အခန်း ၄၇

47 01

အခန်း 47

ငယ်ရွယ်သော ဧကရာဇ်၏ မျက်လုံးများ မှောင်မဲသွားသည်။ မေးရိုး တင်းမာလာပြီး အသံမဲ့၍ မရှင်းလင်းသော စိတ်ပျက်အားငယ်မှု အချို့ ထုတ်ဖော်နေသည်။

လင်စစ်ရှီသည် ချက်ချင်း ထရပ်၍ ခွင့်ပန်သည်။

“ဧကရာဇ်မင်း ဆန်ပြုတ် ချီးမြှင့်တဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ နေ့လယ်စာ နီးနေပြီမို့ ကျွန်တော်မျိုး ခွင့်ပန်ပါတယ်”

လော့ရှင်းယွမ်သည် သူ့ကို မကြည့်။ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြပြီး ခွင့်ပြုလိုက်သည်။

လင်စစ်ရှီသည် အရိုအသေ ပေးပြီး လှည့်၍ ကျီချင်းနန်းတော်မှ လျှောက်ထွက်သွားသည်။

ကျယ်ဝန်းသော နန်းဆောင်ကြီးသည် လူတစ်ယောက် လျော့သွားသည်နှင့် ဖိအား ပိုများလာသလို ခံစားရသည်။

မေဝမ့်ရှူးသည် လင်စစ်ရှီ၏ နောက်ကျောကို ကြည့်ပြီး အချိန်ကို တွက်ကြည့်သည်။ နန်းတော်ထဲ ဝင်လာတာ နာရီဝက်ကျော် ရှိနေပြီ။

သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ် အခြေအနေသည် အထူးအဆန်း ဖြစ်နေသည်။ ဆက်နေလျှင် ရှင်ယီနင်၏ ဆေးသည် ခံနိုင်ရည် ရှိပါ့မလား မသိ။

မေဝမ့်ရှူး ထရပ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “နေ့ခင်း နီးနေပြီမို့ ကျွန်တော်မျိုးလည်း ခွင့်ပန်ပါတယ်”

“ထိုင်” လော့ရှင်းယွမ်သည် အေးစက်စွာ ပြောသည်။

“ကျန်းကို လာတွေ့မယ်၊ ဆန်ပြုတ်တစ်ပန်းကန် သောက်မယ်၊ စကားစမြည် ပြောမယ်၊ ဒါမှ ပွဲတော် ကျင်းပရကျိုး နပ်မယ် မဟုတ်လား။ ဆန်ပြုတ်တစ်ပန်းကန်တောင် မကုန်သေးဘူး။ ဘာလို့ ထွက်သွားဖို့ လောနေတာလဲ”

မေဝမ့်ရှူးသည် ခေါင်းကိုက်သဖြင့် နဖူးကို ဖိလိုက်ပြီး ပြန်ထိုင်သည်။

ဧကရာဇ်နှင့် အမှုထမ်းတို့သည် တိတ်ဆိတ်စွာ ဆန်ပြုတ်သောက်ကြသည်။

ချိုမြိန်ပြီး မွှေးကြိုင်နူးညံ့သော ဆန်ပြုတ်နွေးသည် အစာအိမ်ထဲသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ ဆောင်းရာသီ၏ အေးစက်မှုကို အသံတိတ် နှစ်သိမ့်ပေးသလိုပင်။ ငယ်ရွယ်သော ဧကရာဇ်၏ ရင်ထဲတွင် မြှုပ်နှံထားသော ဒေါသနှင့် သူကိုယ်တိုင် မသိသေးသော စိတ်ပျက် အားငယ်မှုများသည် တဖြည်းဖြည်း သက်သာလာသည်။

47 02

“မင်း နှစ်တိုင်း ဆန်ပြုတ် ချက်လေ့ရှိတာ သိလို့ ဒီနှစ် ကျန်း နန်းတွင်း မီးဖိုချောင်ကို မှာထားတယ်။ အကောင်းဆုံး ပစ္စည်း ရှစ်မျိုးစလုံးကို မင်းအတွက် တစ်စုံ ချန်ထားပေးဖို့ ပြောထားတယ်။ မင်း နန်းတော်ကို လာမဲ့နေ့ ကျန်းဆီ ချက်ချင်း ပို့ခိုင်းဖို့။ ဒါပေမဲ့ ဘယ်လောက် စောင့်စောင့် မင်းက မလာဘူး။ အကောင်းဆုံး ပစ္စည်း ရှစ်မျိုးစလုံးက အခုထိ နန်းတွင်း မီးဖိုချောင်မှာ ရှိနေတုန်းပဲ”

