အခန်း ၅၄

54 01

အခန်း 54 လောင်မြိုက်နေသော မီးလျှံ

မေဝမ့်ရှူးသည် ဤရက်များတွင် အိမ်၌ အေးဆေးစွာ နေပြီး တံခါးပိတ်၍ ဧည့်သည်များနှင့် မတွေ့ဘဲ နေသည်။ မြို့တော်၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ရှိသော်လည်း လောကီစည်းစိမ်မှ ကင်းဝေးရာ သုခဘုံကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

သူမသည် စောစောထနေကျ ဖြစ်၍ နေ့စဉ် မနက် ၅ နာရီမှ ၇ နာရီအတွင်း ပုံမှန်အတိုင်း အိပ်ရာထသည်။ နေမင်း တောက်ပချိန်တွင် မျက်နှာသစ်၊ သွားတိုက်ပြီး မနက်စာကို စားသုံးပြီးဖြစ်သည်။

ဒီနေ့သည် ဆောင်းရာသီတွင် ရှားပါးစွာ တွေ့ရခဲသော ကောင်းကင်ပြာ၍ လေငြိမ်သော နေ့တစ်နေ့ဖြစ်သည်။ နွေးထွေးသော နေရောင်နှင့် လေမတိုက်ပေ။ ယန်ရန်သည် မနက်စောစောကတည်းက အလုပ်သမားများနှင့် အစေခံများကို ခြံဝန်းထဲတွင် စောင်များနှင့် အဝတ်အထည်များ လှန်းရန် စေခိုင်းထားသည်။ ထို့နောက် ခြံဝန်းထဲရှိ သန့်ရှင်းသော သစ်ကိုင်းများကို ရွေးယူကာ အသစ်လုပ်ထားသော ဝက်သားခြောက်၊ ဝက်အူချောင်းများနှင့် လေဖြင့် ခြောက်ထားသော ငရုတ်သီးနီတို့ကို ချိတ်ဆွဲထားသည်။

မေဝမ့်ရှူးအတွက် လေအေးဒဏ်မှ ကာကွယ်ရန် ရွက်ဖျင်တဲတစ်ခုကိုသာ ချန်ထားသည်။ လေကာ ကန့်လန့်ကာများ ချိတ်ဆွဲထားပြီး စုတ်တံ၊ မင်နှင့် စာအုပ်စင်ကို ပြင်ဆင်ထားသည်။ သူမသည် ထိုရွက်ဖျင်တဲအောက်တွင် နေပူစာလှုံရင်း အေးဆေးစွာ ပြန်စာများ ရေးနေသည်။

မိဘများထံ ပေးစာများကို ရေးပြီးပြီ ဖြစ်၍ လက်ထဲတွင် ရေးနေသည်မှာ ယွီမိသားစု၏ပဉ္စမမြောက် သားငယ်ဖြစ်သူ ယွီချန်ရှီထံ ပြန်စာဖြစ်သည်။

နွေးထွေးသော ဆောင်းနေရောင်သည် နံရံထိပ်မှ စောင်း၍ ဝင်လာပြီး ကျောက်စားပွဲပေါ်ရှိ စာရွက်အလွတ်ကို တောက်ပစေသည်။

မေဝမ့်ရှူးသည် စုတ်တံကို ကိုင်ဆောင်ပြီး အစကနေ စတင်ရေးသားသည်။

[ယွီပဥ္စမအစ်ကိုထံသို့ တွေ့ဆုံခြင်းကဲ့သို့ ရေးသားပါသည်။]

