အခန်း ၅၃

53 01

အခန်း 53

ချန်ပေါ်သည် ရှေ့မှ မီးအိမ်ကို ကိုင်ဆောင်၍ လမ်းပြသည်။ မေဝမ့်ရှူးသည် လေအေး တိုက်ခတ်နေသော ခြံဝန်းထဲတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ခဏတာ လမ်းလျှောက်ပြီးနောက် ပြောသည်။

“ရှန်ချီ ဘယ်မှာလဲ။ သူ့ကို ခေါ်လာခဲ့။ ငါ မေးစရာရှိတယ်”

ခဏအကြာတွင် ရှန်ယီချန်သည် အိပ်ရာမှ မျက်လုံး ကျိန်းစပ်လျက် ထူထူထောင်ထောင် ထလာသည်။

မေဝမ့်ရှူးသည် အချေအတင် မပြောဘဲ အဓိက အချက်ကို တိုက်ရိုက် မေးသည်။ “နန်းတော် အစောင့်တပ်သားတွေ ဟယ်ဦးရီးတော်ရဲ့ မြို့ပြင် အိမ်တော်ကို ဝိုင်းထားတုန်းက မင်းကို ဘယ်သူမှ သတိမထားမိခဲ့ဘူးလား”

ရှန်ယီချန်သည် ခဏစဉ်းစားပြီး ဆိုလိုက်သည်။ “လာတဲ့သူတွေထဲမှာ ကျွမ်းကျင်သူ အချို့ ရှိတယ်။ ကျွန်တော် သစ်ကိုင်းပေါ်မှာ ရှိနေတာကို သူတို့ သိသလို၊ သူတို့ ဘယ်မှာ ရှိနေတာကိုလည်း ကျွန်တော် သိတယ်။ နှစ်ဦးနှစ်ဖက် ရန်ဖြစ်တာမျိုး၊ မျက်နှာချင်းဆိုင် တွေ့တာမျိုး မရှိခဲ့ဘူး”

“ဒီကိစ္စ ဒီမှာပဲ ရပ်လိုက်တော့” မေဝမ့်ရှူးက ပြောသည်။ “မင်း ဟယ်မိသားစု အိမ်တော်ကို နောက်ထပ် မသွားနဲ့တော့။ ဘယ်သူ့ကိုမှ ဘာမှ မပြောနဲ့။ အရင်က မြင်ခဲ့သမျှကို မေ့လိုက်။ ဒီနှစ်လအတွင်းမှာ အပြင်ကို မသွားနဲ့ဦး။ မင်းကို လူတွေ စောင့်ကြည့်နေတယ်လို့ သိတာနဲ့ ချက်ချင်း ငါ့ကို သတင်းပို့ပါ”

ရှန်ယီချန်သည် စိတ်ရှုပ်ထွေးသော အမူအရာ ပေါ်လာသည်။ “သခင်၊ ကျွန်တော်တို့ ကိစ္စကြီးထဲ ပါသွားတာလား။ ဟယ်ဦးရီးတော် ကျူးလွန်တဲ့ အပြစ်က သာမန် လူသတ်မှု မဟုတ်ဘူးလား။ ရွာသားတွေ အားလုံးကို သတ်ပြီး ရွှေတွင်း၊ ငွေတွင်းတွေကို လုယူတာတော့ မဖြစ်နိုင်ဘူးမလား” သူသည် ရုတ်တရက် မျက်လုံးပြူးလာသည်။ “ဒါ... နိုင်ငံတော်ကို သစ္စာဖောက်တာနဲ့ ဆက်နွှယ်နေတာလား”

“ခန့်မှန်းချက်တွေ မလုပ်နဲ့တော့။ ငါ ပြောပြီးပြီ၊ ဒီမှာပဲ ရပ်လိုက်တော့” မေဝမ့်ရှူးသည် ညအေးသော လေထဲတွင် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းပြီး အပေါ်ဝတ်ကို တင်းကျပ်စွာ ပတ်လိုက်သည်။

“ကိစ္စတွေ ပြီးသွားတဲ့အထိ စောင့်မယ်”

