အခန်း ၃၄

34 01

အခန်း 34

ဧကရာဇ်နှင့် မှူးမတ် နှစ်ဦးသား လက်တွင် နဂါးလင်းယုန် လက်စွပ် တစ်ကွင်းစီ ဝတ်ဆင်၍ တုံနွမ်နန်းဆောင်သို့ ပြန်ရောက်လာချိန်တွင် လေထုသည် သိသိသာသာ ပိုမို သဟဇာတ ဖြစ်လာသည်။

မေဝမ့်ရှူးသည် နောက်ဆုံးတွင် ရှောင်ဟုန်ပေါင်ကို အပြစ်ပေးခံရသည့် ကိစ္စကို တိုက်ရိုက် မေးမြန်းရန် ရဲရဲတင်းတင်း ဖြစ်လာသည်။

“ဆူးကုန်းကုန်းက ကျွန်တော်မျိုးကြောင့် ထိခိုက်ခဲ့တာ မှန်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ရှောင်ဟုန်ပေါင်ကတော့ ဒီကိစ္စနဲ့ မသက်ဆိုင်ပါဘူး... ဘာ အမှားကြီးကို ကျူးလွန်ခဲ့လို့ ဧကရာဇ်ရှေ့မှာ ဆက်ပြီး အမှုထမ်းခွင့် မရတော့တာပါလဲ”

ဧကရာဇ်နှင့် မှူးမတ်နှစ်ဦး တံခါးဝသို့ ရောက်သည်နှင့် လော့ရှင်းယွမ်သည် အင်္ကျီရှည်ကို ချွတ်၍ တံခါးဝတွင် အမှုထမ်းနေသော ယွမ်ပေါင်အား ပေးလိုက်ပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြန်ဖြေသည်။

“ဆူးဟွေးကျုံးက ဥာဏ်နီဥာဏ်နက် မရှိလို့ပဲ။ ရှောင်ဟုန်ပေါင်ကတော့ ဥာဏ်နီဥာဏ်နက် လွန်ကဲလို့ပဲ။ လူ့ဂုဏ်သိက္ခာ ကွာခြားမှု ရှိလို့ ဧကရာဇ်ရှေ့မှာ လုံးဝဆက်ထားလို့ မရဘူး။ ဒီကိစ္စကို ဆုံးဖြတ်ပြီးသား၊ မင်း ထပ်ပြောစရာ မလိုတော့ဘူး”

လေသံသည် နူးညံ့သော်လည်း စကား၏ဆိုလိုရင်းမှာ အေးစက် ကြမ်းတမ်းသည်။

မေဝမ့်ရှူး စိတ်ထဲတွင် လေးလံသွားပြီး ရုတ်တရက် ဖျားနာ၍ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သော လန်ရှန်ချန်းကို သတိရလိုက်သည်။

လော့ရှင်းယွမ်သည် အတွင်းသို့ လေးငါးလှမ်း လျှောက်သွားပြီး နောက်မှ လူ မလှုပ်သည်ကို သိသောအခါ နောက်လှည့်၍ ကြည့်လိုက်သည်။

“မင်း ဘာမျက်နှာပေးနဲ့လဲ။ လူက ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ရှိနေပါတယ်။ ဧကရာဇ်ရှေ့ကနေ နေရာရွှေ့ပြီး တခြား တာဝန်ပေးလိုက်တာပဲ ရှိပါသေးတယ်”

မေဝမ့်ရှူး၏ လေးလံသော နှလုံးသားသည် နောက်ဆုံးတွင် သက်သာရာ ရသွားပြီး အရှေ့ဘက် တုံနွမ်နန်းဆောင်ထဲသို့ လိုက်ဝင်လာခဲ့သည်။

ဧကရာဇ်သည် တုံနွမ်နန်းဆောင်ထဲတွင် ထိုင်လျက် သူမအား စောစော အိပ်ရန် တိုက်တွန်းသည်။

“ညဉ့်နက်နေပြီ။ လမ်းလျှောက်ပြီး အစာချေခဲ့ပြီဆိုတော့ အနားယူသင့်ပြီ။ ဒီရက်ပိုင်း မင်းကို နန်းတော်ထဲ ခေါ်ထားတာ ကိစ္စသုံးခုအတွက်ပဲ နည်းနည်း စဉ်းစား၊ များများ စား၊ များများ အိပ်။ မင်းရဲ့ အသားအရေကို ပြန်လည် ကောင်းမွန်လာအောင် လုပ်ဖို့ပဲ”

