒီမှာ သွားပြီး အနည်းငယ် အလျှော့ပေးလိုက်ပါ၊ ချိုသာစွာ ချော့လိုက်ရင် အဆင်ပြေသွားမှာပါ”

မေဝမ့်ရှူးသည် ခေါင်းခါသည်။ “ကျွန်တော်မျိုး မပြောတတ်ပါဘူး”

ထိုအချိန်တွင် နောက်ဘက်မှ အေးစက်သော အမိန့်သံတစ်ခု ကြားလာသည်။ “ရပ်လိုက်”

မေဝမ့်ရှူးသည် အသံကြားသည်နှင့် ခြေလှမ်းကို ရပ်လိုက်သော်လည်း နောက်သို့ မလှည့်ပေ။

တည်ငြိမ်ပြီး ရင်းနှီးသော ခြေသံများ မြည်လာပြီး တဖြည်းဖြည်း ချဉ်းကပ်လာကာ နောက်တွင် ရပ်သွားသည်။ ထို့နောက် ဧကရာဇ်က ခပ်နိမ့်နိမ့် အသံဖြင့် အမိန့်ပေးသည်။ “ကိုယ်ကို လှည့်ပြီး စကားပြော”

မေဝမ့်ရှူးသည် မကြားဟန်ဆောင်ကာ မူလနေရာတွင် အနည်းငယ်မျှ မလှုပ်မယှက် ရပ်နေသည်။

“ဧကရာဇ်မင်း ဘာများ အမိန့်ရှိချင်ပါသလဲ” သူမသည် နောက်သို့ မလှည့်ဘဲ ပြောသည်။ “ဒီနေ့ မယ်တော်ကြီးနန်းဆောင်ကို လိုက်ပါ ဂါရဝပြုတဲ့ ကိစ္စ ပြီးစီးသွားပါပြီ။ တခြား အမိန့်မရှိဘူးဆိုရင် ကျွန်တော်မျိုး အရှေ့ဘက် တုံနွမ်နန်းဆောင်ကို ပြန်ဖို့ ခွင့်ပြုပါ”

ပခုံးကို ရုတ်တရက် အားသုံးပြီး လှည့်လိုက်သဖြင့် သူမသည် တစ်ပတ် လှည့်သွားသည်။ လော့ရှင်းယွမ်၏ အသံသည် အေးစက် တင်းမာနေပြီး တည်ငြိမ်သော မျက်နှာအောက်တွင် မုန်တိုင်းများ ဝှက်ထားသည်။

“ပုံမှန်အားဖြင့် မင်းကို ကျန်း လွန်လွန်ကျူးကျူး ကောင်းမွန်ခဲ့တာလား။ မင်းကို စကားအနည်းငယ် ပြောတာနဲ့ မင်းက ဒီလို ဖြစ်သွားရတာလား”

မေဝမ့်ရှူးသည် ရုတ်တရက် မျက်နှာကို လွှဲလိုက်သည်။

သို့သော် ထိုလျှပ်တပြက် အချိန်တွင် ခေါင်းပေါ်မှ သစ်ပင်အရိပ်များကြားမှ ကျလာသော နေရောင်ကို အသုံးပြု၍ လော့ရှင်းယွမ်သည် ရှေ့မှ လူ၏ အနည်းငယ် နီရဲနေသော မျက်လုံးထောင့်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လိုက်ရသည်။

32 02

သူသည် အံ့အားသင့်သွားပြီး လက်ကို လွှတ်လိုက်သည်။ မေဝမ့်ရှူးသည် လျင်မြန်စွာ ကျောခိုင်းလိုက်သည်။

ကျောရိုးသည် အရင်အတိုင်း မတ်မတ်ရှိနေပြီး အသံသည် ထူးခြားမှု မရှိ၊ အရင်ကဲ့သို့ တည်ငြိမ်သော စကားကိုသာ ထပ်ပြောသည်။ “ဧကရာဇ်မင်း ဘာများ အမိန့်ရှိချင်ပါသလဲ”

လော့ရှင်းယွမ်၏ အမြင်သည် ရင်းနှီးသော ကျောဘက် ပေါ်တွင် တစ်ဖန် ရောက်ရှိလာသည်။

“ကျန်း...” သူ၏ အသံသည် ရုတ်တရက် ခြောက်သွေ့သွားသည်။ “စောစောက စိတ်တိုနေတာကြောင့် ပြုမူပုံက... မသင့်တော်တာတွေ ရှိကောင်း ရှိလိမ့်မယ်။ ရွှယ်ချင့် မင်း... မင်း စိတ်မဆိုးပါနဲ့”

