အခန်း ၄၉

49 01

အခန်း 49 ရင်းနှီးမှု

ညဉ့်နက်၍ လူတို့ တိတ်ဆိတ်နေချိန်တွင် မြို့တော်တစ်ခွင်လုံး နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်မောကျနေသည်။

မေဝမ့်ရှူးသည် စောင်ကို ပွေ့ဖက်၍ ပုခက်ကဲ့သို့ အိပ်ရာပေါ်တွင် မူးဝေဝေနှင့် တစ်ဖက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။ မသိစိတ်ဖြင့် မျက်ခုံးအနည်းငယ် တွန့်ချိုးလိုက်သည်။

တိမ်မြုပ်နေသော အိပ်မက်ထဲတွင်၊ နားထဲ၌ စစ်တုရင်စေ့ ချသံ ကြည်လင်စွာ ကြားနေရသည်။

တပ်၊ တပ်။

ရွှေရောင် နဂါးထိုးထားသော ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် ဧကရာဇ်သည် တစ်ဖက်တွင် ထိုင်နေသည်။ လက်ချောင်းထိပ်၌ အနက်ရောင် စစ်တုရင်စေ့ကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး စစ်တုရင်ခုံကို မဆင်မခြင် ခေါက်နေသည်။ စူးရှသော မျက်လုံးနက်များက မကောင်းသော ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် စောင်းငဲ့ကြည့်နေသည်။

“အရာရှိမေ၊ ပုံမှန်ဆိုရင် ကျန်းကို မင်း နိုင်တဲ့အခါ ပြတ်သားတယ်။ ဒီနေ့ မင်းကို တစ်ပွဲ ရှုံးခိုင်းတာကို ဘာလို့ မကျေမချမ်း ဖြစ်နေရတာလဲ”

ငွေရောင် မေပန်းခက်များ ထိုးထားသော ဝတ်ရုံရှည်ကို ဝတ်ဆင်ထားသည့်၊ ရိုးရိုးရှင်းရှင်း အလှပြင်ထားသည့် အမျိုးသမီးသည် ခေါင်းပေါ်တွင် ပုလဲပန်း ရိုးရှင်းစွာ ထိုးထားသည်။ သူမ၏ အကြည့်သည် စစ်တုရင်ခုံပေါ်သို့ ကျနေပြီး နှုတ်ခမ်းကို အနည်းငယ် စေ့ထားသည်။

“အရှင်မင်းကြီးသာ အနိုင်ယူချင်တယ်ဆိုရင် စစ်တုရင်စည်းကမ်းအတိုင်း ကောင်းကောင်း စပါ”

ရိုးရိုးဝတ်စုံ ဝတ်ထားသည့် အမျိုးသမီးသည် ဒေါသကို မျိုသိပ်ရင်း ပြောသည်။ “အစကတည်းက စစ်တုရင်ရုပ်ချတာ ရှုပ်ထွေးနေတာကို ကျွန်တော်မျိုးမ ဘယ်လိုလုပ် အရှုံးပေးနိုင်မှာလဲ”

ဧကရာဇ်သည် စစ်တုရင်ခုံကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ခေါက်ရင်း ဆိုသည်။ “ဘယ်လိုချချ ကျန်းကိစ္စ။ ဒီပွဲကို ဘယ်လိုမျိုး လှပစွာ ရှုံးနိမ့်ပြီး ကျန်းကို ကျေနပ်အောင် ဘယ်လို အနိုင်ပေးမလဲဆိုတာ အရာရှိမေရဲ့ ကိစ္စပဲ”

တပ်၊ တပ်။

နက်ရှိုင်းသော အမျိုးသား၏ အသံသည် ဖုံးကွယ်မထားသော ပျော်ရွှင်ဖွယ် မကောင်းသော ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် လေဟာနယ် နန်းဆောင်ထဲတွင် တိုးညှင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ပြောရဦးမယ်၊ အရာရှိမေရဲ့ မိသားစုက ဒီဆောင်းဦးမှာ ယောက်ျားသားတွေကို ကွပ်မျက်ပြီး အမျိုးသမီးတွေကို နယ်နှင်ဒဏ် ပေးတော့မှာ မဟုတ်လား။ မင်းရဲ့ဖခင်၊ စွမ်းဆောင်ရည် ထူးချွန်တဲ့ မေဝန်ကြီး၊ ဘာအပြစ်ကျူးလွန်ခဲ့လဲဆိုတာ ကျန်း ပြန်စဉ်းစားကြည့်ရဦးမယ်”

