အခန်း ၄၁

41 01

အခန်း 41

မေဝမ့်ရှူး ခဏ စဉ်းစားလိုက်သည်။ “ပိုးစာ ဘယ်ရောက်သွားလဲ”

“အဲ့ဒါက စိတ်ဝင်စားဖို့ အကောင်းဆုံးပဲ” ဒီအကြောင်း ပြောရင်း ရှန်ယီချန် စိတ်လှုပ်ရှားလာသည်။

“ဟယ်ကွေ့ဝမ်နဲ့ သူ့အမေ တိုးတိုးတိတ်တိတ် တစ်ဝက်လောက် ပြောပြီးတော့ ဝတ်ရုံတစ်စုံကို ရှာခိုင်းတယ်။ အဲဒီပိုးစာကို ဝတ်ရုံရဲ့ အတွင်း အနားသတ်ထဲကို ချုပ်ထည့်လိုက်တယ်။ ဟယ်ကွေ့ဝမ် ချက်ချင်း ဝတ်လိုက်တယ်။ နောက်တစ်နေ့ မိုးလင်းလို့ မြို့တံခါး ဖွင့်တာနဲ့ ဟယ်ကွေ့ဝမ် အဲဒီ ဝတ်ရုံကို ဝတ်ပြီး မြို့ပြင်ကို ထွက်သွားတယ်”

“နောက်တော့ ဘာဖြစ်လဲ။ မင်း လိုက်သွားသလား”

“ကျွန်တော် လိုက်သွားတယ်။ ဟယ်ကွေ့ဝမ်က အဲ့ဒီဝတ်ရုံကို လေးရက်တိတိ ဝတ်တယ်။ လေးရက်အတွင်း နေရာ လေးနေရာကို သွားတယ်။ သူ့ကို လုပ်ကျွေးနေတဲ့ အစေခံမတွေကတောင် တိုးတိုးပြောစရာ ဖြစ်လာတယ်။ နောက်ဆုံးတော့ ဝတ်ရုံကို ချွတ်ပြီး မြို့ပြင်က စံအိမ်ငယ်လေးမှာ ထားတဲ့ ချောမောလှပတဲ့ နောက်မယားငယ် တစ်ဦးဆီ အပ်နှံလိုက်တယ်။ ညဘက်မှာ ဂိုဒေါင်ထဲက သေတ္တာပုံးထဲ ထည့်သိမ်းလိုက်တယ်”

ဒီနေရာကို ရောက်တော့ ရှန်ယီချန် သလဲသီးစေ့တွေကို ဝါးရင်း ပြောသည်။ “နေရာ သေချာပြီဆိုတာ သိတော့မှ စိတ်ချပြီး ပြန်လာခဲ့တာ။ သခင်ရဲ့ နောက်ထပ် အစီအစဉ်ကို မေးဖို့။ အဲဒီ သက်သေခံ ဝတ်ရုံကို ညတွင်းချင်း ခိုးထုတ်မလား။ ဒါမှမဟုတ် လူကိုယ်တိုင် သွားပြီး သက်သေခံ ပစ္စည်းနဲ့အတူ ဖမ်းဆီးမလား”

“လောလောဆယ် လှုပ်ရှားဖို့ မလိုသေးဘူး” မေဝမ့်ရှူးသည် ကိုယ်တိုင်လည်း သလဲသီးတစ်လုံးယူကာ အခွံကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ခွာလိုက်သည်။ “တည်ငြိမ်အောင် အရင်ထိန်းထား။ အခြေအနေ မပြောင်းလဲရင် ဘာမှ မလုပ်နဲ့”

ဟယ်ကွေ့ဝမ်၏ ဂုဏ်သိက္ခာက သာမန်မဟုတ်ပေ။ သူသည် ယွမ်ဟော်ဧကရာဇ်၏ ဦးရီးတော်စစ်စစ် ဖြစ်သလို မယ်တော်ကြီး၏မောင်လည်း ဖြစ်သည်။

