အခန်း ၃၃

33 01

အခန်း 33

နန်းတော်တွင် တစ်ညတာ နေရသော ဒုတိယနေ့၌ နည်းနည်း စဉ်းစား၊ များများ စား၊ များများ အိပ် ဖြင့်သာ ကုန်ဆုံးရမည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့သည်။

မထင်မှတ်ဘဲ ညနေပိုင်းတွင် ယွမ်ဟော်ဧကရာဇ်သည် အရှေ့ဘက် တုံနွမ်နန်းဆောင်သို့ ညစာကို တိုက်ရိုက် မှာယူပြီး အတူတကွ စားသောက်ခဲ့သည်။

ဤ ညစာကို နာရီဝက်နီးပါး စားပြီးနောက် လော့ရှင်းယွမ်သည် ဆင်စွယ် တူများကို ချလိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် စကားတစ်ခွန်း ပြောသည်။ “စားတာ တအားနည်းတယ်”

မေဝမ့်ရှူးသည် ပြည့်နေသော ဗိုက်ကို ဖိထားရင်း ခက်ခက်ခဲခဲ ပြောသည်။ “တကယ်ပဲ... မစားနိုင်တော့ပါဘူး”

“စားတာ သိပ်နည်းတယ်၊ ပုံမှန်အားဖြင့် စဉ်းစားတာကလည်း များတယ်။ ဘယ်လိုများ ဝလာနိုင်မှာလဲ” လော့ရှင်းယွမ်က ခပ်နိမ့်နိမ့် နှာမှုတ်သည်။ “မေပညာရှိအမတ် အလုပ်အားလပ်နေတာ ရှားပါတယ်။ ထပါ ဝအောင် စားပြီးပြီဆိုတော့ အစာခြေ၊ လကြည့်ဖို့ ကျန်းနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့”

ဧကရာဇ်နှင့် မှူးမတ်သည် တုံနွမ်နန်းဆောင်မှ ရှေ့နောက် ထွက်လာကြသည်။ ယွမ်ပေါင်သည် စင်္ကြံမှ ပြေးလာပြီး အရောင်၊ ပုံစံချင်း တူလုနီးပါးသော သမင်သားရေ အင်္ကျီရှည်နှစ်ထည်ကို ပွေ့ချီလာသည်။

“အဝတ်တန်ဆာရုံးက ဒီနှစ်မှ အသစ်ချုပ်ထားတဲ့ သမင်သားရေ ဝတ်ရုံပါ။ အရှေ့မြောက်ဘက်က သယ်လာတဲ့ အကောင်းဆုံး နှင်းသမင်သားရေနဲ့ နှစ်ထည်ပဲ ချုပ်ထားတာ”

ယွမ်ပေါင်သည် ဖော်ရွေစွာ တစ်ထည်ကို ဖြန့်ပြီး ဧကရာဇ်ရှေ့တွင် လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ပေးသည်။

လော့ရှင်းယွမ်သည် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး အနည်းငယ် စမ်းသပ်ကြည့်သည်။ “နူးညံ့ပြီး ချောမွေ့တယ်။ နွေးမယ် ထင်တယ်။ ဝတ်လိုက်ပါ”

ဧကရာဇ်နှင့် မှူးမတ်နှစ်ဦးသည် ပုံစံတူသော သမင်သားရေ ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ကာ ဆောင်းလေ တိုက်ခတ်နေသော ခြံဝန်းထဲတွင် လျှောက်သွားကြသည်။

ဆောင်းရာသီ စတင်ပြီး မကြာသေးခင်မှာပင် လဝက်သာ ရှိသေးသော လသည် ခေါင်းပေါ်တွင် ချိတ်ဆွဲထားသည်။ လရောင်သည် မှိန်ပျပျ၊ ဝါးရိပ်များသည် လှုပ်ရှားနေသည်။