မေဝမ့်ရှူးသည် မတတ်သာစွာ ပြောသည်။ “ဧကရာဇ်မင်း ဒီလို ဖော်ပြနေတာ... ကျွန်တော်မျိုးကို မွေးမြူထားတဲ့ ဝက်လို ခံစားရတယ်”

လော့ရှင်းယွမ်သည် ရယ်မောလိုက်ပြီး မအောင့်နိုင်တော့ပေ။

“မင်းလိုမျိုး ဘယ်လိုပဲ မွေးမြူ မွေးမြူ မဝလာတဲ့ ဝက်မျိုးက ကမ္ဘာပေါ်မှာ ဘယ်မှာ ရှိလို့လဲ”

မေ၊ လန်၊ ကျု၊ ကျူး အမည်ရှိ နန်းတွင်းသူလေးဦးသည် တန်းစီ ဝင်လာကြပြီး မျက်နှာသစ်ရန် ငွေဖလား၊ ရေနွေး၊ သဘက်၊ ဘီး၊ သွားတိုက်တံ စသော ပစ္စည်းများကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပြင်ဆင်ပေးသည်။

34 02

ဧကရာဇ် ကိုယ်တိုင် အုပ်ချုပ်လာပြီးနောက် မေဝမ့်ရှူး နန်းတော်တွင် ညအိပ်ရသော အကြိမ်ရေ တဖြည်းဖြည်း နည်းလာသည်။ သို့သော် သုံးနှစ် ငါးနှစ် အရင်က ဧကရာဇ်၏ အနီးကပ် မှူးမတ်အချို့သည် ငယ်ရွယ်သော ဧကရာဇ်ကို အလှည့်ကျ စောင့်ရှောက်ရန် နန်းတော်တွင် မကြာခဏ ညအိပ်လေ့ရှိကြသည်။ နန်းတော်တွင် ညအိပ်သော ပြင်ပမှ မှူးမတ်များအတွက် ကိုယ်ပိုင် စည်းမျဉ်းများ ရှိပြီး ၎င်းတို့သည် လုပ်ရိုးလုပ်စဉ်များ ဖြစ်နေပြီ။

သူမသည် အခန်းငယ်ထဲသို့ ဝင်၍ မျက်နှာသစ်ပြီး၊ ငွေဖလားထဲတွင် မျက်နှာသစ်ကာ၊ ရေစို သဘက်ဖြင့် လက်နှင့် ခြေထောက်များကို သုတ်သည်။ ထို့နောက် သွားတိုက်တံကို ဆားညက်ဖြင့် တို့၍ ပါးစပ်ဆေးသည်။

အခန်းငယ်ထဲမှ သလွန်ညောင်စောင်း ပေါ်တွင် မနေ့ကမှ အသစ်လဲထားသော အိပ်ရာခင်းများ ရှိသည်။ စောင်ထဲတွင် ရေနွေးအိုး (အလုံပိတ် ရေနွေးအိုးပါ၊ ရှေးတုန်းက အိပ်ရာတွေကို အပူပေးတဲ့အခါ သုံးပါတယ်) ထည့်ထားသဖြင့် နွေးနွေးထွေးထွေး ရှိနေသည်။

ရွှေချည်ထိုး နန်းလုံးကြိုင် သစ်သားဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ခန်းစီးမှ ပုလဲ ကန့်လန့်ကာကို ချထားပြီး ဖြစ်သည်။ သို့သော် ၎င်းသည် အလှဆင်ခြင်းထက် ပို၍ အသုံးဝင်သော ပစ္စည်း မဟုတ်ပေ။ ကျောက်မျက်များ ခုန်ပေါက်သကဲ့သို့ ကျောက်မျက်များ ရိုက်ခတ်သော ချလပ်ချလပ် အသံသည် နားထောင်လို့ ကောင်းသော်လည်း ဖုံးကွယ်ရန်အတွက်မူ အသုံးမဝင်ပေ။