မြို့တော်တွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ နေမကောင်းတာ ကုသနေရစဉ် စိတ်ပူပေးသည့်အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါသည်။ မကြာသေးမီက နေမကောင်းသည့် အခြေအနေသည် ပိုမို ကောင်းမွန်လာပြီး မွေးရပ်မြေသို့ ပြန်နိုင်တော့မည် ထင်ပါသည်။ ညဉ့်နက် အိပ်မက်မှ နိုးလာချိန်တွင် အိမ်ရှိ မိဘများကို သတိရမိပြီး လွမ်းစိတ်ကြောင့် မျက်ရည်များဖြင့် အဝတ်များ ရွှဲရွှဲစို ဖြစ်ရသည်။ အဖေ့ထံမှရသော စာတွင် ထိုနှစ်က စိုက်ပျိုးခဲ့သော တောင်တစ်ဝက်စာ မေပယ်ပင်များ ကြီးထွားလာပြီ ဖြစ်ပြီး သင်းပျံ့သော ရနံ့များ ပေးနေသည်ဟု ရေးထားသည်။ ထိုအရာများကို လွန်စွာ တောင့်တနေပါသည်။ လာမည့် ဆောင်းရာသီ၊ မေပယ်ပန်းများ တောင်တစ်လုံးလုံး ပွင့်သောအခါ…]

ဤနေရာသို့ ရောက်သောအခါ သူမသည် စုတ်တံကို ရပ်လိုက်ပြီး လာမည့်နှစ်တွင် သူမသည် မွေးရပ်မြေသို့ ရောက်ရှိနေပြီး မိဘများနှင့်အတူ တောင်ပေါ်တွင် မေပယ်ပန်းများ ကြည့်ရှုနေမည်ကို တစိမ့်စိမ့် တွေးတောသည်။ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းသည် အနည်းငယ် ပြုံးသွားသည်။

အကြည့်ကို စားပွဲပေါ်သို့ ပြန်ချလိုက်သောအခါ စာရွက်ပေါ်ရှိ လှပပြီး တက်ကြွသော ခိုင်ခန့်သည့် စာလုံးများကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ ရုတ်တရက် သူမ သတိထားမိသည်။ မမှန်ဘူး။

အိမ်မှာ ရက်အနည်းငယ် အနားယူပြီး စိတ်တွေ ပေါ့ပါးနေသည့်အတွက် နှစ်ခါ မစဉ်းစားဘဲ ပုံမှန် ရေးနေကျ လက်ရေးကို အသုံးပြုပြီး စာရေးလိုက်မိသည်။

ဒီစာသာ ပေါက်ကြားသွားပြီး မြို့တော်တွင် နေမကောင်းတာ ကုသနေသည်ဟု ဆိုသော မေမိသားစု သမီး၏ လက်ရေးသည် သူမ၏ အစ်ကိုဖြစ်သူ မေပညာရှင်နှင့် လုံးဝ တူညီနေသည်ကို လူများ တွေ့ရှိသွားလျှင်... နောက်ထပ် စိတ်ပူစရာ အရှုပ်အထွေး တစ်ခု ထပ်ဖြစ်လာတော့မည်။ သူမသည် တစ်ဝက် ရေးပြီးသော စာရွက်ကို ဆွဲဆုတ်လိုက်ပြီး စာရွက်အလွတ်ကို ယူကာ ပြန်စရေးသည်။

54 02

ဒီတစ်ခါတွင် သတိထားပြီး အမျိုးသမီးများ အသုံးပြုလေ့ရှိသော လှပပြီး သပ်ရပ်သော စာလုံးငယ်များကို အသုံးပြု၍ ပြန်ရေးလိုက်သည်။

“ယွီပဥ္စမအစ်ကိုထံသို့ တွေ့ဆုံခြင်းကဲ့သို့ ရေးသားပါသည်”

မေမိသားစုအစ်ကို၏လက်ရေးနှင့် မတူကြောင်းကို ပေါ်လွင်စေရန် အလှည့်အပြောင်း နေရာများတွင် ပိုမို ပါးလွှာပြီး သိမ်မွေ့စွာ ရေးသည်။

စကားလုံး အနည်းငယ် ရေးပြီးသောအခါ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် မထိန်းချုပ်နိုင်သော အတွေးတစ်ခု ဝင်လာသည်။

