အခန်း ၄၀

40 01

အခန်း 40

ဒီဇင်ဘာလ ၅ ရက်နေ့၊ ဆောင်းဦးလအစတွင် မြို့တော်ပေကျင်း၌ နှင်းကျလေသည်။

ရှင်ယီနင်သည် ဆေးသေတ္တာကို ကျောပိုးကာ အိမ်တော်ထိန်း ချန်ပေါ်၏ လမ်းပြမှုဖြင့် မေမိသားစုအိမ် အတွင်းသို့ ခြေသံ တချွီချွီဖြင့် နှင်းထုပေါ် တက်နင်းဝင်ရောက်လာသည်။

“မေပညာရှိအမတ်... မင်း တကယ်ပဲ ကိုယ့်လူမို့ မငဲ့ကွက်ဘူးနော်”

ရှင်ယီနင်သည် ဆေးသေတ္တာကို ချလိုက်ပြီး အိပ်ရာဘေးတွင် ရပ်ကာ ခေါင်းရင်းဘက်သို့ မျက်စောင်းထိုး ကြည့်လိုက်သည်။

“မေပညာရှိအမတ်ကို နန်းတော်မှာ နှစ်ရက်တိတိ ပြုစုစောင့်ရှောက်ခဲ့ရတာ၊ ကျုပ်ကိုယ်တိုင် အပြင်ဆေး အတွင်းဆေးတွေနဲ့ စနစ်တကျ ပြုစုပြီး နန်းတော်ကနေ အကောင်းပကတိ ထွက်ခွာစေခဲ့တာကို... အိမ်ရောက်တဲ့နေ့ချင်းပဲ နေမကောင်းကြောင်း အကြောင်း ကြားတယ် ဒီနေ့ဆို မင်း နေမကောင်းတာ ဘယ်နှစ်ရက် ရှိပြီလဲ။ ကျုပ်ရဲ့ နာမည်ကောင်းကို ဖျက်ဆီးဖို့ သက်သက် လုပ်နေတာလား”

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်” မေဝမ့်ရှူးသည် အိပ်ရာခေါင်းရင်းတွင် ထိုင်ပြီး အင်္ကျီလက်ကို လှန်ကာ သွယ်လျဖြူစင်သော လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆန့်ထုတ်ပေးလိုက်သည်။ “နည်းနည်းလောက် မအီမသာ ဖြစ်နေတာပါ။ ကြီးမားတဲ့ ရောဂါတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ သွေးသား မမှန်ရုံသာ ဖြစ်တယ်”

ရှင်ယီနင်သည် အိပ်ရာဘေးရှိ ကုလားထိုင်ပေါ်သို့ ပစ်ထိုင်ချလိုက်ပြီး ဆေးစစ်ရန် ပစ္စည်းများကို ပြင်ဆင်နေရင်း ပါးစပ်မှလည်း မကျေမနပ် ဆက်ပြောနေသည်။

“ဆောင်းဦးနဲ့ ဆောင်းရာသီ ရောက်ရင် မင်း ခန္ဓာကိုယ် အေးခဲပြီး မအီမသာ ဖြစ်တတ်တာကို သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အနည်းဆုံးတော့ ဧကရာဇ်ရှေ့တော်မှာ အရေးပါတဲ့ အမှုထမ်းတစ်ဦးပဲ။ မြို့တော်မှာ မျက်စိပေါင်းများစွာက စောင့်ကြည့်နေတာ။ အိမ်မှာ ပျင်းရိပြီး တစ်ရက်နှစ်ရက် ရှောင်နေတာကို ခွင့်လွှတ်လို့ ရပေမဲ့ ဆယ်ရက်လောက် ဆက်တိုက် ဖျားနာကြောင်း အကြောင်းကြားတော့... ဒါဟာ လူတွေကို ဒုက္ခပေးတာပဲ။ မနေ့မနက်ကလည်း မေပညာရှိအမတ် မင်း နန်းတော်ကို မတက်နိုင်ပြန်ဘူး။ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ကိုယ်တိုင် ယဲ့အမတ်ကြီးကို မင်းရဲ့တပည့် ဘာဖြစ်နေတာလဲလို့ လူပုံအလယ်မှာ မေးလိုက်တယ်လို့ ကြားတယ်။ ဧကရာဇ်က မင်းရဲ့ရောဂါအကြောင်းကို မေးလာရင် ကျုပ် ဘယ်လို လျှောက်တင်ရမလဲ”

