အခန်း ၄၈

48 01

အခန်း 48

စုစုပေါင်း ဆယ်မိနစ်ပင် မကြာလိုက်ပေ။

ဆူးဟွေးကျုံးသည် စင်္ကြံလမ်းကို အလျင်အမြန် လျှောက်လာသည်။ ကျီချင်းနန်းတော်ထဲ မဝင်မီ နန်းတော်တံခါးဝ စောင့်နေသော သူ၏ တပည့်ငယ်များသည် မျက်နှာအမူအရာ ကြောက်လန့်နေကြပြီး သူ့ကို မျက်နှာအမူအရာ အမျိုးမျိုးဖြင့် ပြုမူကာ ခေါင်းယမ်းပြနေကြသည်။

ဆူးဟွေးကျုံးသည် အံ့အားသင့်သွားပြီး ခြေလှမ်း ရပ်လိုက်သည်။ တွန်းဖွင့်မည့် လက်သည် ထွင်းထုထားသော သစ်သားတံခါးပေါ်တွင် ရပ်တန့်သွားသည်။

ထိုအချိန်တွင် ကျီချင်းနန်းတော်အတွင်းမှ အသံကြီးတစ်သံ ထွက်လာသည်။

ထိုအသံကြီးသည် မကောင်းသောအရာကို ကြိုတင်ခန့်မှန်းသော စည်သံကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ပြီး ကျီချင်းနန်းတော် အတွင်း၌ ချိုးဖဲ့သော ကြွေထည်သံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာသည်။ တစ်ခါတစ်ရံ ရွှေဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ပစ္စည်းများ ကြေမွသော တုံးခလွမ်း အသံများ ရောနှောနေသည်။

သို့သော် နန်းဆောင်အတွင်း၌ ဒေါသကို ထုတ်ဖော်နေသူသည် လုံးဝ တိတ်ဆိတ်နေပြီး အသံတစ်သံမှ မပြုပေ။

ဆူးဟွေးကျုံးသည် တံခါးအပြင်ဘက်မှ ခဏတာ နားထောင်ပြီး မျက်နှာအမူအရာ တဖြည်းဖြည်း တင်းမာလာသည်။ ခြေလှမ်းများ တစ်လှမ်းချင်း နောက်သို့ ဆုတ်ကာ ဆယ်လှမ်းကျော် အကွာ စင်္ကြံလမ်းအောက်ရှိ ဟန်ပိုင်ကျောက် ခြံစည်းရိုးဆီသို့ ဆုတ်ခွာသည်။

သူသည် တပည့်ငယ်တစ်ဦးကို ခေါ်ပြီး တိုးတိုးလေး မေးသည်။ “ဧကရာဇ်မင်း... တစ်ယောက်တည်းပဲ ရှိလား”

ထိုတပည့်ငယ်၏ အမည်မှာ ရှောင်ကွေ့ယွမ် ဖြစ်သည်။ အသက် (၁၅) (၁၆) နှစ်ခန့်သာ ရှိသေးပြီး အပြစ်ကင်းသော မျက်နှာနှင့် နုနယ်သူ ဖြစ်သည်။ လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က မေဝမ့်ရှူးကို တုံနွမ်အဆောင်တွင် ဝန်ဆောင်မှု ပေးရန် တာဝန်ကျခဲ့သော နန်းတွင်းအစေခံလေး ဖြစ်ပြီး ယခုမှ ဧကရာဇ်ရှေ့တော်တွင် တာဝန် ထမ်းဆောင်ရန် ရာထူး တိုးမြှင့်ခံထားရသူ ဖြစ်သည်။

ရှောင်ကွေ့ယွမ်သည် တုန်ယင်စွာဖြင့် ပြောသည်။ “ဧကရာဇ်မင်း ခုနက လူအားလုံးကို မောင်းထုတ်လိုက်ပြီး ကျိုးတပ်မှူး၊ ကျိုးရွှမ်ယွိကို ခေါ်လိုက်ပါတယ်။ အခု နန်းဆောင်ထဲမှာ ကျိုးအမတ် တစ်ဦးတည်းသာ အနားမှာ ရှိပါတယ်”