လော့ရှင်းယွမ်သည် ထိုသို့ ဖော်ပြပြီး လက်ထဲရှိ ငွေဇွန်းဖြင့် ဆန်ပြုတ်ခွက်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ မွှေနေသည်။

“ခဏနေ နန်းတော်က ထွက်သွားရင် မင်းကို ယူသွားခိုင်းလိုက်မယ်။ မင်းတို့ မေမိသားစု ချက်တဲ့ ဆန်ပြုတ်ရဲ့ ပါဝင်ပစ္စည်းနဲ့ နန်းတော်က ချက်တာ မတူဘူး။ ချက်လိုက်ရင် အထူးတလည် ချိုမြိန် မွှေးကြိုင်တယ်။ မင်း နေကောင်းသွားမှ နောက်ထပ် တစ်ပန်းကန် ချက်ပြီး ပို့ပေးပါ။ ကျန်း ရက်အနည်းငယ် စောင့်ရတာ အဆင်ပြေတယ်”

မေဝမ့်ရှူး ချီးမွမ်းခံရသဖြင့် တင်းမာနေသော စိတ်များသည် လျော့ကျသွားသည်။ မျက်ခုံးနှင့် မျက်နှာအမူအရာများ ပြေလျော့လာသည်။ ဆန်ပြုတ်ကို ခပ်ရင်း ယဉ်ကျေးစွာ ပြောသည်။ “ဧကရာဇ်မင်း နှစ်သက်တာ ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ ကံကောင်းခြင်းပါ။ ဧကရာဇ်မင်းကို အချိန်ကြာကြာ စောင့်ခိုင်းဖို့ မသင့်လျော်ပါဘူး။ ကျွန်တော်မျိုး အိမ်ပြန်ရောက်ရင် ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ ဇနီးကို သေချာ ပြန်ချက်ခိုင်းပါ့မယ်။ မနက်ဖြန် နန်းတော်ကို ပို့ပေးပါ့မယ်”

လော့ရှင်းယွမ်သည် ရုတ်တရက် လက်ထဲမှ လှုပ်ရှားမှု ရပ်သွားပြီး အကြည့်သည် ချက်ချင်း မော့လာသည်။

“ဘာပြောလိုက်တာလဲ၊ ဒီနှစ် လာဘဆန်ပြုတ်ကို... ရွှယ်ချင့် ချက်ထားတာ မဟုတ်ဘူးလား”

မေဝမ့်ရှူးသည်လည်း အံ့အားသင့်သွားပြီးမှ သတိဝင်လာသည်။

ဧကရာဇ်ရှေ့တော်သို့ တင်ဆက်သော အစားအသောက်များကို လုံခြုံရေးအတွက် အထူးဂရုစိုက် ရသည်။ အရင်နှစ်တွေတုန်းက အိမ်မှာ ငှားထားတဲ့ ချက်ပြုတ်သူပဲ ရှိ၍ သူမက မယုံကြည်တာကြောင့် လာဘဆန်ပြုတ်ကို ကိုယ်တိုင် ချက်ပြုတ်လေ့ ရှိသည်။

ဧကရာဇ်သည် စားရတာ အကျင့် ဖြစ်သွားတာကြောင့် နှစ်စဉ် လာဘဆန်ပြုတ်ကို သူမ ကိုယ်တိုင် ချက်ပြုတ်တယ်လို့ သဘာဝအတိုင်း ယူဆသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤအချက်ကို တွေးမိသောအခါ မေဝမ့်ရှူးသည် ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး ဒေါသထွက်ရမည်လား ရယ်ရမည်လား မသိတော့ပေ။

သူသည် နက်ရှိုင်းသော နန်းတော်ထဲမှာ ကြီးပြင်းလာသော နဂါးသားတော် ဖြစ်နေတာကြောင့် အမှုထမ်းတွေကို အိမ်နောက်ဖေး ကိစ္စများကိုတောင် စိတ်ချလက်ချ ခိုင်းစေတတ်သည်။

