အခန်း ၅၅

55 01

အခန်း 55

“ဒီကိစ္စကို ကျွန်တော် သိပြီ။ ခင်ဗျား သွားဖို့ မလိုဘူး”

သူမသည် တံခါးဝသို့ လျှောက်သွားရင်း ချန်ပေါ်ကို အမိန့်ပေးသည်။ “အရာရှိဝတ်စုံ ယူလာပါ။ မြင်းရထား ပြင်ဆင်ပါ။ ချက်ချင်း ထွက်သွားမယ်”

လင်စစ်ရှီသည် သူမ၏ နောက်မှ လိုက်လာသည်။

သူတို့ ခြေလှမ်းမြန်မြန် လျှောက်သွားကြသည်။ လင်စစ်ရှီ၏ အရပ်သည် မေဝမ့်ရှူးထက် များစွာ မြင့်သည်။ ခြေလှမ်းကျဲကျဲဖြင့် အနည်းငယ် လျှောက်ရုံဖြင့် မီသွားသည်။ လူနှစ်ဦးသည် တိတ်ဆိတ်စွာ ဘေးချင်းယှဉ်၍ ခဏတာ လျှောက်သွားကြသည်။ လင်စစ်ရှီသည် ဘေးမှ စကားစပြောသည်။

“ကျွန်တော်က ညီလေးမေ့လို ဆရာရဲ့တပည့်အဖြစ် လူသိရှင်ကြား မသတ်မှတ်ရပေမဲ့ ဆရာက ဒီနှစ်တွေအတွင်း စေတနာထားပြီး ပြုစုပေးတဲ့ ကျေးဇူးကို အစ်ကိုက အမြဲတမ်း စိတ်ထဲမှာ မှတ်ထားပါတယ်။ ဘယ်တော့မှ မမေ့ပါဘူး။ လျှို့ဝှက်ပြီးလည်း ဆရာကို မကြာခဏ သွားရောက် ဂါရဝပြုပါတယ်။ အစ်ကိုက ဘယ်နေရာမှာ ညီလေးမေ့ရဲ့ မနှစ်သက်မှုကို ဖြစ်စေခဲ့လဲဆိုတာ တကယ် မသိပါဘူး။ ညီလေးမေ့က လူတွေကို နူးညံ့ပြီး သဘောထားကြီးသူပါ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်အပေါ်ကျမှ ဘာလို့ အေးစက်နေရတာလဲ”

မေဝမ့်ရှူးသည် သူ့ကို ရယ်ချင်သလိုမျိုး ကြည့်လိုက်သည်။ လင်သခင်၏ မေးခွန်းကို တိုက်ရိုက် မဖြေဘဲ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောသည်။

“အစောပိုင်းက အခြေအနေတွေ ရှုပ်ထွေးလို့ ဆရာက အစ်ကိုနဲ့ ဆရာတပည့် ဆက်နွှယ်မှုကို လူသိရှင်ကြား မထုတ်ဖော်ခဲ့တာ။ ချီအဖွဲ့က အမြစ်ဖြတ် သုတ်သင်မှာကို စိုးရိမ်လို့ အစ်ကိုကို သေဘေးက ကင်းဝေးစေဖို့ပါ။ နောက်ပိုင်းမှာ ကျွန်တော် နန်းတော်ထဲ စာဖတ်ဖော်အဖြစ် ဝင်ရောက်ပြီး အရှင်မင်းကြီးကို အလုပ်အကျွေး ပြုတယ်။ အစ်ကိုက နန်းတော်ထဲမှာ ခြေလှမ်းတိုင်းကို ဂရုတစိုက် ရွှေ့တယ်။ ကျွန်တော်တို့ တစ်ယောက်က အထင်အရှား၊ တစ်ယောက်က လျှို့ဝှက်၊ အတွင်းနဲ့ အပြင် ပူးပေါင်းလုပ်ဆောင်တာကို ဆရာကလည်း အကောင်းဆုံး ရွေးချယ်မှုလို့ ယူဆခဲ့ပါတယ်”

“အစ်ကိုလင်၊ ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်စလုံး ဒီနှစ်တွေအတွင်း မရင်းနှီးခဲ့တာပဲ။ ရုတ်တရက် ရင်းနှီးလာရင် သံသယ ဖြစ်စရာ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။ ဆက်ပြီး မရင်းနှီးဘဲ နေတာက ခင်ဗျားအတွက်ရော၊ ကျွန်တော့်အတွက်ပါ ကောင်းပါတယ်”

