အခန်း ၃၇

37 01

အခန်း 37

တိုင်းပြည်ရေးရာ ခန်းမဆောင်၏ အလယ်ခန်းမတွင် တည်ထောင်သူ ဧကရာဇ်ကိုယ်တိုင် ရေးထိုးထားသော ကြီးမားသည့် အနက်ရောင် ဆိုင်းဘုတ်အောက်တွင် လော့ရှင်းယွမ်သည် ပင်လယ်လှိုင်း၊ နေလ၊ နဂါးပုံပါ အမြဲဝတ် စစ်ဝတ်စုံ ဝတ်လျက် တော်ဝင် စားပွဲနောက်တွင် ထိုင်နေသည်။ တိုင်းပြည်ရေးကိစ္စများတွင် အာရုံစူးစိုက်နေသောကြောင့် ပုံမှန်ထက်ပင် လေးနက်ပြီး အထီးကျန်ဟန် ရှိသည်။

မေဝမ့်ရှူးသည် ကျေးဇူးတင်စကား ပြော၍ နှုတ်ဆက်ရန် ရှေ့သို့ တက်လာသောအခါ သူသည် စားပွဲပေါ်မှ စာရွက်စာတမ်းများမှ ခေါင်းမော့ကြည့်သည်။

မျက်လုံးများသည် အထက်မှ အောက်သို့၊ မျက်နှာ၏ ဖြူစင် တောက်ပသော နဖူးမှ ကျန်းမာသော သွေးရောင်လွှမ်းနေသော အသားအရေ၊ နောက်ဆုံးတွင် သွေးရောင် ပေါ်နေသော နှုတ်ခမ်းများအထိ တစ်လက်မချင်း ဂရုတစိုက် စစ်ဆေးကြည့်သည်။ ကျေနပ်ဟန် အနည်းငယ် ပြ၍ ခေါင်းကို အသာညိတ်သည်။

“နှစ်ရက်အကြာမှာ အသားအရေက သိသိသာသာ ကောင်းလာတာ မြင်ရတယ်။ ဒီနေ့ ပြန်သွားပြီး ကောင်းကောင်း အနားယူ၊ မနက်ဖြန် ပုံမှန်အတိုင်း ညီလာခံတက်ပါ။ ကျန်း မင်းနဲ့ ဆွေးနွေးစရာ ကိစ္စတွေ ရှိသေးတယ်”

“ကျွန်တော်မျိုး အမိန့်တော်ကို နာခံလျက်ပါ” မေဝမ့်ရှူးသည် နှုတ်ဆက် ဂါရဝပြုပြီး အပြင်ထွက်ရန် ကြိုးစားစဉ် ပြန်ခေါ်ခံရသည်။

လော့ရှင်းယွမ်သည် တော်ဝင် စားပွဲနောက်မှ ထရပ်ပြီး လှေကားအနည်းငယ်ကို ဆင်းကာ သူမရှေ့ တစ်လှမ်းခွဲအကွာတွင် ရပ်သည်။ ခေါင်းငုံ့၍ ခဏတာ ကြည့်ပြီးနောက် သူမ၏ လည်ပင်းရှိ အင်္ကျီကော်လံကို အပေါ်သို့ ဆွဲတင်လိုက်သည်။

“မင်းရဲ့ ဒီဝတ်စုံမှာ နံ့သာနံ့က အရမ်း စူးတယ်။ ပြန်သွားပြီး လွှင့်ပစ်လိုက်”

မေဝမ့်ရှူးသည် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်ပြီး လည်ချောင်းကို လက်ဖြင့် ဖုံးရန် အလိုလို ကြိုးစားသော်လည်း စိတ်ကို ထိန်းချုပ်ကာ လက်ကို ပြန်ချသည်။