သူမကဲ့သို့ ဗဟိုအစိုးရရှိ အရေးပါသော အမှုထမ်းတစ်ဦးကို ပြောစရာမလို၊ သာမန် အရာရှိ အိမ်များတွင်တောင် ဘယ်နှစ်ယောက်သော အရာရှိများက နေ့တိုင်း ကိုယ်တိုင် ချက်ပြုတ်နေကြသလဲ။

“ဒီရက်ပိုင်း ကျန်းမာရေးက တကယ် မကောင်းတာပါ။ ဆန်ပြုတ်ချက်တဲ့ ပါဝင်ပစ္စည်း ရှစ်မျိုးစလုံးကို ကျွန်တော်မျိုး တစ်စေ့ချင်းစီ ရွေးချယ်ခဲ့ပါတယ်။ ပါဝင်ပစ္စည်း တွဲဖက်မှုကလည်း မေမိသားစုရဲ့ ပုံမှန် ချက်နည်း အတိုင်းပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ ဇနီးက မီးဖိုကို စောင့်ပြီး ဂရုတစိုက် သုံးနာရီ ချက်ထားတာပါ။ စားရတာ အရသာက အတူတူပါပဲ” သူမသည် အသံနိမ့်ဖြင့် ဖြည်းညှင်းစွာ ရှင်းပြသည်။

47 03

လော့ရှင်းယွမ် ခဏတာ တိတ်ဆိတ်နေပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ မျက်လုံးများသည် ရှေ့ရှိ ဆန်ပြုတ်ခွက်ဆီ ပြန်ရောက်သွားသည်။

“ဒါဆို မင်းရဲ့ ဇနီး ချက်ထားတဲ့ ဆန်ပြုတ်ပေါ့”

ခရမ်းရောင် အငွေ့အသက်များသည် ငယ်ရွယ်သော ဧကရာဇ်၏ မျက်နှာကို ပြန်လည် ဖုံးအုပ်ထားသည်။ သူသည် ရှေ့မှ တစ်ဝက်ကျန်သော ဆန်ပြုတ်ခွက်ကို မွှေသည်။ ငွေဇွန်းသည် ပန်းကန်လုံး အောက်ခြေနှင့် ထိတွေ့ပြီး ချိုမြိန်သော အသံလေးများ ထွက်လာသည်။

“ဒီတော့... ဒီနေ့ ဆန်ပြုတ်က နည်းနည်း ချိုလွန်းနေတာပေါ့”

မေဝမ့်ရှူးသည် အံ့ဩစွာဖြင့် ခွက်ထဲရှိ ဆန်ပြုတ်နွေးကို ခပ်ယူပြီး တစ်ငုံ မြည်းစမ်းလိုက်သည်။

သူမသည် အရသာ အဖျော့စားသော်လည်း သကြားနီ ထည့်ထားသော ချိုမြိန်သော အရသာကို အတော်လေး နှစ်သက်သူ ဖြစ်သည်။

သူမ၏ဇနီး ယန့်ရန်သည် သူမ၏ နှစ်သက်မှုကို သတိထားမိပြီး သကြားနီ ပိုထည့်ထားတာ ဖြစ်နိုင်သည်။

“ဧကရာဇ်မင်း ချိုတာကို မနှစ်သက်ဘူးဆိုရင် ကျွန်တော်မျိုး အိမ်ပြန်ရောက်ရင် ဇနီးကို ပြောလိုက်ပါ့မယ်။ နောက်ဆို ဆန်ပြုတ်ထဲ သကြားနီ နည်းနည်းပဲ ထည့်ပါ့မယ်”

လော့ရှင်းယွမ်သည် အသက်မဲ့စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး သဘောတူလိုက်သည်။ “ကောင်းပြီ”

ဧကရာဇ်နှင့် အမှုထမ်းတို့ စကားအနည်းငယ် ထပ်ပြောသည်။ မေဝမ့်ရှူးသည် အချိန်ကို တွက်ကြည့်ပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ယခုရက်ပိုင်း သွေးဆင်းမှု မူမမှန်တာကြောင့် ဆက်ထိုင်နေပါက ရှင်ယီနင်၏ ဆေးညွှန်းအသစ်ပင် မထိန်းနိုင်မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ထရပ်၍ ခွင့်ပန်သည်။

“ကျွန်တော်မျိုး အိမ်ပြန်ရောက်ရင် ခွင့်ရှည် တောင်းပါ့မယ်။ နှစ်သစ်ကူး မပြီးမချင်း တံခါးပိတ်ပြီး နေမကောင်းတာ ကုသဖို့ စီစဉ်ထားပါတယ်”