မေဝမ့်ရှူးသည် သလွန်ညောင်စောင်းဘေးတွင် ရပ်လျက် အရာရှိဝတ်ရုံ၏ ညာဘက် လည်ပင်းစွန်းကို လက်ချောင်းဖြင့် ကိုင်ကာ နောက်သို့ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။

အပြင်ဘက်တွင် မီးရောင်သည် လင်းနေပြီး အလယ်ခန်းမရှိ သစ်ညိုရောင် စာကြည့်စားပွဲကြီးကို တောက်ပစေသည်။

ယွမ်ဟော်ဧကရာဇ်သည် စားပွဲနောက်တွင် ထိုင်လျက် စာအုပ်တစ်အုပ်ကို အာရုံစိုက် ဖတ်ရှုနေသည်။ တစ်ခါတစ်ရံ စာမျက်နှာ လှန်ပြီး ဘေးနားတွင် မှတ်ချက် အနည်းငယ် ရေးသည်။

မေဝမ့်ရှူးသည် ခဏတာ စိုက်ကြည့်ပြီး ဧကရာဇ်သည် ခေါင်းမော့ မလာသည်ကို မြင်သောအခါ စိတ်အေးသွားပြီး လျင်မြန်စွာ ခါးပတ် ဖြေ၊ အရာရှိဝတ်ရုံ ချွတ်ကာ ကုတင်ခေါင်းတွင် ချိတ်သည်။ ခြေအိတ် ချွတ်၊ ဖိနပ် ချွတ်၍ စောင်ထဲ ဝင်သည်။

သူမသည် ဖြည်းဖြည်းချင်း လုပ်တတ်သော အလေ့ရှိသဖြင့် လျင်မြန်သည်ဟု ဆိုသော်လည်း ပုံမှန် အရှိန်ထက် သုံးပုံတစ်ပုံ ပိုမြန်ခြင်းမျှသာ ဖြစ်သည်။

ကိုယ်တိုင် ပြင်ဆင်ပြီး ငွေချည်ဖြင့် ဇီးပွင့်များ ထိုးထားသော စောင်ထူကို ပခုံးအထိ ဆွဲတင်၍ ကန့်လန့်ကာကို ဆွဲချရန် အနားတွင် ရှိစဉ် စူးရှသော အကြည့်တစ်ခုကို ခံစားမိလိုက်သည်။

အပြင်ဘက်တွင် ထိုင်နေသော လော့ရှင်းယွမ်သည် မည်သည့်အချိန်ကတည်းက စာအုပ်ကို ချထားသည်မသိပေ။ ကျောက်မျက် ပုလဲ ကန့်လန့်ကာကို ဖြတ်၍ မှောင်မိုက် တောက်ပသော အကြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။

မေဝမ့်ရှူးသည် လန့်သွားပြီး စောင်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ကိုင်ထားသော ဖြူစင်သော လက်ချောင်းထိပ်များသည် စောင်ထောင့်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

ပြီးမှ ဖြည်းဖြည်းချင်း လွှတ်လိုက်သည်။

34 03

“ဧကရာဇ်မင်း ဘာဖြစ်လို့လဲ” သူမသည် စကားပြောလိုက်မှ မိမိ၏ အသံ တင်းမာနေသည်ကို သတိပြုမိသည်။ လည်ချောင်း ရှင်းလိုက်ပြီး ကုတင်ခေါင်းတွင် မှီထိုင်သည်။ “တခြား အမိန့်များ ရှိသေးလို့လား”

လော့ရှင်းယွမ်သည် ရုတ်တရက် နိုးလာသကဲ့သို့ အကြည့်ကို ရုပ်သိမ်းပြီး စာအုပ်ကို ပြန်ယူကာ စာမျက်နှာ လှန်သည်။

“အိပ်တော့မှာကို ဘာ အမိန့်ပေးစရာ ရှိတော့မှာလဲ။ ကျန်း အရင်က ကိစ္စတွေကို ရုတ်တရက် သတိရလိုက်တာ။ တစ်ချိန်တုန်းက ကျန်းတို့ သလွန်ညောင်စောင်း တစ်ခုတည်းမှာ တိုးဝှေ့ပြီး စာဖတ်ခဲ့ဖူးတဲ့ ရက်တွေ ရှိခဲ့တယ် ထင်တယ်”

