အခန်း ၄၄

44 01

အခန်း 44

စစ်တုရင် ကစားပွဲအချို့ ကစားပြီးလျှင် တစ်နေ့တာ၏ တစ်ဝက်ကျော် ကုန်သွားလိမ့်မည်။

နန်းဆောင်အပြင်ဘက်မှာ စောင့်နေတဲ့သူက... လေအေးတွေကြား နေ့လယ်အထိ ရပ်နေရမှာ မဟုတ်ဘူးလား။

ထူးခြားစွာ နီမြန်းနေသော ရောဂါသည်ရုပ်သွင်ကို သူ့စိတ်ထဲတွင် မြင်ယောင်လာသည်။ ဆူးဟွေးကျုံးသည် သတ္တိကို မွေးပြီး တစ်ဝက် ဆက်ထွက်ကာ တုန်ယင်စွာ လျှောက်တင်သည်။ “ဧကရာဇ်မင်းကို လျှောက်တင်ပါတယ်... မေပညာရှိအမတ် ဒီနေ့ နေမကောင်းတဲ့ကြားက တကယ်ပဲ နန်းတော်ကို လာရောက်တာပါ။ ကျွန်တော်မျိုး ခုနက သူ့ကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ မျက်နှာအမူအရာ တကယ်ပဲ မကောင်းလှဘူး။ နန်းတော် တံခါးဝကနေ လျှောက်လာတဲ့ လမ်းမှာ လေနည်းနည်း ထိတာနဲ့ ခြေလှမ်းတွေ မခိုင်မခန့် ဖြစ်ပြီး နဖူးမှာ ချွေးတွေ စို့နေတာ...”

လော့ရှင်းယွမ်သည် မျက်နှာအမူအရာ မပြောင်းဘဲ နားထောင်နေသည်။ လက်ချောင်းထိပ်များက လက်မတွင် ပတ်ထားသော နက်မှောင်သော လင်းယုန်ရုပ်ပါ ကျောက်စိမ်းကွင်းကို တစ်ချက်ပြီးတစ်ချက် ပွတ်သပ်နေသည်။

ဆူးဟွေးကျုံးက ဆက်လက် တောင်းဆိုသည်။ “မေပညာရှိအမတ်ဟာ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ် ဆောင်းရာသီမှာ နန်းတော်ထဲမှာ အအေးမိခဲ့ပြီး အဲ့ဒီနောက် နှစ်တိုင်း ဆောင်းဦးနဲ့ ဆောင်းရာသီမှာ ခန္ဓာကိုယ် မအီမသာ ဖြစ်တတ်ပါတယ်။ ကျွန်တော်မျိုး သူ့ကို ဖျားနေသလို မြင်ပေမဲ့ သူ့စိတ်ထဲမှာ ဧကရာဇ်မင်းကို သတိရပြီး ကိုယ်တိုင် လာဘဆန်ပြုတ်ကို ယူလာတာပါ...”

လော့ရှင်းယွမ်၏ မျက်နှာအမူအရာ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားသည်။

“သူ လာဘဆန်ပြုတ် ယူလာတယ်”

“မှန်ပါတယ်၊ မှန်ပါတယ်” ဆူးဟွေးကျုံး အလျင်အမြန် ပြောသည်။ “အရင်နှစ်တွေလိုပဲ မေပညာရှိအမတ်ရဲ့ အိမ်မှာ ကိုယ်တိုင် ချက်ထားတဲ့ လာဘဆန်ပြုတ်ကို သေတ္တာနဲ့ သေချာ ထည့်ပြီး ကျွန်တော်မျိုးကို ကိုယ်တိုင် ပေးအပ်ခဲ့တာ။ ကျွန်တော်မျိုး လက်ခံရရှိတဲ့အချိန်မှာတောင် ပူပူနွေးနွေး ရှိသေးတယ်”

“ဖြစ်နိုင်တာက ဒီနှစ် ကျန်းနန်ကို ခရီးထွက်ခဲ့တာကြောင့် လမ်းခရီး ပင်ပန်းပြီး ခန္ဓာကိုယ် ပိုပြီး မအီမသာ ဖြစ်တာလား...” လော့ရှင်းယွမ်သည် ရေရွတ်နေပြီး သူ့စိတ်ထဲမှာလည်း စိတ်မပါတော့ပေ။ “အင်း... ထားလိုက်ပါတော့”