ဆူးဟွေးကျုံး စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။ “အနားမှာ တစ်ယောက်ယောက် ရှိနေတာ အနည်းဆုံးတော့ ကောင်းတယ်။ ဧကရာဇ် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မထိခိုက်အောင် ဘေးကနေ ဂရုစိုက်ပေးနိုင်တယ်”

သူသည် စိတ်ထဲတွင် စဉ်းစားသော်လည်း ခုနက ဧကရာဇ်သည် ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ရှိနေခဲ့ရာမှ ဘာကြောင့် ရုတ်တရက် ဒီလောက် ပြင်းထန်သော ဒေါသ ထွက်ရကြောင်း နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေသည်။

ဒီလို အခြေအနေမျိုးမှာ သူလည်း ဝင်ရဲခြင်း မရှိဘဲ ယပ်တောင်ကို ကိုင်၍ ဝေးရာရှိ ခြံစည်းရိုးတွင် ဝပ်တွားကာ နားထောင်နေသည်။

မကြာခင် နန်းဆောင်အတွင်းမှ အသံများ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

48 02

နန်းဆောင်တံခါးသည် အတွင်းမှ ဘယ်ညာ ပွင့်သွားသည်။ လော့ရှင်းယွမ်သည် မျက်နှာအမူအရာ ပုံမှန်အတိုင်း နန်းဆောင်အပြင်ဘက်သို့ ထွက်လာသည်။

တံခါးအပြင်ဘက်တွင် ဒူးထောက်နေသော အစောင့်တပ်သားများနှင့် နန်းတွင်းအစေခံ အများအပြားကို ကြည့်ပြီး တည်ငြိမ်စွာဖြင့်သာ အမိန့်ပေးသည်။ “အတွင်းက ပစ္စည်းတွေကို သန့်ရှင်းရေး လုပ်လိုက်” အမိန့်ပေးသော လေသံသည်လည်း ပုံမှန်နှင့် မကွာခြားပေ။

ဆူးဟွေးကျုံးသည် နန်းဆောင်တံခါးခုံတွင် ဒူးထောက်ရင်း တိတ်တိတ်လေး နန်းဆောင်အတွင်းသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

မျက်နှာချင်းဆိုင် မြေပြင်ပေါ်တွင် ကွဲနေသော ကြွေစ အနည်းငယ်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ အလွန်လှပသော ကောင်းကင်ပြာရောင် ရှိပြီး ကြွေသား ပါးလွှာလွန်း၍ အလင်းပင် ဖောက်ထွင်းနိုင်သည်။ ထိုအပေါ်တွင် ပန်းဖတ်တစ်ချပ်ကို ထွင်းထုထားသေးသည်။

ဆူးဟွေးကျုံး၏ ရင်ထဲသို့ အောင့်သွားသော်လည်း မည်သည့် စကားမှ မမေးရဲဘဲ ခေါင်းငုံ့ကာ တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ “မှန်လှပါ”

လော့ရှင်းယွမ်သည် ကျိုးရွှမ်ယွိကိုသာ ခေါ်ယူပြီး ဘေးမှ လိုက်ပါရန် စောင့်နေသော မြင်းရထားငယ်နှင့် နန်းတွင်းလူများကို ငြင်းပယ်သည်။ ဧကရာဇ်၏ အဆောင်အယောင်များကိုပင် ကျီချင်းနန်းတော် အပြင်တွင် ချန်ထားခဲ့ပြီး ဧကရာဇ်နှင့် အမှုထမ်း နှစ်ဦးတို့သည် နန်းတော်တစ်ဝက်ကို လမ်းလျှောက် ဖြတ်ကျော်ကာ အနောက်ဘက်ရှိ ရှီကောအဆောင် ဆီသို့ ဦးတည်သွားကြသည်။ လျှောက်လှမ်းမှုသည် ပို၍ မြန်လာသည်။