သူ၏ တည်ရှိမှုသည် ဓားသွား နှစ်ဖက်ပါသော ဓားတစ်ချောင်းနှင့် တူသည်။

ယခုအချိန်တွင် ဟယ်ကွေ့ဝမ်သည် သူ၏ ဧကရာဇ်ဆွေမျိုး အဖြစ်ဖြင့် ရိုးသားဖြောင့်မတ်စွာ နေထိုင်ပြီး မယ်တော်ကြီးကိုလည်း၊ တူတော်စပ်သူ ယွမ်ဟော်ဧကရာဇ်ကိုလည်း ကျေနပ်အောင် လုပ်နေသည်။ ဘယ်သူ့ကိုမှ မထိခိုက်အောင် နေသည်။

သို့သော် ယခု ရိုးသားဖြောင့်မတ်သော ဟယ်ကွေ့ဝမ်သည် နောင်တွင်လည်း အမြဲတမ်း ရိုးသားဖြောင့်မတ် နေမည်ဟု မဆိုလိုပေ။

ယခု ဘက်နှစ်ဖက်လုံးကို မထိခိုက်စေခြင်းသည် နောင်တွင် တိုက်ခိုက်မှု မဖြစ်နိုင်ဟု မဆိုလိုပေ။

အကယ်၍ ဟယ်ကွေ့ဝမ်၌ လူသတ်မှုဆိုင်ရာ သက်သေခံပစ္စည်းများ ရှိသည်ဆိုပါက၊ ထိုအရာများ သူမ၏ လက်ထဲ ရောက်လာပါက… သူမသည် သူ့ကို တစ်သက်လုံး ရိုးသားစွာ နေထိုင်စေနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

မေဝမ့်ရှူးသည် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ “ဒီရက်ပိုင်း ဟယ်ကွေ့ဝမ်ဘက်ကို ဆက်လက် စောင့်ကြည့်ပေးဖို့ တောင်းဆိုပါတယ်။ လှုပ်ရှားမှု ရှိရင် ချက်ချင်း အကြောင်းကြားပါ”

“သခင် စိတ်ချပါ”

ရှန်ယီချန်သည် စားလက်စ သလဲသီးကို ပစ်ချကာ ထရပ်ပြီး ထွက်သွားသည်။

မေဝမ့်ရှူး အိပ်ရာပေါ် ပြန်လဲချလိုက်ပြီး ခုနက ဖတ်လက်စ စာအုပ်ကို ပြန်ယူလိုက်သည်။

သို့သော် ယနေ့တွင် ဘာဖြစ်သည်မသိ။ စိတ်နှလုံးသည် တိတ်တဆိတ် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေသည်။ လက်ထဲရှိ ခရီးသွားမှတ်တမ်းစာအုပ်ကို တစ်ဝက်ပင် မဖတ်နိုင်ဘဲ ဖြစ်နေသည်။

ယန်ရန် ပြန်လာသောအခါ မေဝမ့်ရှူးသည် နှင်းစိမ်းရောင် အင်္ကျီလက်ရှည်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ကာ အိပ်ရာခေါင်းရင်းတွင် မှီထိုင်နေသည်။ လက်တစ်ဖက်တွင် စာအုပ်ကို ကိုင်ထားပြီး ကျန်တစ်ဖက်က လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားကာ မျက်လုံးကို မှေးစင်းလျက် မြေပြင်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း စဉ်းစားနေသည်။

ယန်ရန်သည် အနားသွားကာ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို စမ်းကြည့်ပြီး ပြောသည်။ “အို၊ လက်ဖက်ရည်က အေးသွားပြီ။ သခင် ဘာလို့ လူခေါ်ပြီး လက်ဖက်ရည် ထပ်မထည့်တာလဲ”

41 02

သူမသည် လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ဆွဲယူပြီး မကျေမနပ် ပြောလိုက်သည်။ “ဒီလောက် အေးတဲ့ ရာသီဥတုမှာ ဘာတွေ စဉ်းစားနေလဲ မသိဘူး။ အေးနေတဲ့ ခွက်ကို ပွေ့ဖက်ပြီး အတွေးလွန်နေတယ်”