“ဟုတ်ကဲ့။ ကျွန်တော်မျိုး နောက်မှ နန်းတော်ကို ဝင်ရောက် ဖူးမြော်တဲ့အခါ အထူး ဂရုစိုက်ပါ့မယ်။ ဝတ်စုံပေါ်က နံ့သာနံ့တွေကို ဖယ်ရှားပါ့မယ်”

လော့ရှင်းယွမ်သည် အံ့အားသင့်ဟန် ပေါ်လာပြီး ခဏတာ ရပ်တန့်ကာ ထပ်ပြောသည်။ “မလိုပါဘူး။ မင်း ပုံမှန် သုံးနေကျ အဖြူရောင် စန္ဒကူးနံ့ပဲ ကောင်းပါတယ်”

မေဝမ့်ရှူးသည် လက်ခံလိုက်ပြီး စိတ်ထဲတွင် စဉ်းစားသည်။ ဧကရာဇ်သည် နံ့သာကို မုန်းပုံ မပေါ်ပေ။ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ အလွန်ချိုမြိန်သော ရနံ့ကိုသာ မုန်းခြင်း ဖြစ်မည်လား။

37 02

သူမသည် ရုတ်တရက် ကိစ္စတစ်ခုကို သတိရသွားပြီး လှည့်ကာ မေးသည်။ “ကျန်းနန် ဘုရားကျောင်းကနေ ရလာတဲ့ ဘေးကင်းချမ်းသာ အဆောင်တွေ ကျွန်တော်မျိုးဆီမှာ ပိုနေတာ ရှိပါတယ်။ အဖြူရောင် စန္ဒကူးနံ့နဲ့ မွှေးပြီးမှ နန်းတော်ကို ပို့ပြီး ဧကရာဇ်မင်းကို လဲလှယ်သုံးဖို့ ပေးသင့်လား”

လော့ရှင်းယွမ်၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးသည် အနည်းငယ် မှေးမှိန်သွားသည်။ လက်ဖြင့် နားထင်ကို ဖိနှိပ်၍ အသက်ပြင်းပြင်း ရှူပြီး လှည့်ကာ တော်ဝင် စားပွဲနောက်သို့ ပြန်ထိုင်သည်။

“မင်း ကိုယ်တိုင်ပဲ သိမ်းထားပါ” သူသည် အေးတိအေးစက် ပြောသည်။ “မူလက ဘယ်သူ့ကို ပေးဖို့ ပြင်ဆင်ထားတာလဲ၊ မင်း ပုံမှန်အတိုင်း ပေးလိုက်ပါ။ ငါ တခြားသူတွေနဲ့ လုယက်ပြီး ပစ္စည်းမသုံးဘူး”

မေဝမ့်ရှူးသည် ခဏတာ စကားမပြောနိုင်ဘဲ နေသည်။ “ဒါဆို၊ ကျွန်တော်မျိုး ခွင့်တောင်းပါတယ်”

လူထမ်း ထိုင်ခုံတစ်ခု တံခါးဝတွင် ရပ်ပြီး သူမအား နန်းတော်မှ ပို့ဆောင်သည်။

နန်းတော်မှ လိုက်ပါပို့ဆောင်သူမှာ တာဝန်ပြီးဆုံးသွားသော နန်းတော်ရှေ့ တပ်မှုးကြီး ချီကျန့်ဟန်ပင် ဖြစ်သည်။

“မင်းကို စိတ်ဝင်စားစရာ ကိစ္စတစ်ခု ပြောပြမယ်”

