အခန်း ၅၀
Vol. 5 Ch. 50
50 01
အခန်း 50
ဆူးဟွေးကျုံး၏ စကားထဲမှ အဖြေဆိုသော စကားအရ၊ ဧကရာဇ် ယွမ်ဟော်၏ ကိုယ်တိုင် ခွင့်ပြုချက်ဖြင့်သာ နန်းတော်ရှေ့ စစ်တပ်ဌာန၏ ကိုယ်ရံတော်တပ်ကို လှုပ်ရှားစေပြီး ဟယ်ဦးရီးတော်ကို စုံစမ်းစစ်ဆေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သေချာသည်။
ဟယ်ဦးရီးတော်သည် မယ်တော်ကြီးဘက်မှ ဆက်နွှယ်မှု ရယူထားသူ ဖြစ်သည်။
ဤသူသည် ကြီးမားသော ရည်မှန်းချက် မရှိပေ။ မိသားစုဝင် ဖြစ်သော အရှိန်အဝါဖြင့် စည်းစိမ် ဥစ္စာနှင့် ဂုဏ်ပကာသနကို ရရှိခဲ့သူဖြစ်သည်။ ထိုစဉ်က မယ်တော်ကြီးကို အားကိုးခဲ့သလို ဩဇာကြီးသော ဝန်ကြီးဖြစ်သူ ချီယို့သောင်းကိုလည်း အားကိုးခဲ့သည်။ သို့သော် အခြား အောက်တန်းကျသော လူယုတ်မာများကဲ့သို့ နန်းတော်နက်နက်ထဲတွင် ရုန်းကန်နေရသော ဧကရာဇ်ငယ်ဖြစ်သူ တူတော်ကို နင်းခြေခဲ့ခြင်းတော့ မရှိခဲ့ပေ။
မယ်တော်ကြီးသည် သူမ၏သားငယ်ကို မည်မျှပင် ရွံရှာပါစေ၊ နန်းတော်နှင့် ရာထူး အသီးသီးမှ အုပ်စုများသည် မည်မျှပင် ပွင့်လင်းစွာ တိုက်ခိုက်နေပါစေ၊ ဟယ်ဦးရီးတော်သည် သူ့ရဲ့မိသားစု ဆက်နွှယ်မှု သွေးသားကို အားကိုးပြီး နှစ်ဖက်လုံးကို မျက်နှာသာ ပေးခဲ့သည်။
ဧကရာဇ် ယွမ်ဟော် ကိုယ်တိုင် အုပ်ချုပ်ပြီးနောက်တွင်လည်း မေတ္တာတရား ပြန်လည် ပေးဆပ်သည့် အနေဖြင့် ဟယ်ဦးရီးတော်ကို မည်သည့်အခါမျှ မထိခဲ့ပေ။
ထိုပိုးထည်စာတွင် မည်သည့် မတရားမှု ပါဝင်နေသည်မသိ။ ဧကရာဇ် ယွမ်ဟော်ကို ဒေါသထွက်စေခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ အမေ၏ မောင်တော်ကို သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ စတင် စီရင်ရန် အမိန့်ပေးခဲ့ပြီ...