အပြစ်တင်ရင်း မေဝမ့်ရှူးကို အတင်းအကျပ် အိပ်ခိုင်းလိုက်သည်။

မေဝမ့်ရှူးသည် ပုံမှန်အားဖြင့် နေ့ခင်းဘက်တွင် အိပ်လေ့မရှိ။ ယနေ့တွင်လည်း စိတ်ထဲ၌ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ရှိနေ၍ အိပ်ရာပေါ်တွင် လူးလိမ့်နေသည်။ ဤနေ့လယ်ခင်း အိပ်ချိန်သည် အလွန်ပင် မတည်မငြိမ် ဖြစ်နေသည်။

သူမသည် ရှုပ်ထွေးသော အိပ်မက်ထဲသို့ ရောက်သွားသည်။

အိပ်မက်သည် မှုန်ဝါးနေသည်။ နားထဲတွင် တောက်ခနဲ ဆိုသော ကျားစေ့ ချသံကိုသာ ကြားနေရသည်။

မျက်လုံးရှေ့ မြင်ကွင်းသည် မှုန်ဝါးနေသည်။ ဗလာနတ္တိ ခန်းမကြီး၊ ရောင်စုံ အလှဆင်အမိုးများ၊ နဂါးရုပ်ပါသော တိုင်များ၊ ခရမ်းညိုရောင် စန္ဒကူးသစ်သား ထိုင်ခုံများ၊ ဦးခေါင်းငုံ့ကာ ရပ်နေသော နန်းတွင်းသူ နန်းတွင်းသားများ၊ နေရာတိုင်းကို မီးခိုးရောင် ပုဝါတစ်ထည်ဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

မေဝမ့်ရှူးသည် အဝေးမှ ကြည့်နေသည်။ ကိုယ်တိုင်သည် အိပ်မက်ထဲက လူများထဲမှ တစ်ဦး ဖြစ်နေသလို၊ အမြင့်မှ လှမ်းကြည့်နေသူ၊ ခန်းမထဲတွင် မျက်နှာချင်းဆိုင် ထိုင်နေသော လူနှစ်ဦးကို အေးစက်စွာ စောင့်ကြည့်နေသူလိုလည်း ဖြစ်နေသည်။

မွှေးပျံ့သော အညိုရောင် အင်္ကျီ၊ မီးခိုးရောင် ဂါဝန်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ပုလဲနားဆွဲတစ်စုံသာ ဝတ်ဆင်ထားသော မိန်းမပျိုသည် အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်သည်။ အသံက ရင်းနှီးသော်လည်း အားမရှိ။

“ဧကရာဇ်မင်း အစပိုင်း စစ်တုရင် လှည့်ကွက်တွေမှာ ပုံသေနည်းတွေ ရှိပါတယ်။ ကျွန်မ ပြောတဲ့ နေရာအတိုင်းသာ ချလိုက်ပါ”

မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ အမျိုးသားသည် ရွှေဦးရစ်ကို ပေါင်းထားပြီး နဂါးရုပ်ပါသော အနက်ရောင် ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ သူသည် ခရမ်းညိုရောင် စန္ဒကူးသစ်သား စားပွဲရှည်ရှေ့တွင် ပေါ့ပေါ့ဆဆ ထိုင်နေသည်။ လက်ထဲတွင် အနက်ရောင် ကျားစေ့ကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး စစ်တုရင်ခုံပေါ်သို့ တတောက်တောက် ခေါက်လိုက်သည်။ ပြီးနောက် စိတ်ထင်ရာ နေရာသို့ ချလိုက်သည်။

“ဟာသပဲ။ ကျန်း ဘာလို့ မင်းလို မိန်းကလေးရဲ့ စကားကို နားထောင်ရမှာလဲ။ ဒီနေရာမှာပဲ ချမယ်”

