အခန်း ၃၈

38 01

အခန်း 38

ယဲ့ချန်းကော် ယဲ့အမတ်ကြီးသည် ယွမ်ဟော်ဧကရာဇ်က အကြံပြုချက်ကို လက်ခံ၍ မင်းသားနှစ်ပါးကို မြို့တော်မှ နှင်ထုတ်ပြီးနောက် စိတ်ထဲတွင် ဒေါသများ ပြည့်နှက်နေသဖြင့် ယနေ့အထိ နေမကောင်းဟန်ဆောင်ကာ ညီလာခံခြင်း မရှိသေးပေ။

မေဝမ့်ရှူးသည် နံနက်ပိုင်းတွင် သွားရောက်ခဲ့သော်လည်း တံခါးပိတ်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။

ယဲ့အိမ်တော်မှ အသက်ကြီးသော တံခါးစောင့်သည် တံခါးအက်ကွဲကြောင်းမှ ခေါင်းထွက်၍ ခက်ခဲသော မျက်နှာဖြင့် ပြောသည်။ “ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ သခင်ကြီးက ရောဂါကြီးနေလို့ ထလို့ မရဘူး၊ ဧည့်သည်နဲ့ မတွေ့နိုင်ဘူးလို့ ပြောပါတယ်...”

မေဝမ့်ရှူးသည် ပြင်ဆင်ထားပြီးသား ဖြစ်သည်။ “ဆရာကတော် အိမ်မှာ ရှိပါသလား။ ဆရာကတော်ကို ထပ်ပြီး သတင်းပို့ပေးပါလား”

တံခါးစောင့်အဖိုးသည် အားအင်တက်ကြွလာပြီး ခြေဖျားထောက်၍ သတင်းပို့ရန် ပြေးသွားသည်။

ဆယ့်ငါးမိနစ်အကြာတွင် မေဝမ့်ရှူးသည် ယဲ့ချန်းကော်၏ စာကြည့်ခန်းအပြင်ဘက်တွင် ရပ်လျက် တံခါးကို ခေါက်သည်။

ဘေးမှ ယဲ့ကတော်က အော်ခေါ်သည်။ “အဖိုးကြီး၊ တံခါးဖွင့်ပါ”

စာကြည့်ခန်းတံခါးသည် အတွင်းမှ ပွင့်လာသည်။ ယဲ့ချန်းကော်သည် တံခါးအပြင်မှ မေဝမ့်ရှူးကို မြင်သောအခါ မျက်နှာပြောင်းသွားပြီး ဒေါသတကြီး အင်္ကျီလက်ကို ခါကာ တံခါးကို ပိတ်ရန် ကြိုးစားသည်။

မေဝမ့်ရှူးသည် အလျင်စလို သွားရောက်၍ ယဲ့အမတ်ကြီး၏ အင်္ကျီလက်ကို ဆွဲသည်။ “ဆရာ”

တံခါးမပိတ်မီ သူမသည် အရေးကြီးဆုံး ကိစ္စကို အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။ “ဧကရာဇ်ရဲ့ နှုတ်မိန့်တော် ရှိပါတယ်”

ခဏအကြာတွင် ဧည့်သည်နှင့် အိမ်ရှင် ထိုင်နေကြသည်။ ယဲ့အမတ်ကြီးသည် မျက်နှာကို တင်းထားပြီး တိတ်ဆိတ်စွာ လက်ဖက်ရည်ကိုသာ ငုံ့သောက်နေသည်။