ဒီဘဝမှာ အခြေအနေက အတိတ်ဘဝနဲ့ လုံးဝ ကွဲပြားသွားခဲ့ပြီ။

ဧကရာဇ်သည် အရွယ်မတိုင်ခင်ကတည်းက အင်အားကို စုဆောင်းထားပြီး လက်ထဲတွင် အင်အားစုများစွာကို လှုပ်ရှားနိုင်ကာ မြို့တော်၏ လှုပ်ရှားမှုများကို ခိုင်မာစွာ ထိန်းချုပ်ထားသည်။ နန်းတော်ထဲက ပိုးထည်စာကို ဟယ်ဦးရီးတော်က ရက်အနည်းငယ်ပဲ ဖွက်ထားရသေးသည်။ အစောင့်တပ်သားတွေက တံခါးကို ဖြတ်ဝင်ပြီး ရှာဖွေသွားခဲ့ပြီ။

ဟယ်မိသားစုသည် အသည်းအသန် ဖြစ်နေပြီး သူမထံတွင် အကူအညီ လာတောင်းသည်။

သို့သော် ကိစ္စသည် ဟယ်အဘွားအိုက ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောသည့်အတိုင်း တော်ဝင်မိခင်နဲ့ သားက ရန်ဖြစ်ကြရုံမျှ မဟုတ်ပေ။

ပိုးထည် အမိန့်စာ၊ ဧကရာဇ်ရာထူး ဖယ်ရှားရန် ရည်ရွယ်ချက်။

ပူးပေါင်းပါဝင်သူများသည် ပုန်ကန်မှု ပြစ်ဒဏ်နှင့် တူသည်။

အမှုထမ်းများသည် ဒီကိစ္စထဲ ဝင်စွက်ဖက်ရဲလျှင် မိသားစု အမြစ်ပြတ် သုတ်သင်ခံရမည့် ကြီးမားသော အပြစ်ဖြစ်သည်။

53 02

သူမသည် ချန်ပေါ်ကို ခေါ်၍ တိုးတိုးလေး အမိန့်ပေးသည်။

“ကျွန်တော်က တံခါးပိတ်ပြီး နေမကောင်းတာ ကုသမယ်လို့ ဧကရာဇ်ရှေ့တော်မှာ အစီရင်ခံထားပြီးပြီ။ လူတိုင်း ညဘက် တံခါးဝမှာ အော်ဟစ် ငိုယိုရုံနဲ့ အိမ်ထဲ ဝင်လာခွင့် ရနေရင် အရှင်မင်းကြီးက ဘယ်လို ထင်မှာလဲ။ နောက်ဆိုရင် ဧည့်သည် လာရင် တံခါးအပြင်မှာ သုံးရက်သုံးည ငိုနေရင်တောင် ပြန်သွားဖို့ပဲ ပြောပါ။ ကျွန်တော့်ကို သတင်းပို့ဖို့ မလိုတော့ဘူး”

ချန်ပေါ်၏ မျက်နှာသည် နီမြန်းနေပြီး ခေါင်းငုံ့၍ လက်ခံသည်။

မေဝမ့်ရှူးသည် ဆရာ လာရောက်ခြင်းမှအပ အခြားသူများကို တံခါးပိတ်၍ ငြင်းပယ်ရန် သေချာ မှာကြားပြီးမှ အနားယူလိုက်သည်။

လျှို့ဝှက်စွာ ဧကရာဇ်ရာထူး ဖယ်ရှားရေး အမိန့်ကို သတိပြုမိလိုက်ခြင်းကြောင့် ပြင်းထန်သော စိတ်ခံစားမှု လှုပ်ရှားမှု ဖြစ်ပေါ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။

ဒီညတွင် သူမသည် လှုပ်ရှားနေပြီး အိပ်မပျော်နိုင် ဖြစ်နေသည်။

နားထဲတွင် ရိုက်သံ ထွက်ပေါ်နေသည်။ ညဉ့် သုံးချက်တီးကို ကျော်သွားပြီ။ သူမသည် မှောင်မိုက်နေသော ကန့်လန့်ကာအတွင်း၌ အတိတ်ဘဝ၏ နောက်ဆုံး လအနည်းငယ်ကို စဉ်းစားနေသည်။