ဆူးဟွေးကျုံးအဘိုး ပြောသလိုပဲ၊ ဧကရာဇ်မိသားစုရဲ့ ကိစ္စတွေဟာ သူမနဲ့ မသက်ဆိုင်ဘူး။ သူမက'စိတ်အေးချမ်းသာစွာ နေမကောင်းတာ ကုသရုံသာ ဖြစ်ပြီး ဘာကိုမှ ဂရုစိုက်ဖို့ မလိုဘူး။
သို့သော် မသိနိုင်သော အရာများအတွက် စိုးရိမ်မကင်း ဖြစ်နေခြင်း၊ ထိန်းချုပ်မှုမှ လွတ်မြောက်သွားသော မရှင်းလင်းသည့် ခံစားချက် တစ်ခုခုသည် သူမ၏ စိတ်ကို နှောင့်ယှက်နေသဖြင့် အိပ်မပျော်နိုင် ဖြစ်နေသည်။
သူမသည် အမှောင်ထုထဲတွင် မျက်လုံးဖွင့်ပြီး အတော်ကြာအောင် လဲလျောင်းနေသည်။
ထိုစဉ် သွယ်လျသော ပုံရိပ်တစ်ခု စားပွဲဘေးသို့ ရောက်လာသည်။ လက်ထဲတွင် ငွေဆံထိုး တစ်ချောင်း ကိုင်ထားပြီး ဖယောင်းတိုင်ထဲရှိ မီးစာကို ဆံထိုးထိပ်ဖျားဖြင့် ခတ်လိုက်ရာ ပဲစေ့ အရွယ်သာ ရှိသော မီးရောင်လေး ပို၍ လင်းလာသည်။
မေဝမ့်ရှူးသည် ကန့်လန့်ကာ အနောက်မှ အရိပ်ကို မြင်သောအခါ ရင်ထဲတွင် နောင်တစိတ် ပေါ်လာသည်။ “ဒီရက်ပိုင်း ငါ အမြဲ အိပ်မက်တွေ မက်ပြီး လန့်နိုးနေတာ။ ညတိုင်း အိပ်မပျော်တာနဲ့ မင်းကိုပါ နှောင့်ယှက်မိပြီ”
50 02
ယန်ရန်က တောင်းပန်သော လေသံဖြင့် ပြောသည်။ “ကျွန်မကသာ သခင်ကြီးကို နှောင့်ယှက်မိတာပါ။ မနက်စောစောမှာ ဧည့်သည် လာပါတယ်။ ပုံမှန်ဆိုရင် သခင်ကြီး အိပ်ရေးမပျက်အောင် ချက်ချင်း ပြန်လွှတ်လိုက်မှာပါ။ ဒါပေမဲ့ လာတဲ့သူက... မြို့တောင်ပိုင်း ရွှေဟန်လမ်းက ယဲ့အမတ်ကြီး ဖြစ်နေလို့ပါ”
မေဝမ့်ရှူးသည် အလျင်အမြန် ဝတ်ဆင်ပြီး အပြင်သို့ လျှောက်ထွက်လာသည်။ “ဆရာ”
ရှေ့ဘက် ဧည့်ခံခန်းမထဲတွင် ဆံပင်နှင့် မုတ်ဆိတ်များ ဖြူဖွေးနေသည့် ယဲ့ချန်းကော်သည် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
“မင်း ဖျားနေပြီး ခွင့်ရှည် တောင်းထားတယ်လို့ ကြားတယ်။ ငါ့ကို ဘာလို့ ကြိုတင် မပြောတာလဲ”
ယဲ့ချန်းကော်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်၍ မကျေမနပ် ပြောသည်။ “မင်း ကျန်းမာရေး မကောင်းတာ၊ နှစ်တိုင်း ဆောင်းဦးနဲ့ ဆောင်းရာသီမှာ အမြဲ ဖျားနေတတ်တာ ဧကရာဇ်တောင် သိနေတာပဲ။ ဆရာက မင်းကို နားမလည်ပေးနိုင်ဘူးလို့ ထင်နေတာလား”
သူသည် လက်ထဲမှ ထမင်းဘူးကို ကမ်းပေးသည်။
“ငရုတ်ကောင်းဟင်းရည်။ အထဲမှာ ချင်း၊ ငရုတ်ကောင်း၊ ရှစ်ထောင့်ကြယ်၊ သစ်ကြံပိုးခေါက်တွေ ထည့်ထားတယ်။ ဆောင်းတွင်းမှာ အင်အားကို ဖြည့်ပေးပြီး အစာအိမ်ကို နွေးထွေးစေတယ်။ သောက်လိုက်ရင် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ချွေးထွက်စေပြီး အအေးမိတာကို နိုင်တဲ့ ရိုးရာဆေးတစ်မျိုးပဲ။ မင်းရဲ့ ဆရာကတော်က မနက်စောစော ထပြီး မီးဖိုချောင်မှာ အချိန်အတော်ကြာ ချက်ထားတာ”
မေဝမ့်ရှူးသည် ထမင်းဘူးကို ယူသည်။ အဖုံးကို မဖွင့်ရသေးခင်မှာပင် စပ်သော၊ မွှေးသော၊ ပူသော အနံ့သည် မျက်နှာကို ရိုက်ခတ်လာသည်။
သူမ၏ စိတ်ခံစားချက်သည် ရှုပ်ထွေးနေသည်။ “ဆရာကတော်ရဲ့ မေတ္တာကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်မျိုးက အစပ်လုံးဝမစားနိုင်ဘူး။ အချဉ်နဲ့ အစပ်ဆို ပိုလို့တောင် မစားနိုင်ဘူး...”