မေဝမ့်ရှူးသည် ဆရာအား လက်ဖက်ရည် ထပ်ဖြည့်ပေးရင်း လက်ဖက်ရည်ငှဲ့နေစဉ် ပြောသည်။

“ဧကရာဇ်မင်းက မနေ့က ဆရာ့ရဲ့ အသနားခံစာကို မြင်တွေ့ပြီး အတော်လေး မနှစ်မြို့ဘူး။ ဒီတပည့်ကို ဒီလို နှုတ်မိန့်တော် ပေးပို့ခိုင်းလိုက်ပါတယ်၊ အနောက်နန်းဆောင် ကိစ္စတွေက ကျန်းရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ကိစ္စတွေ ဖြစ်ပြီး ကျန်းကိုယ်တိုင် စဉ်းစားဆုံးဖြတ်ပါမယ်။ ဒီအသနားခံစာကို ခွင့်မပြုဘဲ သိမ်းထားလိုက်မယ်။ ဧကရာဇ်မင်းက တတိယအကြိမ် မရှိတော့ဘူးလို့ ပြောပါတယ်။ ဆရာ ဂရုတစိုက် စဉ်းစားဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်”

38 02

ယဲ့ချန်းကော်သည် ဟန်လုပ်၍ ပြောပြန်သည်။ “မင်းက ဧကရာဇ်ရဲ့ အနီးကပ် မှူးမတ်ဆိုတော့ မင်းကပဲ ဧကရာဇ်ကို ပြန်လျှောက်တင်လိုက်… ‘ကျွန်တော်မျိုးသည် အယူအဆ မှားနေသူ ဖြစ်သော်လည်း ဧကရီသည် တိုင်းပြည်၏ မိခင်ဖြစ်ကြောင်းနှင့် မင်းမျိုးမင်းနွယ်သည် တိုင်းပြည်၏ အခြေခံ ဖြစ်ကြောင်းသာ သိသည်။ မိဖုရားရွေးချယ်ခြင်းသည် နန်းတော်၏ ကိုယ်ပိုင်ကိစ္စမျှသာမက တစ်နိုင်ငံလုံး၏ အရေးကြီးသော ကိစ္စလည်း ဖြစ်သည်’ ဒုတိယ အသနားခံစာကို လက်ခံခြင်း မရှိသေးရင် နောင်မှာ တတိယ၊ စတုတ္ထ ဆက်လက် ပို့နေမှာ။ ဧကရာဇ်က ဒီကိစ္စကို အလေးအနက်ထားတဲ့အထိ ဖြစ်စေရမယ်”

“ဆရာ” မေဝမ့်ရှူးသည် ယဲ့အမတ်ကြီး၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ကြားဖြတ်ရတော့သည်။

“ဧကရာဇ်မင်း စိတ်ထဲမှာ မှူးမတ်တွေက မိဖုရား ရွေးချယ်ဖို့ အကြံပေးတာကို မကျေနပ်ဘူး။ အချိန်ကြာလာတော့ ဒီနေ့အထိ သည်းခံနေခဲ့တာ။ အခုမှ ဒီလို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောပြီး တပည့်ကို စကားပါးလိုက်တာက... သူ သည်းမခံနိုင်တော့ဘူး ဆိုတာ ထင်ရှားတယ်”

ယဲ့ချန်းကော်က ဖြူဆွတ်နေသော မုတ်ဆိတ်ရှည်ကို ပွတ်သပ်ပြီး သိပ်အရေးမကြီးဘူးလို့ ထင်နေသည်။

“ဧကရာဇ်မင်းဟာ ရာစုနှစ်အတွင်းမှာ ရှားရှားပါးပါး ကြင်နာတဲ့ ဧကရာဇ်ပဲ။ သစ္စာရှိစကားက နားဝင်ခက်တယ် ဆိုတာကို သဘာဝအတိုင်း သိတယ်။ ဧကရာဇ်က မနှစ်သက်ရင်တောင် မှူးမတ်တွေက ပြောတဲ့အရာတွေမှာ ခိုင်လုံတဲ့ အကြောင်းပြချက် ရှိရင် တစ်ကြိမ်ပြီးတစ်ကြိမ် အသနားခံပြီး အကြံပေးရင် ဧကရာဇ်ဟာ မှူးမတ်တွေရဲ့ ရိုးသားမှုကို ထိမိပြီး နောက်ဆုံးမှာ ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ လက်ခံလိမ့်မယ်”