တစ်ကြိမ် ပြန်လည် မွေးဖွားပြီးနောက် နှစ်များစွာ ကြာခဲ့ပြီ။ အမှတ်ရစရာ အများစုသည် ဝေဝါးနေပြီ။

အရင်က တိတ်ဆိတ်ပြီး ကြော့ရှင်းသော နန်းဆောင်တွင် စစ်တုရင်ခုံသည် စွန့်ပစ်ထားပြီး ကျောက်စိမ်းရုပ်များသည် ဖုန်တက်နေသည်။

ရက်စက်သော ဧကရာဇ်သည် သူမနှင့် စစ်တုရင် ကစားရန် ကြာရှည်စွာ မလာခဲ့တော့ပေ။

မယ်တော်ကြီး၏ သွေးစာအမိန့်တော်သည် မြို့တော်၏ လမ်းမများတွင် ကပ်ထားပြီး လူထုသည် ထိတ်လန့်နေကြသည်။ တော်ဝင်မင်းသားများသည် မယ်တော်ကြီးကို ထောက်ခံကြောင်း အသီးသီး ထုတ်ဖော်ပြောဆိုကြသည်။ နန်းတော်နှင့် တိုင်းပြည်တွင် လျှို့ဝှက်သော ရေစီးကြောင်းများ လှုပ်ရှားနေသည်။

ရက်စက်သော ဧကရာဇ်သည် နှစ်ပေါင်းများစွာ ရက်စက်ခဲ့သည်။ နန်းတော်ရှိ အရာရှိများထဲမှ မည်သူမျှ ဧကရာဇ်အတွက် စကားပြောပေးသူ မရှိခဲ့ပေ။

လဝက်ကြာပြီးနောက် ညတစ်ညတွင် နန်းတော်၌ ပုန်ကန်မှု ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။ အစောင့်တပ်သားများ သစ္စာဖောက်ခဲ့သည်။ ရက်စက်သော ဧကရာဇ်ကို ရိုးရိုးသာမန်လူ အဖြစ် ဖယ်ရှားပြီး နန်းတော်တွင် အကျဉ်းချထားသည်။

နန်းတော်ရှိ အင်အားစုများစွာ၏ ပူးပေါင်း ထောက်ခံမှုဖြင့် နန်းတော်ရှိ ဖယ်ရှားခံရသော အိမ်ရှေ့မင်းသား၏ သားများထဲမှ တစ်ဦး၊ ငယ်စဉ်ကတည်းက မယ်တော်ကြီး နန်းတော်တွင် ကြီးပြင်းခဲ့သော မြေးငယ်လေးကို ဧကရာဇ်အဖြစ် တင်မြှောက်ခဲ့သည်။

ရက်စက်သော ဧကရာဇ်၏ အနီးကပ် အစေခံများကို သေဒဏ်ပေးခဲ့သည်။

နန်းတော်ထဲတွင် စိုက်ပျိုးထားသော ရာနှင့်ချီသော ရာသီအလိုက် ပန်းပင်များတွင် အဖြူရောင် ပိတ်စများ ဆွဲထားသည်။ အရပ်မျက်နှာ လေးခုလုံးမှ ဝမ်းနည်းစွာ ငိုကြွေးသံများသာ ထွက်ပေါ်နေသည်။

ရင်းနှီးသော နန်းတွင်း ဝန်ထမ်းတစ်ဦးက သူမကို လျှို့ဝှက် အချက်ပြသည်။

“အရာရှိမေ၊ အမြန် ထွက်ပြေးပါ။ ရှီကောအဆောင်ဘက်က နန်းတော် နံရံက တောင်ကုန်းကို မှီထားတယ်။ နှစ်ကြာလာပြီဆိုတော့ နေရာများစွာ ပြိုကျနေတယ်။ ကံကောင်းရင် အဲဒီ ပြိုကျနေတဲ့ နေရာကနေ တွားသွားပြီး အနောက်တောင်ကုန်းပေါ် ထွက်ပြေးပါ။ အသက်ရှင်ဖို့ အခွင့်အရေး ရပါစေ”

မေဝမ့်ရှူးသည် မှောင်မိုက်ထဲတွင် မှုန်ဝါးစွာ စဉ်းစားမိသည်။ သူမ ဘာလို့ မထွက်ပြေးခဲ့တာလဲ။

53 03

အဲဒီတုန်းက သူမ ဘာပြန်ပြောခဲ့တာလဲ။

အာ၊ ဟုတ်တယ်၊ သူမ ပြောခဲ့တာက...