“မင်းကို သောက်ခိုင်းတာ၊ သောက်လိုက်” ယဲ့ချန်းကော်သည် မျက်လုံး ပြူးပြသည်။ “အိမ်ထောင်ရှိနေတဲ့သူ တူတာတောင် အစားအသောက် ရွေးနေတယ်။ ဒါလည်း မစား၊ ဟိုဟာလည်း မစားနဲ့၊ မင်းရဲ့ ရောဂါတွေ အားလုံးက ဒီလို လာတာပဲ”
မေဝမ့်ရှူးသည် ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်ဘဲ ထမင်းဘူးကို စားပွဲပေါ် တင်လိုက်သည်။
မနက်စောစောမှာ ဆရာနဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင် ထိုင်ပြီး ခက်ခက်ခဲခဲဖြင့် ငရုတ်ကောင်းဟင်းရည် တစ်ခွက်ကြီး သောက်ချလိုက်သည်။ ကျောဘက်တွင် ပူနွေးသောချွေးများ ထွက်လာသည်။
ယဲ့ချန်းကော်သည် ထိုအခါမှ ကျေနပ်သွားပြီး သူမ၏ အစီအစဉ်များကို မေးမြန်းသည်။
“မင်း တစ်လလုံး ခွင့်ယူထားပြီး နန်းတော် ဝင်ခွင့် ခါးချိတ်တံဆိပ်ပြားကိုပါ ပြန်အပ်လိုက်တယ်ဆို။ ရက်တွေ တွက်ကြည့်တော့ နှစ်သစ်ကူးပွဲတော်ကို လုံးဝ လွတ်သွားမှာပေါ့။ နှစ်သစ်ကူး ဧကရာဇ် ဖူးမြော်ပွဲကို မင်း မသွားဘူးလား”
မေဝမ့်ရှူးသည် ငရုတ်ကောင်းဟင်းရည်ကို တစ်ငုံချင်း သောက်ရင်း… “မသွားနိုင်ဘူး။ ဧကရာဇ်ရှေ့တော်မှာ ကြိုတင် ပြောထားပြီးပါပြီ”
50 03
ယဲ့ချန်းကော်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ထပ်မေးသည်။ “နှစ်လပြည့် မီးပုံးပျံ ပွဲတော်ကို ဒီနှစ် နိုင်ငံတော် ဘဏ္ဍာက ပေါများလို့ ခမ်းခမ်းနားနား ကျင်းပမယ် ထင်တယ်။ အဲ့ဒီပွဲမှာ အစိုးရ အရာရှိများ အားလုံး တက်ရောက်ရမယ်။ ဧကရာဇ် ကိုယ်တိုင် ပါဝင်ပြီး တော်ဝင်လမ်းတစ်လျှောက် ပန်းလှည်းတွေနဲေ လှည့်လည်မယ်။ ပြည်သူတွေက ဧကရာဇ် သက်တော်ရာကျော် ရှည်ပါစေလို့ ကြွေးကြော်ကြမယ်။ တခြား အခမ်းအနားတွေမှာ ဖျားနာလို့ မတက်ရောက်ရင်တောင် ဒီလို အရေးကြီးပြီး ပျော်ရွှင်စရာ အခမ်းအနားမှာ မင်း မျက်နှာတော့ ပြသင့်တယ်”