“...” မေဝမ့်ရှူး စကား ပြန်မပြောနိုင်တော့ပေ။

မေဝမ့်ရှူး လက်ဖြင့် မျက်ခုံးကို ဖိလိုက်ပြီး ခေါင်းကိုက်လာသည်။

“တပည့်ထင်တာကတော့…” သူမက သက်ပြင်းချပြီး ဆရာကို ဆက်တိုက်တွန်းသည်။

“ဧကရာဇ်မင်းဟာ ထက်မြက်ပြီး ကြင်နာတာ မှန်ပေမဲ့ ဆရာထင်သလောက် စိတ်ထားကောင်းတာ မဟုတ်ပါဘူး။ တစ်ကြိမ်ပြီးတစ်ကြိမ် အသနားခံပြီး အကြံပေးရင် အကြံကို နာခံမှာ မဟုတ်ဘဲ ပြစ်ဒဏ်တောင် ချမှတ်ခံရနိုင်တယ်”

ယဲ့ချန်းကော်က ဒေါသဖြင့် အော်လာသည်။ “အဓိပ္ပာယ်မရှိတာ… နောက်ဆုံးတစ်ခေါက် မင်းသားငယ်တွေ မြို့တော်ကို ရောက်လာတဲ့ ကိစ္စမှာလည်း ရုံးတော်က အကြီးအကဲတွေက အကြိမ်ကြိမ် အသနားခံလို့ ဧကရာဇ်ကို စိတ်ပြောင်းစေခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား။ ဟွန်း၊ မင်းရဲ့ အသနားခံစာကြောင့်သာ မောင်းထုတ်ခြင်း မရှိခဲ့ရင် မင်းသားငယ်နှစ်ပါးဟာ အခုအထိ မယ်တော်ကြီးနဲ့အတူ ကုသိုလ် လုပ်နေဦးမှာ။ ဧကရာဇ်ဟာ နေ့တိုင်း သွက်သွက် လက်လက်ရှိတဲ့ အပြစ်ကင်းတဲ့ ကလေးငယ်တွေကို မြင်နေရရင် ဇနီးယူပြီး သားသမီးရချင်တဲ့ စိတ်ကူးတောင် ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်တယ်”

“...” မေဝမ့်ရှူးသည် ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်သည်မှာ မိမိ၏ အသနားခံစာက မြန်မြန်ဆန်ဆန် မရောက်ခဲ့ပါက မင်းသားငယ်နှစ်ပါးကို မြို့တော်မှ စောစောစီးစီး မောင်းထုတ်ခြင်း မရှိခဲ့လျှင် ဧကရာဇ်သည် နေ့တိုင်း သွက်သွက်လက်လက် အပြစ်ကင်းသော ကလေးငယ်များကို ကြည့်နေရင်း တစ်နေ့တွင် လူကို ကိုယ်တိုင် လည်ပင်းညှစ် သတ်လိုက်မည်ကို စိုးရိမ်ရသည်။

38 03

ပြောသင့်သော်လည်း မပြောသင့်သော စကားအချို့ ရှိသည်။ သူမသည် အကြိမ်ကြိမ် စဉ်းစားပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ပြောလိုက်သည်မှာ

“ကျွန်တော့်ရဲ့ အမြင်အရတော့ ဧကရာဇ်ရဲ့ အရင်က လုပ်ရပ်က မှူးမတ်တွေရဲ့ အကြံကို လိုက်နာခဲ့တာ မဟုတ်ပါဘူး။ သူ သည်းခံနေခဲ့တာပါ။ အဲဒီ သည်းခံနိုင်တဲ့ ကန့်သတ်ချက်ကလည်း အခုဆို ပြည့်လုနီးပြီ။ ဒါကြောင့် ဆရာ့ကို ကောင်းကောင်း စဉ်းစားပြီးမှ လုပ်ဆောင်ပါလို့ ကျွန်တော် မျှော်လင့်ပါတယ်”

