အခန်း ၅၁
Vol. 6 Ch. 51
51 01
အခန်း 51
နန်းတော်၊ ရှီကောအဆောင်။
တောင်လေသည် ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခတ်ပြီး တံတားဟောင်းတစ်လျှောက် ဖြတ်သွားသည်။
နေဝင်ချိန်၏ ရှည်လျားသော အရိပ်အောက်တွင် ကျိုးရွှမ်ယွိသည် ဒူးထောက်နေပြီး ယနေ့ မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်များကို တစ်ကြောင်းချင်းစီ ပြန်လည် အစီရင်ခံသည်။
“ငှက်များ ကုန်ဆုံးသွားတဲ့အခါ လေးကို ပစ်ထားတယ်”
“ဆရာ၊ ကျွန်တော် ကြောက်တယ်”
“အဲဒီနေရာကို ရောက်သွားရင် ဘယ်တော့မှ ပြန်မဆင်းနိုင်တော့ဘူး”
“ကျွန်တော်က ဒီကြီးမားတဲ့ မြို့တော်က ကျွန်တော်ရဲ့ သင်္ချိုင်းမြေ ဖြစ်လာမှာကို ကြောက်တယ်”
“ကျွန်တော် ယန်ရန်နဲ့ချန်ပေါ်တို့ကို ခေါ်ပြီး မွေးရပ်မြေကို ပြန်ပြီး အနားယူချင်တယ်”
“အောင်မြင်မှု ပြီးမြောက်တဲ့အခါ အနားယူဖို့ အချိန်တန်ပါပြီ”
“ကလေးငယ်ကို စောစော မွေးပေးပါ”
ဧကရာဇ်၏ ကျယ်ပြန့်သော ပခုံးသည် စင်္ကြံတိုင်ကို မှီထားသည်။ မျက်နှာသွင်ပြင် အားလုံးသည် မီးခိုးရောင် မိုးခုံး၏ အရိပ်အောက်တွင် လုံးဝ ပျောက်ကွယ်နေသည်။
“အောင်မြင်မှု ပြီးမြောက်ပြီး အနားယူရမယ်” လော့ရှင်းယွမ် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်သည်။ “သူ့စိတ်ထဲမှာ ဒီလိုတွေးနေတာ။ ဒါကြောင့်ကိုး၊ ဒါကြောင့်ကိုး”
တောင်လေသည် မြန်ဆန်စွာ တိုက်ခတ်ပြီး ထူထဲသော နဂါးဝတ်ရုံ၏ အောက်နားစကို လှုပ်ခတ်စေသည်။ ရွှေချည်ဖြင့် ယက်လုပ်ထားသော နေမင်းနှင့် လမင်း၊ ပင်လယ်လှိုင်းများ ပုံစံများသည် ညနေခင်း အလင်းရောင်ထဲတွင် တောက်ပနေသည်။
“ငါက သူ့ကို ဘဝတစ်လျှောက်လုံး အတူတကွ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မဲ့ ကောင်းတဲ့ အမှုထမ်းအဖြစ် ခွင့်ပြုခဲ့တာ”
သူသည် ရယ်စရာ ကောင်းလှသည်ဟု ထင်သဖြင့် သိမ်မွေ့စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ “သူက ကျန်းကို မယုံဘူး။ အဟက်၊ ငှက်များ ကုန်ဆုံးသွားတဲ့အခါ လေးကို ပစ်ထားတယ်တဲ့”
51 02
သူ၏နောက်ဘက် နှစ်လှမ်းအကွာတွင် ကျိုးရွှမ်ယွိသည် ခန္ဓာကိုယ်ကို ပို၍ နိမ့်အောင် ဝပ်တွားလိုက်သည်။
ပြန်ပြောရဲခြင်း မရှိပေ။
ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခတ်နေသော လေသံသည် ဧကရာဇ်၏ အလွန် သိမ်မွေ့သော ရေရွတ်သံနှင့် ရောနှောနေသည်။