သူသည် ခမ်းနားထည်ဝါသော နဂါးပလ္လင်မှ ထရပ်ပြီး လက်ကို နောက်ပစ်ကာ ပလ္လင်မြင့်အောက်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်ဆင်းလာသည်။ အသံနိမ့်ဖြင့် အမိန့်ပေးသည်။ “တကယ်ပဲ အိပ်ရာက မထနိုင်လောက်အောင် ဖျားနေတာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ကျန်းကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ လှည့်စားတာပဲ ဖြစ်ဖြစ်... သူ့ကို ခေါ်သွင်းလိုက်တော့”

44 02

“မေပညာရှိအမတ်ကို ဖူးမြော်ရန် ခေါ်သွင်းစေ” ဟူသော အမိန့်သည် အပြင်ဘက်သို့ အသံပေါင်းများစွာဖြင့် ပျံ့နှံ့သွားသည်။

ထို့နောက် ပြန်လည် ပျံ့နှံ့ဝင်လာသည်။

ခဏအကြာတွင် တံခါးအပြင်ဘက် စင်္ကြံလမ်းမှ သေးငယ်သော ခြေသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ တံခါးအပြင်ဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာသော အသံသည် နိမ့်ကျ၍ ခြောက်ကပ်နေသည်။

“ကျွန်တော်မျိုး မေဝမ့်ရှူး၊ ဧကရာဇ်မင်းကို ဖူးမြော်ပါတယ်”

ထိုခြောက်ကပ်သော အသံသည် ပုံမှန်နှင့် လုံးဝ မတူညီ၍ လော့ရှင်းယွမ်၏ ရင်ထဲသို့ အောင့်သွားသည်။ မမြင်ရသော လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဆုပ်နယ်ခံလိုက်ရသလိုဖြစ်ပြီး ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။ မသိစိတ်ဖြင့် လှည့်ကြည့်ကာ တံခါးဝသို့ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

နန်းတွင်းအစေခံသည် လေးလံသော နန်းဆောင်တံခါးနှစ်ချပ်ကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။

ကျွီ…

မေဝမ့်ရှူးသည် ပြင်ပပုံပန်းသဏ္ဌာန်ကို အစဉ်အမြဲ အလွန် ဂရုစိုက်သူ ဖြစ်သည်။ မည်သည့်အချိန်၊ မည်သို့ပင် အလောတကြီး တွေ့ဆုံရစေကာမူ သူမသည် တောင်ကြားမှ စိမ်းလန်းသော ဝါးပင်ကဲ့သို့ပင် ပုံပန်းသဏ္ဌာန် ထူးခြားကာ အနေအထိုင် တည်ငြိမ်သူ ဖြစ်သည်။

ယနေ့တွင်မူ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်၌ ချွေးစေး ပါးပါးတစ်လွှာ ဖုံးအုပ်နေပြီး မျက်နှာသည် ထူးခြားစွာ နီမြန်းနေသည်။ ထိုမျှဝေးကွာသော နေရာမှ မြင်ရသော်လည်း ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်လာသော မီးကဲ့သို့သော အပူချိန်ကို ခံစားနိုင်သည်။

နန်းဆောင်တံခါး ခုံကို ကျော်တက်စဉ် သူမ ခေတ္တ ရပ်တန့်သွားသည်။ ဖြူဖွေးသော လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆန့်ထုတ်၍ တံခါးဘောင်ကို အားပြု ထောက်လိုက်ရသည်။

ရှင်ယီနင်၏ ဆေးကို နှစ်ရက် သောက်သုံးပြီးနောက် သူမ၏ သွေးဆင်းခြင်း ရောဂါသည် အနည်းငယ် သက်သာလာပြီး ယနေ့ မနက်တွင် နောက်ဆုံး ထနိုင်ခဲ့သည်။ သူမ၏ မူလ အစီအစဉ်မှာ နန်းတော်ကို ဖူးမြော်၊ လာဘဆန်ပြုတ် ဆက်သ၊ ဧကရာဇ်နှင့် စကားအနည်းငယ် ပြောပြီး နာရီဝက်အတွင်း နန်းတော်မှ ထွက်ခွာရန် ဖြစ်သည်။