အညိုရောင် အင်္ကျီ ဝတ်ထားသော မိန်းမပျိုသည် ဘာမှ မပြောတော့ပေ။

နှစ်ဦးသား တိတ်ဆိတ်စွာ အတန်ကြာ စစ်တုရင်ကစားနေကြသည်။ ထိုမိန်းမပျိုက ကျားစေ့များကို စတင်ဖယ်ရှားလိုက်သည်။ “ဧကရာဇ်မင်း၊ နောက်ထပ် ဆက်ကစားဖို့ မလိုတော့ဘူး”

41 03

လူငယ်ဧကရာဇ်သည် သူမ၏ လုပ်ရပ်ကို တားဆီးလိုက်သည်။ မျက်ခုံးကြားတွင် ဒေါသ အရိပ်အယောင် ပေါ်လာသည်။

“ဘယ်နှစ်လှည့် လှည့်ရသေးလို့လဲ။ ဘာလို့ ဆက်မကစားတာလဲ။ မင်းက ဧကရာဇ်ရှေ့တော်မှာ ဒီလို စစ်တုရင် လိုက်ကစားပေးတာလား။ မင်း အတော် သတ္တိရှိတာပဲ”

“ဧကရာဇ်မင်း ရှုံးသွားပါပြီ” ထိုမိန်းမပျိုသည် ကျားစေ့အရေအတွက်ကို ကိုယ့်ဘာသာ စတင် ရေတွက်လိုက်သည်။

ဧကရာဇ်၏ မျက်ခုံးမည်းကြီးများ မကျေမနပ်ဖြင့် တွန့်လိမ်သွားသည်။

“ဘယ်နား ရှုံးတာလဲ” သူသည် စစ်တုရင်ခုံကို လက်ညှိုးထိုးပြီး “ငါ့ကို ပြောပြ”

မိန်းမပျို၏ အသံက အေးစက်သည်။ “ဧကရာဇ်မင်း ဘယ်နား ရှုံးမှန်း မသိဘူးဆိုရင် ကျွန်မရဲ့ အရင်ရှင်းပြချက်ကို နားမထောင်ဘူးဆိုတာ ထင်ရှားပါတယ်။ နားမထောင်… မသင်ယူဘဲနဲ့ ကျွန်မရဲ့ စကားကို ဘာလို့ ဆက်ဖြုန်းတီးနေဦးမှာလဲ”

ဧကရာဇ်သည် သိသိသာသာ ဒေါသထွက်သွားသည်။

ပါးစပ်ကို တင်းတင်း စေ့ထားသည်။ မျက်နှာပေါ်တွင် ကြမ်းတမ်းသော အမူအရာ ပေါ်လာသည်။

အားကောင်းသော လက်မောင်းဖြင့် စစ်တုရင်ခုံကို ထောက်လိုက်သည်။ နဂါးဝတ်ရုံ အောက်ရှိ ကြံ့ခိုင်သော ကိုယ်ခန္ဓာသည် အနည်းငယ် ရှေ့သို့ ကိုင်းညွှတ်လာသည်။ နယ်မြေကို ကာကွယ်သော သားရဲကဲ့သို့ ကြမ်းတမ်းသော သွားရိုးများကို ထုတ်ပြပြီး မည်သည့်အချိန်မဆို တိုက်ခိုက်ရန် အသင့်ပြင်ထားသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ နန်းတွင်းသူ နန်းတွင်းသားများ တုန်ရီနေပြီး မြေပေါ်သို့ လဲကျကာ တောင်းပန်ကြသည်။ “ဧကရာဇ်မင်း ဒေါသမထွက်ပါနဲ့၊ ဧကရာဇ်မင်း ဒေါသမထွက်ပါနဲ့”

မွှေးပျံ့သော အညိုရောင် အင်္ကျီ ဝတ်ထားသော မိန်းမပျိုသည် မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် တည်ငြိမ်စွာ ထိုင်နေသည်။ မျက်လုံးကို မှေးစင်းလျက် စစ်တုရင်ခုံကို ကြည့်နေပြီး ခုခံကာကွယ်သည့် စကား တစ်ခွန်းမျှ မပြော။