သူမသည် ဒီလို သတိထားပြီး လက်ရေးကိုပင် ဖုံးကွယ်နေရသည်။

မွေးရပ်မြေမှ မမှတ်မိတော့သော ယွီပဥ္စမ သခင်လေးသည်လည်း... သူမကို အထင်ကြီးစေရန် ပုံမှန်နှင့် လုံးဝ ကွဲပြားသော လက်ရေးဖြင့် စာရေးနေမလား။

ထိုအတွေးသည် တစ်ကြိမ် ဝင်လာသောအခါ စိတ်ထဲတွင် အမြစ်တွယ်သွားသည်။

သူမသည် အစကဲ့သို့ ပြန်စာရေးရန် စိတ်အားထက်သန်မှု ပျောက်ဆုံးသွားပြီး စကားလုံး အနည်းငယ်သာ တိုတိုတုတ်တုတ် ရေးလိုက်သည်။

[စိတ်ပူပေးသည့်အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါသည်။ မကြာသေးမီက နေမကောင်းသည့် အခြေအနေသည် ပိုမို ကောင်းမွန်လာပြီး လာမည့်နှစ်တွင် မွေးရပ်မြေသို့ ပြန်နိုင်တော့မည် ထင်ပါသည်]

နောက်ဆုံး စာကြောင်းတွင် ယွီမိသားစုက ပေးပို့သော လျှို့ဝှက် ဆီးသီးကိတ်အတွက် ကျေးဇူးတင်စကား ရေးသည်။

စာရေးပြီးသောအခါ သူမသည် မိဘများထံ ပေးစာကိုပါ ပြန်ရှာလိုက်ပြီး ထူထဲသော စာများအားလုံးကို ပုံလိုက်သည်။ ပြီးနောက် မွေးရပ်မြေမှ လာသော လူကို ခေါ်၍ အခြေအနေများ မေးမြန်းသည်။

မွေးရပ်မြေမှ လာသူသည် နေရာ နှစ်ခုကြားတွင် အမြဲ သွားလာနေသော သက်လတ်ပိုင်း အရွယ် စေ့စပ်သေချာသည့် အိမ်တော်ထိန်း တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူသည် မွေးရပ်မြေ၏ လေယူလေသိမ်းဖြင့် အိမ်၏ အခြေအနေကို တည်ကြည်စွာ ပြန်ပြောပြသည်။

“သခင်ကြီးလား။ ကောင်းပါတယ်။ နေ့တိုင်း သူငယ်ချင်းတွေ ခေါ်ပြီး အရက်သောက်၊ ကဗျာတွေ ရွတ်နေတာ၊ ဘယ်လောက် လှပသလဲ မသိပါဘူး မေပန့်ရှန်း ဆိုတဲ့ ဂုဏ်ပုဒ်ကတောင် ပြည်နယ် အပြင်ကို ရောက်နေပြီ။ ကဗျာတောင်းတဲ့ ပညာရှင်တွေလည်း အဆက်မပြတ်ပါပဲ” [မေပန့်ရှန်း - မေတောင်တစ်ဝက်]

“သခင်မကြီးလား။ သူလည်း ကောင်းပါတယ်။ အိမ်ရဲ့စီးပွားရေးနဲ့ စာရင်းဇယားတွေကို ခိုင်မာစွာ ထိန်းချုပ်ထားတယ်။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ စီးပွားရေးဟာ ပိုပိုပြီး ကြီးမားလာတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က တောင်တစ်လုံး ထပ်ဝယ်လိုက်တယ်။ သခင်ကြီးက ပန်းပင်တွေ စိုက်မလား၊ သစ်ပင်တွေ စိုက်မလား၊ ဘဲတွေ၊ ကြိုးကြာတွေ မွေးမလား၊ ကျေးလက်ဒေသရဲ့ လှပမှုကို ဘာပဲလုပ်လုပ် ရည်ရွယ်ချက်မရှိဘဲ လွှတ်ပေးထားတယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သခင်ကြီး ဘယ်လိုပဲ ပိုက်ဆံဖြုန်းဖြုန်း ကုန်မှာ မဟုတ်ပါဘူး”