လင်စစ်ရှီက “အဲ့ဒီလို ပြောရင်တောင် ညီလေးမေ့၊ ဆရာရှေ့မှာတောင် ကျွန်တော်နဲ့ မရင်းနှီးတာက…”

မေဝမ့်ရှူးသည် သူ၏ စကားကို ဖြတ်လိုက်သည်။ “ဇနီးကော ကျန်းမာရဲ့လား မမေးရသေးဘူး။ အစ်ကိုလင်ရဲ့ အမေကော ကျန်းမာရဲ့လား”

လင်စစ်ရှီသည် ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး သူမ၏ သဘောအတိုင်း စကားပြော ပြောင်းလဲလိုက်သည်။ “အမေ ကျန်းမာပါတယ်။ ဇနီးကတော့ ကိုယ်ခန္ဓာ အနည်းငယ် အားနည်းတယ်။ ကိစ္စမရှိပါဘူး။ ညီငယ် စိတ်ပူပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”

မေဝမ့်ရှူးသည် ခေါင်းညိတ်သည်။ “အစ်ကိုလင်နဲ့ ဇနီးက ငယ်ပေါင်းတွေလို့ ကြားတယ်။ ချစ်စရာကောင်းတဲ့ ဇာတ်လမ်းလေးပါ။ ခင်ပွန်းနဲ့ ဇနီးတို့ အသက်ထက်ဆုံး ပေါင်းဖက်နိုင်ပါစေလို့ ဆုတောင်းပါတယ်”

စကားပြောနေစဉ်တွင် လူနှစ်ဦးသည် တံခါးဝသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

အာရုံလွှဲရန်အတွက် မေဝမ့်ရှူးသည် နံရံအရိပ်ရှေ့တွင် ရပ်လိုက်သည်။ ချန်ပေါ်သည် ယဉ်ကျေးစွာ ဧည့်သည်ကို ပို့သည်။ သူမသည် ဘေးတံခါးမှ ထွက်သွားသည်။

မြင်းရထားသည် လမ်းကြားမှ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ထွက်လာသည်။ ဆယ့်ငါးမိနစ်အကြာတွင် နန်းတော်တံခါးသို့ ရောက်ရှိသည်။

ထိုအချိန်တွင် နန်းတော်တံခါးသည် အရင်ကလို တိတ်ဆိတ်ခြင်း မရှိတော့ပေ။

55 02

အရာရှိအများအပြားသည် ရွှေတံတားတွင် စုရုံးနေကြသည်။ တီးတိုး ပြောဆိုနေကြပြီး ဝဲယာ ကြည့်နေကြသည်။

နန်းတော်တံခါးအပြင်ဘက်ရှိ အစောင့်တပ်သားအရေအတွက်သည်လည်း ပုံမှန်ထက် များစွာပိုနေသည်။ နန်းတော်တံခါးတစ်ဝိုက်တွင် သံချပ်ကာနှင့် ဓားကို ကိုင်ဆောင်ထားသော အစောင့်တပ်သားများ အထပ်ထပ် ဝိုင်းရံထားသည်။

နန်းတော်တံခါးကို စောင့်ကြပ်နေသူသည်လည်း ရင်းနှီးသူတစ်ဦးဖြစ်သည်။

သူသည် အစောင့်တပ်သားများကို တာဝန်ယူထားသော နန်းတော်ရှေ့ တပ်မှူး ချီကျန့်ဟန် ပင်ဖြစ်သည်။ သူသည် ကိုယ်တိုင် နန်းတော်တံခါးကို စောင့်ကြပ်နေသည်။

ချီကျန့်ဟန်သည် သံချပ်ကာ ဝတ်ဆင်ထားပြီး နန်းတော်တံခါး၏ နန်းမျှော်စင်ပေါ်တွင် ရပ်နေသည်။ မူလက နန်းတော်အောက်ရှိ ဆူညံနေသော အရာရှိအုပ်စုကို မျက်လုံးပြူး ကြည့်နေသည်။ ရုတ်တရက် သူ၏ အမြင်အာရုံထဲသို့ ရင်းနှီးသော သန့်ရှင်းသော လူရိပ်တစ်ခု ဝင်လာသည်။ ခရမ်းရောင် ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ရွှေတံတားပေါ်မှ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လာသည်။