မေဝမ့်ရှူးသည် ပြုံးလိုက်ပြီး ဆိုသည်။ “ရှင်နန်းတွင်းသမားတော်က ဆေးပညာ တော်မြတ်လွန်းတော့ ဧကရာဇ်ရှေ့တော်မှာ အဖြေပေးဖို့ နည်းလမ်းရှိမှာပါ”

ရှင်ယီနင်သည် လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး သွေးခုန်နှုန်း စမ်းသပ်ရင်း မကျေမချမ်းဖြင့် ဆိုသည်။ “ဧကရာဇ်ရှေ့တော်မှာ ကျုပ် သေချာပေါက် ကာကွယ် ပြောဆိုနိုင်ပါတယ်။ ဧကရာဇ်ရှေ့တော်မှာ အကျပ်အတည်း ဖြစ်နေတာက မေပညာရှိအမတ်၊ မင်း ဖြစ်မှာပါ”

အနီးကပ် ကြည့်ရှုမေးမြန်း စမ်းသပ်ပြီးနောက် သူ့မျက်နှာအမူအရာ တဖြည်းဖြည်း တင်းမာလာသည်။ ဘယ်ဘက်လက်က သွေးခုန်နှုန်း စမ်းသပ်ပြီးသောအခါ ညာဘက်သို့ ပြောင်းလိုက်သည်။

ထို့နောက် ဖြူဖျော့နေသော နှုတ်ခမ်းအရောင်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း မေးသည်။ “သွေးသားမမှန်တာ ဟုတ်ရဲ့လား။ ဘယ်လိုသွေးသား မမှန်တာမျိုးလဲ။ ထူးဆန်းတဲ့ လက္ခဏာတွေရော ရှိသလား”

မေဝမ့်ရှူးသည် ဘာမှ မပြောဘဲ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။

40 02

ရှင်ယီနင် ရောက်လာစဉ်ကတည်းက ယန်ရန်သည် ခြံဝန်းထဲရှိ နှင်းရှင်းနေသော အစေခံ ယောက်ျားလေးနှင့် မိန်းကလေးများကို အကုန် လွှတ်လိုက်ပြီး သူမကိုယ်တိုင် တံခါးဝတွင် စောင့်နေသည်။ ပင်မခြံဝန်း အပြင်အဆင်တွင် သူတို့သုံးဦးမှလွဲ၍ စတုတ္ထလူ မရှိပေ။

သူမသည် ရှင်ယီနင်၏ နားနားသို့ ကပ်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

ရှင်ယီနင်၏ မျက်နှာသွင်ပြင် အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

“ဘယ်နှစ်ရက် ရှိပြီလဲ။ အခြေအနေ ဘယ်လိုရှိလဲ”

မေဝမ့်ရှူးသည် လက်ချောင်း ဆယ်ချောင်းဖြင့် အမူအရာ ပြလိုက်သည်။

“မပြတ်ဘဲ ဆက်တိုက် ဖြစ်နေတာ” သူမက တိုးတိုး ပြောလိုက်သည်။ “အရင်က နှစ်တိုင်း နှစ်ကြိမ် သုံးကြိမ် ဖြစ်ဖူးပေမဲ့ သုံးရက်ထက် မပိုဘဲ ရပ်သွားတယ်။ အခုလို ကြာကြာ ဆက်တိုက် ဖြစ်နေတာမျိုး ဘယ်တုန်းကမှ မဖြစ်ဖူးဘူး။ ဒီလို အခြေအနေနဲ့ ငါ နန်းတော်ဝင်ပြီး ညီလာခံ တက်ဖို့ ဘယ်ရဲပါ့မလဲ”