လော့ရှင်းယွမ်သည် စဉ်းစားသည်။ “အဲဒါ ဘယ်နှစ်က ဆောင်းတွင်းလဲ။ ရာသီဥတုက အေးခဲနေတာပဲ မှတ်မိတယ်။ ကျန်းတို့ စောစောစီးစီး မျက်နှာသစ်ပြီး သလွန်ညောင်စောင်းပေါ် တက်တယ်။ စောင်ထူနဲ့ ပတ်ပြီး တိုးဝှေ့ပြီး စာဖတ်ခဲ့ကြတယ်။ ကျန်းရဲ့ဒဏ်ရာက နာနေတော့ မင်းက စာကို အာရုံစိုက်ဖတ်ရင် စိတ်ထဲမှာ ခံစားရတာတွေ မေ့သွားမယ်လို့ လိမ်ခဲ့တယ်။ ကျန်းလည်း နာကျင်မှုကို သည်းခံပြီး တလိမ့် တလိမ့်နဲ့ စာဖတ်ခဲ့တယ်။ ညဉ့်နက်ပိုင်းအထိ ဖတ်ပြီးတော့လည်း နာတုန်းပဲ”

“အဲဒါ ဘယ်နှစ်က ကိစ္စတွေလဲ” မေဝမ့်ရှူးသည် အတော်ကြာအောင် စဉ်းစားပြီးမှ ဒီအတိတ်ကို မှုန်ဝါးဝါး သတိရလာကာ ပြုံးသည်။

“ဧကရာဇ်မင်း အဲဒီတုန်းက ဆယ့်နှစ်၊ ဆယ့်သုံးနှစ်ပဲ ရှိသေးတယ် မဟုတ်လား။ ကိုယ်ခန္ဓာ မသက်သာရင် ညဘက်မှာ ဆိုးတယ်။ ကျွန်တော်မျိုးလည်း မတတ်နိုင်လို့ မသိမသာ လိမ်ခဲ့ရတယ်။ ဓမ္မကျမ်းစာတွေက ငြီးငွေ့စရာ ကောင်းတော့ ဧကရာဇ်မင်း ဖတ်ရင်း အိပ်ပျော်သွားမယ် ထင်ခဲ့တာ။ မထင်မှတ်ဘဲ ပိုပြီး နိုးကြားလာပြီး ညဉ့်သန်းခေါင်မှာ ကျွန်တော်မျိုးနဲ့ တရားဆွေးနွေးခဲ့တယ်”

နှစ်ဦးသား ပုလဲကန့်လန့်ကာ ခြား၍ ခဏတာ ရယ်မောကြသည်။ လော့ရှင်းယွမ်သည် တိုးတိုးလေး ထပ်ပြောသည်။ “ပြောရရင် ထူးဆန်းတယ်။ အဲဒီတုန်းက ကိုယ် နာကျင်တာကို ဘယ်လို နာကျင်တာလဲ ဆိုတာ မမှတ်မိတော့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ နှစ်ယောက် တိုးဝှေ့နေရတာ နွေးတယ် ဆိုတာတော့ မှတ်မိတယ်”

ဒီနေရာသို့ ရောက်သောအခါ သူသည် အတွေးနယ်ချဲ့သွားပြီး မှောင်မိုက်သော မျက်လုံးရောင်သည် သလွန်ညောင်စောင်းဘက်သို့ တစ်ဖန် လှည့်လာသည်။

မေဝမ့်ရှူးသည် သူ ဘာကို စဉ်းစားနေသည်ကို ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားပြီး စိတ်တို ရယ်မောချင်သလို ဖြစ်သော်လည်း စိုးရိမ်မှု အနည်းငယ်လည်း စိတ်ထဲတွင် တက်လာသည်။

လက်ချောင်းထိပ်များဖြင့် စောင်ထောင့်ကို အားပါးတရ ဆွဲတင်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ပတ်ထားသည်။

“အဲဒီတုန်းက ဧကရာဇ်မင်း အသက်က ငယ်သေးတယ်။ အရပ်ကလည်း ကျွန်တော်မျိုးထက် မမြင့်သေးဘူး။ ဧကရာဇ်နဲ့ မှူးမတ် တိုးဝှေ့နေတာ အဲဒီတုန်းက ဘာမှ မခံစားရဘူး... ခုချိန်မှာ တစ်ခါတစ်ရံ ပြန်စဉ်းစားမိရင် အလွန် စိုးရိမ်ပြီး နေရာတောင် ရှာမရဘူး။ ဧကရာဇ်မင်း အဲဒီကိစ္စကို ထပ်ပြောရင် ကျွန်တော်မျိုး ထပြီး တောင်းပန်ရပါလိမ့်မယ်”