မေဝမ့်ရှူးသည် ရင်းနှီးသော မွေးရပ်မြေ လေယူလေသိမ်းကို နားထောင်ရင်း မျက်လုံးထဲတွင် အပြုံးများ တဖြည်းဖြည်း ပေါ်လာသည်။ သူမသည် ပြန်စာများကို မွေးရပ်မြေမှ လာသူအား ပေးအပ်ပြီး ဆုလက်ဆောင်များစွာကို ပေးကာ ပြန်ပို့လိုက်သည်။

54 03

ခြေလှမ်းနှုန်းအရဆိုလျှင် ပြန်စာများသည် နှစ်သစ်မတိုင်မီ အိမ်သို့ ရောက်လိမ့်မည်။

ယနေ့သည် အားလပ်သောနေ့ဖြစ်၍ မေဝမ့်ရှူးသည် အသစ်ရရှိသော စစ်တုရင် စာအုပ်ကို ကိုင်ပြီး လက်ဖက်ရည် သောက်ရင်း စစ်တုရင်ကွက်များကို စီစဉ်နေသည်။ စိတ်ကျေနပ်စွာဖြင့် နေထိုင်ရင်း နေ့လယ်ခင်းသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

ယန်ရန်သည် သူမကို နေ့လယ်စာ အိပ်ရန် စည်းရုံးရန် လာသည်။ အဝတ်အစားများ လဲကာ အနားယူတော့မည့်အချိန်တွင် ခြံတံခါးအပြင်ဘက်မှ အလျင်စလို တံခါးခေါက်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ချန်ပေါ်၏ အသံသည် အပြင်မှ ထွက်လာသည်။ “သခင်ကြီး၊ ဧည့်သည် လာပါတယ်”

“ဘာဖြစ်တာလဲ” ယန်ရန်သည် တံခါးကို ဖွင့်ပြီး အံ့သြစွာဖြင့် မေးသည်။ “သခင်ကြီးက တံခါးဝက ဧည့်သည်အားလုံးကို ပြန်လွှတ်ခိုင်းပြီး သတင်းပို့ဖို့ မလိုဘူးလို့ မပြောထားဘူးလား”

ချန်ပေါ်သည် ခြံတံခါးအပြင်ဘက်တွင် ရပ်နေသည်။ ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် “ဒီတစ်ခါ လာတဲ့ ဧည့်သည်က လင်လို့ နာမည် ခေါ်ပါတယ်။ ယဲ့အမတ်ကြီးရဲ့ အကြီးဆုံးတပည့်၊ ဒါကြောင့် ကျွန်တော်တို့ သခင်ကြီးရဲ့၊ အမ်၊ အစ်ကိုကြီးပါပဲ။ ကျွန်တော်တို့ ကိုယ်ပိုင်ဆုံးဖြတ်ဖို့ မဝံ့ရဲလို့ လာပြီး သတင်းပို့တာပါ။ သခင်ကြီး ဆုံးဖြတ်ပေးပါဦး”

“လိမ်ညာနေတာ မဟုတ်ဘူးလား” ယန်ရန်သည် သံသယဝင်စွာဖြင့် ပြောသည်။ “ယဲ့အမတ်ကြီးမှာ နောက်ထပ် တပည့်အရင်းတစ်ယောက် ရှိတယ်လို့ တစ်ခါမှ မကြားဖူးဘူး”

“...” မေဝမ့်ရှူးသည် ခေါင်းကိုက်စွာဖြင့် နားထင်ကို ပွတ်သပ်သည်။

“လင်လို့ နာမည်ရှိတဲ့ အစ်ကိုကြီးတစ်ယောက်တော့ ရှိပါတယ်။ ယန်ရန်၊ ငါ့ရဲ့ အနီရောင် ရွှေထိုးထားတဲ့ အပေါ်ဝတ်ကို ယူလာခဲ့။ ဒီလူက အကြောင်းမရှိဘဲ မလာဘူး။ အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စရှိနိုင်တယ်”