ဆောင်းနေရောင်သည် အမြင့်မှ ထိုးကျလာပြီး မေဝမ့်ရှူး၏ ရှုခင်းကဲ့သို့ လှပသော မျက်ခုံးနှင့် မျက်လုံးများကို တောက်ပစေသည်။ ချီကျန့်ဟန်သည် အသက်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ ရှူသွင်းသည်။

“ဒီလူ နောက်ဆုံးတော့ ရောက်လာပြီ”

သူသည် ချက်ချင်း ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အစောင့်တပ်သားများကို ခေါ်သည်။ “ခြေထောက်မြန်တဲ့ သူကို ရှာ၊ အမြန်ပြေးပြီး အရှင်မင်းကြီးကို သတင်းပို့လိုက်”

မေဝမ့်ရှူးသည် နေမကောင်းတာ မေးမြန်းရန် အလျင်စလို လာသော အရာရှိအုပ်စုကို ကျော်ဖြတ်ပြီး နန်းတော်တံခါးအောက်တွင် ရပ်လိုက်ရသည်။ ဖြတ်သွားရန် အခက်အခဲ တွေ့နေသည်။

သူမသည် ကာလတိုအတွင်း နန်းတော်ထဲ မဝင်ရတော့ဟု ထင်ထားသောကြောင့် နန်းတော်ဝင်ခွင့် တံဆိပ်ကို ပြန်အပ်ထားသည်။ တံခါးစောင့်က ဘက်မလိုက်သော အစောင့်တပ်သားဆိုလျှင် သူမသည် ခရမ်းရောင် ဝတ်စုံ၊ ဒုတိယအဆင့် အရာရှိဝတ်စုံကို ဝတ်ထားလျှင်တောင် နန်းတော်ထဲ ဝင်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ကံကောင်းစွာပင် ထိုအချိန်တွင် ချီကျန့်ဟန်သည် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် နန်းမျှော်စင်ပေါ်မှ ပြေးဆင်းလာသည်။

“မေပညာရှင်၊ ဘာလို့ ဒီအချိန်ကျမှ လာတာလဲ” ချီကျန့်ဟန်သည် သူမကို ခေါ်သည်။ “ယဲ့အမတ်ကြီးက အသနားခံ အရာရှိ ဆယ်ဂဏန်းလောက်ကို ခေါ်ပြီး ဧကရာဇ်စံနန်း အပြင်မှာ ဒူးထောက်နေတယ်။ အရှင်မင်းကြီးက ဧကရာဇ်စံနန်းထဲမှာ ရှိနေတယ်။ အမြန်သွားပြီး နှစ်ဖက်လုံးကို စည်းရုံးလိုက်ပါ။ ကိစ္စကြီး မဖြစ်အောင် တားပါ”

မေဝမ့်ရှူးသည် ချီကျန့်ဟန်နှင့်အတူ ဧကရာဇ်စံနန်းဘက်သို့ အလျင်စလို လျှောက်သွားရင်း မေးသည်။

“ချီတပ်မှူးကြီး ဒီရက်ပိုင်း အရှင်မင်းကြီးရဲ့ စိတ်ခံစားမှု ဘယ်လိုရှိလဲ။ ဝမ်းနည်းနေလား၊ စိတ်ဓာတ်ကျနေလား”

55 03

ချီကျန့်ဟန်သည် ခဏတာ စဉ်းစားပြီး ပြောလိုက်သည်။ “အရှင်မင်းကြီးရဲ့ စိတ်ကို ခန့်မှန်းရ ခက်တယ်။ ကျွန်တော် တစ်ခါတလေ မခန့်မှန်းတတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒီရက်ပိုင်း အရှင်မင်းကြီးက စိတ်ဓာတ်ကျနေတဲ့ပုံ မပေါ်ပါဘူး”