ရှင်ယီနင်သည် သူမ၏ မျက်နှာ၊ လျှာဖုံး၊ လက်သည်းများကို အသေးစိတ် စစ်ဆေးပြီး နေ့စဉ် အမူအကျင့်များကို မေးမြန်းကာ ခဏတာ စဉ်းစားနေသည်။

“နှုတ်ခမ်းအရောင် ဖြူဖျော့ပြီး လျှာဖုံးက အဖြူရောင်ဆိုတာက ချီအားနည်းတဲ့ လက္ခဏာ သေချာတယ်။ ဒါပေမဲ့ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ သွေးပူတဲ့ လက္ခဏာတွေလည်း ရှိနေတယ်။ အတွင်းထဲမှာ အပူရှိန် ထွက်နေတာက ရှားပါးတဲ့ လက္ခဏာပဲ”

သူက ရေရွတ်သည်။ “မင်း လစဉ် သုံးနေတဲ့ ဆေးက အလွန်အေးတဲ့ ဆေး၊ နန်းတော်က ပေးတဲ့ ဂျင်ဆင်းဂျင်းပြုတ်ရည်ကတော့ အားအင် အပြည့်အဝ ဖြည့်ပေးတာ။ ဆေးအာနိသင် နှစ်ခုက ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေတော့ မင်းရဲ့ ထူးခြားတဲ့ အခြေအနေဟာ ဒီကနေ လာတာများလား...”

“ဒီအခြေအနေ ဘယ်ကပဲ လာလာ၊ အခုချိန်မှာ အိပ်ရာက မထနိုင်ဘူး၊ နန်းတော်လည်း မဝင်နိုင်ဘူး” မေဝမ့်ရှူးသည် စောင်ကို ပွေ့ဖက်ထားပြီး ဆံပင်နက်များသည် ပရမ်းပတာ ကျဆင်းနေသည်။

သူမသည် ဒီရက်ပိုင်း အိပ်ရာထဲတွင် အချိန်ပိုကုန်နေ၍ ပျင်းရိပျင်းတွဲ ဖြစ်နေသည်။

“ဧကရာဇ်က မေးလာရင် ရှင်နန်းတွင်းသမားတော်ကို ဧကရာဇ်ရှေ့တော်မှာ ချိုချိုသာသာ လျှောက်တင်ပြီး အဆင်ပြေအောင် ဖုံးကွယ်ပေးဖို့ အားကိုးပါတယ်”

ရှင်ယီနင် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ “ငါ အတတ်နိုင်ဆုံး ကြိုးစားပါ့မယ်။ ငါ စိုးရိမ်တာ တစ်ခုပဲ ရှိတယ်။ မေပညာရှိအမတ်ရဲ့ ရောဂါက ကြာလာရင် ဧကရာဇ်က စိတ်ပူပြီး ရုတ်တရက် အိမ်ကို လျှို့ဝှက်လာရောက် စစ်ဆေးနိုင်တယ်။ ကံမကောင်းစွာနဲ့ တခြား အဆင့်မြင့် နန်းတွင်းသမားတော်တွေ ပါလာပြီး မေပညာရှိအမတ်ကို ချက်ချင်း ဆေးစစ်လိုက်မယ်ဆိုရင်... ဘာတွေ ဖြစ်လာမယ်ဆိုတာ ငါလည်း မသိနိုင်ဘူး”

“ပြောတာ မှန်တယ်” မေဝမ့်ရှူးသည် မိမိ၏ ဆံပင်အဖျားကို လက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ရင်း စဉ်းစားခန်း ဝင်သွားသည်။ “ဒီလိုဆိုရင် နန်းတော်ကို တစ်ခေါက်တော့ သွားရမယ်။ ဧကရာဇ်ရှေ့တော်မှာ ခဏ လှည့်ပတ်ပြီး မျက်နှာပြမှ စိတ်ချရမယ်”