“ဧကရာဇ်မင်း အလွန်အကျွံ စဉ်းစားတာပါ” မေဝမ့်ရှူးသည် တူညီသော စကားကို ခပ်ဖွဖွ ပြောသည်။ “မှူးမတ်တစ်ယောက်အနေနဲ့ ဧကရာဇ်ကို ဘယ်လိုများ စိတ်ဆိုးနိုင်ပါ့မလဲ”

လော့ရှင်းယွမ်သည် တိတ်ဆိတ်စွာ မူလနေရာတွင် ခဏတာ ရပ်နေပြီးနောက် ဝတ်ရုံလက် အပေါ်မှ သူမ၏ လက်ကို ဆွဲယူကာ ကိုယ်ပိုင် လက်မောင်းပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်။

“မယ်တော်ကြီးနန်းဆောင်က ထွက်ပြီးမှ စကားပြောကြစို့” အသံထဲတွင် တောင်းပန်မှုများ ပါလာသည်။

မေဝမ့်ရှူးသည် ဤတစ်ကြိမ်တွင် မငြင်းပယ်တော့ပေ။

ကြွေဖြူကဲ့သို့သော လက်ချောင်းများသည် ရွှေချည်ထိုး နဂါးဝတ်ရုံ၏ ထူထဲသော အထည်ပေါ်တွင် ညင်သာစွာ တင်ထားသည်။ ဧကရာဇ်နှင့် မှူးမတ်နှစ်ဦးသည် ထင်းရှူးလမ်းအတိုင်း ဆက်လက် ရှေ့သို့ ချီတက်ကြသည်။

“ကျန်းမှာ နိုင်ငံရေး ကိစ္စအချို့ ရှိသေးလို့ နိုင်ငံတော်ရေးရာရုံးကို သွားရဦးမယ်။ ရွှယ်ချင့် အရှေ့ဘက် တုံနွမ်နန်းဆောင်ကို အရင်ပြန်ပြီး အနားယူပါ”

လော့ရှင်းယွမ်သည် ဘေးဘက်သို့ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။ ဘေးမှ လူ၏ အမူအရာသည် ပေါ့ပေါ့ပါးပါးဖြစ်ပြီး တုံ့ပြန်မှု မရှိသည်ကို မြင်သောအခါ ခေါင်းငုံ့၍ ခဏတာ စဉ်းစားပြီး ထပ်မေးသည်။ “အရှေ့ဘက် တုံနွမ်နန်းဆောင်ထဲမှာ ပုံမှန် အနားယူဖို့ ပစ္စည်းတွေပဲ ပြင်ဆင်ထားတယ်။ တစ်ခုခု လိုရင် ယွမ်ပေါင်ကို ယူလာခိုင်းလိုက်ပါ”

မေဝမ့်ရှူးသည် ခဏတာ စဉ်းစားသည်။ “အရှေ့ဘက် တုံနွမ်နန်းဆောင်ထဲမှာ တကယ်ပဲ ဘာလုပ်စရာမှ မရှိပါဘူး။ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး စာအုပ်အနည်းငယ်ပဲ ရှိပြီး စစ်တုရင် စာအုပ်တောင် မရှိပါဘူး”

“စစ်တုရင် စာအုပ်က စိတ်ကို ပင်ပန်းစေတယ်။ ကျန်း အထူးတလည် သိမ်းခိုင်းထားတာ။ မင်း ဒီရက်ပိုင်း အရှေ့ဘက် တုံနွမ်နန်းဆောင်မှာ နေတာက နည်းနည်း စဉ်းစား၊ များများ စား၊ များများ အိပ်ဖို့ပဲ။ ကိုယ်ခန္ဓာကို ပြန်လည် သန်မာအောင် လုပ်ဖို့ပဲ”