မေမိသားစု တံခါးပိတ်ကတည်းက ရှေ့ခြံရှိ ဧည့်ခံခန်းမသည် ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ပထမဆုံး ဧည့်သည်ကို လက်ခံရခြင်း ဖြစ်သည်။

ပင်လယ်ပြာရောင် ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော အသက် နှစ်ဆယ့်ခုနစ်၊ ရှစ်နှစ် အရွယ် တည်ကြည်သည့် မျက်နှာရှိသော အမျိုးသားသည် ခန်းမအတွင်းရှိ ပန်းချီကားနှင့် စာချွန်လွှာများကို ကြည့်ရှုနေသည်။ ခြေသံကို ကြားသောအခါ လှည့်ကြည့်ပြီး ခေါင်းကို အနည်းငယ် ညွှတ်ကာ၊

“ညီလေးမေ့၊ ရက်အနည်းငယ် မတွေ့တာ ကိုယ်ခန္ဓာ အခြေအနေ ကောင်းရဲ့လား”

မေဝမ့်ရှူးသည် သခင်ထိုင်ခုံတွင် ဝင်ထိုင်ပြီး လက်ဖက်ရည် တည်ခိုင်းသည်။ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးဖြင့် “လင်အစ်ကို စိတ်ပူပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒီရက်ပိုင်း အိမ်မှာ နေမကောင်းတာ ကုသနေလို့ နောက်ဆုံး တွေ့တုန်းကထက် အများကြီး ပိုကောင်းလာပါပြီ”

လာသူသည် ရင်းနှီးသူတစ်ဦးဖြစ်သည်။ မကြာသေးမီကမှ တွေ့ဆုံဖူးသည်။

54 04

လာဘနေ့တွင် နန်းတော်၌ တွေ့ဆုံဖူးသူ၊ ယွမ်ဟော်ဧကရာဇ်၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် မေပညာရှင်နှင့် မရင်းနှီးပါဟု ပြောခဲ့သော လျှို့ဝှက် ဧကရာဇ်အတိုင်ပင်ခံ ကောင်စီ၏ အကြီးအကဲ လင်စစ်ရှီ၊ သခင်လင်ပင် ဖြစ်သည်။

ဧည့်သည် ထိုင်ပြီးသောအခါ မေဝမ့်ရှူးသည် တိုက်ရိုက် မေးမြန်းသည်။

“ကျွန်တော်မျိုး အကြိမ်များစွာ ပြောဖူးပါတယ်။ မလိုအပ်ဘူးဆိုရင် ညီအစ်ကို နှစ်ယောက်ရဲ့ ဆရာတူ ပညာရပ် ဆက်နွှယ်မှုကို လူရှေ့မှာ ဖော်ထုတ်ဖို့ မလိုအပ်ပါဘူး”

သူမ၏ အသံသည် နူးညံ့သော်လည်း စကားပြောသည်မှာ အေးစက်နေသည်။

“ကျွန်တော်မျိုးတို့ နှစ်ယောက်စလုံး အရှင်မင်းကြီးကို အတူတူ အလုပ်အကျွေး ပြုနေတယ်။ တစ်ယောက်က စာပေရေးရာကို ကိုင်တွယ်ပြီး တစ်ယောက်က စစ်ရေးကို ကိုင်တွယ်နေတာ။ ဆရာတူ ပညာရပ်က ထွက်လာတာကို လူတွေ သိသွားရင် ဆရာအတွက်၊ ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်စလုံးအတွက် ကောင်းကျိုးမရှိဘဲ သံသယတွေပဲ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်”

“ညီလေးမေ့ ပြောတာကို ကျွန်တော် သိပါတယ်” လင်စစ်ရှီသည် လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကိုင်ရင်း အေးစက်စွာ ပြန်ဖြေသည်။

