အခန်း ၅၆

56 01

အခန်း 56

မေဝမ့်ရှူးသည် ခေါင်းမော့၍ ကြည့်နေပြီး စိတ်နှလုံးသည် လေးလံစွာ ကျဆင်းသွားသည်။

အရှင်မင်းကြီးသည် ဧကရာဇ်စံနန်းထဲတွင် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ရှိနေသော်လည်း အရာရှိများ စုရုံး ဒူးထောက်နေသည်ကို အေးစက်စွာ ကြည့်နေသည်။ မျက်နှာ မပြ၊ နှစ်သိမ့်ခြင်း မရှိဘဲ အခြေအနေကို ပိုမိုဆိုးရွားလာစေပြီး နက်နဲသော ချောက်ကမ်းပါးဘက်သို့ တဖြည်းဖြည်း လျှောကျစေသည်။

၎င်းသည် အလွန်မကောင်းသော နိမိတ်ဖြစ်သည်။

သူမသည် နိုဝင်ဘာလ နှောင်းပိုင်းတွင် ယွမ်ဟော်ဧကရာဇ်က သူမကို နန်းတော်ထဲ တစ်ညတာ နေစေပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိန်းသိမ်းရန် အမိန့်ပေးခဲ့သည့် ညကို ရုတ်တရက် သတိရမိသည်။ ဧကရာဇ်နှင့် အမတ်သည် နန်းဆောင်အပြင်ဘက် ရင်ပြင်၌ လကြည့်ရင်း လမ်းလျှောက်ကြပြီး ယဲ့အမတ်ကြီးကို နှုတ်တော်ပါးရန် တောင်းဆိုခဲ့သော စကားကို သတိရသည်။

“…တတိယအကြိမ်တော့ မရှိတော့ဘူး”

မေဝမ့်ရှူးသည် ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်သည်။

“ဆရာ” သူမသည် နန်းဆောင်အပြင်ဘက် ဒူးထောက်နေသော အရာရှိများကြားသို့ အလျင်အမြန် လျှောက်သွားပြီး အသံတိုးတိုးဖြင့် ခေါ်လိုက်သည်။ “တပည့်မှာ ပြောစရာ စကားရှိပါတယ်။ ဆရာ ထပြီး ခဏလေး စကားပြောပါဦး”

ပတ်ဝန်းကျင်မှ အသနားခံ အရာရှိများ၏ အပြစ်တင်စကားများနှင့် တိုက်တွန်းစကားများ ဆူညံနေချိန်တွင် ယဲ့ချန်းကော်သည် ရှေ့မှ ချစ်မြတ်နိုးရသော တပည့်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ထပြီး သူမနှင့်အတူ လူရှင်းရာသို့ သွား၍ စကားပြောသည်။

“မင်း ဘာလို့ လာတာလဲ” ယဲ့ချန်းကော်သည် မကျေမနပ် ပြောသည်။ “မင်းကိုယ်ခန္ဓာက မကောင်းဘူး။ တံခါးပိတ်ပြီး နေမကောင်းတာ ကုသဖို့ ကောင်းပါတယ်။ ငါ တမင်တကာ မင်းကို မရှာခဲ့တာ။ မင်း ဘာလို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ပါဝင်ပတ်သက်အောင် လုပ်ရတာလဲ”

မေဝမ့်ရှူးသည် တည်ငြိမ်စွာ ပြောသည်။ “ကျွန်တော် ဆရာကို ပြန်ခေါ်ဖို့ လာတာပါ”

56 02

ယဲ့ချန်းကော်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်သည်။ “မင်း ဧကရာဇ်ရဲ့ အတွင်းဝန်ဖြစ်မှန်း သိတယ်။ ကြားထဲမှာ ဒွိဟဖြစ်နေမယ်ဆိုတာ သိတယ်။ ငါ မင်းကို ခက်ခဲအောင် မလုပ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ အရှင်မင်းကြီးက ဒီတစ်ခါ ကြီးမားတဲ့ အမှားကို ကျူးလွန်တော့မယ်။ မယ်တော်ကြီးကို မြို့တော်ကနေ နှင်ထုတ်တယ်။ လုံးဝ မယုံနိုင်စရာပဲ မိခင်နဲ့ သားရဲ့မေတ္တာကို ထိခိုက်ရုံသာမက အရှင်မင်းကြီး နောင်နှစ်တွေမှာ သမိုင်းမှာ ပါဝင်မဲ့ ဂုဏ်သတင်းကိုပါ ထိခိုက်စေတယ်။ ငါ အမတ်တစ်ယောက်အနေနဲ့ လက်ပိုက်ကြည့်နေလို့ မဖြစ်ဘူး။ ဝမ့်ရှူး၊ မင်း ပြန်လိုက်တော့”