သူမ နန်းတော်ကို ဝင်ရောက်ဖူးမြော်ချိန်သည် မွန်းတည့်ခါနီး ဖြစ်သည်။

ဆူးဟွေးကျုံးက သူမကို နန်းဆောင်ထဲသို့ ချက်ချင်း ခေါ်မသွားဘဲ စင်္ကြံလမ်းတွင် စောင့်ဆိုင်းစေသည်။ ထိုအခါ သူမသည် အခြေအနေ မမှန်ကြောင်း သတိပြုမိလိုက်သည်။ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ နန်းတော်တွင် ကျန်းမာရေး ပြုစုပြီး။ ထွက်ခွာပြီးနောက် ဆယ်ရက်ကျော် ဆက်တိုက် နေမကောင်းကြောင်း အကြောင်းကြား၍ ညီလာခံ မတက်ခဲ့ခြင်းကြောင့် ဧကရာဇ်ကို စိတ်ဆိုးစေခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။

သူမကို ဒေါသထွက်စေသောကြောင့် သတင်းပို့ပြီးနောက် တံခါးအပြင်ဘက်၌ ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လေကာကန့်လန့်ကာများ ချထားသော်လည်း ဆောင်းရာသီ၏ အေးစက်သော လေကို တားဆီးနိုင်ခြင်း မရှိ။ သူမ စင်္ကြံလမ်းတွင် ရပ်နေစဉ်ကတည်းက အအေးမိထားသော ခန္ဓာကိုယ်သည် လေအေးနှင့် ထိတွေ့ပြီးနောက် တဖြည်းဖြည်း ကိုယ်ပူလာပြီး ခေါင်းလည်း လေးလံလာသည်။

44 03

ကျီချင်းနန်းတော် ပတ်ပတ်လည်ရှိ ဟန်ပိုင်ကျောက် ခြံစည်းရိုးတွင် အစောင့်တပ်သားများနှင့် နန်းတွင်းအစေခံများ အလွှာလိုက် ရပ်နေကြသည်။ အားလုံး၏ မျက်လုံးများက သူမကို ခိုးကြည့်နေကြပြီး စိတ်ထဲတွင် ‘လေတိုက်ခတ်နေတဲ့ ဒီနေရာမှာ ဆက်ပြီး လေအေးခံနေရင် မေပညာရှိအမတ် ကျီချင်းနန်းတော် အပြင်ဘက်မှာ မေ့လဲသွားမလား’ ဟု တွေးနေကြသည်။ လူ မေ့လဲသွားပြီးနောက် ဘယ်သူက ဖေးမရမလဲ၊ ဘယ်သူ့ဆီ သတင်းပို့ရမလဲ...

ထိုအချိန်တွင် နန်းဆောင်သို့ ဝင်ရောက်ဖူးမြော်ရန် အမိန့်တော် ရောက်ရှိလာသည်။

ကျီချင်းနန်းတော်အတွင်း၌ မြေအောက် အပူပေးစနစ် ရှိသောကြောင့် နွေးထွေး၍ သက်သာသည်။ မေဝမ့်ရှူး တံခါးခုံကို ကျော်တက်လိုက်ချိန်တွင် ဆောင်းတွင်းမှ နွေဦးသို့ ခြေချလိုက်ရသလို ခံစားရသည်။ အပူရှိန်ကြောင့် သူမ၏ နောက်ကျော၌ ချွေးစေးများ ထွက်လာသည်။

ဖိအားပေးသော အရပ်ရှည်သော အရိပ်သည် နန်းဆောင်၏ အတွင်းပိုင်းမှ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လာပြီး သူမ၏ ရှေ့ဘက်ကို လွှမ်းခြုံထားသည်။

သူမသည် လာသူကို ချက်ချင်း မှတ်မိလိုက်သည်။ တံခါးဘောင်ကို ထောက်ထားသော လက်ကို လွှတ်ချပြီး အရိုအသေ ပေးသည်။ “ဧကရာဇ်မင်း”