မေဝမ့်ရှူးသည် မူလစကားအတိုင်း ပြောသည်။ “ခွင့်ယူပြီး တံခါးပိတ် နေမကောင်းတာ ကုသမယ်ဆိုရင် တိတ်တဆိတ် အနားယူသင့်တယ်။ နှစ်သစ်ကူးပွဲတော် ရောက်ပြီဆိုလို့ အပြင်ထွက်သွားရမယ်ဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက် မရှိပါဘူး။ ဆရာ၊ လာမဲ့ တစ်လလုံး ကျွန်တော်မျိုး အိမ်ထဲကနေ လုံးဝ မထွက်ဖို့ စီစဉ်ထားပါတယ်”
ယဲ့ချန်းကော်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်သည်။ မီးတောက်ကဲ့သို့သော အကြည့်ဖြင့် တစ်ဖက်ရှိ တပည့်ကို စိုက်ကြည့်သည်။ ငရုတ်ကောင်းဟင်းရည်ကို အပြည့် ထပ်ထည့်ပြီး မေဝမ့်ရှူးရှေ့သို့ တိုးပေးသည်။ ထို့နောက် ထရပ်၍ တံခါးနှင့် ပြတင်းပေါက်များကို သေချာ ပိတ်ပြီး ပြန်ထိုင်သည်။
“ဝမ့်ရှူး၊ ငါ့ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောပါ။ မင်းရဲ့ ရောဂါက ဘယ်လောက် ပြင်းထန်နေတာလဲ။ တကယ် တစ်လလုံး အနားယူရမှာလား။ မင်း တံခါးပိတ်ပြီး ဧည့်တွေ့မခံတာ ရောဂါကြောင့်လား ဒါမှမဟုတ် အခြား အကြောင်းရင်းကြောင့်လား။ ငါ ပြောဖူးတဲ့အတိုင်း တံခါးပိတ်ပြီး ကလေးတစ်ယောက် မွေးဖို့ စီစဉ်နေတာတော့ မဟုတ်ဘူးမလား”
“...” မေဝမ့်ရှူးသည် ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်တော့ပေ။
သူမသည် ဆရာ နားဝင်မဲ့ စကားကို စဉ်းစားပြီး သွယ်ဝိုက်သောအားဖြင့် ပြောသည်။ “ဆရာ၊ ဆရာက ကျွန်တော်မျိုးကို ငှက်များ ကုန်ဆုံးသွားတဲ့အခါ လေးကို ဖျက်စီးတယ် လို့ ပြောဖူးတယ်။ ကျွန်တော်မျိုး ဧကရာဇ်အနားမှာ ဆယ်နှစ်ကြာ အမှုထမ်းခဲ့ပြီ။ အခု အရှင်မင်းကြီးက အင်အားကြီးမားပြီး ငြိမ်းချမ်းသာယာတဲ့ခေတ်ကို စတင်နေပြီ။ အောင်မြင်မှု ပြီးမြောက်တဲ့အခါ အနားယူဖို့ အချိန်တန်ပါပြီ”
ယဲ့ချန်းကော်၏ မျက်ခုံးဖြူများ တွန့်ချိုးပြီး မြစ်သုံးသွယ် ပုံသဏ္ဌာန် ဖြစ်လာသည်။
“မင်း အသက်က နှစ်ဆယ့်ခြောက်ပဲ ရှိသေးတယ်။ ဘာအောင်မြင်မှု ပြီးမြောက်ပြီး အနားယူရမှာလဲ” သူသည် လုံးဝ မထောက်ခံသော လေသံဖြင့် ပြောသည်။ “ငယ်ရွယ်တဲ့ အရွယ်ပဲ ရှိသေးတယ်။ ဧကရာဇ်ရဲ့ စိတ်တော်ကိုလည်း ရနေတာပဲ။ ဂုဏ်ပုဒ် ထူထောင်ဖို့၊ နိုင်ငံတော်ကို အကျိုးပြုဖို့ အချိန်ကောင်းပဲ”