“မေမိသားစု တစ်ခုလုံး သေဆုံးသွားပြီ။ ကျွန်မတစ်ယောက်တည်း အသက်ရှင်နေတာ ဘာအဓိပ္ပာယ် ရှိမှာလဲ”

သူမသည် ပြင်းထန်စွာ ခုန်နေသော နှလုံးခုန်နှုန်းနှင့်အတူ ရုတ်တရက် မျက်လုံးဖွင့်၍ ထထိုင်သည်။

“ယန်ရန်” သူမသည် ကန့်လန့်ကာကို ဖွင့်ကာ အသံပျက်ဖြင့် ခေါ်လိုက်သည်။ “ရှိလား”

ယန်ရန်သည် အပြင်ဘက် အိပ်ရာမှ လန့်နိုးလာပြီး ဖယောင်းတိုင်ခုံကို ကိုင်ကာ အနားသို့ လျှောက်လာသည်။ “သခင်ကြီး၊ အိပ်မက်ဆိုး မက်ပြန်ပြီလား”

မေဝမ့်ရှူးသည် ပင်ပန်းနေသော မျက်နှာဖြင့် သမ်းနေသော ယန်ရန်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

အတိတ်ဘဝတွင် သူမသည် စည်းမျဉ်းအတိုင်း နေထိုင်ခဲ့ပြီး အသက် နှစ်ဆယ့်ခြောက်နှစ်အထိ အပြစ်ရှိသူ၏ သမီးအဖြစ် နန်းတော်သို့ ပို့ဆောင်ခံခဲ့ရသည်။ ထို့ကြောင့် ယန်ရန်နှင့် တွေ့ဆုံရန် အခွင့်အရေး လုံးဝ မရှိခဲ့ပေ။

ချွဲရှီ ယန်ရန်သည်လည်း တစ်ချိန်က အရာရှိ၏ သမီးဖြစ်သည်။ မြို့တော်မှ လေးဆင့် ရာထူးရှိ ပညာရှင်နှင့် ပညာရေးမှူးဖြစ်သူ ချွဲဟော်ကွမ်း၏ သမီးအရင်း ဖြစ်သည်။ (ချွဲ့မျိုးနွယ် ယန်ရန်)

ယွမ်ဟော်ဧကရာဇ် ငယ်စဉ်က အစောပိုင်းဆရာ ဖြစ်သည့်အတွက် ချွဲပညာရေးမှူးသည် နန်းတော်ရှိ အရာရှိအနည်းငယ်ထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်ပြီး ဧကရာဇ်ငယ်ကို အမြဲတမ်း အားပေးခဲ့သူဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ချီယို့သောင်း၏ အဖွဲ့က သူမကို မျက်စိဆူးသဖွယ် မြင်ခဲ့ကြပြီး အကြောင်းပြချက်ရှာကာ ချွဲမိသားစုကို အမြစ်ပြတ် သုတ်သင်ခဲ့သည်။

အမျိုးသားများကို မြို့တော် အနောက်ဘက်ဈေးတွင် ကွပ်မျက်ပြီး အမျိုးသမီးများကို ပျော်တော်ဆက် ဂေဟာသို့ အစိုးရ ပြည့်တန်ဆာများအဖြစ် ပို့ဆောင်ခဲ့သည်။

ဘဝနှစ်ခုစလုံးတွင် ထိုသို့ ဖြစ်ခဲ့သည်။

သို့သော် ဒီဘဝတွင် မေဝမ့်ရှူးသည် ဆယ့်ခြောက်နှစ်အရွယ်ကတည်းက မြို့တော်သို့ ရောက်လာသည်။

သူမသည် ချွဲပညာရေးမှူး၏ ကံကြမ္မာကို မပြောင်းလဲနိုင်သော်လည်း ပျော်တော်ဆက် ဂေဟာသို့ ရောက်ရှိသွားသော ယန်ရန်လေးကို ပိုက်ဆံဖြင့် အဆက်အသွယ်လုပ်ပြီး ရွေးယူနိုင်ခဲ့သည်။