ချီကျန့်ဟန်သည် လေသံကို နှိမ့်၍ သူမအား သတင်းပေးသည်။ “မယ်တော်ကြီး နန်းဆောင်က မနေ့က ဧကရာဇ် ဦးရီးတော်ကို နန်းတော်ထဲ ခေါ်ခဲ့တယ် မဟုတ်လား။ အားပါးပါး၊ တစ်ညလုံး နန်းတော်မှာ အိပ်တယ်။ အခုထိ မပြန်သေးဘူး။ ဒီကိစ္စကို အသေးအဖွဲ့အနေနဲ့ ပြောရရင် မယ်တော်ကြီးနဲ့ မောင်လေးတို့ မေတ္တာကြီးမားတာပဲ။ အကျယ်ချဲ့ ပြောရရင်တော့ ပြင်ပအမျိုးသားကို နောက်နန်းဆောင်မှာ ထားတာဟာ နန်းတော်စည်းမျဉ်းကို ဖောက်ဖျက်တာပဲ။ မေပညာရှိအမတ်၊ ငါ့ကို အကြံပေးပါဦး။ ဒီကိစ္စကို ဧကရာဇ်ဆီ တိုင်သင့်လား မတိုင်သင့်ဘူးလား”

မေဝမ့်ရှူးသည် ရယ်မောချင်စိတ် ဖြစ်မိပြီး ခဏတာ စဉ်းစားပြီးမှ ပြောသည်။ “ဒီကိစ္စကို မင်း ကိုယ်တိုင်ပဲ ဆုံးဖြတ်ရလိမ့်မယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က ငါ ကိုယ်တိုင် ဆုံးဖြတ်ပြီး မင်းသားငယ်နှစ်ပါးက ကျောက်ခဲ၊ အုတ်ခဲတွေနဲ့ ငါ့ကို ပေါက်တဲ့ ကိစ္စသေးလေးကို ဖုံးကွယ်ခဲ့တယ်။ ကြည့်ပါဦး၊ ဒီကိစ္စက နောက်ဆုံးတော့ ဆူးကုန်းကုန်းပါ ဒုက္ခရောက်လုနီးပါး ဖြစ်သွားတယ်။ ဧကရာဇ်ရဲ့ စိတ်ကတော့ အခုဆိုရင် ခန့်မှန်းရတာ ပိုပြီး ခက်ခဲလာပြီ”

ချီကျန့်ဟန်သည် စိုးရိမ်တကြီး ခေါင်းကုတ်သည်။

နှစ်ဦးသား တိုးတိုးလေး တိုင်ပင်နေစဉ် လူထမ်း ထိုင်ခုံကို ထမ်းသူ ကုန်းကုန်းအချို့သည် တစ်ပြိုင်နက်တည်း ခြေလှမ်း ရပ်လိုက်ကြသည်။

မေဝမ့်ရှူးသည် အံ့အားသင့်စွာ ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ရာ နန်းတော်လမ်း အကွေ့တစ်နေရာတွင် ဂုဏ်သရေရှိ နီညိုရောင် ဝတ်စုံ ဝတ်ထားသော အလယ်အလတ်အရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးသည် အလျင်စလို လျှောက်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ပုံပန်းသဏ္ဌာန်ကို ကြည့်လိုက်ရာ တော်ဝင်ဦးရီးတော် မဟုတ်ပါလား။

“ဟဲ… ပြောနေတုန်း လူက ရောက်လာပြီ” ချီကျန့်ဟန်သည် တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “သူ သွားတဲ့ နန်းတော်တံခါးလမ်းကြောင်းကို ကြည့်ရတာ နောက်ဆုံးတော့ နန်းတော်ကနေ ထွက်တော့မယ် ထင်တယ်”

37 03

မေဝမ့်ရှူး၏စိတ်သည် ပိုမို နူးညံ့သည်။ တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “တော်ဝင်ဦးရီးတော်ရဲ့ မျက်နှာအမူအရာက မမှန်ဘူး။ မနေ့ညက နန်းတော်မှာ အိပ်နေတုန်း အခက်အခဲ တစ်ခုခု ကြုံခဲ့တာလား”

ခဏတာ မြင်လိုက်ရသည့် အချိန်တွင် တော်ဝင်ဦးရီးတော်သည် တစ်စုံတစ်ရာက လိုက်နေသကဲ့သို့ မျက်နှာတွင် တင်းမာပြီး ထိတ်လန့်နေသည်။ နန်းတော်လမ်းပေါ်တွင် အလျင်စလို လျှောက်သွားရာ အကွေ့နေရာရှိ လူထမ်း ထိုင်ခုံ၊ လူအနည်းငယ် ရပ်နေသည်ကိုပင် မမြင်ခဲ့ပေ။