မေဝမ့်ရှူးသည် ဇွန်းကို ချပြီး လက်ဖက်ရည်ဖြင့် ပါးစပ်ကို ဆေးသည်။ “ဆရာ၊ ဆီးနှင်းထဲမှာ မီးသွေး ပေးရတာ လွယ်ပေမဲ့ ပိုးထည်ပေါ်မှာ ပန်းပွင့် ပေါင်းထည့်ရတာ ခက်တယ်။ အခု အရှင်မင်းကြီးက ကိုယ်တိုင် အုပ်ချုပ်နေပြီ။ အရာရာ တိုးတက်နေတယ်။ ဂုဏ်ပုဒ် ထူထောင်ပြီး နိုင်ငံတော်ကို အကျိုးပြုချင်တဲ့ အရည်အချင်းရှိသူတွေ များစွာ ရှိနေတာ။ ကျွန်တော်မျိုး တစ်ယောက် မရှိလဲ ဘာမှ မဖြစ်ဘူး”
ယဲ့ချန်းကော်သည် မုတ်ဆိတ်ရှည်ကို ပွတ်သပ်ပြီး ခဏတာ စဉ်းစားနေသည်။ ရုတ်တရက် စကားလုံး လွှဲပြောင်းလိုက်သည်။
50 04
“လွန်ခဲ့တဲ့ လာဘပွဲတော်နေ့က မင်း နန်းတော်ကို သွားပြီး နောက်တစ်နေ့ပဲ ဖျားသွားတယ်လို့ ကြားတယ်။ အဲဒီနေ့က အရှင်မင်းကြီးက မင်းကို စိတ်ပျက်အားငယ်စေမဲ့ ဘာစကားများ ပြောလိုက်လို့ အနားယူချင်စိတ် ပေါ်လာတာလဲ”
မေဝမ့်ရှူးသည် မျက်လုံးအောက်ကို ချပြီး လက်ဖက်ရည်ကို တစ်ငုံ သောက်သည်။
လက်ဖက်ရည်ကို ပါးစပ်ထဲ အကြာကြီး ငုံထားပြီးမှ နောက်ဆုံးတွင် ပြောသည်။ “အရှင်မင်းကြီးက မေဝန်ကြီးချုပ် ဆိုတဲ့ အကြောင်း ထည့်ပြောတယ်”
ယဲ့ချန်းကော်သည် ခဏတာ ဆွံ့အသွားပြီးနောက် လက်ခုပ်ကို ပြင်းပြင်း ရိုက်လိုက်သည်။ “ဧကရာဇ်က မင်းကို ဝန်ကြီးချုပ်ရာထူး ခန့်ချင်တယ်ဆို… ဒါက အလွန် ကောင်းတဲ့ ကိစ္စပဲ ဘယ်လောက်များတဲ့ လူတွေက တစ်သက်လုံး ဒီလို အခွင့်အရေးကို ရချင်နေကြလဲ။ ဘာလို့ မင်းက…”
“ဆရာ၊ ကျွန်တော် ကြောက်တယ်”
လူသူမဲ့သော ပန်းအလှပြင်ခန်းမထဲတွင် မေဝမ့်ရှူး၏ အသံသည် တည်ငြိမ်ပြီး အေးချမ်းနေသည်။
သူမသည် ဘဝတစ်လျှောက်လုံး အလွန် လေးစားရသော ဆရာရှေ့တွင် ရင်ဖွင့်လိုက်သည်။ ရင်ထဲ၌ နက်ရှိုင်းစွာ ဖုံးကွယ်ထားပြီး မည်သူ့ကိုမျှ မပြောပြဖူးသော အတွေးများကို တည်ငြိမ်စွာ ရှင်းပြသည်။
“ကျွန်တော်က ဒီကြီးမားတဲ့ မြို့တော်က ကျွန်တော့်ရဲ့ သင်္ချိုင်းမြေ ဖြစ်လာမှာကို ကြောက်တယ်”
“ကျွန်တော် ပိုပြီး မြင့်မားတဲ့ ရာထူးဆီ သွားပြီး အဲဒီနေရာကို ရောက်သွားရင် ဘယ်တော့မှ ပြန်မဆင်းနိုင်တော့မှာကို ကြောက်တယ်”