လော့ရှင်းယွမ်သည် လက်ကို နောက်ပစ်ကာ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လာပြီး သုံးလှမ်းအကွာတွင် ရပ်လိုက်သည်။ နက်မှောင်သော မျက်လုံးများဖြင့် တံခါးဝတွင် အလင်းနောက်ခံဖြင့် ရပ်နေသော လူရိပ်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် တောက်ပသော ဥဒေါင်းသားမွေးကုတ်ဝတ်ရုံ ရှိသည်။ ၎င်းမှာ ဇူလိုင်လတွင် သူ ပေးခဲ့သော ဆုလက်ဆောင် ဖြစ်သည်။

မေဝမ့်ရှူးသည် အဝတ်အစား ဝတ်ဆင်ရာတွင် အမြဲတမ်း အရောင်ဖျော့သော အစိမ်း၊ အပြာ၊ မီးခိုးရောင်တို့ကို ရွေးချယ်တတ်သည်။ အပြင်အဆင်လည်း ကျောက်စိမ်းဖြင့်သာ ဝတ်ဆင်သည်။ တစ်ခါတစ်ရံ အဖြူရောင် ဝတ်ရုံ ဝတ်ဆင်လိုက်လျှင်ပင် လူတိုင်း အံ့အားသင့်စေသည်။

ဇူလိုင်လတွင် လော့ရှင်းယွမ်သည် ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိဖြင့် ရောင်စုံ ဥဒေါင်းသားမွေးကုတ် အင်္ကျီကို ပေးသနားခဲ့သည်။ မေရွှယ်ချင့် မြို့တော်သို့ ပြန်လာပြီး အစီရင်ခံသည့်အခါ ဝတ်မဝတ်ကို ကြည့်ချင်သော စိတ်ဖြင့် ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

နန်းတော်သို့ အစီရင်ခံသောနေ့တွင် မဝတ်ခဲ့ပေ။

ယနေ့တွင် ဝတ်ဆင်လာလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

ဥဒေါင်းသားမွေးကုတ် အင်္ကျီကို ဝတ်ရုံ ရုံမက ရောင်စုံ ခမ်းနားသော အရောင်များဖြင့် လိုက်ဖက်ညီအောင် အနီရောင်ရင့်ရင့် အနားသတ် ပိုးကတ္တီပါ ဝတ်ရုံကိုလည်း ဝတ်ဆင်ထားသည်။

ရောင်စုံ တောက်ပသော ဥဒေါင်းသားမွေးကုတ် အင်္ကျီနှင့် ရွှေချည်ထိုးထားသော အနီရောင် ပိုးကတ္တီပါ ဝတ်ရုံကို တောင်ကြားမှ စိမ်းလန်းသော ဝါးကဲ့သို့ သန့်ရှင်းစင်ကြယ်သူက ဝတ်ဆင်လိုက်သောအခါ မည်မျှ လှပလိုက်ပါသနည်း။

မူလက ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ စင်ကြယ်သော ရုပ်သွင်သည် ခမ်းနားတောက်ပသော ရောင်စုံများဖြင့် ခြယ်မှုန်းလိုက်သောအခါ အလှပဆုံး အသွင်အပြင်ကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။

44 04

လော့ရှင်းယွမ်သည် အပေါ်အောက် အသေအချာ ကြည့်ရှုလိုက်သည်။ သူ၏ စိတ်ထဲမှ ဒေါသများ တစတစ သက်သာလာသည်။

မျက်နှာချင်းဆိုင်မှ သူမသည် ဒူးထောက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ လက်ဖြင့် တားလိုက်သည်။

“တော်ပြီ။ မေပညာရှိအမတ်ရဲ့ အရိုအသေကို ငါ မခံယူရဲဘူး” သူက လှောင်ပြုံးဖြင့် “မြို့တော်မှာ အခက်ခဲဆုံး ကိစ္စက မေပညာရှိအမတ်နဲ့ တွေ့ဖို့ဆိုတာ ငါ အခုမှ သိတော့တယ်…”

သူ၏ လှောင်ပြောင်သော စကား မပြီးမီတွင် တောင်ကြားမှ သွယ်လျသော ဝါးပင်သည် ရင်ခွင်ထဲသို့ တည့်တည့် တိုးဝင်လာသည်။

