အခန်း ၄၂

42 01

အခန်း 42

မေဝမ့်ရှူးသည် မှောင်မိုက်သော ကုလားကာအတွင်း လက်ကို မြှောက်ကာ နဖူးကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။

ဒီရက်ပိုင်း ဘာဖြစ်နေမှန်း မသိ။ ဆိတ်ငြိမ်ရာသို့ ပြန်လိုသော စိတ်ကြောင့်လား မသိပေ... အရင်ဘဝက အဖြစ်အပျက်များကို မကြာခဏ အိပ်မက်မက်လာသည်။

ပရမ်းပတာ အိပ်မက်သည် အရင်ဘဝက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော အဖြစ်မှန် အနည်းငယ်ကို ရောနှောထားသည်။ ထို့ကြောင့် ပို၍ပင် ထူးဆန်း နားမလည်ဖွယ် ဖြစ်နေသည်။

အိပ်မက်၏ ရှေ့ပိုင်းသည် အမှန်တရား ဖြစ်သည်။

အရင်ဘဝတွင် ရက်စက်သော ဧကရာဇ်သည် သံသယများပြီး သတ်ဖြတ်လိုစိတ် များပြားသည်။ ဧကရာဇ်ရှေ့တော်၌ လုပ်ကျွေးသော နန်းတွင်းသူ နန်းတွင်းသားများ ညတိုင်း သေဆုံးကြသည်။ သူ၏ရက်စက်သော ဂုဏ်သတင်းသည် ပြည်သူများကြား ရောက်ရှိသွားပြီး ဂုဏ်သရေရှိအိမ်မှ မိန်းမပျိုများက အမျိုးသမီးအရာရှိအဖြစ် နန်းတော်ထဲ ဝင်ရန် မလိုချင်ကြတော့ပေ။

ဒါကြောင့်မို့လို့၊ သူမလို ပြစ်မှုကျူးလွန်သူရဲ့သမီးကို သာမန်ရွေးချယ်ခံ အမျိုးသမီးအရာရှိတွေထက် အသက် ပိုကြီးတဲ့ အသက် (၂၆)နှစ်အရွယ်နဲ့ နန်းတော်ထဲ ခေါ်ယူပြီး စစ်တုရင်ကစားပေးတဲ့ အမျိုးသမီးအရာရှိအဖြစ် ရွေးချယ်ခံရတာ ဖြစ်သည်။

နောက်ပိုင်း အပိုင်းကတော့ အိပ်မက်ကသာ ဖန်တီးထားခြင်း ဖြစ်သည်။

အရင်ဘဝက ရက်စက်သော ဧကရာဇ် အနားတွင် သတ္တိရှိရှိ အာဏာကို အလွဲသုံးစား လုပ်ရဲသော မိဖုရား မရှိခဲ့ပေ။

ရဲရင့်သော မိန်းမချောအချို့ ရှိခဲ့သည်။ ရက်စက်သော ဧကရာဇ်၏ အာဏာ၊ ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုနှင့် ရုပ်ရည်ကို မက်မောပြီး မာယာဖြင့် စိတ်ကို သိမ်းပိုက်ရန် ကြိုးစားခဲ့ကြသည်။

ပန်းများကြား မမျှော်လင့်ဘဲ ဆုံတွေ့ခြင်း၊ မူးယစ်ပြီး ရင်ခွင်ထဲ လဲကျခြင်း၊ ညဘက် အိပ်ဆောင်ထဲ ဝင်ရောက်ပြီး ကိုယ်ခန္ဓာကို ထုတ်ပြခြင်း...

သူတို့၏ သေဆုံးပုံများသည် တစ်ယောက်ထက်တစ်ယောက် ပို၍ သနားစရာ ကောင်းသည်။

ဒီအကြောင်းကို စဉ်းစားမိတော့ မေဝမ့်ရှူး တိတ်ဆိတ်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

ဒီဘဝမှာတော့ ဧကရာဇ်က မိန်းမတွေကို မကြိုက်သေးပေမဲ့ အနည်းဆုံးတော့ နန်းတွင်းမှာ မိဖုရားမရှိ။ ဒါကြောင့် လူတွေလည်း မသေကြဘူး။ အရင်ဘဝထက် အများကြီး ပိုပြီး တိတ်ဆိတ်တယ်။

ယန်ရန်သည် အပြင်ဘက်တွင် ထိုင်ပြီး ပန်းထိုးနေသည်။ အတွင်းမှ လှုပ်ရှားသံကို ကြားတော့ ကုလားကာကို လှန်ကြည့်လိုက်သည်။

“သခင် အခုလေးတင် အိပ်မက်မက်နေတာလား။ အိပ်မက်ထဲမှာ သိတာတွေ မသိတာတွေ ဆိုပြီး ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ”