လော့ရှင်းယွမ်သည် လျှို့ဝှက်စွာ သွားရောက် မေးမြန်းခဲ့သော ကိစ္စကို ထပ်မံ ပြောသည်။

“ကျန်း လုပ်ပုံကိုင်ပုံ မသင့်တော်ဘူး။ အဲဒီညက မင်းကို လန့်သွားစေခဲ့မယ် ထင်တယ်။ နောက်ဆို ဒီလိုမျိုး ဘယ်တော့မှ မလုပ်တော့ပါဘူး” သူသည် စိတ်ရှည်စွာ ရှင်းပြသည်။ “ဆူးဟွေးကျုံးက မင်းရဲ့ ခြေထောက်ဒဏ်ရာကို ဖုံးကွယ်ဖို့ ကူညီခဲ့တယ်။ ငါ သူ့ကို ထိန်းချုပ်ထားပြီး အစအဆုံး သေချာမေးမြန်းပြီးမှ ပြန်လွှတ်ပေးခဲ့တယ်။ သူ့ကို ဒုက္ခမပေးခဲ့ပါဘူး”

“ဧကရာဇ်မင်း စကားက လေးနက်လွန်းသွားပါပြီ။ လောကမှာ အားလုံးဟာ ဧကရာဇ်ရဲ့ မှူးမတ်တွေပါ။ ဧကရာဇ်မင်း မှူးမတ်ကို အများကြီး ရှင်းပြဖို့ မလိုပါဘူး” မေဝမ့်ရှူးသည် နူးညံ့စွာ ပြန်ဖြေရင်း စိတ်ထဲတွင် ယခုထိ ပေါ်မလာသေးသော ရှောင်ဟုန်ပေါင်ကို တွေးမိသည်။

ဆူးဟွေးကျုံးသည် သူမကြောင့် ဒုက္ခရောက်ခဲ့သည်မှာ သေချာသည်။ ရှောင်ဟုန်ပေါင်ကို အပြစ်ပေးခြင်းမှာ ဘာကြောင့်မှန်း မသိပေ။

လော့ရှင်းယွမ်၏ နောက်စကားသည် ရှောင်ဟုန်ပေါင်အကြောင်း ဖြစ်သည်။

“ဆူးဟွေးကျုံးကို ပြန်လွှတ် ပေးပြီးပြီ။ နောက်ဆိုပြီး ထပ်မမေးတော့ဘူး။ ရှောင်ဟုန်ပေါင်ကတော့ ဧကရာဇ်ရှေ့မှာ ဆက်နေဖို့ မသင့်တော်ဘူး”

33 02

မေဝမ့်ရှူးသည် ကြောင်သွားပြီး စကားပြောရန် ဟန်ပြင်စဉ် လော့ရှင်းယွမ်က လက်ဝှေ့ယမ်းပြသည်။ “မင်း ဘာပြောချင်လဲဆိုတာ ကျန်း သိတယ်။ ရှောင်ဟုန်ပေါင်က နှစ်ပေါင်းများစွာ ဧကရာဇ်ရှေ့မှာ အမှုထမ်းခဲ့တာ။ မင်းနဲ့ ရင်းနှီးမှု ရှိတယ်။ မင်းရှေ့မှာ အကောင်းဆုံး ပုံစံကိုပဲ ပြလိမ့်မယ်။ ဒါပေမယ့်...”

သူသည် ရယ်မောလိုက်ပြီး လကို မော့ကြည့်သည်။ “ခေါင်းပေါ်က လတောင်မှ သာခြင်း၊ နာခြင်း ရှိပြီး ညတိုင်း မတူဘူးဆိုရင် လူဆိုတာ ဘယ်ပြောကောင်းမလဲ”

မေဝမ့်ရှူးသည် အံ့အားသင့်၍ စကားမပြောနိုင်ဖြစ်သွားသည်။

ဧကရာဇ်နှင့် မှူးမတ်နှစ်ဦးသည် စီးဆင်းနေသော ရေနှင့် ဝါးများကို ဖြတ်၍ ရှေ့နောက် လျှောက်သွားကြသည်။

“တပ်” ကြည်လင်သော ဝါးသံသည် ည၏ တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွင်းလိုက်သည်။