သူတို့ နှစ်ဦးစလုံးသည် ကြာရှည်စွာ သိကျွမ်းခဲ့သော ရင်းနှီးသူများ ဖြစ်ကြသည်။ ချီကျန့်ဟန်သည် အသံကို နှိမ့်လိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ထပ်ပြောသည်။ “ဒီတစ်ခါ စစ်နင်နန်းတော်က လူကို နောက်ဆုံးတော့ ပို့လိုက်နိုင်ပြီ။ ကျွန်တော် ခန့်မှန်း ရသလောက်တော့ အရှင်မင်းကြီး ပျော်ရွှင်နေပုံရတယ်”

မေဝမ့်ရှူးသည် စကားမပြောနိုင်ဘဲ မျက်ခုံးကို တိတ်ဆိတ်စွာ ဖိပွတ်လိုက်သည်။

စကားက ရိုင်းသော်လည်း အမှန်တရားကို ပြောဆိုသောသူက ချီကျန့်ဟန်ကဲ့သို့သော လူမျိုးဖြစ်သည်။

ဧကရာဇ်၏ဘေးတွင် ကြာရှည်စွာ အလုပ်အကျွေး ပြုနိုင်သော အတွင်းလူများသည် သာမန်လူများတွင် မရှိသော ထက်မြက်မှု အနည်းငယ် ရှိကြသည်။

“ဒါဆိုရင် အရှင်မင်းကြီး စိတ်ကောင်းရှိနေရင်တောင် ဧကရာဇ်စံနန်း အပြင်က အသနားခံ အရာရှိတွေကို ကောင်းကောင်း စည်းရုံးပြီး ပြန်သွားဖို့ ဘာလို့ မပြောတာလဲ။ ဘာလို့ သူတို့ကို စုရုံးခွင့် ပေးထားတာလဲ”

သူမသည် မျက်မှောင်ကြုတ်သည်။ “ဒီနေ့ စုပေါင်း ဒူးထောက်တဲ့ ကိစ္စသာ ပျံ့နှံ့သွားရင် အရှင်မင်းကြီးရဲ့ ကြင်နာတဲ့ ဂုဏ်သတင်းကို ထိခိုက်လိမ့်မယ်”

ချီကျန့်ဟန်သည် သက်ပြင်းချသည်။ “အရှင်မင်းကြီးက ပုံမှန်အားဖြင့် အရာရှိတွေကို သိပ်လွှတ်ပေးလွန်းတယ်။ အမှားကို ဖမ်းမိရင်တောင် လစာဖြတ်တာလောက်ပဲ လုပ်တယ်။ အဲ့ဒီ အသနားခံ အရာရှိတွေကတော့ နာမည်ကောင်းရဖို့အတွက် အသက်နဲ့ လောင်းပြီး အရှင်မင်းကြီးကို နောက်ဆုတ်အောင် ဖိအားပေးနေကြတာ”

စကားပြောနေစဉ်တွင် ဧကရာဇ်စံနန်း အပြင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။

ဧကရာဇ်စံနန်းသည် ဧကရာဇ်၏အိပ်ဆောင် ဖြစ်သည်။ ခမ်းနားသော သုံးထပ် နန်းတော်သည် မြင့်မားသော ပလ္လင်ပေါ်တွင် တည်ရှိသည်။ ပလ္လင်အောက်တွင် ဟန်ပိုင်ကျောက်တုံးများ ခင်းထားသော ကျယ်ဝန်းသော ရင်ပြင်တစ်ခု ရှိသည်။ နှစ်သစ်ကူးပွဲတော်များတွင် အသေးစား နန်းတော်ပွဲများကို ဤနေရာတွင် ကျင်းပလေ့ရှိသည်။

ယခုအချိန်တွင် ဟန်ပိုင်ကျောက်တုံးများ ရှိရာတွင် မှောင်မဲနေသော အရာရှိများစွာ ဒူးထောက်နေကြသည်။

ဆံပင်ဖြူနေသော ယဲ့ချန်းကော်သည် ရှေ့ဆုံး တန်းတွင် တည့်တည့် ဒူးထောက်နေသည်။ ဧကရာဇ်စံနန်းဘက်သို့ လေးလေးစားစား ဦးညွှတ်ပြီး တည်ကြည်သော အသံဖြင့်၊ “အရှင်မင်းကြီး၊ အမိန့်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းပါ။ မယ်တော်ကြီးကို မြင်းရထားနဲ့ မြို့တော်ကို ပြန်ကြိုပေးဖို့ တောင်းဆိုအပ်ပါတယ်”