“အာ… ပြန်သတိရသွားပြီ။ နိုင်ငံတော် ဘဏ္ဍာငွေကို ခိုးယူတယ်။ နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း ရွှေသား သောင်းသုံးဆယ် လောက်ကို ခိုးယူပြီး... အားလုံး ဖြုန်းတီးပစ်လိုက်တယ်တဲ့”

ရိုးရိုးဝတ်စုံ ဝတ်ထားသည့် အမျိုးသမီးသည် ခေါင်းကို လှည့်ပြီး ရှေ့ရှိ ပူလောင်သော၊ ရွဲ့စောင်းသော အကြည့်ကို ရှောင်ရှားသည်။ လက်စွပ်အောက်ရှိ လက်ချောင်းများသည် အနည်းငယ် ကွေးညွတ်နေပြီး အဖြူရောင် စစ်တုရင်ရုပ်ကို ပွတ်သပ်နေသည်။

49 02

“အဖေက နိုင်ငံတော် ဥပဒေကို ချိုးဖောက်ခဲ့တာ။ မေမိသားစု တစ်ခုလုံး အပြစ်ပေးခံရပြီ။ အရှင်မင်းကြီးက ဥပဒေနဲ့အညီ စီရင်လိုက်ရုံပဲ။ ဘာလို့ မျက်နှာချင်းဆိုင် လာပြီး အရှက်ရအောင် လုပ်နေရတာလဲ”

“ဘယ်သူက မင်းကို အရှက်ရစေလို့လဲ” ဧကရာဇ်၏ နှုတ်ခမ်းသည် ပျော်ရွှင်စွာ ကော့ညွတ်နေပြီး စစ်တုရင်ရုပ်ကို တတပ်တပ် ခေါက်နေသည်။

“နားထောင်ထား၊ ငါ လူတွေကို စီရင်တဲ့အခါ ဘယ်ဥပဒေကိုမှ အားမကိုးဘူး။ စိတ်ခံစားချက်အတိုင်းပဲ ကြည့်တယ်”

“ဘယ်ဆောင်းဦးမှာ ကွပ်မျက်၊ နယ်နှင်ဒဏ် ပေးရမှာလဲ။ ဟွန့်။ မင်းရဲ့အဖေ အပြစ်က ဆယ်ခါ ကွပ်မျက်ဖို့တောင် လုံလောက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျန်း ထင်တာက မေဆိုတဲ့ မျိုးရိုးနာမည်က နားထောင်လို့ ကောင်းတယ်။ နန်းတော်မှာ အဆင့်အတန်း အမြင့်ဆုံး ဖြစ်တဲ့ မေဝန်ကြီးက လာဘ်စားတယ်ဆိုတာ စိတ်ဝင်စားစရာပဲ။ အဲဒီတုန်းက ကျန်း စဉ်းစားခဲ့တာက မေမိသားစုဝင်တွေကို ဖမ်းခေါ်လာပြီး ဘယ်သူက နှင်းကို မာန်ပါစွာ ရင်ဆိုင်တဲ့ မေပန်းရဲ့ အဓိပ္ပာယ်နဲ့ လိုက်ဖက်တဲ့ မေမျိုးရိုးနာမည်ကို ခံထိုက်သလဲဆိုတာ ကြည့်ချင်တယ်”

ပြောပြီးနောက် မျက်လုံးများ အရောင်တောက်ပလာပြီး တစ်ဖက်ကို စိတ်ဝင်တစား ကြည့်နေသည်။

“အရာရှိမေ၊ တစ်ချိန်က မြင့်မြတ်သော မိသားစုရဲ့ သမီး၊ ယခု အပြစ်ရှိသူရဲ့ သမီး၊ ကျန်းရဲ့ စကားတစ်ခွန်းတည်းနဲ့ မနက်ဖြန်မှာ ပျော်တော်ဆက် ဂေဟာက ပြည့်တန်ဆာ ဖြစ်သွားနိုင်တယ်။ ပွဲတော်တွေမှာ အရက်တိုက်ပြီး ပြုံးရယ်နေရချိန်မှာ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ရှိနေသူတွေ အားလုံးက မင်းရဲ့ မိတ်ဆွေဟောင်းတွေပဲ ဖြစ်နေလိမ့်မယ်။ မင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မင်းတို့မိသားစုရဲ့ နှင်းကို မာန်ပါစွာ ရင်ဆိုင်တဲ့ မေမျိုးရိုးနာမည်နဲ့ ထိုက်တန်တယ်လို့ ထင်သလား”