လော့ရှင်းယွမ်သည် စာကြည့်စားပွဲနောက်တွင် ထိုင်လျက် ကြာမြင့်စွာ စကားမပြောပေ။

34 04

နောက်ဆုံးတွင် ပြုံးလိုက်သည်။ “အဲဒီတုန်းက ဧကရာဇ်က ဧကရာဇ်လို၊ မှူးမတ်က မှူးမတ်လို မဖြစ်နေတော့ ဘာအနှောင့်အယှက်မှ မရှိဘဲ တိုးဝှေ့နိုင်ခဲ့တာ။ အခုတော့ ကျန်း နည်းနည်းလေး ပြောလိုက်တာနဲ့ ရွှယ်ချင့်က နေမထိထိုင်မသာ ဖြစ်သွားပြီ။ တော်ပါပြီ၊ အိပ်တော့”

မေဝမ့်ရှူးသည် ဒီစကားကို နောက်ဆုံးတွင် စောင့်မျှော်နေခဲ့သည်။ ချက်ချင်း အပြာရောင် ကန့်လန့်ကာကို ဆွဲချလိုက်ပြီး စောင်ဖြင့် ပတ်ကာ လဲချလိုက်သည်။

မှုန်ဝါးသော ကန့်လန့်ကာကို ခြား၍ အပြင်ဘက်မှ ဧကရာဇ်၏ တည်ငြိမ်သော မေးခွန်းသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ “ရွှယ်ချင့် အိမ်မှာ အိပ်ရင်လည်း ဆံပင်ကို မဖြည်ဘဲ အိပ်တာလား”

အိမ်မှာဆိုရင်တော့ ဖြည်တာ သေချာပါသည်။

ညတိုင်း ဦးရစ် ချွတ်၊ ဆံပင် ဖြည်ပြီးမှ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး အိပ်လို့ ကောင်းသည်။ နောက်နေ့ မနက်စောစော ထလျှင် ယန်ရန်က သေချာ ဖြီးသင်ပေးမည်။

အရင်က နန်းတော်မှာ ညအိပ်ရင်လည်း ဆံပင် မွှေသွားရင် ဖြည်လေ့ရှိသည်။

သို့သော် ထိုအချိန်က အုပ်ချုပ်သူက ငယ်သေးပြီး တိုင်းပြည်က အန္တရာယ်များနေချိန်။ သူမလို မှူးမတ်ကို အာရုံစိုက်မည့်သူ များများစားစား ရှိမည် မဟုတ်။

ယခု အခြေအနေက လုံးဝ ကွဲပြားနေပြီ...

ပြဿနာ နည်းလေ ကောင်းလေ ဖြစ်သည်။

မေဝမ့်ရှူးသည် ပရိယာယ်ဖြင့် ငြင်းဆန်သည်။ “ကျွန်တော်မျိုး မနက်ဖြန် ထတဲ့အခါ ဦးရစ် မသပ်မရပ် ဖြစ်ပြီး ဧကရာဇ်ရှေ့မှာ မလျော်ကန်မှာ စိုးလို့ ဒီလိုပဲ အိပ်လိုက်ပါတော့မယ်”

“ဘာကို စိုးရိမ်တာလဲ။ ကျန်းမှာ ဆံပင်ဖြီးပေးဖို့ နန်းတွင်း အစေခံတွေ အများကြီး ရှိတယ်” လော့ရှင်းယွမ်၏ မျက်လုံးထဲတွင် မီးတောက်များ ထောင်ချီ ခုန်ပေါက်နေသကဲ့သို့ လေသံသည် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောသည်။ “ဆံပင်ကို ဖြည်ပြီးမှ ပိုကောင်းကောင်း အိပ်ပါ”

ညှိနှိုင်းသည့် လေသံမဟုတ်ဘဲ တိုက်ရိုက် အမိန့်ပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