သူ၏ နောက်တွင် အသနားခံ အရာရှိများ ပြိုင်တူ အော်ဟစ်သည်။ “အရှင်မင်းကြီး၊ အမိန့်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းပါ။ မယ်တော်ကြီးကို မြင်းရထားနဲ့ မြို့တော်ကို ပြန်ကြိုပေးဖို့ တောင်းဆိုအပ်ပါတယ်”

အရာရှိ ဆယ်ဂဏန်းများ တစ်ပြိုင်နက် တောင်းဆိုသံသည် အလွန် ကျယ်လောင်ပြီး ကျယ်ပြန့်သော နန်းတော်ပေါ်တွင် ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။ သစ်ကိုင်းပေါ်ရှိ ငှက်များစွာကို လန့်စေကာ တောင်ပံခတ်၍ ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားစေသည်။

အရာရှိများသည် နောက်တစ်ကြိမ် ဦးညွှတ်ပြီး ဂါရဝပြုသည်။

55 04

ရင်ပြင်တစ်ဝိုက်တွင် သန်မာသော အစောင့်တပ်သား ရာပေါင်းများစွာ ဝိုင်းရံထားသည်။ ခြေလျင်တပ်သားနှင့် လေးသမားများ အရှေ့အနောက် တင်းကျပ်စွာ နှစ်တန်းစီ ရပ်နေကြသည်။

ကျိုးရွှမ်ယွိသည် ဓားနှင့် ပျော့ပျောင်းသော သံချပ်ကာကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ပလ္လင်အောက်ရှိ အရိပ်ထဲတွင် လက်ပိုက်၍ ရပ်နေသည်။ အေးစက်သော မျက်လုံးများဖြင့် အရာရှိများဘက်သို့ စိုက်ကြည့်နေသည်။

ချီကျန့်ဟန်သည် အဝေးတွင် ခြေလှမ်း ရပ်လိုက်ပြီး အရိပ်ထဲတွင် ရပ်နေသော ကျိုးရွှမ်ယွိကို လက်ညှိုးထိုးပြသည်။

“ကျိုးဆိုတဲ့ ဒီကောင်လေးက ဒီရက်ပိုင်း အရှင်မင်းကြီးရဲ့မျက်နှာသာကို ရနေတယ်။ နတ်ဘုရား စစ်သည်တော်ကို သူ့ကို ပေးထားတယ်။ ဒီနေ့ ဧကရာဇ်စံနန်း အနီးမှာ တာဝန်ကျတာ နတ်ဘုရား စစ်သည်တော်တွေ ဖြစ်လို့ ငါ မသွားတော့ဘူး”

မေဝမ့်ရှူးသည် ကျေးဇူးတင်စကား ပြောလိုက်သည်။ “ချီတပ်မှူး ဒီအထိ ပို့ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”

သူမသည် အရာရှိဝတ်စုံကို သပ်ရပ်အောင် ပြင်ဆင်ပြီး ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်သွားသည်။

ကျိုးရွှမ်ယွိသည်လည်း သူတို့ဘက်ကို စောစောကတည်းက သတိထားမိသည်။ မေဝမ့်ရှူးသည် တစ်ယောက်တည်း ဧကရာဇ်စံနန်း၏ ဟန်ပိုင်ကျောက်တုံးများ ဆီသို့ လျှောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ အဝေးမှ ပြုံးပြသည်။ သူ၏ ဖြူဖွေးသော သွားစွယ်များ ပေါ်လာသည်။ ဘေးရှိ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များကို စကားအနည်းငယ် ပြောပြီး လာကြိုသည်။

မေဝမ့်ရှူးသည် ခြေလှမ်း ရပ်လိုက်ပြီး နေရာတွင် ရပ်စောင့်နေသည်။

ကျိုးရွှမ်ယွိသည် ပြုံးရယ်ရင်း ရောက်လာပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို ယှက်၍ ဂါရဝပြုသည်။

“မေပညာရှင် နောက်ဆုံးတော့ ရောက်လာပြီ”

ချီကျန့်ဟန်၏ အရင်က နှုတ်ဆက်စကားနှင့် တူသော်လည်း အဘယ်ကြောင့်မှန်း မသိ၊ စကားလုံးတိုင်းသည် မနှစ်မြို့ဖွယ် ဖြစ်နေသည်။