ဝှီး…

ဧကရာဇ်သည် စစ်တုရင်ခုံကို မှောက်လှန်လိုက်သည်။ ဘာမှ မပြောဘဲ ထရပ်ပြီး ဝတ်ရုံကို ခါလိုက်သည်။

41 04

မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျားစေ့များ လွင့်စင်ကျသွားသံများ ကြားမှ မရင်းနှီးသော မိန်းမပျို၏ မာနကြီးသော အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ “ရိုးရိုး စစ်တုရင်ကစားပေးတဲ့ အမျိုးသမီး အရာရှိလေး တစ်ယောက်က ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ကို ဒေါသထွက်အောင် လုပ်ရဲတာ တော်တော် သတ္တိရှိတာပဲ။ ဧကရာဇ်က သေဒဏ်ပေးပြီး တစ်မျိုးလုံးကို ဒုက္ခပေးမှာကို မကြောက်ဘူးလား”

“ဟဲ ဟဲ၊ မေ့နေတာ။ မေမိသားစု တစ်မျိုးလုံး ထောင်ထဲ ရောက်နေပြီ။ ဆောင်းဦး ရောက်ရင် ခေါင်းဖြတ်ဖို့ပဲ စောင့်နေရတာ။ ဒီမိန်းမက ပရိယာယ်များတယ်။ ဆုတ်ခွာခြင်းနဲ့ ရှေ့ဆက်ဖို့ ကြိုးစားပြီး ဧကရာဇ်ရဲ့ ချစ်ခင်မှုကို ရယူဖို့ ကြိုးစားနေတာ ဖြစ်နိုင်တယ်”

“စိတ်ကသာ ကောင်းကင်ထက် မြင့်နေတာ။ ကံကြမ္မာကတော့ စက္ကူထက် ပါးလွန်းတယ်”

“နန်းတော်ထဲ ဝင်လာတာက သူ့တစ်မျိုးလုံးကို ကယ်တင်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး”

မှုန်ဝါးဝါးနှင့် မကောင်းသော ရည်ရွယ်ချက်ပါသော အသံများသည် အရပ်ရပ်မှ မြည်ဟည်းလာသည်။ ထပ်နေသော အသံများ၊ တစ်ခါတစ်ရံ ဝေးလိုက်၊ တစ်ခါတစ်ရံ နီးလိုက် ဖြစ်နေသည်။

မေဝမ့်ရှူးသည် အိပ်မက်ထဲတွင်ပင် အလွန်စိတ်ပျက်နေပြီး ငြင်းခုံလိုက်သည်။ “နန်းတော်ထဲ ဝင်ပြီး ချစ်ခင်မှုကို ရယူတယ်ဆိုတာက အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ စကားတွေပဲ။ ဧကရာဇ်က မိန်းမတွေကို မနှစ်သက်ဘူး။ မိန်းမတွေကို အနားမကပ်ခိုင်းဘူး ဆိုတာကို မင်းတို့ မသိကြဘူးလား”

အရပ်ရပ်မှ အသံများ ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ထို့နောက် အရပ်ရပ်မှ စိတ်လွတ်လက်လွတ် ရယ်မောသံများ ပြန်လည် ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဟား ဟား ဟား… ဟား ဟား…

သူမ လန့်နိုးသွားသည်။

ပင်မအိမ်အတွင်း တံခါးနှင့် ပြတင်းပေါက်များ တင်းကျပ်စွာ ပိတ်ထားသည်။ မှုန်ဝါးသော ကုလားကာ အတွင်းမှ မှိန်ဖျော့သော အလင်းရောင် ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်နေသည်။ အချိန်သည် နေ့လယ်ခင်းကို ကျော်လွန်နေပြီး အကြာကြီး အိပ်မပျော်သေးပေ။

++++++