လုံးဝ ငြင်းဆန်ခွင့် မရှိပေ။

မေဝမ့်ရှူးသည် လက်ဖြင့် ခေါင်းပေါ်ရှိ ဆံပင်ကို စမ်းကြည့်လိုက်သည်။

စိတ်ထဲတွင် သက်ပြင်းတစ်ချက် တိတ်တဆိတ် ချလိုက်သည်။

ဧကရာဇ်သည် အရွယ်ရောက်လာပြီ။

အုပ်ချုပ်မှုကို ကိုင်တွယ်လာပြီးနောက် ဧကရာဇ်၏ အရှိန်အဝါသည် တိုးတက်လာကာ တစ်ဦးတည်း ဆုံးဖြတ်လေ့ရှိသည်။ စိတ်ကူးနှင့် ဆန့်ကျင်သော လူများနှင့် ကိစ္စများကို ပိုမိုသည်းမခံနိုင်တော့ပေ။

အရေးပါသော အရာရှိကြီးများကို ရင်ဆိုင်ရချိန်၊ ရုံးတော်ကိစ္စများကို ဆွေးနွေးချိန်တွင် စိတ်နေစိတ်ထားကို ထိန်းချုပ်ကာ ကျယ်ပြန့်သော သဘောထားရှိသည့်၊ ကြင်နာသော အလင်းရောင် ပိုင်ဆိုင်ထားသော ဧကရာဇ်ကဲ့သို့ ဟန်ဆောင်နိုင်သေးသည်။

34 05

သို့သော် အနီးကပ် မှူးမတ်များကို ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် ပြောဆို ပြုမူမှုများက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဖြစ်လာကာ ပင်ကို စိတ်နေစိတ်ထားသည် နောက်ဆုံးတွင် ပေါ်လွင်လာသည်၊

မှုန်ဝါးဝါး နွေးထွေးသော ကန့်လန့်ကာကို ခြား၍ ကန့်လန့်ကာအတွင်းမှ လူသည် အမိန့်အတိုင်း ဆံပင်ကို ဖြည်ချလိုက်ရာ မဲနက်သော ဆံပင်များသည် ရေတံခွန်ကဲ့သို့ ကျဆင်းလာသည်။

မူလကပင် လှပပြီး ထူးခြားသော ဘေးတိုက် ပုံပန်းသဏ္ဌာန်သည် ကျားမ ခွဲခြားမရသော အလှကို ပေါင်းထည့်ပေးပြီး ပိုမို နူးညံ့လာသည်။

အရှေ့ဘက် တုံနွမ်နန်းဆောင်၏ တံခါးသည် ပွင့်သွားသည်။ ယွမ်ပေါင်သည် ဗန်းကို ကိုင်လျက် တိတ်ဆိတ်စွာ ဆေးပြုတ်ရည်ကို ဆောင်ယူလာသည်။

“မေပညာရှိအမတ်၊ ဒီည ဂျင်းပါဝင်တဲ့ ဂျင်ဆင်းရည် မသောက်ရသေးဘူး”

မေဝမ့်ရှူးသည် ဘာမှမပြောဘဲ ကန့်လန့်ကာအတွင်းမှ ကြွေခွက်ကို လက်လှမ်းယူပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ကုန်အောင် သောက်လိုက်သည်။ လည်ချောင်းတွင် ပိတ်မိသဖြင့် ခဏတာ ခပ်နိမ့်နိမ့် ချောင်းဆိုးပြီးနောက် သစ်ခွပျားရည် တစ်ဝက်ခန့် ထပ်သောက်ကာ ပြန်လဲချလိုက်သည်။

သူမသည် နေ့ဘက်တွင် ကိုယ်နေဟန်ထားကို ဂရုစိုက်လေ့ရှိသော်လည်း ညဘက် အိပ်ရာဝင်ပုံမှာမူ မလိမ်မာပေ။ မှုန်ဝါးသော နွေးထွေးသော ကန့်လန့်ကာကို ခြား၍ စောင်ဖြင့် ပတ်ထားသော ခန္ဓာကိုယ်သည် တရှပ်ရှပ် အသံများဖြင့် လှုပ်ရှားနေသည်။

ခဏအကြာတွင် အိပ်ချင်စိတ် တဖြည်းဖြည်း တက်လာပြီး တုံနွမ်နန်းဆောင်ထဲတွင် တသမတ်တည်း နူးညံ့သော အသက်ရှူသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

++++++