ကျိုးရွှမ်ယွိသည် ဆက်၍နှုတ်ဆက်သည်။ “မေပညာရှင် လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က နေမကောင်းလို့ တံခါးပိတ် အနားယူနေတယ်လို့ ကြားတယ်။ အခု ရောဂါက တော်တော် သက်သာသွားပြီလား”

မေဝမ့်ရှူးသည် သူနှင့် စကားများများ မပြောချင်သဖြင့် ရိုးရှင်းစွာ ပြန်ဖြေသည်။ “တော်တော် သက်သာပါပြီ”

သူမ၏ အကြည့်သည် ရှေ့ရှိ မှောင်မဲနေသော ဒူးထောက်နေသည့် အသနားခံ အရာရှိများဘက်သို့ ရောက်သွားသည်။

“အရာရှိများ စုပေါင်း ဒူးထောက်တဲ့ ကိစ္စနဲ့ပတ်သက်ပြီး အရှင်မင်းကြီး ဘာစီစဉ်ထားလဲ။ တခြားဟန်လင်းပညာရှင်တွေကို ခေါ်ပြီး နှစ်သိမ့်အမိန့်စာ ရေးဖို့ နန်းတော်ထဲမှာ စီစဉ်နေပြီလား”

“နှစ်သိမ့်အမိန့်စာလား။ ကျွန်တော်မျိုး မကြားမိပါဘူး” ကျိုးရွှမ်ယွိသည် နက်နဲသော အဓိပ္ပာယ်ဖြင့် ပြောသည်။ “အရှင်မင်းကြီးကတော့ နှုတ်မိန့်တစ်ခု ချမှတ်ထားပါတယ်။ ဧကရာဇ်စံနန်း အပြင်က အရာရှိတွေဟာ ညနေ မတိုင်မီ ကိုယ်တိုင် မထွက်ခွာရင် အုပ်စုဖွဲ့ ပူးပေါင်းကြံစည်မှုနဲ့ အပြစ်ပေး စစ်ဆေးမယ်ဆိုပြီး ပြောထားပါတယ်”

55 05

သူသည် ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်သည်။ “နေမင်းက အနောက်ဘက်ကို စစောင်းနေပြီ။ မေပညာရှင်၊ သခင်ကြီးတွေကို အမြန်သွားစည်းရုံးပါ။ ခဏကြာရင် နေဝင်သွားပြီးတာနဲ့ ကျွန်တော်တို့ လူတွေက အမိန့်အရ ဖမ်းဆီးပြီး စစ်ဆေးရတော့မယ်။ အစောင့်တပ်သားတွေက စည်းမျဉ်းအရ ရာထူး ဘာမှမရှိဘူး။ အမိန့်တော့ နာခံရမယ်။ အကျဉ်းထောင်ကို ဆွဲခေါ်သွားရတော့မယ်... ဟဲဟဲ… အဆင်မပြေဘူးမလား”

မေဝမ့်ရှူး၏ စိတ်နှလုံးသည် တင်းမာသွားသည်။ “နေဝင်တာနဲ့ ဖမ်းတော့မှာလား”

သူမသည် အုပ်စုဖွဲ့ ပူးပေါင်းကြံစည်မှု ဟူသော စကားလုံး လေးလုံး၏ အဓိပ္ပာယ်ကို စဉ်းစားလေလေ မကောင်းသော အရိပ်အယောင်များ ပါဝင်သည်ဟု ခံစားရလေ ဖြစ်သည်။ သူမသည် တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် မေးသည်။ “ဒါက အရှင်မင်းကြီးရဲ့ သဘောထားလား ဒါမှမဟုတ် အရာရှိကျိုးကိုယ်တိုင် ခန့်မှန်းပြီး ပြောတာလား”

ကျိုးရွှမ်ယွိသည် ထပ်မံပြုံးသည်။ ဧကရာဇ်စံနန်းကို မေးငေါ့ပြသည်။ “အရှင်မင်းကြီးက ဧကရာဇ်စံနန်းထဲမှာ ရှိနေတယ်။ မေပညာရှင် မယုံရင် ကိုယ်တိုင် သွားတွေ့ပြီး တောင်းဆိုကြည့်ပါလား” သူက ပြောပြီးနောက် လက်နှစ်ဖက်ကို ယှက်၍ ဂါရဝပြုကာ ပြုံးရယ်ရင်း မူလနေရာသို့ ပြန်သွားသည်။