ယဲ့ချန်းကော်သည် မယုံပေ။

သူ့အကြည့်တွင် ရာစုနှစ်အတွင်း ရှားပါးသော ဉာဏ်ပညာရှိသည့် ဧကရာဇ်သည် လူကို သည်းခံပြီး အကြံကို နာခံနိုင်သည့် စိတ်မရှိဘဲ နေမည်လား။

ဆရာနှင့် တပည့်နှစ်ဦးသည် တစ်ဦးနှင့် တစ်ဦး ဆွဲဆောင်နိုင်ခြင်း မရှိဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်လျက် လက်ဖက်ရည် တစ်အိုးလုံး ကုန်အောင် သောက်ကြသည်။

ယဲ့ကတော်သည် စာကြည့်ခန်းတံခါးအပြင်ဘက်တွင် ဆက်လက် နားထောင်နေခဲ့သည်။ တံခါးကို ခြား၍ လေထုမကောင်းသည်ကို ခံစားရသဖြင့် လက်ဖက်ရည်နှင့် မုန့်များကို နှစ်ကြိမ် ဆက်တိုက် ပို့ဆောင်ပေးသည်။

ယဲ့ချန်းကော်သည် အသက်ကြီးလာသောကြောင့် စိတ်သည် ငယ်ရွယ်စဉ်ကထက် ပိုမိုခေါင်းမာလာသည်။ မေဝမ့်ရှူးသည် တစ်နာရီလုံး တိုက်တွန်းခဲ့သော်လည်း ယဲ့ချန်းကော်က ဆက်လက်၍ ဆိုနေဆဲ ဖြစ်သည်။

“ဒါဆို မင်းပြောသလိုပဲ ခဏလောက်တော့ အသနားခံစာ မတင်သေးဘူး။ ဒါပေမဲ့ အသနားခံစာအသစ်ကိုတော့ စတင်ရေးရဦးမယ်။ မင်းရဲ့ ဆရာတူအစ်ကိုကြီးရဲ့ လက်ရှိအလုပ်က ပြီးတော့မှာ ဆိုတော့ မင်း နောက်ရက် အနည်းငယ်အတွင်း ဟွေ့ယန် လမ်းကြားကို ထပ်လာပြီး မင်းရဲ့ ဆရာတူအစ်ကိုကြီးနဲ့ တွေ့၊ အတူတူ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး စားသောက်ပြီး ဆရာ အသစ်ရေးမဲ့ အသနားခံစာရဲ့ အကြောင်းအရာကို ဆွေးနွေးပါဦး”

မေဝမ့်ရှူးသည် အိမ်အပြန်လမ်းတစ်လျှောက်လုံး မျက်မှောင်ကြုတ်နေခဲ့သည်။

ကိုယ့်ခြံဝန်းသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ပုံမှန်အားဖြင့် သူမကို စိတ်အပန်းဆုံး ပြေစေသော ရေချိုးခြင်းကိုပင် စိတ်မဝင်စားတော့ဘဲ မြန်မြန် ချိုးပြီး ထွက်လာသည်။

ယန်ရန်သည် သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာ မမှန်သည်ကို သတိပြုမိသည်။ ညစာ စားပြီးသောအခါ မွေးရပ်မြေမှ ပို့ပေးသော အေးခဲနေသည့် ဆီးသီးမုန့်ကို တစ်ဝက်ဖြတ်၍ ပန်းကန်တွင် ထည့်သည်။ လိမ္မော်သီးချိုချို အနည်းငယ်ကို အခွံခွာပြီး အပြာရောင် ပန်းပွင့်ပါသော ကြွေပန်းကန်၏ အနားတစ်လျှောက် ဝိုင်းပတ် စီထားသည်။ အနားသတ်တွင် ရွှေရောင် ဂန္ဓမာပွင့်ချပ်ငယ်များဖြင့် လှပစွာ ဖြူး၍ ပန်းကန်ကြီးတစ်ချပ် တင်လာသည်။