“ဒီနေ့က ပုံမှန်မဟုတ်ပါဘူး။ သခင်ကြီးရဲ့ အိမ်တံခါးက နန်းတော်တံခါးထက် ဝင်ရ ပိုခက်တယ်။ အစ်ကိုဖြစ်သူရဲ့ အထောက်အထားကို မဖော်ထုတ်ရင် ညီလေးမေ့ရဲ့ မျက်နှာကို ခုထိ တွေ့ရမှာ မဟုတ်ပါဘူး”

လင်စစ်ရှီ၏ အကြည့်သည် ရွှေထိုးထားသော တောက်ပသည့် အနီရောင် အပေါ်ဝတ်ပေါ်သို့ ဖြတ်သွားသည်။ အရေးအကြောင်း အနည်းငယ် မပြေပြစ်သေးသည်ကို ပြတ်သားစွာ သတိပြုမိသည်။ အိမ်မှာ အနားယူနေသည့်အတွက် ဖြစ်နိုင်သည်။ အပြင်မှာ တွေ့ဆုံချိန်တွင် သူသည် ထိုသို့သော ပေါ့ဆမှုကို မြင်ခဲသည်။

“ဒီနေ့ ကျွန်တော် တံခါးလာခေါက်တာ ညီလေးမေ့ရဲ့ အိပ်ရေးကို အနှောင့်အယှက် ပေးမိတာလား။ ညီလေးမေ့က တကယ်ကို တံခါးပိတ်ထားတာပဲ။ ဒီရက်ပိုင်း အပြင်မှာ ဖြစ်နေတဲ့ ကိစ္စကြီးကို မသိဘူးလား”

“ဘာကိစ္စကြီးလဲ”

“မနေ့ကပဲ အရှင်မင်းကြီးက အမိန့်ထုတ်ပြီး မယ်တော်ကြီးကို စစ်နင်နန်းတော်ကနေ အရှေ့မြောက်ဘက်က တော်ဝင်နန်းဆောင်ကို ပြောင်းရွှေ့စေခဲ့တယ်”

မေဝမ့်ရှူးသည် တုန်လှုပ်သွားပြီး စိတ်ထဲတွင် လျှပ်တစ်ပြက် ပြေးလွှားသွားသည်။ ကြာရှည်စွာ စကားမပြောနိုင် ဖြစ်နေသည်။

ဒီဘဝတွင် ကြာရှည်စွာ မကျေနပ်ခဲ့သော တော်ဝင်မိခင်နှင့်သားသည် နောက်ဆုံးတွင် လူသိရှင်ကြား ကွဲပြဲသွားကြပြီ။

အံ့သြစရာဖြစ်သော်လည်း ဆင်ခြင်တုံတရားနှင့် ကိုက်ညီသည်။

ထိုသေစေနိုင်သော ပိုးထည်စာကို အစောင့်တပ်သားများက ရှာဖွေတွေ့ရှိပြီး ဧကရာဇ်၏ လက်ထဲသို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ သူမသည် ဤနေ့ရက်သည် မလွဲမသွေ ရောက်လာမည်ဟု မှန်းဆခဲ့သည်။

မေဝမ့်ရှူးသည် ခေါင်းငုံ့၍ လက်ဖက်ရည် တစ်ငုံ သောက်လိုက်သည်။ “အမိန့်စာမှာ အကြောင်းပြချက်ကို ဖော်ပြထားသလား”