ဤနေရာသို့ ရောက်သောအခါ လော့ရှင်းယွမ်၏ အသံသည် ရပ်တန့်သွားပြီး ထပ်ပေါင်းသည်။ “ပြီးခဲ့တဲ့ တစ်ခေါက်က သွင်းလာတဲ့ ကျန်းရှင်းကျိုးက ဘဲအရှင်တွေ အများကြီး ကျန်နေသေးတယ်။ နန်းတော်ထဲမှာ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် မွေးမြူထားတယ်။ မင်း တစ်ယောက်တည်း ထိုင်ရတာ ပျင်းရင် ကျန်နေသေးတဲ့ ဘဲအရှင်တွေ အားလုံးကို ခြံဝန်းထဲ မောင်းသွင်းပြီး ပျော်စရာ ကြည့်လိုက်ပါဦး”

32 03

မေဝမ့်ရှူးသည် ထိုမြင်ကွင်းကို ခဏတာ စဉ်းစားမိပြီး မအောင့်နိုင်တော့ဘဲ အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။

“တုံနွမ်နန်းဆောင် အပြင်ဘက်က ချောင်းကွေ့ ခြံဝန်းကို ဂရုတစိုက် ပြင်ဆင်ထားရတာ။ ရေထဲက ငါးတွေ၊ လေးရာသီ ပန်းခက်တွေ။ ဘဲအရှင် ရှစ်ကောင်လောက် ထည့်လိုက်ရင် တကယ့်ကို ဆူညံသွားမှာပဲ။ နေ့လယ်ခင်း တစ်ခုနဲ့တင် အားလုံး ဖျက်ဆီးပစ်လိမ့်မယ်”

လော့ရှင်းယွမ်သည် သူမ ပြန်ပြုံးလာသည်ကို မြင်သောအခါ မျက်လုံးထဲတွင် အလင်းရောင် ပါလာပြီး မတ်လ၏ နွေးထွေးမှု ရုတ်တရက် ပေါ်လာသကဲ့သို့ နွေဦး၏ ရနံ့က မူးယစ်စေသည်။

လူငယ်ဧကရာဇ်၏ အမြင်သည် နွေဦးပန်းကဲ့သို့သော ထိုမျက်နှာပေါ်တွင် အနည်းငယ် စူးစိုက်လိုက်သည်။

ထို့နောက် အမြင်ကို လျင်မြန်စွာ ရွှေ့လိုက်ပြီး ဘာမှ မဖြစ်ဟန်ဖြင့် ဆက်လက် စကားပြောသည်။

“ခြံဝန်းလေး တစ်ခုပါပဲ။ ဘဲတွေက ပန်းပင်တွေနဲ့ ငါးကန်ကို တကယ်ပဲ ဖျက်ဆီး လိုက်ရင်လည်း အကုန်လုံး အသစ် ပြန်လဲလိုက်ရုံပေါ့”

ဧကရာဇ်နှင့် မှူးမတ်သည် ဘေးချင်းယှဉ်၍ ဖြည်းဖြည်းချင်း ရှေ့သို့ လျှောက်သွားသည်။ တစ်ခါတစ်ရံ စကားအနည်းငယ် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောကြပြီး လေထုသည် သိသိသာသာ ဖြေလျှော့လာသည်။ စကားသံများသည် မယ်တော်ကြီး နန်းဆောင်မှ စွန်းထင်းလာသော မှောင်မိုက်သော အရိပ်ကို ပျောက်ကွယ်သွားစေသည်။

မေဝမ့်ရှူးသည် စကားကို လွှဲကာ သူမ စိတ်ထဲတွင် စွဲနေသော အရေးကြီးသော ကိစ္စတစ်ခုအကြောင်း ပြောသည်။

“စောစောက အတွင်းခန်းမှာ မယ်တော်ကြီးနဲ့ ဧကရာဇ်မင်း အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စ တချို့ ဆွေးနွေးဖို့ ပြောတဲ့အခါ ကျွန်တော်မျိုးလို ပြင်ပလူ ရှိနေလို့ မျက်နှာချင်းဆိုင် မပြောခဲ့ဘူး။ မယ်တော်ကြီး ပြောချင်တဲ့ အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စကို ဧကရာဇ်မင်း ခန့်မှန်းမိတာများ ရှိပါသလား”

လော့ရှင်းယွမ်သည် စဉ်းစားနေရင်း ခေါင်းခါသည်။

“သူမ ကျန်းကို ကြိုတင်ပြီး မပြောခဲ့ဘူး”

နှစ်ဦးသား လျှောက်ရင်း စကားပြောနေကြရာ မယ်တော်ကြီးနန်းဆောင် တံခါးသို့ ချဉ်းကပ်လာစဉ် ငွေရောင် အင်္ကျီ ဝတ်၊ ပန်းနီရောင် ဝတ်ရုံ ခြုံထားသော မိန်းကလေးတစ်ဦးသည် တံခါးဝမှ ရုတ်တရက် အလျင်အမြန် ဝင်လာသည်။