လော့ရှင်းယွမ်သည် ခြေလှမ်းကျဲများဖြင့် လျှောက်လှမ်းသည်။ ရွှေချည်ထိုးထားသော ထူထဲသော နဂါးဝတ်ရုံ၏ အောက်နားစသည် လေထဲတွင် လှုပ်ရှားနေသည်။ နန်းဆောင်အတွင်း၌ ဒေါသကို ထုတ်ဖော်ခဲ့ပြီးနောက် ဒေါသသည် ရင်ထဲတွင် ပြန်လည် နိုးထလာပြီး ဖိနှိပ်သော မလိုမုန်းထားမှုများ တဖြည်းဖြည်း တက်လာသည်။

ရှေ့တွင် တောင်ကုန်းတစ်ဝက် အမြင့်တွင် ရှီကောအဆောင် ရှိသည်။ သူသည် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်ပြီး တောင်ကြားတွင် ဖောက်လုပ်ထားသော ကျောက်လမ်းငယ်အတိုင်း အောက်သို့ ဆင်းသွားသော လမ်းခွဲတစ်ခုဆီသို့ လှည့်လိုက်သည်။

ကျိုးရွှမ်ယွိသည် သူ့နောက်တွင် ရှိသည်။ ဧကရာဇ်သည် မည်သည့်နေရာသို့ သွားမည်ကို သိပုံရ၍ မည်သည့်အခါမျှ မမေးဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာ လိုက်ပါသွားသည်။

လော့ရှင်းယွမ်သည် သာမန်ဟု ထင်ရသော ကျောက်တောင်တန်ဆာရှိ ကျောက်တိုင်ရှေ့တွင် ရပ်လိုက်သည်။

“ဖွင့်လိုက်”

ကျောက်တောင်တန်ဆာ နောက်ဘက်မှ အစောင့်တပ်သားနှစ်ဦး ထွက်လာပြီး ဒူးထောက် အရိုအသေ ပေးကာ ထရပ်၍ စက်ယန္တရားတစ်ခုကို ဖွင့်လိုက်သည်။

သံကြိုးများ၏အသံ ကျွီဂလောက် ဟူ၍ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ကျောက်တိုင်အောက်ရှိ ကျောက်ပြားသည် ဘယ်ညာ ရွေ့သွားပြီး မှောင်မည်းသော မြေအောက်ခန်း ပေါ်လာသည်။

လော့ရှင်းယွမ်သည် ဦးစွာ မှောင်မိုက်သော မြေအောက်ခန်း၏ အောက်သို့ ဆင်းသော ကျောက်လှေကားအတိုင်း ဆင်းသွားသည်။ လှေကားအနည်းငယ် ဆင်းပြီးနောက် လမ်းကွေ့လာသည်။ ဘေးနှစ်ဖက်ရှိ ကျောက်နံရံများတွင် မီးတိုင်များ လင်းနေပြီး အနံ့ပြင်းသော သွေးနံ့သည် စင်္ကြံလမ်းတစ်လျှောက် ပြည့်နှက်နေသည်။

48 03

သူသည် ရှည်လျားသော စင်္ကြံလမ်းအတိုင်း အဆုံးသို့ လျှောက်သွားပြီး သစ်သားတံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။ ကျောက်တုံးဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော အခန်းလွတ်ထဲရှိ တစ်ခုတည်းသော ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်သည်။

“လူကို ခေါ်လာခဲ့”

စင်္ကြံလမ်း အပြင်ဘက်မှ အရာဝတ္ထုတစ်ခုကို ဆွဲယူလာသော လေးလံသော အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

အစောင့်တပ်သားနှစ်ဦးသည် သွေးများ ရွှဲနစ်နေသော ခန္ဓာကိုယ်ကို အားချင်း ဆွဲယူလာပြီး မြေပြင်ပေါ်၌ ရှည်လျားသော သွေးစွန်းရာ ကျန်ရစ်သည်။