နယ်တွင် နှစ်အနည်းငယ်ကြာ နေရာချပြီး အထောက်အထားကို ပြောင်းလဲခဲ့သည်။ ထို့နောက် တရားဝင် လက်ထပ်ပြီး မေပညာရှင်၏ ဇနီးဟူသော ရာထူးဖြင့် မြို့တော်သို့ ထင်ထင်ပေါ်ပေါ် ပြန်လည် ရောက်ရှိလာသည်။

အတိတ်ဘဝက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များမှာ အားမရှိ၊ မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့သော အတိတ်ဖြစ်သည်။

53 04

ဒီဘဝတွင်မူ အစကနေ အဆုံးထိ၊ အရာရာသည် ကွဲပြားနေပြီ။

ပျင်းရိစွာ သမ်းနေသော ယန်ရန်ကို ကြည့်ရင်း မေဝမ့်ရှူး၏ ပြင်းထန်စွာ ခုန်နေသော နှလုံးသားသည် တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်သက်သွားသည်။

“အိပ်မက်ဆိုး မက်ခဲ့တာ” သူမသည် လက်မောင်းပေါ်ရှိ ကြက်သီးများကို ကြည့်ပြီး ပိုးဝတ်ရုံ၏ လက်ဖျားကို အောက်သို့ ဆွဲချသည်။ ကြာပန်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးသော လက်မောင်း အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုကို ဖုံးအုပ်ထားပြီး တုန်လှုပ်မှု ပျောက်ကွယ်သွားသည်အထိ တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေသည်။

“ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး။ ကောင်းကောင်း ပြန်အိပ်ပါ”

“နန်ဟယ်မင်းသမီးက လေးရက်အတွင်း မေအိမ်တော်ကို ငါးကြိမ် သွားခဲ့တယ်”

“ပထမဆုံးအကြိမ် တံခါးအပြင်မှာ တစ်ညလုံး ငိုတယ်။ မေအိမ်တော်က အိမ်စောင့်က သူမကို အထဲ ဝင်ခွင့်ပေးတယ်။ နာရီဝက်လောက်ကြာတော့ မေပညာရှင်က သူမကို တံခါးဝအထိ လိုက်ပို့တယ်”

“နန်ဟယ်မင်းသမီးက သူ့ကို စည်းရုံးလို့ မရခဲ့ဘူး။ ဒုတိယနေ့ မနက်ကနေ ညအထိ မေပညာရှင်ဟာ တံခါးပိတ်ပြီး အပြင် မထွက်ခဲ့ဘူး”

“နန်ဟယ်မင်းသမီးက စိတ်မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ မေအိမ်တော် တံခါးဝမှာ ထပ်ငိုတယ်။ လေးခါ ဆက်တိုက် သွားခဲ့တယ်။ ငိုပြီး ဆူပူတာ၊ သတိလစ်သွားတာတောင် ဘယ်သူမှ ဂရုမစိုက်ကြဘူး”

“နန်ဟယ်မင်းသမီးဟာ စိတ်ကူး မရှိတော့ဘူး။ ဒီနေ့ နန်းတော်တံခါးမှာ ပြန်ပြီး ဒူးထောက် ငိုနေတယ်”

ရှီကောအဆောင်အတွင်းတွင် မီးရောင်သည် မှိန်ပျပျ လှုပ်ယိမ်းနေသည်။

လော့ရှင်းယွမ်သည် မီးထွန်းချိန်တွင် တစ်ခေါက် လာလေ့ရှိပြီး နေဝင်ချိန်တွင် နန်းတော်ကို ငေးကြည့်နေလေ့ရှိသည်။

ငယ်စဉ်က နေထိုင်ခဲ့သော နေရာသည် မြက်ပင်တစ်ပင်ချင်း၊ သစ်ပင်တစ်ပင်ချင်းစီသည် အရင်က ရင်းနှီးသော ပုံစံများအတိုင်း ရှိနေသည်။ ဤနေရာတွင် ရှိနေခြင်းသည် လူငယ် ဧကရာဇ်ကို စိတ်ငြိမ်စေပြီး ကောင်းသော သို့မဟုတ် သိပ်မကောင်းသော သတင်းများ အားလုံးကို အေးဆေးစွာ လက်ခံနိုင်စေသည်။