မေဝမ့်ရှူးသည် နေရာတွင် ရပ်၍ တွေဝေနေသည်။

ခဏတာ ရပ်နေပြီးနောက် ရုတ်တရက် သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ထူးဆန်းပြီး အန္တရာယ်ရှိသော ခံစားမှုတစ်မျိုး ပေါ်လာသည်။

ထိုခံစားမှုသည် အလွန်သိမ်မွေ့သည်။ သစ်တောထဲ ဖြတ်သန်းသွားသော သမင်သည် နောက်ကွယ်မှ ပုန်းနေသော သားရဲကို စိုက်ကြည့်ခံနေရသကဲ့သို့၊ သို့မဟုတ် သစ်ကိုင်းပေါ်ရှိ ငှက်စိမ်းသည် မုဆိုး၏ ပစ်ခတ်မှု နယ်ပယ်ထဲသို့ ကျရောက်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။

သူမသည် ခေါင်းကို မော့ကာ မသိစိတ်အတိုင်း ဧကရာဇ်စံနန်း၏ အပေါ်ဆုံးထပ် နန်းမျှော်စင်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်သည်။

တော်ဝင်စည်းမျဉ်းအရ အမိုးနှစ်ထပ်နှင့် ခါးပန်းအမိုးရှိသည်။ နေရောင်အောက်တွင် ကြီးမားသော အရိပ်ကို ဖန်တီးထားပြီး အပေါ်ဆုံး ထပ်တစ်ခုလုံးကို ဖုံးအုပ်ထားသလောက် ဖြစ်နေသည်။

အန္တရာယ်ဖြင့် စိုက်ကြည့်ခံနေရသော ခံစားမှုသာ မရှိခဲ့လျှင် သူမသည် ဧကရာဇ်စံနန်း၏အပေါ်ဆုံးထပ် ထောင့်တစ်နေရာတွင် လူရိပ်တစ်ခု နန်းတော်တိုင်ကို မှီပြီး တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေသည်ကို သတိထားမိမည် မဟုတ်ပေ။

ထိုသူသည် အမြင့်မှနေ၍ သူမ၏ ဦးတည်ရာကို အမြဲတမ်း စိုက်ကြည့်နေဟန် ရသည်။

မေဝမ့်ရှူးသည် ခေါင်းကို မော့၍ ကြည့်လိုက်သည်နှင့် အကြည့်နှစ်ခုသည် တိုက်ရိုက် ဆုံတွေ့သွားသည်။

ဝေးလွန်း၍ မှောင်မဲလွန်းသောကြောင့် ထိုသူ၏ မျက်နှာ၊ ကိုယ်လုံးကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်ရပေ။ ဝတ်ရုံ၏ ပုံသဏ္ဌာန်ကိုပင် မမြင်ရ။ ဝေးလံသော အကွာအဝေးမှနေ၍ လျှို့ဝှက်သော မီးလျှံများ လောင်ကျွမ်းနေသည့် တောက်ပသော နက်မှောင်သည့် မျက်လုံးနှစ်လုံးကိုသာ မြင်ရသည်။

မေဝမ့်ရှူးသည် ရုတ်တရက် တုန်လှုပ်သွားသည်။

လူကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်ရသော်လည်း သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ပြောလိုက်သည်။ အရှင်မင်းကြီး…

ဆောင်းနေရောင်သည် တောက်ပသော အဝါရောင် အုပ်ကြွပ်ခေါင်မိုးပေါ်ရှိ နှင်းများကို ရောင်ပြန်ဟပ်နေသဖြင့် မျက်စိကို စူးနေသည်။ သူမသည် မြင်နေရသည်ကို မသေချာသောကြောင့် မျက်လုံးကို မှိတ်လိုက်ပြီး နောက်တစ်ကြိမ် မော့ကြည့်သည်။ အသေးစိတ် လေ့လာရန် ကြိုးစားနေစဉ် အရိပ်ထဲမှ ဧကရာဇ်သည် နန်းတော်တိုင်မှ ထွက်ခွာပြီး လှည့်၍ နန်းမျှော်စင်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။

******