40 03

ရှင်ယီနင်သည် ထိုမြင်ကွင်းကို စဉ်းစားမိပြီး စိုးရိမ်စိတ်ဖြင့် ဆိုသည်။ “အခု အခြေအနေနဲ့ နန်းတော်ကို ရုတ်တရက် ဝင်သွားရင် မမျှော်လင့်တဲ့ အခြေအနေမျိုး မဖြစ်နိုင်ဘူးလား”

မေဝမ့်ရှူးတွင် ကြိုတင် စီစဉ်ထားပြီးသား ဖြစ်၍ စကားသံက ခိုင်မာသည်။

“မနက်ခင်း ညီလာခံတွေက အချိန် အကြာကြီး ဆွဲတတ်တယ်။ နှစ်နာရီလောက် ရှိတတ်တယ်။ ညီလာခံတော့ မတက်နိုင်ဘူး။ နောက်ရက် အနည်းငယ်နေရင် လာဘပွဲတော် ရှိတယ်။ အရာရှိတွေ ညီလာခံ နားတဲ့ရက်ပေါ့။ ကျွန်မ အိမ်က ချက်ထားတဲ့ လာဘဆန်ပြုတ် တစ်ခွက်ကို သွားဆက်သမယ်။ ဧကရာဇ်ရှေ့တော်မှာ မင်္ဂလာစကား အနည်းငယ် ပြောပြီး မိနစ် (၃၀) အတွင်း နန်းတော်က ထွက်လာမယ်ဆိုရင် ဘာမှ ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ပါဘူး”

“ဒီအကြံကောင်းတယ်”

နှစ်ဦးသား ချက်ချင်းပင် အဖြေရှာလိုက်ပြီး စကားလုံးများကို တိုက်ဆိုင်စစ်ဆေးကာ ပြောဆိုမည့် အကြောင်းအရာကို ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ ရှင်ယီနင် ဆေးသေတ္တာကို ကျောပိုးရင်း ပြောလိုက်သည်။ “ငါအရင် ပြန်ပြီး ဆေးညွှန်းကို သေသေချာချာ စဉ်းစားမယ်။ ညမရောက်ခင် ပို့ပေးမယ်။ မင်း အိပ်ရာက မထနိုင်တဲ့ လက္ခဏာကို အနည်းငယ် သက်သာစေရမယ်”

“ဆေးက ဘယ်လောက် အာနိသင် ရှိနိုင်မလဲ” မေဝမ့်ရှူးက ထပ်မေးသည်။

“မင်းရဲ့ အခြေအနေက တစ်ခါမှ မကြုံဖူးသေးတဲ့ အခြေအနေပါ။ ဘယ်သူမှ အာမမခံနိုင်ဘူး။ တစ်ဆင့်ပြီးတစ်ဆင့် ကြည့်ပြီး ဆောင်ရွက်ရမှာပေါ့”

မေဝမ့်ရှူး အိပ်ရာက မထနိုင်၍ ရှင်ယီနင် ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်နေလိုက်သည်။ ယန်ရန်နှင့် ချန်ပေါ်တို့က အိမ်တံခါးအထိ လိုက်ပို့ကြသည်။

စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ယူကာ စာမျက်နှာ တစ်ဝက်မျှသာ လှန်ရသေးချိန်တွင် ပြင်ပမှ ပိတ်ထားသော ပြတင်းတံခါးကို ခေါက်သံ ကြားလိုက်ရပြီး ပွင့်သွားသည်။

ရှန်ယီချန်သည် အရင်ကကဲ့သို့ပင် အဖြူရောင် ပိုးသားလက်ရှည်ဝတ်ရုံဖြင့် ပြတင်းပေါက်မှ ကျော်ဝင်လာသည်။