မေဝမ့်ရှူး ထထိုင်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ရယ်စရာကောင်းတဲ့ အိပ်မက်တစ်ခု မက်သွားတာ။ မင်းကို လန့်သွားစေမိပြီ” ယန်ရန် ကမ်းပေးသော ရေနွေးကြမ်းကို ယူကာ တစ်ငုံ သောက်လိုက်သည်။

“တစ်ခုခု စဉ်းစားနေတာ... ယန်ရန်၊ မှန် ယူခဲ့ပေးပါဦး။ ငါ ကြည့်ချင်တယ်”

42 02

မိတ်ကပ်ဗီရိုပေါ်တွင် ကြေးမှန်တစ်ချပ် ရှိသည်။ မှန်မျက်နှာပြင်သည် တောက်ပနေသည်။

ယန်ရန်သည် ကြေးမှန်ကို အိပ်ရာဘေးသို့ ယူလာသည်။ မေဝမ့်ရှူး မှန်ကို ကိုင်ပြီး ကြည့်လိုက်သည်။ မှန်ထဲတွင် တည်ငြိမ်သော မျက်နှာပေါ်လာသည်။ မျက်ခုံး မျက်လုံးများက ပန်းချီကားတစ်ချပ်လို၊ မျက်လုံးအကြည့်က ရေစီးသလို ဖြစ်နေသည်။

သို့သော် လှပသော မျက်နှာသည် မျက်ခုံးများကြားရှိ ဖြူဖျော့သော ရောဂါသည်လို အရောင်ကို ဖုံးကွယ်မထားနိုင်။

မေဝမ့်ရှူး မှန်ကို ကြည့်ရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လာသည်။

“ဒီလို မဖြစ်သေးဘူး” သူမ ရေရွတ်သည်။

ယန်ရန်သည် ဘေးတွင် ထိုင်လျက် မှန်ထဲမှ အရိပ်ကို ကြည့်ကာ နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။ “မျက်နှာက နည်းနည်း ဖြူဖျော့ပြီး သွေးအားနည်းတဲ့ လက္ခဏာပြနေပေမဲ့ ကျွန်မတော့ ကောင်းတယ်လို့ ထင်တယ်။ နောက်ရက် နန်းတော်ကို သွားရောက်ဖူးမြော်တဲ့အခါ ဧကရာဇ်က မြင်ရင် သခင် နေမကောင်းမှန်း သိမှာပဲ။ စောစောစီးစီး အနားယူဖို့ ခွင့်ပြုမှာပေါ့”

မေဝမ့်ရှူးသည် သွေးအားနည်းပြီး ဖြူဖျော့နေသော နှုတ်ခမ်းအရောင်ကို စမ်းသပ်ရန် လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။ “မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်မ ဆိုလိုတာက သွေးအားနည်းရုံနဲ့ မလုံလောက်ဘူး။ ရောဂါက မပြင်းထန်သေးဘူး”

သူမသည် ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်သည်။ နောက်ဆုံး တင်းကျပ်စွာ ပိတ်ထားသော တံခါးပေါ်သို့ မျက်လုံးများ ရောက်ရှိသွားသည်။

“တံခါးနဲ့ ပြတင်းပေါက်တွေ အကုန် ဖွင့်လိုက်။ လေတွေ ဝင်ပါစေ”

ယန်ရန် လန့်သွားသည်။ “ဒါ၊ ဒါ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မလဲ ခန္ဓာကိုယ်က မကောင်းသေးတာကို လေအေး ထပ်မိရင်…”

“ကောင်းပြီ၊ အကြီးအကျယ် ဖျားနာပါစေ” မေဝမ့်ရှူးသည် တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။ “နောက်ရက် အနည်းငယ်နေရင် လာဘပွဲတော် ရောက်တော့မှာ။ ငါ နန်းတော်ထဲ ဝင်ရောက် ဖူးမြော်မယ်။ ငါ့ရဲ့ ရောဂါ အခြေအနေကို ဧကရာဇ်ကိုယ်တိုင် မြင်စေချင်တယ်။ စိတ်မကောင်း ဖြစ်စေချင်တယ်။ ပြီးရင် ရှေ့တော်မှာ တောင်းပန်ပြီး အနားယူဖို့ ခွင့်ပြုမိန့် ရအောင် ကြိုးစားမယ်”

ယန်ရန်၏ မျက်နှာအမူအရာ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားသည်။ “တံခါးပိတ်ပြီး အနားယူမလို့လား”