“ကျန်းကို ရှောင်နေတယ်။ တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ်နဲ့ တံခါးပိတ်ပြီး နေမကောင်းတာ ကုသချင်တယ် အောင်မြင်မှု ပြီးမြောက်ပြီး အနားယူရမဲ့ အချိန်တန်ပြီတဲ့လား။... ကလေးပါ မွေးချင်သေးတယ်”
သူသည် တိုးတိုးလေး ရယ်မောလိုက်သည်။ “လောကီ ကိစ္စတွေက ဘယ်လိုလုပ် စိတ်တိုင်းကျ ဖြစ်နိုင်မှာလဲ”
လက်ချောင်းထိပ်သည် မသိစိတ်ဖြင့် လက်မရှိ လင်းယုန်ကျောက်စိမ်းကွင်းကို ပွတ်သပ်နေသည်။ လော့ရှင်းယွမ်သည် နန်းတော်တိုင်ကို မှီရင်း ညနေခင်း ဖုံးလွှမ်းနေသော နန်းတော်ကို ငေးကြည့်သည်။ အတွေးနက်နေပုံ ရသည်။
“ကျန်းရဲ့ ကောင်းသော ဦးရီးတော်ရဲ့ မိသားစု တစ်ခုလုံး နန်းတော်တံခါးအပြင်မှာ ဒူးထောက်နေတုန်းလား။ ဟယ်ကျားယွမ်ရော ရှိလား”
“ရှိပါတယ်” ကျိုးရွှမ်ယွိသည် ဦးညွှတ်၍ ပြန်ပြောသည်။ “ဟယ်မိသားစု တစ်စုလုံး နန်းတော်တံခါးအပြင်မှာ မနက်စောစော ဧကရာဇ် ဖူးမြော်ပွဲ မတိုင်ခင်ကတည်းက တစ်နေကုန် ဒူးထောက်နေကြတာ။ ဟယ်အဘွားအို နှစ်ခါ သတိလစ်သွားလို့ လူတွေက ထူပြီး ခေါ်သွားရတယ်။ နန်ဟယ်မင်းသမီးက အဲဒီမှာ အမြဲ ရှိနေပြီး ငိုယိုလို့ ဧကရာဇ်ကို ဖူးမြော်ခွင့် တောင်းနေတာ”
“သူမ အဖေက ကြီးမားသော ပြစ်မှု ကျူးလွန်ခဲ့တာတောင် ကျန်းကို လာတွေ့ပြီး ခွင့်လွှတ်ပေးဖို့ တောင်းပန်နေတာလား”
လော့ရှင်းယွမ် ပြုံးလိုက်သည်။ “အလွန်အကျွံ စိတ်ကူးယဉ်မှုဟာ မိုက်မဲမှုပဲ”
ကျိုးရွှမ်ယွိသည် တစ်ဖန် နက်ရှိုင်းစွာ ဦးညွှတ်သည်။
ဘာကို သတိရသွားသည်မသိ။ လော့ရှင်းယွမ်က အမိန့်ပေးသည်။ “ဟယ်ကျားယွမ်ကို ဒီကို ခေါ်လာခဲ့”
နာရီဝက်ခန့်ကြာပြီးနောက် အစောင့်တပ်သား ရှစ်ဦးသည် ကာကွယ်စောင့်ရှောက်သည် ဟူသော အမည်ဖြင့် ခြေလှမ်း မခိုင်သော မင်းသမီးတစ်ပါးကို မြေပြင်မှနေ၍ ရှီကောအဆောင်သို့ ခေါ်လာသည်။
ထိုမင်းသမီးသည် ခြေထောက်နှစ်ချောင်းဖြင့် တောင်လမ်းကို ခက်ခဲစွာ တက်လာရသဖြင့် ဆံပင်များ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေသည်။ ရွှေဆံထိုးများ ယိမ်းယိုင်နေပြီး တောင်လေကြောင့် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး တုန်ယင်နေသည်။
သို့သော် သူမသည် ထိုအရာများကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ပေ။
51 03
ခြေလှမ်းများ မတည်မငြိမ်ဖြင့် တောင်ကုန်းတစ်ဝက်ရှိ လေထဲတွင် ဆိုင်းငံ့ထားသော ရှီကောအဆောင်၏ သစ်သားစင်္ကြံလမ်းသို့ လျှောက်သွားသည်။ မြင်ကွင်းထဲတွင် နန်းတော်တိုင်ကို မှီနေသော ဧကရာဇ်၏ နောက်ကျောကို မြင်သောအခါ မင်းသမီး၏ အသက်ရှူသံ ရုတ်တရက် မြန်လာသည်။ ဝတ်စုံကို ဆွဲကိုင်ပြီး အလျင်အမြန် ရှေ့သို့ လှမ်း၍ ဒူးထောက်လိုက်သည်။ နဖူးကို မြေပြင်နှင့် ထိအောင် ပြားပြားဝပ်၍ ဂါရဝပြုသည်။