“သခင်၊ မင်း မြို့တော်မှာ ဘယ်သူနဲ့များ ရန်ဖြစ်ထားလဲ”

ရှန်ယီချန်သည် ဓားကို ပွေ့ဖက်ကာ ပြတင်းပေါက်ဘေးတွင် ထိုင်လိုက်ပြီး အပြင်ဘက် ခြံဝန်းသို့ သတိကြီးစွာ စူးစမ်းသော အကြည့်ဖြင့် လှည့်ကြည့်သည်။

“ဒီရက်ပိုင်း အိမ်အဝင်အထွက်မှာ တစ်ယောက်ယောက်က လျှို့ဝှက် စောင့်ကြည့်နေတယ်လို့ ခံစားရတယ်။ အခု ပြန်လာတုန်းကလည်း တစ်ယောက်နဲ့ တွေ့လိုက်တယ်။ လမ်းနှစ်လမ်းလောက် လိုက်သွားတာ။ အဲဒီလူက အတော် သွက်တယ်။ လမ်းတစ်ဝက်မှာ လွတ်သွားတယ်။ သခင်ရဲ့ ခြံဝန်းကို လူအင်အား ထပ်ဖြည့်ပေးဖို့ လိုမလား”

မေဝမ့်ရှူးသည် စာအုပ်ကို ချလိုက်ပြီး အိပ်ရာဘေးက စားပွဲငယ်ပေါ် တင်ထားသော အစိမ်းရောင် ခေါင်းစည်းကြိုးကို ယူကာ ပရမ်းပတာ ဖြစ်နေသော ဆံပင်ရှည်ကို စုချည်လိုက်သည်။

“မြို့တော်မှာ ငါ့ရန်ဘက်တွေ များတယ်။ စောင့်ကြည့်ခံရတာ သာမန်ပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ငါ့ကို ဖြုတ်ချချင်တဲ့သူတွေက တရားရေးလမ်းကြောင်း၊ အပြစ်ပေး အရေးယူတဲ့ လမ်းကြောင်းကိုပဲ လိုက်ကြလိမ့်မယ်။ လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်တဲ့ လမ်းကြောင်းကို လွယ်လွယ်ကူကူ မလိုက်ဘူး။ မင်း အချိန်ရရင် အိမ်ရဲ့ ကာကွယ်ရေး အစီအစဉ်ကို သေချာ ကြည့်ပေးပါ။ ညဘက် သူခိုးဝင်ပြီး အရေးကြီးတဲ့ ပစ္စည်းတွေ ခိုးသွားတာမျိုး မဖြစ်စေနဲ့”

40 04

ရှန်ယီချန်သည် ခေါင်းညိတ်ပြီး လက်ခံလိုက်ကာ လွန်ခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်က စောင့်ကြည့်ရေး တာဝန်အကြောင်း ပြန်ပြောပြသည်။

“စုံစမ်းခဲ့ရတာက အခု လက်ရှိ နန်းတွင်းက ဟယ်ကွေ့ဝမ်။ တကယ်ပဲ မယုံနိုင်စရာ ကောင်းတဲ့ ဧကရာဇ်ဆွေမျိုးပဲ။ ဒါပေမဲ့ သူ့အိမ်က အစောင့်အရှောက်တွေကတော့ သာမန်ပဲ။ ရက်အနည်းငယ် လိုက်ပြီး စုံစမ်းတော့ အကုန်လုံး ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိရပြီ”