“ဟုတ်တယ်၊ တံခါးပိတ်ပြီး အနားယူမယ်။ နှစ်သစ်မကူးခင် အစိုးရအဖွဲ့ထဲက လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေနဲ့ အဆက်အသွယ် အကုန်ဖြတ်မယ်။ နှစ်သစ်ကူးချိန်မှာလည်း အပြင်မထွက်ဘူး။ နွေဦးပေါက်လို့မှ ရောဂါက မကောင်းသေးဘူးဆိုရင် နန်းတွင်းက ကိစ္စတွေကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု လွှဲပြောင်းပေးမယ်။ ပြီးရင် ရောဂါပြင်းထန်ကြောင်း အကြောင်းပြချက်နဲ့ ရာထူးက နုတ်ထွက်ခွင့် လျှောက်တင်ပြီး အိမ်ပြန် အနားယူမယ်”

မှိန်ဖျော့သော မီးအလင်းရောင် အောက်တွင် မေဝမ့်ရှူးသည် အနာဂတ်အတွက် စီမံထားသည်များကို တိုးတိုးလေး ပြောပြသည်။

42 03

“အချိန်ကြာလာတာနဲ့အမျှ အစပိုင်းက အံ့အားသင့်ပြီး သံသယ ဝင်တာတွေက သဘာဝကျတဲ့အရာ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။ အဲဒီအခါကျရင် ဧကရာဇ်က ပေးထားတဲ့ အိမ်ကို ထားခဲ့မယ်။ အိမ်တွင်းပစ္စည်းတွေကို ဖြည်းဖြည်းချင်း သေတ္တာထဲ ထည့်မယ်။ မြို့တော်က ဆွေမျိုးမိတ်ဆွေဟောင်းတွေကို တစ်ယောက်ချင်းစီ နှုတ်ဆက်မယ်။ ဘယ်သူမှ သံသယ မဝင်စေရဘူး။ နောက်ဆုံး ဧကရာဇ်ရှေ့တော်မှာ နှုတ်ဆက်မယ်။ အစေခံတွေကို လွှတ်မယ်။ ပြီးရင် မင်းနဲ့ ချန်ပေါ်ကို ခေါ်ပြီး အေးအေးချမ်းချမ်းနဲ့ မွေးရပ်မြေမြေကို ပြန်ပြီး အနားယူမယ်”

“အစီအစဉ်အတိုင်း အောင်မြင်ရင် ဧကရာဇ်က ခွင့်ပြုရင် ဒီနှစ်က... မင်းနဲ့ ငါ မြို့တော်မှာ ဖြတ်သန်းရမဲ့ နောက်ဆုံး ဆောင်းရာသီ ဖြစ်လိမ့်မယ်”

ယန်ရန် ချက်ချင်း ပါးစပ်ကို လက်ဖြင့် ပိတ်လိုက်သည်။

မျက်ရည်များ စီးကျလာသည်။

“သခင်...” သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာသည် အံ့သြခြင်းနှင့် ဝမ်းမြောက်ခြင်း ရောထွေးနေပြီး ပူပန်မှု အနည်းငယ်လည်း ပါနေသည်။

ကြာရှည်စွာ မှောင်မိုက်ထဲတွင် ပိတ်မိနေသော အကျဉ်းသားတစ်ဦး၏ ရှေ့တွင် ရုတ်တရက် အလင်းရောင် ပေါ်လာသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

သူမသည် စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် စကားသံ တုန်ရီနေသည်။ “သခင် တကယ်ပဲ စီစဉ်နေတာလား။ ကျွန်မတို့… ကျွန်မတို့ တကယ်ပဲ မြို့တော်ကနေ ထွက်သွားလို့ ရပြီလား...”

“ရပါတယ်။ တစ်ဆင့်ချင်းစီ စီစဉ်မယ်ဆိုရင်၊ တစ်ဆင့်ချင်းစီ ရောဂါပြင်းထန်ခြင်းကို ဖန်တီးမယ်ဆိုရင် ဧကရာဇ်နဲ့ ငါတို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးက နှစ်ပေါင်းများစွာ ရှိနေတာ။ အမှုထမ်းတစ်ဦး ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဖျားနာပြီး ဒုက္ခရောက်နေတာကို သူ မျက်ကွယ်ပြုမှာ မဟုတ်ဘူး။ သူ သဘောတူပါလိမ့်မယ်”

မေဝမ့်ရှူးသည် လက်ဖက်ရည်နွေးခွက်ကို အိပ်ရာဘေး စားပွဲငယ်ပေါ် ပြန်တင်လိုက်ပြီး နွေးထွေးစွာ တိုက်တွန်းသည်။ “ယန်ရန်၊ သွား၊ တံခါးနဲ့ ပြတင်းပေါက်တွေ ဖွင့်လိုက်”

******