တစ်ဖက်ရှိ အမျိုးသမီး၏ မျက်နှာသည် တည်ငြိမ်ပြီး အနည်းငယ်မျှ မလှုပ်ရှားပေ။ ဖျော့တော့စွာ ပြောသည်။ “ပျော်တော်ဆက် ဂေဟာထဲ ရောက်သွားရင်တောင် ကျွန်တော်မျိုးမက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ထိုက်တန်တယ်လို့ပဲ ခံစားရတယ်။ အရှင်မင်းကြီး ကျေနပ်မလားပဲ မသိတာ”

“ဟား ဟား ဟား ဟား” ဧကရာဇ်သည် ပေါင်ကို ရိုက်ပြီး အော်ရယ်သည်။ “မင်း… ဒီအမျိုးသမီးက စိတ်ဝင်စားစရာပဲ”

“ကျန်း ဒီနေ့ စိတ်ကောင်း ဝင်နေတယ်။ အရာရှိမေကို အခွင့်အရေး တစ်ခု ပေးမယ်။ စိတ်ဓာတ် ပြန်မွေး၊ စစ်တုရင် တစ်ပွဲကို လှပစွာ ရှုံးနိမ့်ပေးရင် မင်းရဲ့ မေမိသားစုကို သုံးလ ကွပ်မျက်မှု ဆိုင်းငံ့ပေးမယ်”

တစ်ဖက်ရှိ လူသည် ရုတ်တရက် ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်သည်။

အမြဲတမ်း တည်ငြိမ်နေသော ပုံပန်းသဏ္ဌာန်ရှိ မျက်ခုံးနှင့် မျက်လုံးများတွင် နောက်ဆုံး၌ အံ့အားသင့်ခြင်း အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။

ဧကရာဇ်သည် ဆိုးသွမ်းစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

49 03

ခန္ဓာကိုယ်ကို အနည်းငယ် ရှေ့သို့ ကိုင်းညွတ်ပြီး အသံကို နှိမ့်ကာ မြှူဆွယ်သော သဘောဖြင့် “ဟုတ်တယ်၊ ဒီလိုပဲ။ ခေါင်းမော့ထား၊ ရိုကျိုးတဲ့ ပုံစံမျိုးနဲ့ ပျော်ရွှင်နေတဲ့ ပုံစံမျိုးလုပ်ပြီး ကျန်းကို ပြုံးပြလိုက်။ နန်းတော်ထဲ ရောက်လာတာ အကြာကြီးရှိပြီ၊ အရာရှိမေ ပြုံးတာ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး။ ဒီနေ့ ကျန်း စိတ်ကောင်း ဝင်နေတုန်း အရာရှိမေ လှပစွာ ပြုံးပြရင်… မင်းရဲ့ မေမိသားစုကို တစ်နှစ် ကွပ်မျက်မှု ဆိုင်းငံ့ပေးမယ်”

နံနက်ခင်း စောစော အိပ်မက်ကနေ လန့်နိုးလာချိန်မှာ ပြတင်းပေါက်ကို ခပ်ပြင်းပြင်း ခေါက်သံ ကြားလိုက်ရသည်။

ရှန်ယီချန်သည် ရိုးသားစွာပင် ပြတင်းပေါက်မှ ကျော်ဝင်လာသည်။ အပြင်ဘက် စားပွဲပေါ်ရှိ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ယူပြီး ရေနွေးကြမ်းကို ဂလုဂလု မြည်အောင် အများအပြား မော့သောက်လိုက်သည်။

“သခင်၊ ကိစ္စကြီး ဖြစ်ပြီ”

အတွင်းခန်းရှိ ကန့်လန့်ကာ ချထားသောကြောင့် ကွယ်နေသည့်တိုင် ရှန်ယီချန်သည် ရက်အနည်းငယ်ကြာ လျှို့ဝှက် စောင့်ကြည့်ခဲ့ရသော အခြေအနေကို ရိုးသားစွာ အစီရင်ခံသည်။