ဒီနေ့ ကြားရတဲ့ သတင်းက သူ့ရဲ့ မျှော်လင့်ချက်နှင့် မကိုက်ညီသော်လည်း လုံးဝ မထင်မှတ်ထားသည်တော့ မဟုတ်ပေ။

လော့ရှင်းယွမ်သည် နှုတ်ခမ်းကို ကွေးလိုက်သည်။ “ငါ့ရဲ့ ဒီဝမ်းကွဲညီမက မေအိမ်တော်ရဲ့ ဧည့်သည် လက်မခံတာကို ခံရတော့ တံခါးဝမှာ အော်ဟစ် ငိုတာကလွဲလို့ တခြားလှည့်ကွက် မရှိတော့ဘူးလား။ လာဘ်ထိုးတာ၊ ခြိမ်းခြောက်တာ၊ သွေးဆောင်တာ၊ ကိုယ်ကို ဒဏ်ရာပေးတာ... ဒါတွေ ဘာမှ မစမ်းကြည့်ဘူးလား။ တကယ်ကို မိုက်မဲတဲ့သူပဲ”

သူသည် ပါးစပ်ဖြင့် ထိုသို့ ပြောသော်လည်း အမူအရာမှာ အနည်းငယ် ပျော်ရွှင်နေပုံ ရသည်။

“နန်ဟယ်မင်းသမီးက ရှားရှားပါးပါး အလှပဂေးပဲ။ အိမ်တံခါးဝမှာ မျက်ရည်တွေ ကျပြီး အသနားခံတာတောင် မေပညာရှင်ကို မသနားစေဘဲ နန်းတော်ထဲ လာပြီး သူမအတွက် တောင်းပန်ဖို့ မတတ်နိုင်ဘူးလား။ တကယ်ပဲ နှလုံးသားက သံမဏိနဲ့ လုပ်ထားတာပဲ”

ရွှေနဂါးပုံလွှာ ထိုးထားသော ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် လူငယ်ဧကရာဇ်သည် လှည့်ကြည့်သည်။ နက်နဲသော ရေကန်ကဲ့သို့သော မျက်လုံးများဖြင့် ပြုံးရယ်နေသည့်ပုံ၊ မရယ်သည့်ပုံ အမူအရာဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။ “ရွှမ်ယွိ၊ နန်ဟယ်မင်းသမီးရဲ့ ငယ်စဉ်က ရင်းနှီးမှုက အလေးချိန် မရှိဘူး။ မေပညာရှင်ကို နန်းတော်ထဲ လာဖို့ စည်းရုံးလို့ မရခဲ့ဘူး။ မင်း ပြောပါဦး၊ ကျန်း ဘာလုပ်သင့်သလဲ။ ဘာလုပ်ရင် သူ့ကို နေမကောင်းတာ ကုသနေတယ်ဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက်ကို ဖျက်ဆီးပစ်ပြီး ကိုယ်တိုင် နန်းတော်ထဲ လာပြီး တွေ့ခွင့်တောင်းစေမလဲ”

နှစ်လှမ်းအကွာတွင် ယနေ့ မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်များကို အစီရင်ခံပြီးသော ကျိုးရွှမ်ယွိသည် ဓားကို ကိုင်ဆောင်ပြီး ရပ်နေသည်။ ပါးစပ်ကို ပိတ်ထားပြီး ဘာမှ မပြောပေ။

ဧကရာဇ်၏ မျက်နှာသည် နေဝင်ချိန်၏ အရိပ်အောက်တွင် ကြီးမားစွာ ဖုံးအုပ်နေသည်။ သူသည် နန်းတော်တိုင်ကို တစ်ယောက်တည်း မှီရင်း ရေရွတ်သည်။

“ဟုတ်ပြီ။ မေပညာရှင်က တော်ဝင်မိခင်နဲ့ သား သဟဇာတ ဖြစ်တာကို အမြဲတမ်း အလေးထားတယ်။ ကျန်းနဲ့ မယ်တော်ကြီး... မိခင်မေတ္တာ၊ သားက ဝတ်ပြုတာမျိုးကို မျှော်လင့်နေတယ်”

******