“ဒီလောက် နှစ်ပေါင်းများစွာ ရှိခဲ့ပြီ” လော့ရှင်းယွမ်သည် လက်ပိုက်၍ ရှေ့သို့ လျှောက်ရင်း စကား ပြောသည်။ “ကျန်း ဘေးနားက လူတွေ အားလုံး ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ။ မပြောင်းလဲဘဲ ရှိနေတာက ရွှယ်ချင့် တစ်ယောက်တည်းပဲ”

မေဝမ့်ရှူးသည် နောက်မှ လိုက်လာသည်။ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ပြုံးလိုက်သည်။ “အမြဲတမ်း မပြောင်းလဲတဲ့ အရာဝတ္ထုပဲ ရှိတယ်။ အမြဲတမ်း မပြောင်းလဲတဲ့ လူဆိုတာ မရှိပါဘူး။ ဧကရာဇ်မင်းနဲ့ ပထမဆုံး တွေ့ဆုံချိန်နဲ့ နှိုင်းယှဉ်ရင် ကျွန်တော်မျိုးလည်း အများကြီး ပြောင်းလဲသွားပါပြီ။ ဧကရာဇ်မင်း သတိမထားမိတာပဲ ရှိပါလိမ့်မယ်”

“မဟုတ်ဘူး” လော့ရှင်းယွမ်သည် ခိုင်မာစွာ ပြောသည်။ “ရွှယ်ချင့် တစ်ယောက်တည်းပဲ အမြဲတမ်း မပြောင်းလဲဘူး”

သူ၏ ခြေလှမ်းများသည် စီးဆင်းနေသော ရေနှင့် ဝါးပင်ဘေးတွင် ရပ်သွားသည်။ ခဏတာ စေ့စေ့ကြည့်ပြီးနောက် ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်ဟန်ဖြင့် ဝတ်ရုံလက်ထဲမှ တင်ပြလွှာ တစ်စောင်ကို ထုတ်ယူကာ ပေးလိုက်သည်။

“ကြည့်လိုက်ပါ”

ခြံဝန်းထဲတွင် ညမှောင်နေသော်လည်း လမ်းဘေးနှစ်ဖက်တွင် ကျောက်ဖန်ခွက် ဆီမီးခွက်များစွာ ထွန်းထားသဖြင့် ရှေ့မှ အရာများကို လုံလောက်စွာ ထွန်းညှိပေးထားသည်။

တင်ပြလွှာထဲမှ စာလုံးများသည် ခိုင်မာပြီး ရင်းနှီးသည်။

မေဝမ့်ရှူးသည် တိုက်ရိုက် နောက်ဆုံးသို့ လှန်လိုက်ပြီး လက်မှတ်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။ ဦးဆောင် လက်မှတ်ထိုးထားသူမှာ သူမ၏ ဆရာ၊ ဓလေ့ထုံးတမ်းဝန်ကြီး ယဲ့ချန်းကော် ဖြစ်သည်။

ယဲ့ဆရာ၏ လက်မှတ်အောက်တွင် အမည်များစွာ စီတန်းစွာ ပူးတွဲလက်မှတ် ထိုးထားပြီး အဆုံးသတ်ကို မမြင်ရပေ။ အများစုမှာ ဓလေ့ထုံးတမ်းဝန်ကြီးဌာနမှ အရာရှိများ ဖြစ်ကြပြီး အခြား ဝန်ကြီးဌာန ခြောက်ခုမှ အရာရှိများနှင့် စစ်ဆေးရေးမှူးများလည်း ပါဝင်သည်။

မေဝမ့်ရှူးသည် တင်ပြလွှာ၏ အကြောင်းအရာကို ခန့်မှန်းပြီး ရှေ့သို့ လှန်ကာ အစမှ စတင် ဖတ်ရှုသည်။