ထိုမိန်းကလေးသည် အချိန်လွဲသွားပုံရသည်။ အကြီးတန်း နန်းတွင်းသူနှစ်ဦး၏ အဖော်ပြုမှုဖြင့် နန်းတော်တံခါးထဲသို့ လမ်းတစ်လျှောက် အလျင်စလို ပြေးဝင်လာသည်။

မျက်နှာချင်းဆိုင်နီးပါး တိုက်မိလုမတတ် ဖြစ်သွားသည်။

တော်ဝင် အစောင့်အရှောက် ဆယ်ဂဏန်းကျော်၏ ဓားရှည်များသည် တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဓားအိမ်မှ ထွက်လာရာ အလင်းရောင်များ လျှပ်တိုက်ပြီး ရောက်လာသူကို ဆယ်လှမ်းခန့် အကွာသို့ မောင်းထုတ်လိုက်သည်။

32 04

ထိုမိန်းကလေးသည် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားပြီး ခေါင်းပေါ်မှ မြေခွေးသားရေ ဦးထုပ် ပြုတ်ကျသွားကာ လှပနုနယ်ပြီး အူကြောင်ကြောင် မျက်နှာကို ဖော်ပြသည်။

ထိုအခါမှ နှစ်ဖက်စလုံးက တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လိုက်ကြသည်။

“ခြောက်ယောက်မြောက်အစ်ကို...” ထိုမိန်းကလေးသည် ပါးစပ်မှ ရုတ်တရက် အော်လိုက်ပြီးနောက် သတိရသွားကာ တစ်ဝက်လှမ်း နောက်ဆုတ်ပြီး လဲကျ၍ ဂါရဝပြုသည်။ “အားယွမ် ဧကရာဇ်မင်းကို ဂါရဝပြုပါတယ်”

လော့ရှင်းယွမ်သည် ခေါင်းညိတ်သည်။ “အားယွမ် ညီမတော်ပဲ။ ထပါ”

လှပနုနယ်သော မျက်နှာသည် မော့လာပြီး လော့ရှင်းယွမ်၏ ဘေးမှ မေဝမ့်ရှူးကို မြင်သောအခါ အနည်းငယ် နီရဲသွားပြီး ခြင်သံကဲ့သို့သော အသံဖြင့် ပြောသည်။ “မေပညာရှိအမတ်လည်း ရှိနေတာပဲ”

မေဝမ့်ရှူးသည် လက်ဖြင့် နားထင်ကို ဖိလိုက်သည်။

ခေါင်းကိုက်လိုက်တာ။

တွေ့လိုက်ရသော မိန်းကလေးသည် ရင်းနှီးသူ ဖြစ်သည်။ လော့ရှင်းယွမ်နှင့်သာ ရင်းနှီးသည် မဟုတ်ဘဲ သူမလည်း သိသည်။ နှစ်နှစ် သုံးနှစ်ခန့် မတွေ့ရသော်လည်း မျက်ခုံးနှင့် မျက်နှာသွင်ပြင်သည် များများစားစား မပြောင်းလဲသေးသဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်ရုံနှင့် မှတ်မိနိုင်သည်။

ဟယ်ဝမ်၏ ချစ်လှစွာသော သမီး၊ ကျင်းသွမ့်မယ်တော်ကြီး၏ မိသားစုဝင် တူမဖြစ်သော ဟယ်ကျားယွမ်သည် ငယ်ရွယ်စဉ်ကတည်းက နန်းတော်ထဲသို့ မကြာခဏ ဝင်ထွက်ပြီး မယ်တော်ကြီး၏ ဘေးတွင် အဖော်ပြုလေ့ရှိရာ မယ်တော်ကြီး၏ နှစ်သက်မှုကို ရရှိခဲ့သည်။ မင်းသမီးဘွဲ့ကို စောစောစီးစီး ရရှိခဲ့သည်။

မင်းသမီး မဟုတ်သော်လည်း နန်းတော်ထဲတွင် မင်းသမီးထက် ပိုကောင်းသော အခွင့်အရေးများ ရရှိခဲ့သည်။