“ဒီညပဲ၊ ဘယ်ဌာနကမှန်း မသိရတဲ့ စစ်သားတွေ ရုတ်တရက် တံခါးကို ဖြတ်ဝင်လာတယ်။ စစ်သည် ငါးရာခြောက်ရာလောက်က မီးတုတ်တွေ တလူလူနဲ့ ဟယ်ဦးရီးတော်ရဲ့ မြို့ပြင်ရှိ လျှို့ဝှက် အိမ်တော်ကို ဝိုင်းထားပြီး လျှို့ဝှက်မယားကို သက်သေအဖြစ် ဖမ်းဆီးသွားတယ်။ ရာနဲ့ချီတဲ့ လူတွေ စုပြီး မြေကြီး တူးဖော်သလို အိမ်တော်တစ်ခုလုံးကို ခြေဖျားကနေ ခေါင်းအထိ ရှာဖွေခဲ့တယ်။ ပိုးထည်စာ ထားတဲ့ ဝတ်ရုံကို စစ်သည်တွေ မျက်မြင်တွေ့ပြီး ယူသွားခဲ့တယ်”

မေဝမ့်ရှူးသည် လန့်နိုးလာပြီး ထိုင်သည်။ အိပ်ရာဘေးရှိ အင်္ကျီကို ကောက်ယူ ဝတ်ဆင်ပြီး ကန့်လန့်ကာကို ဖွင့်ကာ မီးထွန်းလိုက်သည်။

“မထိတ်လန့်နဲ့ဦး။ အရင်ဆုံး ငါ့ကို ပြောပြပါဦး။ အဲဒီစစ်သည်တွေက ဘယ်ကလာတာလဲ။ ဘယ်သူရဲ့ ရှာဖွေခွင့် အမိန့်ကို ရယူထားတာလဲ”

“သူတို့ ဘာမှ မပြောဘူး။ တံခါးဖွင့်ဖို့ပဲ ပြောတယ်။ ခါးချိတ်တံဆိပ်ပြားကို ခဏလေး ပြလိုက်တာနဲ့ တံခါးစောင့်က ကြောက်လန့်သွားတယ်။ သူတို့ ဝတ်ထားတဲ့ သံချပ်ကာက တောက်ပပြီး အရမ်းကို တောက်ပြောင်နေတယ်။ အပေါ်က ဝတ်ထားတဲ့ ဝတ်စုံတိုမှာ ဘေးဥပဒ် ကာကွယ်ရေး ပုံစံတွေကို ထိုးထားတာ...” ရှန်ယီချန်သည် လက်ဟန်ခြေဟန်ဖြင့် အသေးစိတ် ဖော်ပြသည်။

“မင်း ဖော်ပြတဲ့ အဝတ်အစားအရ၊ နန်းတော်ရှေ့ စစ်တပ်ဌာနက ဧကရာဇ် အစောင့်တပ်သားတွေ ဖြစ်နိုင်တယ်” မေဝမ့်ရှူးသည် နားထောင်လေလေ မမှန်ကန်လေလေ ဖြစ်လာသည်။ “သန်းခေါင်ယံ အချိန်ကြီးမှာ နန်းတော်ရှေ့ စစ်တပ်ဌာနက စစ်သားတွေက ဦးရီးတော်ရဲ့ အိမ်တော်ကို ဝိုင်းပြီး သက်သေခံတွေ ဖမ်း၊ ပိုးထည်စာလို သက်သေခံ ပစ္စည်းတွေကို ရှာဖွေတာလား။ ဟယ်ဦးရီးတော်ကို ကိုယ်တိုင် စုံစမ်းစစ်ဆေးနေပုံ ရတယ်”

သူမ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်သည်။ “နန်းတော်ရှေ့ စစ်တပ်ဌာနဆိုတာ ဧကရာဇ်ရဲ့ ကိုယ်ရံတော်တပ်ပဲ။ ဘယ်သူရဲ့ အမိန့်က သူတို့ကို သန်းခေါင်ယံ အချိန်ကြီးမှာ လှုပ်ရှားခွင့် ပေးနိုင်တာလဲ”

ရှန်ယီချန်က နှာမှုတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ဟယ်ဦးရီးတော် ကျူးလွန်ခဲ့တဲ့ အပြစ်ကိစ္စ ပေါ်သွားပြီဆိုတော့ သူ ဘာပဲ လုပ်ခဲ့လုပ်ခဲ့၊ မတရားမှုကို စတင် စစ်ဆေးတော့မှာပဲ။ တကယ်ပဲ ကောင်းကင်ရဲ့ ဥပဒေဟာ ရှင်းလင်းပြီး ဘယ်တော့မှ မလွတ်မြောက်ဘူး”