မေဝမ့်ရှူးသည် ဆံပင်ကို စိုစွတ်စွာ ဖြေလျော့ထားသည်။ ပေါ့ပါးစွာ ဝတ်ထားသော အင်္ကျီဖြင့် ခုံငယ်ပေါ်တွင် မှီထိုင်၍ အတွေးနယ်ချဲ့နေသည်။ ထိုပန်းကန်ကို မြင်သောအခါ မရယ်ဘဲ မနေနိုင်ပေ။

“မြို့တော်မှာ ဒီလောက် စေးနည်းတဲ့ သခင်မျိုး မတွေ့ဖူးဘူး။ ဆီးသီးမုန့်ကို အလုံးလိုက် မပေးဘဲ တစ်ဝက် ဖြတ်ယူရတယ်”

ယန်ရန်သည် စောင်းငဲ့၍ ဆိုလာသည်။ “ဆီးသီးမုန့်က အေးတယ်။ ပန်းကန်ထဲမှာ တစ်ဝက်ကို စားနိုင်တာက သခင် ဒီနေ့ အစာစားချင်စိတ် ကောင်းလို့သာပေါ့။ သခင်ရဲ့ စိတ်မပြောင်းသေးခင် အခွင့်အရေးယူပြီး မြန်မြန် စားပါဦး”

38 04

မေဝမ့်ရှူးသည် ပြုံး၍ မွေးရပ်မြေမှ မိုင်ပေါင်းများစွာ ပို့လာသော ဆီးသီးမုန့်ကို ယူကာ တစ်ကိုက်လေး ကိုက်ပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း ဝါးစားသည်။

နန်းတော်တွင် နှစ်ရက် ညအိပ်ခဲ့ပြီး စားပွဲတိုင်းကို ဧကရာဇ်ရှေ့တွင် အတူတကွ စားသောက်ခဲ့သည်။ ဧကရာဇ်၏ အစာစားချင်စိတ် ကောင်းသောကြောင့် သူမပါ တူကို မရပ်နိုင်ဘဲ ပုံမှန်ထက် နှစ်ဆ ပိုစားခဲ့ရသည်။

ကျန်နန်တွင် တာဝန်ထမ်းဆောင်စဉ်က ပိန်သွားခဲ့ရာ ယခုရက်ပိုင်း မှန်ထဲ ကြည့်လိုက်ရာ အတော်အတန် ပြန်၍ ဝလာခဲ့ပြီ။

ဆီးသီး မုန့်ချိုချို အနည်းငယ် စားပြီးနောက် ယန်ရန်ကို အတွင်းခန်းမှ သေတ္တာငယ်ကို ယူလာစေပြီး သော့ဖွင့်ကာ နှစ်ပေါင်းများစွာ စုဆောင်းထားသော မွေးရပ်မြေမှ စာများတစ်ထပ်ကို ယူ၍ လှန်ကြည့်သည်။

နှစ်ကာလ ကြာမြင့်ပြီ ဖြစ်သော စာရွက်များသည် ဝါကျင့်နေပြီး စာလုံးများကို ကျက်နိုင်လောက်အောင် ဖြစ်နေပြီ။

မေဝမ့်ရှူးသည် မျက်လုံးဖြင့် ကြည့်၊ စိတ်ထဲတွင် ရွတ်ဆိုနေရင်း မျက်နှာတွင် နောက်ဆုံးတွင် အပြုံးအချို့ ပြန်ပေါ်လာသည်။

လက်ဖြင့် တစ်အိတ်ချင်း လှန်ကြည့်ရာ မတော်တဆ သေတ္တာ၏ အောက်ခြေတွင် မဖွင့်ရသေးသော စာတစ်စောင်ကို ညှပ်လျက် တွေ့လိုက်ရသည်။

စာအိတ်၏ စက္ကူမှာ အလွန် အသစ်ဖြစ်ပြီး အရောင်မှာ နူးညံ့သည်။ ဝါကျင့်နေသော စာရွက်များကြားတွင် ထူးခြားစွာ ပေါ်လွင်နေသည်။

သူမသည် ကြောင်သွားပြီး ထိုစာကို ဆွဲထုတ်ကာ စာအိတ်ပေါ်ရှိ လက်မှတ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

++++++