မေဝမ့်ရှူးသည် ထိုအချိန်က ယဲ့ဆရာ၏ အကြံပြုချက်ဖြင့် စာဖတ်အဖော်အဖြစ် နန်းတော်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့သည်။ ရွှေနှင့် ငွေကို ကိုင်ဆောင်ထားသော ဟယ်မိသားစု၏ မင်းသမီးငယ်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့သောအခါ ဟယ်မင်းသမီးလေးသည် စကားနည်းသော လူငယ်ဧကရာဇ်၏ ဘေးတွင် တက်ကြွစွာ ရပ်နေသည်။ ဂါရဝလည်း မပြု၊ ဧကရာဇ်မင်း ဟုလည်း မခေါ်ဘဲ မယ်တော်ကြီးနှင့် အာဏာရ အမတ်ဆိုး ချီယို့သောင်းတို့၏ ရှေ့တွင် ခြောက်ယောက်မြောက် အစ်ကိုက ပျင်းဖို့ကောင်းတယ်၊ ငါ့ကို လိုက်မကစားဘူး ဟု ဆက်တိုက် တိုင်တန်းခဲ့သည်။

ထိုအချိန်က စိတ်ထဲတွင် အံ့အားသင့်မှုသည် ယနေ့ထိတိုင် မှတ်မိနေဆဲ ဖြစ်သည်။ မေဝမ့်ရှူးသည် ယဉ်ကျေးစွာ မေးသည်။ “ဟယ်ဝမ်ကို စောစောက မြင်လိုက်ရတယ်။ မယ်တော်ကြီးက ဒီနေ့ မင်းသမီးကိုပါ နန်းတော်ထဲ ခေါ်ခဲ့တာလား”

ဟယ်ကျားယွမ်က ပြောသည်။ “မူလက ဖခင်နဲ့ အတူ လာဖို့ပါ။ ကျွန်မ အိပ်ပုတ်ကြီးပြီး ပြင်ဆင်တာ နှေးတာကြောင့် နာရီဝက်လောက် နောက်ကျသွားခဲ့တယ်”

ဘေးမှ လက်ပိုက်ရပ်နေသော လော့ရှင်းယွမ်က စကားဖြတ်သည်။ “နောက်ကျနေပြီဆိုရင် အမြန်သွားပါ၊ မယ်တော်ကြီးကို အကြာကြီး မစောင့်ပါစေနဲ့”

ဟယ်မင်းသမီးလေးသည် အလျင်အမြန် ပြောသည်။ “ဧကရာဇ်မင်း ပြောတာ မှန်ပါတယ်။” အလျင်စလို ဂါရဝပြုပြီး ခွင့်ပန်ကာ အတွင်းခန်းဘက်သို့ ဆက်ပြေးသွားသည်။

ဟယ်မင်းသမီးလေး၏ ကျောဘက်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း မေဝမ့်ရှူး၏ အတွေးများသည် အဝေးသို့ ပျံ့လွင့်သွားသည်။

32 05

ဟယ်ကျားယွမ်သည် နန်းတော်သို့ နာရီဝက်ကျော် နောက်ကျခဲ့သည်။ မဟုတ်လျှင် သူမသည် ဟယ်ဝမ်နှင့်အတူ မယ်တော်ကြီးနန်းဆောင်တွင် ထိုင်လျက် ဧကရာဇ်နှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် တွေ့ရမည်။

မယ်တော်ကြီးသည် ဧကရာဇ်နှင့် ခံစားချက်များကို ဆွေးနွေးလေ့ မရှိပေ။ သူမသည် ပစ္စည်းများကိုသာ တောင်းဆိုသည်။

ဒီနေ့ မောင်ဖြစ်သူကို ခေါ်လာပြီး မျက်နှာချင်းဆိုင် ရာထူးတောင်းခဲ့သည်။

ဟယ်မိသားစု မင်းသမီးကိုပါ ခေါ်လာပြီး ဘာများ တောင်းဆိုချင်သေးတာလဲ။

မေဝမ့်ရှူးသည် စဉ်းစားနေရင်း မကြာသေးမီက ရုံးတော်တွင် မကြာခဏ ဆွေးနွေးနေသော မိဖုရား ရွေးချယ် တင်မြှောက်ခြင်း ကိစ္စကို သတိရလိုက်သည်။

“ဧကရာဇ်မင်း” သူမသည် ခပ်ဖွဖွ ပြောသည်။ “မယ်တော်ကြီး စောစောက ပြောခဲ့တဲ့ အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စက ဟယ်မင်းသမီးငယ်နဲ့ သက်ဆိုင်နေမလား...”