မေဝမ့်ရှူးက သူ့စကားကို ဖြတ်သည်။ “ဒီကိစ္စ ငါ သိပြီ။ အဲ့ဒီ အိမ်တော်တစ်ခုလုံးကို ရှာဖွေပြီးပြီဆိုတော့ မင်း ဆက်စောင့်ကြည့်နေစရာ မလိုတော့ဘူး။ ဒီရက်ပိုင်း မင်း အပင်ပန်းခံခဲ့ရပြီ။ အိမ်ကို ပြန်ပြီး အနားယူတော့”

ရှန်ယီချန်သည် မူလလမ်းအတိုင်း ပြတင်းပေါက်မှ ကျော်၍ ထွက်သွားသည်။

49 04

မေဝမ့်ရှူးသည် ပြတင်းပေါက်ကို ပိတ်ပြီး ပြန်၍ ပုခက်ကဲ့သို့ အိပ်ရာပေါ်တွင် စောင်ကို ပွေ့ဖက်၍ အတွေးနယ်ချဲ့နေသည်။

လာဘပွဲတော်နေ့က နန်းတော်ထဲ ဝင်ရောက်ပြီး အိမ်မှာ စိတ်အေးချမ်းသာစွာ နေမကောင်းတာ ကုသပါ ဟူသော ဧကရာဇ်နှုတ်မိန့်ကို ရပြီးနောက် သူမသည် နောက်တစ်နေ့ မနက်တွင် တရားဝင် နန်းတော် ဝင်ခွင့် ခါးချိတ်တံဆိပ်ပြားကို ပြန်အပ်ပြီး ခွင့်ရှည်ယူကာ ထိုအချိန်မှစ၍ တံခါးပိတ်၍ ဧည့်သည်များကို ငြင်းပယ်ခဲ့သည်။

ဖျားနာနေချိန်တွင် နန်းတော်ထဲ ဝင်ဖို့ မသင့်တော်ပေ။

သူမ စဉ်းစားပြီးနောက် နောက်တစ်နေ့ မနက်တွင် နန်းတော်ရှေ့ စစ်တပ်ဌာန၏ စစ်သူကြီးဖြစ်သော ချီကျန့်ဟန်၏ အိမ်သို့ လူလွှတ်၍ သတင်းမေးခဲ့သည်။

ချီကျန့်ဟန်သည် မကြာသေးမီက နန်းတော်တွင် ဆက်တိုက် တာဝန်ထမ်းဆောင်နေရပြီး သုံးလေးရက်ကြာ အိမ်တွင် မရှိပေ။

အဖြေကို ရပြီးနောက် သူမသည် မှန်းဆချက်အချို့ ရရှိခဲ့သည်။ ထို့နောက် ဆူးဟွေးကျုံး ဘိုးဘိုး နန်းတော်ပြင်ပတွင် ဝယ်ထားသော အိမ်သို့ လူလွှတ်၍ သွယ်ဝိုက်သော အားဖြင့် သတင်း မေးမြန်းခဲ့ပြန်သည်။

ဆူးဟွေးကျုံးသည် လွန်ခဲ့သော အကြိမ်က အပြစ်ပေးခံရပြီးနောက် သေနတ်သံကြားသော ငှက်ကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေသည်။ ဘာကိုမှ အသေးစိတ် မပြောရဲပေ။

သူသည် လူလွှတ်၍ သတင်းစကား တစ်ခုသာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။ “ဦးရီးတော်ရဲ့ ကိစ္စက ကြီးမားသွားပြီ။ မေပညာရှင်က စိတ်အေးချမ်းသာစွာ နေမကောင်းတာပဲ ကုသပါ။ ဂရုစိုက်ဖို့ မလိုဘူး။ ရက်အနည်းငယ်ကြာရင် အဖြေ ပေါ်လာလိမ့်မယ်”

ထိုညတွင် မေဝမ့်ရှူးသည် အိပ်ရာပေါ်တွင် လဲနေပြီး ခေါင်းပေါ်ရှိ ကန့်လန့်ကာကို ငေးကြည့်ရင်း အတွေးနက်နေသည်။

++++++