ထိုခန္ဓာကိုယ်သည် လက်နှင့် ခြေထောက်များ အဆစ်နေရာမှ ဖြတ်တောက်ခြင်း ခံထားရသည်။ တစ်ကိုယ်လုံး ညစ်ပတ်ပေကျံနေပြီး လူတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့ဖူးကြောင်း မြင်ရခဲသည်။ ထိုသူကို မြေပြင်ပေါ် ပြင်းထန်စွာ ပစ်ချလိုက်သည်။ ထိုခန္ဓာကိုယ်သည် လူးလှိမ့် ရုန်းကန်နေပြီး လည်ချောင်းမှ ဝိုးတဝါး အသံများ ထွက်ပေါ်နေသည်။

လော့ရှင်းယွမ်သည် ခဏတာ နားထောင်ပြီး မေးသည်။ “သူ ဘာပြောနေတာလဲ”

ကျိုးရွှမ်ယွိသည် ရှေ့သို့ နှစ်လှမ်း လျှောက်သွားပြီး ခဏတာ သေချာ နားထောင်သည်။ “ဧကရာဇ်မင်း၊ ချီအမတ်ကြီးက... သူ ဘာမဆို လုပ်ပေးပါ့မယ်၊ အမြန် သေခွင့်သာ ပေးပါလို့ ပြောနေပါတယ်”

လော့ရှင်းယွမ်သည် မြေပြင်ပေါ် လူးလှိမ့်နေသော ခန္ဓာကိုယ်ကို အနည်းငယ် စိုက်ကြည့်ပြီး အသံတွင် မကျေနပ်မှု တစ်စုံတစ်ရာ ပါလာသည်။

“ပြစ်ဒဏ် ပေးလွန်သွားပြီ”

ကျိုးရွှမ်ယွိသည် ချက်ချင်း ဦးညွှတ် တောင်းပန်ပြီး အာမခံသည်။ “ကုသလို့ ရပါတယ်”

ထိုအခါမှ လော့ရှင်းယွမ်သည် စိတ်ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်သည်။ ပတ်ပတ်လည်ရှိ မီးတိုင်များကို ထွန်းညှိခိုင်းပြီး လင်းနေသော မီးရောင်အောက်၌ လွန်ခဲ့သော နှစ်နှစ်က မိသားစု လုံးဝ ပျက်စီးပြီး နန်းတော်ကို ဩဇာ လွှမ်းမိုးခဲ့ဖူးသော ချီယို့သောင်း၏ ပုံစံကို ခဏတာ ရှုစားသည်။

စိတ်ပျက်အားငယ်ခြင်းနှင့် ညှိုးငယ်သော စိတ်ခံစားမှုများ တဖြည်းဖြည်း ကောင်းမွန်လာသည်။ မျက်ခုံးများကြားတွင် ရှိသော ပြင်းထန်သော ဒေါသသည် ဖြည်းညှင်းစွာ လျော့ပါးသွားပြီး နှုတ်ခမ်းတွင် အပြုံးခပ်ပါးပါး ပြန်ပေါ်လာသည်။

ကြည့်ရသည်မှာ သူသည် စိတ်ကို ထိန်းချုပ်နိုင်သော၊ အေးဆေးတည်ငြိမ်သော ဧကရာဇ်အဖြစ် ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားပြီ။

လက်မဖြင့် လင်းယုန်ရုပ်ပါ ကျောက်စိမ်းကွင်းကို ထပ်ခါတလဲလဲ ပွတ်သပ်ရင်း ငယ်ရွယ်သော ဧကရာဇ်သည် နူးညံ့စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

“ဆေးကောင်းတွေကို နှမြောမနေနဲ့။ သူ့အသက်ကို ဆက်လက် ရှင်သန်နေစေရမယ်။ ဘာပဲ ဖြစ်ဖြစ် သူဟာ ကျန်းရဲ့ ယခင် မွေးစားဖခင်ပဲ”

“ကျန်း သူ့ကို အသက်ရှည်ရှည် နေစေချင်တယ်”