လော့ရှင်းယွမ်၏ ရင်ထဲသို့ ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ မသိစိတ်ဖြင့် လက်ကို မြှောက်ကာ ထိုသူကို ဖက်ထားလိုက်သည်။

ခန္ဓာကိုယ်၏ အပူရှိန်သည် ထူထဲသော အဝတ်အလွှာများစွာကို ဖြတ်ကျော်၍ လွှဲပြောင်းလာသည်။

သင်းပျံ့သော စန္ဒကူးရနံ့သည် ခါးသော ဆေးခါးနံ့နှင့် ရောနှောနေသည်။ အနံ့သည် အလွန် ဖျော့သော်လည်း ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံထားသည်။

အသက်ရှူသွင်းလိုက်သော ပူနွေးသော လေသည် လောင်ကျွမ်းစေနိုင်သော အပူချိန် ရှိနေသည်။ သူ၏ ရင်ဘတ်ပေါ်မှ မှီတွယ်နေသော သူသည် သေးငယ်၍ လျင်မြန်စွာ အသက်ရှူနေသည်။

တစ်ကိုယ်လုံး ပူလောင်နေသည်။

လော့ရှင်းယွမ် ပြန်ပြောသောအခါ အသံက တင်းမာနေသည်။ “ရွှယ်ချင့်... ရွှယ်ချင့်”

မေဝမ့်ရှူးသည် အလျင်အမြန် အသက်ရှူလိုက်သည်။ ရုတ်တရက် ဖြစ်ပေါ်လာသော မူးဝေမှု အနည်းငယ် သက်သာလာသောအခါ ရုန်းကန်ပြီး ထရန် ကြိုးစားသည်။ “ကျွန်တော်မျိုးမှာ ရောဂါပိုး ရှိတယ်... ဧကရာဇ်မင်းကို ကူးစက်သွားမှာစိုးတယ်”

လော့ရှင်းယွမ်၏ လက်ဖဝါးက ဆန့်တန်းလာပြီး သူမ၏ ပူနေသော နဖူးကို စမ်းသပ်လိုက်သည်။ မျက်နှာအမူအရာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားပြီး အားကောင်းသော လက်မောင်းဖြင့် ဆွဲယူကာ ပိုးရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

မေဝမ့်ရှူးသည် ဖျားနေသော်လည်း သတိမမေ့သေးပေ။ မျက်လုံးထောင့်ဖြင့် ဘေးနားတွင် လက်ပိုက်၊ ခေါင်းငုံ့ကာ ရပ်နေသော လင်စစ်ရှီကို မြင်သောအခါ ရင်ထဲ ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ နောက်သို့ တစ်ဝက် ယိုင်လဲပြီး ရှောင်တိမ်းလိုက်သည်။

“ဧကရာဇ်မင်း၊ မသင့်လျော်ပါဘူး” သူမက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “ကျွန်တော်မျိုး အဆင်ပြေပါတယ်”

လော့ရှင်းယွမ်လည်း ခုနက လုပ်ရပ်သည် စည်းမျဉ်းကို ကျော်လွန်သွားကြောင်း သတိပြုမိသွားသည်။ ကြီးမားသော ကိုယ်လုံးကြီးသည် နောက်သို့ တစ်ဝက် ဆုတ်သွားပြီး အသံနိမ့်ဖြင့် အမိန့်ပေးသည်။ “မေပညာရှိအမတ် ဖျားနေတာ။ ကုလားထိုင် ယူလာ။ ထိုင်ခုံ ပေး”

နန်းတွင်းအစေခံတစ်ဦး အလျင်အမြန် ပြေးထွက်ပြီး ခရမ်း စန္ဒကူးသစ်သားဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ကုလားထိုင်တစ်လုံး ယူလာသည်။

မေဝမ့်ရှူး ထိုင်လိုက်သောအခါ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ပထမဆုံး ဧကရာဇ်၏ ဒေါသကို ပြေလျော့စေရန်၊ ထို့နောက်မှ ယနေ့ လုပ်ဆောင်လိုသည့် ကိစ္စကို အောင်မြင်အောင် ဖြည်းဖြည်းချင်း စီစဉ်ရန် ဆန္ဒရှိသည်။

++++++