54 05

“အကြောင်းပြချက်... မယုံနိုင်စရာ ဖြစ်နေတယ်” လင်စစ်ရှီသည် ခေါင်းယမ်းသည်။

“အရှင်မင်းကြီးက မယ်တော်ကြီးဟာ စစ်နင်နန်းတော်မှာ နေ့ရောညပါ ငိုယိုနေပြီး မြေးတော် နှစ်ပါးကို လွမ်းနေတယ်လို့ အမိန့်ထုတ်ခဲ့တယ်။ အခုတော့ တော်ဝင် ဥယျာဉ်နန်းဆောင်ကို ပြောင်းရွှေ့ခွင့်ပြုပြီး မိသားစုရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုကို အပြည့်အဝ ခံစားခွင့်ပေးလိုက်တာပဲ။ မနေ့က အမိန့်ထုတ်ခဲ့တာ။ ဒီမနက် အစောင့်တပ်သားတွေရဲ့ အစောင့်အရှောက်နဲ့ မြို့တော်ကနေ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီ။ မယ်တော်ကြီးဟာ လမ်းတစ်လျှောက်လုံး အော်ဟစ် ငိုယိုသွားတယ်လို့ ဆိုပါတယ်။ ငိုသံက စိတ်နှလုံးကို ကွဲကြေစေနိုင်ပါတယ်”

မေဝမ့်ရှူးသည် လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကိုင်ပြီး ခဏတာ တိတ်ဆိတ်နေသည်။

“ပြီးတော့ ဘာဆက်ဖြစ်လဲ။ အရာရှိတွေ စိတ်ဆိုးပြီး အရှင်မင်းကြီးကို အမိန့်ပြန်ရုပ်ဖို့ စုပေါင်း တောင်းဆိုစာ တင်သွင်းတာ၊ အရှင်မင်းကြီးက ဂရုမစိုက်တာလား။ အစ်ကိုလင်က ဒါကြောင့် ကျွန်တော့်ကို အလျင်စလို လာရှာတာလား”

သူမသည် မျက်နှာသေဖြင့် ထိုင်နေသော လင်သခင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ အတွေးတစ်ခု ရုတ်တရက် ခေါင်းထဲ ဝင်လာသည်။ “...ဆရာလည်း တောင်းဆိုစာ တင်သွင်းရာမှာ ပါဝင်ခဲ့တာလား”

“တောင်းဆိုစာ တင်သွင်းတာထက် ဆယ်ဆ ပိုဆိုးတယ်” လင်စစ်ရှီသည် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းသည်။

“သတင်း ပျံ့နှံ့သွားပြီးနောက် နန်းတော်က အရာရှိတွေ အများကြီး စိတ်ဆိုးခဲ့ကြတယ်။ မနေ့ညနေက ဧကရာဇ်စံနန်း အပြင်ဘက်မှာ အသနားခံ အရာရှိများ တဖြည်းဖြည်း စုရုံးလာကြပြီး အရှင်မင်းကြီးကို အမိန့်ပြန်ရုပ်သိမ်းဖို့ မယ်တော်ကြီးကို စစ်နင်နန်းတော်ကို ပြန်ခေါ်လာဖို့ ဒူးထောက် တောင်းဆိုခဲ့ကြတယ်။ ခုနကပဲ ဆရာဟာ နန်းတော်က ထွက်လာပြီးနောက် ဧကရာဇ်စံနန်း အပြင်ဘက်ကို တိုက်ရိုက် သွားပြီး အသနားခံ အရာရှိတွေရဲ့ ခေါင်းဆောင် နေရာမှာ ဒူးထောက်လိုက်တယ်”

လင်စစ်ရှီသည် ထရပ်ပြီး ခန့်ညားသော အသံဖြင့် ဆိုသည်။ “ဆရာ့ အခြေအနေက အန္တရာယ် ရှိနေတယ်။ ညီလေးမေ့က ဆရာက လူသိရှင်ကြား အသိအမှတ်ပြုထားတဲ့ တစ်ဦးတည်းသော တပည့်ပါ။ ညီလေးမေ့ သွားပြီး ဆရာကို ထွက်သွားဖို့ စည်းရုံးတာက ကျွန်တော် သွားတာထက် များစွာ ပိုပြီး သင့်တော်ပါတယ်”

မေဝမ့်ရှူးသည် တိတ်ဆိတ်စွာ ထရပ်သည်။

သူမ သိထားသည်။ လင်ဟု နာမည်ရှိသူ တံခါးလာခေါက်လျှင် ကောင်းသောအရာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်။

++++++