“ဝမ်းကွဲညီမ ရောက်လာပြီ” သူမကို နောက်ကျော ပေးထားသော ဧကရာဇ်သည် ဖျော့တော့စွာ ပြောသည်။
မင်းသမီးသည် နေဝင်ချိန်တွင် မျက်ရည်များဖြင့် မော့ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်နှာသည် ချောမောလှပပြီး တောက်ပနေသည်။
သူမသည် ဟယ်ဦးရီးတော်၏ အကြီးဆုံးသမီး၊ မယ်တော်ကြီး၏ ချစ်မြတ်နိုးသော တူမ၊ နန်းတော်ထဲတွင် ရွှေအကိုင်းအခက်၊ ကျောက်စိမ်းရွက်ကဲ့သို့ ကြီးပြင်းလာသော နန်ဟယ်မင်းသမီး ဟယ်ကျားယွမ်ပင် ဖြစ်သည်။
“မင်းရဲ့မိသားစုတစ်ခုလုံး နန်းတော်တံခါးအပြင်မှာ ဒူးထောက်နေတာ။ ကျန်းက မင်းကိုမှ သီးသန့် ဘာလို့ ခေါ်လာတာလဲဆိုတာ မင်း သိလား”
ဟယ်ကျားယွမ်၏ နှုတ်ခမ်းများ တုန်ယင်နေသည်။ “ကျွန်တော်မျိုးမ... ကျွန်တော်မျိုးမ မသိပါဘူး”
“အနည်းဆုံးတော့ အစွန်းဆုံး မိုက်မဲသွားတာမျိုးတော့ မဟုတ်သေးဘူး။ ငါနဲ့ ရင်းနှီးဖို့ ကြိုးစားပြီး ငယ်ဘဝက အရင်းနှီးဆုံး ဆက်ဆံရေးတွေကို လိမ်ညာ ပြောဆိုတာမျိုးတော့ မလုပ်ဘူး”
လော့ရှင်းယွမ်သည် မလှည့်သေးဘဲ အဝေးရှိ ညနေခင်းကိုသာ ကြည့်ရင်း တိုးညှင်းစွာ ပြောသည်။ “ကျန်းနဲ့ မင်းနဲ့ ရင်းနှီးမှု မရှိဘူး။ နန်းတော်တံခါးအပြင်မှာ ဒူးထောက်ပြီး ဦးခေါင်းနဲ့ မြေထိပြီး တောင်းပန်ရင်တောင်မှ မင်း နေရာ မှားလာပြီ၊ လူ အမှားကို တောင်းပန်နေတာ”
ဟယ်ကျားယွမ်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ကြောက်ရွံ့ခြင်းနှင့် စိတ်ပျက်အားငယ်ခြင်း ပေါ်လာသည်။ ခန္ဓာကိုယ်သည် အားအင်များ လျော့ကျသွားပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်။
သို့သော် ဧကရာဇ်သည် မမျှော်လင့်ဘဲ စကားကို လျှော့ပေးလိုက်ပြန်သည်။
လော့ရှင်းယွမ်သည် ဖြည်းဖြည်းချင်း သူမကို ညွှန်ပြသည်။ “မင်း ခမည်းတော်ကို ကျန်း လွှတ်ပေးဖို့ လိုချင်ရင် ကျန်းနဲ့ ရင်းနှီးမှု နက်နဲပြီး မင်းနဲ့ ငယ်ဘဝက ရင်းနှီးမှု ရှိဖူးတဲ့သူကို သွားရှာရမယ်။ လူရွေးချယ်မှုကို သေချာ စဉ်းစားပါ။ သူ့အိမ်တံခါးရှေ့ကို သွားပါ။ သူက ဘယ်လို ဧည့်သည် လက်မခံတဲ့ အကြောင်းပြချက်ကိုပဲ ပေးပါစေ၊ မင်း နည်းလမ်း အမျိုးမျိုး သုံးပြီး ဒူးထောက်၊ ငိုယို၊ သူ့ကို အသည်းအသန် တောင်းပန်ပါ။ သူ့ကို စည်းရုံးလိုက်ပါ”
“…သူ့ကို ကျန်းဆီ လာတောင်းပန်ခိုင်းလိုက်ပါ”
******