လော့ရှင်းယွမ်၏ မျက်လုံးထဲတွင် လှောင်ပြောင်သော အရိပ်အယောင် ပေါ်လာသည်။

သူသည်လည်း စဉ်းစားမိပုံရသည်။

ဧကရာဇ်အတွက် အလွန် အရေးကြီးပြီး မယ်တော်ကြီး ဝင်စွက်ဖက်နိုင်သော ကိစ္စများမှာ နန်းတော် အနောက်ဆောင်မှ ကိစ္စများမှလွဲ၍ တခြား ဘာများ ရှိနိုင်ဦးမည်နည်း။

သူသည် မေဝမ့်ရှူးကို အပြင်သို့ ဆက်လျှောက်ရန် အချက်ပြသည်။ နှစ်ဦးသား ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်သွားစဉ် လော့ရှင်းယွမ်က စကားစသည်။

“အနည်းဆုံးတော့ နှစ်ပေါင်းများစွာ မင်းသမီးဘွဲ့ ရရှိထားသူ ဖြစ်တယ်။ ဟယ်ကျားယွမ်သာ ဥာဏ်ကောင်းရင် ဒီကိစ္စထဲ ဝင်မပါဘူး”

မေဝမ့်ရှူးသည် ကျယ်ဝန်း ခန့်ညားသော မယ်တော်ကြီးနန်းဆောင်ကို နောက်ပြန် လှည့်ကြည့်သည်။ “တကယ်လို့ ဖိအားပေးခံရပြီး ရွေးချယ်ခွင့် မရှိရင် ဘယ်လို လုပ်မလဲ”

လော့ရှင်းယွမ်သည် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောသည်။ “လူနှင့်လူကြား ကွာခြားချက်ဟာ လူနဲ့ မျောက်ကြား ကွာခြားချက်ထက် မနည်းပါဘူး။ ငါ့ရဲ့ မယ်တော်သာ ဥာဏ်ကောင်းရင် ဟယ်ကျားယွမ်လို လူမိုက်ကို ဒီကိစ္စထဲ ဝင်မပါစေဘူး”

မေဝမ့်ရှူးသည် လူနဲ့ မျောက် ဆိုသော ဥပမာကြောင့် လေနင်သွားပြီး ပါးစပ်ပိတ်၍ ခပ်နိမ့်နိမ့် ချောင်းဆိုးလိုက်သည်။ ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးသော ပါးပြင်သည် နီမြန်းသွားသည်။

“ဟယ်မင်းသမီးငယ် ငယ်စဉ်က အမှန်တကယ်ပဲ ရိုးသားပြီး လောကအကြောင်း နားမလည်တာကြောင့် မိုက်မဲတဲ့ အပြုအမူတွေ အများကြီး လုပ်ခဲ့တာ မှန်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ဒီနေ့ ကြည့်ရတာ လူက အရွယ်ရောက်လာပြီ။ အပြုအမူနဲ့ စကားပြောဆိုပုံကလည်း သင့်တော်ပါတယ်...”

“သူမက အရင်က လူမိုက်ပဲ” လော့ရှင်းယွမ်က ပြောသည်။

မေဝမ်ရှူး “...”

သွေးသားတော်စပ်သော မိခင်ဘက်မှ ဝမ်းကွဲညီမ ဖြစ်ပါလျက် အနည်းငယ်မျှ မညှာတာပေ။

ဧကရာဇ်၏ အမျိုးသမီးများအပေါ် သဘောထားသည် အမှန်တကယ်ပဲ အလွန် စက်ဆုပ်နေပုံရသည်။

သူမသည် ပါးစပ်ကို ပိတ်ပြီး တိတ်ဆိတ်စွာ မယ်တော်ကြီးနန်းဆောင် အပြင်သို့ လျှောက်သွားသည်။

တံခါးအပြင်သို့ ရောက်သောအခါ လော့ရှင်းယွမ်သည် အရှေ့နန်းဆောင်သို့ နိုင်ငံရေး ဆွေးနွေးရန် တိုက်ရိုက် သွားပြီး မေဝမ့်ရှူးကို အရှေ့ဘက် တုံနွမ်နန်းဆောင်သို့ ပြန်ပို့ပေးခဲ့သည်။

++++++