တကယ်ပဲ မိဖုရား ရွေးချယ် တင်မြှောက်ခြင်း ကိစ္စကြောင့် ဖြစ်နေပြန်သည်။

33 03

“ဒါ ဒုတိယအကြိမ် ရှိပြီ။ ပြီးခဲ့တဲ့လက ယဲ့ချန်းကော်က ပူးတွဲလက်မှတ်နဲ့ တင်ပြခဲ့တယ်။ ပူးတွဲလက်မှတ်ထိုးတဲ့ သူတွေက ဓလေ့ထုံးတမ်းဝန်ကြီးဌာနက အရာရှိတွေပဲ။ မိဖုရား ရွေးချယ် တင်မြှောက်ခြင်းနဲ့ ထိမ်းမြားခြင်းက ဓလေ့ထုံးတမ်းဝန်ကြီးဌာနရဲ့ အဓိက တာဝန်ပဲ ဖြစ်လို့ ငါ သူတို့နဲ့ မငြင်းခုံဘူး၊ တင်ပြလွှာကို သိမ်းထားလိုက်တယ်”

လော့ရှင်းယွမ်၏ လေသံသည် လေးနက်သွားသည်။

“ဒါပေမယ့် ဒီတစ်ခေါက်မှာတော့ ပူးတွဲလက်မှတ်ထိုးတဲ့ အရာရှိတွေက ဓလေ့ထုံးတမ်း ဝန်ကြီးဌာနက လူတွေတင် မကတော့ဘူး။ ဌာနကြီး သုံးခုနဲ့ ဝန်ကြီးဌာန ခြောက်ခုလုံးမှာ ပျံ့နှံ့နေတယ်။ ယဲ့ချန်းကော် ဘာလုပ်ချင်တာလဲ။ ဂိုဏ်းဖွဲ့ပြီး နန်းတော်ကို ဖိအားပေးတာလား”

မေဝမ့်ရှူးသည် စိတ်ထဲတွင် ထိတ်လန့်သွားသည်။

ဂိုဏ်းဖွဲ့ခြင်း၊ နန်းတော်ကို ဖိအားပေးခြင်း ဟူသော စကားလုံး လေးလုံးသည် မျိုးရိုးကိုးခုလုံး သတ်ခြင်းခံရမည့် အကြီးဆုံး အပြစ်ဖြစ်သည်။

“ဂိုဏ်းဖွဲ့ခြင်းဟာ ကိုယ်ကျိုးအတွက် ဖြစ်တယ်”

သူမသည် တင်ပြလွှာကို ခေါက်ပြီး ပြန်ပေးလိုက်ကာ စကားလုံးများကို ဂရုတစိုက် ရွေးချယ်ပြီး သတိကြီးစွာ ပြောသည်။ “ယဲ့ဆရာရဲ့ တင်ပြလွှာထဲမှာ မိဖုရား ရွေးချယ် တင်မြှောက်ခြင်း၊ တော်ဝင် သားသမီးများ ကိစ္စတွေပဲ ပါဝင်တယ်။ ဧကရာဇ်အတွက် စဉ်းစားတယ်၊ တိုင်းပြည်အတွက် စဉ်းစားတယ်။ ကိုယ်ကျိုးနဲ့ လုံးဝ မပတ်သက်ပါဘူး။ ဧကရာဇ်မင်းသာ မနှစ်သက်ဘူးဆိုရင် အရင်ကလို သိမ်းထားလိုက်လို့ မရဘူးလား”

လော့ရှင်းယွမ်သည် လှည့်လာပြီး နက်ရှိုင်းသော အမြင်သည် သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဝဲသွားသည်။ ခေါင်းညိတ်သည်။

“ကောင်းပြီ။ ဒီတစ်ခေါက် မင်း ပြောသလိုပဲ သိမ်းထားလိုက်မယ်” တင်ပြလွှာကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ရေကန်ထဲ ပစ်ချလိုက်သည်။

“'ဧကရာဇ်အတွက် စဉ်းစားတယ်၊ တိုင်းပြည်အတွက် စဉ်းစားတယ်။ မင်းက မင်းရဲ့ ဆရာကို ဖြေရှင်းပေးတတ်သားပဲ။ ဒါပေမယ့် နန်းတော်နောက်ဆောင်မှ ကိစ္စတွေက ငါ့ရဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ရေး ကိစ္စပဲ။ ကျန်းမှာ ကျန်းရဲ့ စဉ်းစားသုံးသပ်မှု ရှိတယ်။ ဒီစကားကို မင်းရဲ့ ဆရာကို ပြန်ပြောလိုက်ပါ။ တတိယအကြိမ်ဆိုတာ မရှိတော့ဘူးလို့ ပြောလိုက်ပါ”