တော်ဝင်ဦးရီးတော်သည် မနေ့မနက်ကတည်းက မယ်တော်ကြီးအား ဖူးမြော်ရန် နန်းတော်သို့ ဝင်လာခဲ့သည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် မောင်နှမနှစ်ဦး စကားပြောသည်ဆိုလျှင်ပင် တစ်ဝက်လောက် လုံလောက်ပြီ။ နန်းတော်တံခါး မပိတ်မီ မနေ့ညကတည်းက ထွက်သင့်သည်။

ပြဿနာတစ်ခုခု ပေါ်ပေါက်ပြီး နှောင့်နှေးခဲ့ခြင်း မရှိလျှင်ပေါ့။

တော်ဝင်ဦးရီးတော် ဆိုသူနှင့် သူမသည် သိကျွမ်းခဲ့ဖူးသည်။ မြို့တော်တွင် အတွေ့ရများသော အသုံးမကျသည့် လူရမ်းကား ဖြစ်သည်။ စားသောက်ခြင်း၊ ပျော်ပါးခြင်းကိုသာသိပြီး အရည်အချင်း ဘာမှမရှိပေ။ ယွမ်ဟော်ဧကရာဇ်သည် သူ့ကို အေးစက်စွာ ဆက်ဆံပြီး အာဏာရှိသော ရာထူးများ မပေးသည်မှာ ဆွေမျိုးများကို ဖိနှိပ်ရန် သက်သက် မဟုတ်ပေ။

အရည်အချင်းမရှိသောသူသည် ရာထူးမယူလျှင် တာဝန်ယူစရာ ကိစ္စလည်း မရှိပေ။

အခက်အခဲနှင့် ကြုံတွေ့သောအခါ စိုးရိမ်ပူပန်မှု ဖြစ်လာပြီး ခုနကလို တင်းမာပြီး ထိတ်လန့်သော အမူအရာမျိုး ပေါ်လာသည်...

မေဝမ့်ရှူးနှင့် ချီကျန့်ဟန်တို့သည် တော်ဝင်ဦးရီးတော်ကို အနှောင့်အယှက်မပေးဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာ နေခဲ့ကြသည်။ သူ့နောက်မှ လိုက်၍ နန်းတော်မှ တစ်လှည့်စီ ထွက်ခွာခဲ့သည်။

မေအိမ်တော်၏ မြင်းရထားသည် နန်းတော်တံခါးအပြင်ဘက်တွင် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ပြီ။

အဖြူရောင် ဝတ်စုံ၊ မြှားလက်ရှည် ဝတ်ထားသော လူငယ်သည် ဆံပင်ကို ခေါင်းနောက်တွင် မြင့်မားစွာ စည်းနှောင်ထားပြီး ပါးစပ်တွင် ခွေးမြီးမြက်ကို ကိုက်လျက် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ရထားဘီးပေါ်တွင် ထိုင်နေသည်။

သူသည် မေဝမ့်ရှူးက ငွေငါးရာဖြင့် မြို့တော်သို့ သက်တော်စောင့်အဖြစ် ခေါ်လာခဲ့သော ရှန်ယီချန်ပင် ဖြစ်သည်။

“ရှန်သက်တော်စောင့်၊ မင်း ဘာလို့ ရောက်လာတာလဲ” မေဝမ့်ရှူးသည် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်သည်။ “ဦးလေးချန် မလာဘူးလား”