“ကျွန်တော် ဆယ့်ခြောက်နှစ်သားအရွယ်က အိမ်ကနေ ထွက်ခွာပြီး ဒီနေ့အထိ ဧကရာဇ်အနားမှာ ဆယ်နှစ်ကြာ အမှုထမ်းခဲ့ပြီ။ ညသန်းခေါင် အိပ်မက်တွေထဲမှာ မွေးရပ်မြေက မိဘတွေကို၊ သစ်သီးခြံကို၊ တောင်ကုန်းဘေးက မေပန်းခြံကို အမြဲ သတိရနေတယ်။ ဆရာ၊ ကျွန်တော် ယန်ရန်နဲ့ ချန်ပေါ်တို့ကို ခေါ်ပြီး မွေးရပ်မြေကို ပြန်ပြီး အနားယူချင်တယ်။ ဒီဘဝကို မိဘတွေကို လုပ်ကျွေးပြီး မိသားစုနဲ့အတူ ရိုးရှင်းစွာ ဖြတ်သန်းချင်တယ်”
ပူနွေးသော လက်ဖက်ရည်ငွေ့သည် သူမ၏ ကြော့ရှင်းသော မျက်နှာကို ဖုံးအုပ်ထားသည်။
လမင်းကဲ့သို့ ကြည်လင်သော ရုပ်သွင်ရှိသော်လည်း မျက်ခုံးနှင့် မျက်လုံးများကြားတွင် ဖျော့တော့သော ရောဂါလက္ခဏာများက ဖုံးကွယ်မရနိုင်ပေ။
ယဲ့ချန်းကော်သည် ခေါင်းလှည့်ပြီး လက်ဖမိုးဖြင့် မျက်လုံးထောင့်ကို သုတ်လိုက်သည်။
“မင်း... မင်းက နှစ်ဆယ့်ခြောက်နှစ်ပဲ ရှိသေးတာ။ ဘာလို့ ဒီလို စဉ်းစားရတာလဲ” သူသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်။ “ဆရာ သိပါတယ်၊ မြို့တော်မှာ ဆယ်နှစ်တာ မင်း ပင်ပန်းခဲ့ရတယ်”
“တခြားသူသာဆိုရင် သခင်နောက်မှာ ဆယ်နှစ်ကြာ လိုက်ခဲ့ပြီး နဂါးနောက်လိုက်ခဲ့တဲ့ အောင်မြင်မှုကို ထူထောင်ပြီးတဲ့အခါ ဆင်းရဲဒုက္ခပြီးဆုံးလို့ ဆုချီးမြှင့်ခံရမဲ့ အချိန်၊ ရည်မှန်းချက် အပြည့်နဲ့ အချိန်ဖြစ်တယ်။ မင်းကတော့ ရာထူးကနေ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ နုတ်ထွက်ဖို့ စဉ်းစားနေတာ”
“လူတိုင်းမှာ ကိုယ်ပိုင် ရည်မှန်းချက် ရှိကြတယ်” မေဝမ့်ရှူးသည် တည်ငြိမ်စွာ ပြောသည်။
“မှန်တယ်။ လူတိုင်းမှာ ကိုယ်ပိုင် ရည်မှန်းချက် ရှိကြတယ်။ ဝမ့်ရှူး၊ မင်း သေချာ စဉ်းစားပြီးပြီဆိုရင်... ဆရာ မတားတော့ဘူး”
ယဲ့ချန်းကော်သည် နောက်ဆုံးတွင် ပြောသည်။ “ဒါပေမဲ့ ဝမ့်ရှူး၊ မင်း မြို့တော်ကနေ မထွက်ခွာခင် တံခါးပိတ်ပြီး နေမကောင်းတာ ကုသနေတဲ့ အခွင့်အရေးကို ယူပြီး ကလေးငယ်ကို စောစော မွေးပေးပါ။ ဆရာက ပွေ့ချီချင်လို့”
++++++