လော့ရှင်းယွမ်သည် မျက်နှာအမူအရာ ပုံမှန်အတိုင်း သဘောတူလိုက်သည်။ “ကောင်းပြီ”

ဆူးဟွေးကျုံးသည် မေဝမ့်ရှူး၏ မျက်နှာသည် နီမြန်းနေသော်လည်း နှုတ်ခမ်းသည် ဖြူဖျော့နေသည်ကို မြင်သောအခါ ခဏတာ တွန့်ဆုတ်သွားသည်။ ဧကရာဇ်ရှေ့တော်သို့ တိုးကပ်ပြီး ဧကရာဇ်စီး မြင်းရထားငယ်ကို မေပညာရှင်အား အသုံးပြုခွင့် ပေးမပေး တိုးတိုးလေး မေးသည်။

လော့ရှင်းယွမ်သည် စားပွဲပေါ်ရှိ ဆန်ပြုတ်ခွက်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ဖျော့တော့စွာဖြင့် စကားတစ်လုံးတည်းသာ ပြောသည်။ “ကောင်းပြီ”

ဆူးဟွေးကျုံးသည် အလျင်အမြန် ပြေးလွှားပြီး နန်းတော်မှ မြင်းရထားငယ်ကို ခေါ်လာကာ မေဝမ့်ရှူးကို တက်ထိုင်ရန် ဖိတ်ခေါ်သည်။ သူသည် စိတ်မချနိုင်သေးသဖြင့် ကိုယ်တိုင်ပင် ခရီးတစ်ပိုင်း လိုက်ပို့သည်။

47 04

ပတ်ဝန်းကျင်တွင် လူများ များပြား၍ သူသည် စကားများစွာ မပြောရဲပေ။ သွယ်ဝိုက်သော အားဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ “မေပညာရှိအမတ်ရယ်၊ ဒီနေ့ နန်းတော်ကို လာတာ ကျွန်တော်မျိုးကို အတော်လေး လန့်သွားစေတယ်။ ကံကောင်းစွာနဲ့ပဲ ဧကရာဇ်မင်းက သနားတော်မူတယ်။ အိမ်ပြန်ရောက်ရင် သေသေချာချာ အနားယူ ကုသပါ။ နန်းတွင်း မီးဖိုချောင်က ပစ္စည်း ရှစ်မျိုးစလုံးကို ခဏနေရင် လူလွှတ်ပြီး အိမ်ကို ပို့ခိုင်းလိုက်ပါ့မယ်”

မေဝမ့်ရှူးသည် နန်းတော်သို့ လာရခြင်းမှာ အချို့ အတားအဆီးများ ရှိသော်လည်း ဆန္ဒပြည့်ဝခဲ့သဖြင့် ပြုံးလျက် လက်ခံလိုက်သည်။

“ဧကရာဇ်မင်း ခွင့်ပြုတာကြောင့် ခဏတော့ တံခါးပိတ်ပြီး အနားယူ ကုသပါ့မယ်။ မနက်ဖြန် မနက် ဆန်ပြုတ်အသစ် ပို့လာတဲ့အခါ ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ ခါးချိတ် အမှတ်တံဆိပ်ကို ရုံးခန်းကို ပြန်ပို့ခိုင်းလိုက်ပါ့မယ်။ နောက်နှစ်သစ်ကူး ကာလမှာ ဆူးဘိုးဘိုးရဲ့ အိမ်ကို လာရောက် ဂါရဝပြုတာကို ခဏ ရပ်ထားပါဦးမယ်”

ဆူးဟွေးကျုံးသည် တစ်ထပ်တည်း ပြောသည်။ “အရေးမကြီးပါဘူး၊ အရေးမကြီးပါဘူး။ မေပညာရှိအမတ် ကျန်းမာရေး စောစော ကောင်းပြီး ဧကရာဇ်ရှေ့တော်မှာ တာဝန် ပြန်ထမ်းဆောင်နိုင်တာကသာ အရေးကြီးဆုံးပါ”

ရှေ့တွင် ခမ်းနားသော နန်းတော်တံခါး ရောက်သည်အထိ မြင်းရထားငယ်ဖြင့် လိုက်ပို့ပြီး လူကို နန်းတော်မှ ထွက်ခွာစေပြီးမှ သူသည် နန်းတော်အတွင်းသို့ ပြန်လာသည်။

++++++