မေဝမ့်ရှူး၏ အမြင်သည် ရေထဲ နစ်မြုပ်သွားသော တင်ပြလွှာနောက်သို့ လိုက်ပါသွားသည်။ စိတ်နှလုံးသည်လည်း ဖြည်းဖြည်းချင်း နိမ့်ဆင်းသွားသည်။

“မနက်ဖြန် နန်းတော်က ထွက်ပြီးရင် ကျွန်တော်မျိုး ဆရာနဲ့ သေချာ ဆွေးနွေးပါ့မယ်”

လော့ရှင်းယွမ်သည် လက်ပိုက်၍ ရှေ့သို့ လေးငါးလှမ်း ထပ်လျှောက်သွားပြီး ခေါင်းညိတ်သည်။ ထိုကိစ္စ ပြီးဆုံးသွားကြောင်း ဖော်ပြသည်။

“ညဘက်မှာ လေ တအား တိုက်တယ်။ ပြန်ကြစို့” သူသည် လှည့်၍ တုံနွမ်နန်းဆောင် ဘက်သို့ လျှောက်သွားသည်။

ဧကရာဇ်နှင့် မှူးမတ်သည် ဘေးချင်းယှဉ်၍ အနည်းငယ် လှည့်ပြန်လာကြသည်။ လမ်းဘေးမှ နန်းတော်မီးအိမ်ရောင်ကို အသုံးပြု၍ လော့ရှင်းယွမ်သည် ဘေးမှ လူ၏ တိတ်ဆိတ်စွာ လျှောက်နေသော အမူအရာကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး ဝတ်ရုံလက်ထဲမှ သေးငယ်သော ပိုးထည် အိတ်တစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ ပေးလိုက်သည်။

33 04

“ဖွင့်ကြည့်လိုက်ပါ”

မေဝမ့်ရှူးသည် ဆရာ၏ တင်ပြလွှာကိစ္စကို စဉ်းစားနေစဉ် ရုတ်တရက် အာရုံပြောင်းသွားသဖြင့် အံ့ဩစွာ ပိုးထည်အိတ်ကို ယူလိုက်ပြီး အတွင်းမှ လက်စွပ်နှစ်ကွင်းကို ထုတ်ယူသည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် လက်စွပ်များသည် အရွယ်အစား တူညီသော တစ်စုံ ဖြစ်ကြသည်။ ဤလက်စွပ်နှစ်ကွင်းမှာမူ ထူးခြားသည်။ သိုးဆီကျောက်စိမ်း အမျိုးအစား တူ၊ ထွင်းထု ပုံစံချင်း တူသော်လည်း အကြီးနှင့် အသေး အရွယ်အစား နှစ်မျိုးဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည်။

အတွင်းဘက်သည် ချောမွေ့စွာ ပွတ်တိုက်ထားပြီး အပြင်ဘက်တွင် နဂါးလင်းယုန် ပျံသန်းနေသော ပုံစံကို ဖောင်းကြွ ထွင်းထုထားသည်။ အရည်အသွေးနှင့် လက်ရာသည် အလွန် ကောင်းမွန်သည်။

“ကျန်း စဉ်းစားကြည့်တော့ မနေ့က လက်ကောက်က မသင့်တော်ဘူး။ ဒီတစ်ခါ တော်ဝင် ဘဏ္ဍာတိုက်ကနေ နဂါးလင်းယုန် လက်စွပ်တစ်စုံကို ရှာတွေ့ခဲ့တယ်။ မင်းနဲ့ ကျန်းနဲ့ သင့်တော်ပါတယ်”

လော့ရှင်းယွမ်သည် လက်စွပ်နှစ်ကွင်းကို ညွှန်ပြသည်။ “မင်း အရွယ်အစား စမ်းကြည့်လိုက်ပါ။ မင်း ဝတ်ဖို့ သင့်တော်တဲ့ တစ်ကွင်းကို မနက်ဖြန် နန်းတော်က ထွက်တဲ့အခါ ယူသွားလိုက်ပါ”