ရှန်ယီချန်သည် သက်တော်စောင့် ဟူသော စကားလုံးကို ကြားသည်နှင့် မျက်နှာ ပျက်သွားသည်။ “ကျွန်တော်က ခြေထောက် အမြန်ဆုံးမို့လို့ပါ။ မတော်တဆ ဒီနေ့ နန်းတော်တံခါးမှာ သခင်ကို မကြိုနိုင်ရင် ဒါမှမဟုတ် ပြဿနာတစ်ခုခု ဖြစ်ရင် ချက်ချင်း ပြန်ပြီး သတင်းပို့ဖို့ မင်းရဲ့ဇနီးက အာရုံများနေလို့ပဲ”

စကားပြောဆိုပုံက မရိုမသေ ဖြစ်သော်လည်း ဆိုလိုရင်းက ရှင်းလင်းသည်။ မေဝမ့်ရှူး နားလည်သည်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်ရက်က မနက်ခင်း ညီလာခံရန် သွားတုန်း ရုတ်တရက် နန်းတော်တွင် ဖမ်းဆီးခံခဲ့ရသည်။ ဒါကြောင့် ယန်ရန် စိတ်ပူနေခြင်းမှာ အံ့သြစရာ မရှိပေ။

37 04

“သခင်” ရထားမောင်းသူသည် ထုံးစံအတိုင်း မေးသည်။ “အခု အိမ်ပြန်မလား”

“မလောပါနဲ့”

ကန့်လန့်ကာကို ချလိုက်ပြီး ခဏတာ စဉ်းစားပြီးနောက် မေဝမ့်ရှူးသည် မေးလိုက်သည်။ “ရှန်ချီ ရထားကို လိုက်နေသေးလား”

သူမသည် ရှန်ယီချန်အား နန်းတော်တံခါးအပြင်ဘက် မဝေးသေးသော ဟယ်အိမ်တော်မှ မြင်းရထားကို ကြည့်ရန် အချက်ပြသည်။ “ဒီရထားပေါ်က လူမှာ ပြဿနာရှိတယ်လို့ ငါ သံသယရှိတယ်။ မင်း လိုက်လို့ ရမလား”

ရှန်ယီချန်သည် သိသိသာသာ စိတ်လှုပ်ရှားလာသည်။ “အသေးအဖွဲလေးပါ။ သခင် စောင့်နေပါ”

“လိုက်သွားပြီးရင် အတွင်းကလူ ဘာတွေ ပြောလဲ၊ ဘာတွေ လုပ်လဲ၊ ဘယ်သူနဲ့ တွေ့လဲ နားထောင်ပါ” မေဝမ့်ရှူးသည် စဉ်းစားရင်း ပြောသည်။ “သုံးရက် ဒါမှမဟုတ် ငါးရက်လောက် အရင်လိုက်ပါ။ ကိစ္စထူး မရှိရင် မင်း ပြန်လာခဲ့။ ဒီလူက မျိုးရိုးမြင့်သူဆိုတော့ သူ့ဘေးမှာ အစောင့်အရှောက်တွေ အများကြီး ရှိလိမ့်မယ်။ မင်း ဒီရက်ပိုင်း ဘယ်သူ့ကိုမှ အနှောင့်အယှက် မဖြစ်စေဘဲ လုပ်နိုင်မလား”

ရှန်ယီချန်သည် သိသိသာသာ စိတ်လှုပ်ရှားလာသည်။ “နောက်ဆုံးတော့ အလုပ်တစ်ခုခု ရပါပြီ။ သခင် စောင့်နေပါ”

သူသည် မြင်းရထားပေါ်မှ ပေါ့ပါးစွာ ခုန်ချလိုက်ပြီး လူအုပ်များကြားတွင် ရွေ့လျားသွားသည်။ ရေထဲသို့ ငါးဝင်သွားသကဲ့သို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

မေဝမ့်ရှူးသည် ပြန်ထိုင်ပြီး နန်းတော်မှ ယူလာသော လက်ပူအိုးကို ကိုင်လျက် ရထားမောင်းသူအား အမိန့်ပေးသည်။ “မြို့တောင်ဘက်က ဟွေ့ယန် လမ်းကြားကို သွားမယ်”

++++++