သူသည် ယဉ်ကျေးမှုမရှိဘဲ ကုလားထိုင်ပေါ် ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီး လက်လှမ်းမီရာ သလဲသီးတစ်လုံးကို အခွံခွာလိုက်သည်။ “သခင်၊ အကြည့် မှန်တယ်။ ချိတ်တစ်ချောင်းတည်းနဲ့ ငါးကြီးတစ်ကောင်ကို ဖမ်းမိတယ် ဟယ်ကွေ့ဝမ် နန်းတော်က ပြန်လာတော့ မျက်နှာက ပူပန်နေတယ်။ စာကြည့်တိုက်ထဲမှာ မနက်ကနေ ညအထိ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ပိတ်ထားတယ်။ သူ့ဇနီးက အကြိမ်ကြိမ် ခေါ်ပေမဲ့ တံခါးမဖွင့်လို့ စိတ်ပူပြီး ဟယ်ကွေ့ဝမ်ရဲ့ မိခင်ကို သွားခေါ်ရတယ်”

အဲဒီမိခင်ဆိုတာက လက်ရှိ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ရဲ့ အဘွားတော်၊ မယ်တော်ကြီးရဲ့ မယ်တော်လည်း ဖြစ်တယ်။

“ဒီတစ်ခါတော့ ဟယ်ကွေ့ဝမ် တံခါးဖွင့်လိုက်တယ်”

သားအမိ နှစ်ဦးသား တံခါးပိတ်ပြီး အချိန်အတော်ကြာ တိုးတိုး တိတ်တိတ် ပြောဆိုကြတယ်။ ဟယ်ကွေ့ဝမ်ရဲ့ မျက်နှာက တင်းမာပြီး တည်ကြည်နေတယ်။ ရင်ဘတ်ထဲကနေ ပိုးသားပါးပါး တစ်ရွက်ကို ထုတ်လိုက်တယ်။ အဲ့ဒီပေါ်မှာ စာလုံးသေးလေးတွေနဲ့ ပြည့်နေတယ်။ အဲ့ဒါဟာ တရားစွဲဆိုလွှာ ဖြစ်နေတယ်”

“… ခဏ” ဒီအထိ ရောက်တော့ မေဝမ့်ရှူးက ရပ်ခိုင်းလိုက်သည်။

“ပိုးစာပေါ် ရေးထားတဲ့ တရားစွဲဆိုလွှာလား။ ဘာတွေ ရေးထားလဲ သေသေချာချာ မြင်ရလား”

ရှန်ယီချန်က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ “အမိုးပေါ်ကနေ အုပ်ကြွပ်ပြားကို လှန်ပြီး ချောင်းကြည့်ခဲ့တာ။ စာလုံးတွေက သေးပြီး များလွန်းလို့ နတ်ဘုရားမှပဲ မြင်နိုင်မယ်”

“ဒါဆို မင်း ဘယ်လိုလုပ် တရားစွဲဆိုလွှာမှန်း သိတာလဲ”

“ဘာတွေပဲ ရေးထား ရေးထား၊ ဟယ်ကွေ့ဝမ်ရဲ့ ဟန်ပန်ကို ကြည့်ရတာ စိတ်မလုံမလဲ ဖြစ်နေတာ။ အဲဒီပိုးစာပေါ်မှာ ပြစ်မှု သက်သေခံချက်တွေ ပြည့်နေတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒါမှမဟုတ် လူသေစေနိုင်တဲ့ နောက်ဆုံးထွက်စာ ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဟယ်ကွေ့ဝမ်က အဲ့ဒီပိုးစာကို ဘယ်သူ့ကို တရားစွဲဖို့ ယူသွားတာလဲ၊ ဒါမှမဟုတ် တခြားသူက သူ့ကို တရားစွဲဖို့ လုပ်တာကို လမ်းမှာ တားဆီးလိုက်တာလား မသိဘူး”

သူ့စိတ်ထဲမှာ အဖြေရှိပြီးသား ဖြစ်ပုံရသည်။ နှာမှုတ်ရင်း ဆက်ပြော၏။ “ဟယ်ကွေ့ဝမ်ရဲ့ ဂုဏ်သတင်းအရဆိုရင် သူ့ကို တရားစွဲတာကို လမ်းကနေ တားဆီးလိုက်တာ ဖြစ်နိုင်တယ်”

++++++