မေဝမ့်ရှူးသည် နှစ်ဦး၏ လက်ကို ချိန်ကြည့်ပြီး ကြီးသော နဂါးလင်းယုန် လက်စွပ်ကို ပြန်ပေးလိုက်သည်။

လော့ရှင်းယွမ်သည် ကျောက်စိမ်း လက်စွပ်ကို ယူပြီး ညာဘက် လက်မတွင် ဝတ်ဆင်ကာ အနည်းငယ် ကြည့်ပြီး ကျေနပ်သော အမူအရာပြသည်။ အမြင်သည် မေဝမ့်ရှူး၏ လက်ကို ဝဲသွားသည်။

မေဝမ့်ရှူးသည် သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို နားလည်ပြီး သေးသော လက်စွပ်ကို ဝတ်ဆင်ကာ ခဏတာ ကြည့်ရှုသည်။

ဘာပြောရမလဲ။

နဂါးလင်းယုန် လက်စွပ်နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် မနေ့က ဆုချခဲ့သော ရွှေကွပ် ကျောက်စိမ်း လက်ကောက်သည် ပစ္စည်းရော လက်ရာပါ လှပ ထူးခြားသည်။ သူမသည် တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်နှင့် အလွန် နှစ်သက်ခဲ့သည်။

သို့သော် ယခု လက်ရှိ ဂုဏ်ပုဒ်အရ လက်ခံရန် မဖြစ်နိုင်သည်မှာ သေချာသည်။

သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် နှမြောသော အတွေးတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားပြီး ကိုယ်တိုင်လည်း ရယ်မိသကဲ့သို့ ခံစားရသဖြင့် ချက်ချင်း မေ့ပစ်လိုက်သည်။

သူမသည် လှပသော လက်ကို မြှောက်၍ နန်းတော်မီးအိမ်ရောင်အောက်တွင် လက်စွပ်ကို ပြသသည်။ “ကျွန်တော်မျိုး မြားပစ်နှင့် မြင်းစီးကို မကျွမ်းကျင်ပါဘူး။ ဒီလို ကောင်းမွန်တဲ့ အရာကို ကျွန်တော်မျိုးကို ဆုချလိုက်တာ အလှဆင်ပစ္စည်း အဖြစ်ပဲ သုံးနိုင်ပြီး တကယ်ပဲ တန်ဖိုးမထားရာ ရောက်ပါတယ်”

လော့ရှင်းယွမ်၏ အမူအရာသည် ပျော်ရွှင်နေသည်။ “ကိစ္စမရှိပါဘူး။ အလှဆင်ပစ္စည်း အဖြစ်နဲ့ပဲ အမြဲ ဆောင်ထားရင်လည်း ရပါတယ်”

မေဝမ့်ရှူးသည် ဤနှစ်များအတွင်း တော်ဝင် ဆုလက်ဆောင်များစွာ ရရှိခဲ့သည်။ ဤ လက်စွပ်သည် အထူးတလည် တန်ဖိုးကြီးခြင်း မရှိသဖြင့် ထပ်မံ မငြင်းဆန်တော့ဘဲ နဂါးလင်းယုန် လက်စွပ်ကို ဆောင်ထားလိုက်သည်။

ဧကရာဇ်နှင့် မှူးမတ်သည် တုံနွမ်နန်းဆောင်ဘက်သို့ ဆက်လျှောက်သွားကြသည်။

လော့ရှင်းယွမ်၏ ညာဘက် လက်မတွင် တစ်စုံဖြစ်သော နဂါးလင်းယုန် လက်စွပ်ကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ လက်ကို နောက်သို့ ပစ်ထားသည်။ လက်စွပ်ကို ထိမိသော အရေပြားသည် ပူနွေးလာသည်ကို ခံစားရပြီး လူသူမရှိသော နေရာ၌ လက်ချောင်းထိပ်ဖြင့် ချေလိုက်၊ ပြန်ပွတ်လိုက် လုပ်နေသည်။

******