သူက ပြောပြီးနောက် အင်္ကျီလက်ကို ခါကာ ထွက်သွားရန် ပြင်သည်။

မေဝမ့်ရှူးသည် မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ရပ်နေသည်။ ခရမ်းရောင် အင်္ကျီလက်သည် လေထဲတွင် တဝေ့ဝေ့ လွင့်နေသည်။ ဆရာ၏ ရှည်လျားသော ညည်းညူသံကို တိတ်ဆိတ်စွာ နားထောင်ပြီး စကားတစ်ခွန်းသာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

“မယ်တော်ကြီးက လျှို့ဝှက်စွာ ပိုးထည်စာဖြင့် အမိန့်ရေးပြီး ဧကရာဇ်ကို ဖြုတ်ချဖို့ ကြံစည်ခဲ့တယ်” တိုတောင်းသော ထိုစကားသည် နားဘေးတွင် ရုတ်တရက် မိုးကြိုးပစ်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။

ယဲ့ချန်းကော်၏ပခုံးသည် ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားသည်။ ခေါင်းကို တူဖြင့် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရိုက်လိုက်ရသကဲ့သို့ နေရာတွင် ယိမ်းယိုင်သွားသည်။

ကျိုးရွှမ်ယွိသည် ပလ္လင်အောက်ရှိ အရိပ်ထဲတွင် လက်ပိုက်၍ ရပ်နေသည်။ မေဝမ့်ရှူးသည် ယဲ့ချန်းကော်ကို ဘေးသို့ ခေါ်သွားပြီး စကားပြောသည်ကို အေးစက်စွာ မြင်နေရသည်။

စကား အနည်းငယ် ပြောပြီးသောအခါ ယဲ့ချန်းကော်သည် ကြီးမားသော စိတ်လှုပ်ရှားမှု ရလိုက်သကဲ့သို့ မတ်မတ် မရပ်နိုင်တော့ဘဲ ဆံပင်ဖြူနေသော မုတ်ဆိတ်ပင် တုန်နေသည်။

“အင်း… မေပညာရှင် ဘာဆိုးရွားတဲ့ စကားပြောလိုက်လို့ ယဲ့အမတ်ကြီးကို ဒီလောက် စိတ်လှုပ်ရှားသွားအောင် လုပ်လိုက်တာလဲ” ကျိုးရွှမ်ယွိသည် လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်ကို တိုးတိုးပြောသည်။ “ယဲ့အမတ်ကြီးကို စည်းရုံးနိုင်ခဲ့တာ များလား”

စကားပြောနေစဉ်တွင် ယဲ့ချန်းကော်သည် ယိုင်နဲ့သော ခြေလှမ်းများဖြင့် ဒူးထောက်နေသော အရာရှိများ ကြားသို့ ပြန်လျှောက်လာသည်။

ဒူးပြန်မထောက်ဘဲ ချန်အမတ်ကြီး၏ ပခုံးကို ပုတ်သည်။

ယနေ့ လက်ယာ ဝန်ကြီးချုပ်၊ ချန်ကျင်းယိ၊ ချန်အမတ်ကြီးသည် ယဲ့ချန်းကော်မှလွဲ၍ နန်းတော်တွင် ကျန်ရှိနေသေးသော ခေတ်သုံးခေတ်၏ သက်ကြီးအမတ်များထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်သည်။

ယခု ဒူးထောက် တောင်းဆိုရာတွင် ချန်ဝန်ကြီးချုပ်နှင့် ယဲ့ချန်းကော်သည် ပထမတန်းတွင် ဘေးချင်းယှဉ်၍ ဒူးထောက်ကြသည်။

လူအများ စိုက်ကြည့်နေစဉ် ယဲ့ချန်းကော်သည် ချန်ဝန်ကြီးချုပ်ကို ဘေးသို့ ခေါ်သွားပြီး အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ငြင်းခုံကြသည်။

ချန်ဝန်ကြီးချုပ်သည်လည်း မတ်မတ် မရပ်နိုင်တော့ဘဲ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ခါနေသည်။

56 03

ယဲ့ချန်းကော်သည် ဘေးတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေသော မေဝမ့်ရှူးကို ခေါ်လိုက်ပြီး ချန်ဝန်ကြီးချုပ်နှင့် နောက်တစ်ကြိမ် ခဏတာ တိုးတိုး စကားပြောသည်။

ချန်ဝန်ကြီးချုပ်သည် တစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ ဧကရာဇ်စံနန်းဘက်သို့ လှည့်ကာ လေးနက်သော အရိုအသေပေးသည်။ အရိုအသေ ပေးပြီးနောက် ထ၍ ထွက်သွားသည်။

အလျင်စလို ထွက်သွားရာ မြေပေါ်တွင် ချထားသော ကျောက်စိမ်းအမှတ်အသားကိုပင် မေ့သွားသည်။

ယဲ့ချန်းကော်သည် မြင်သော် သူငယ်ချင်းဟောင်းအတွက် အမှတ်အသားကို ကောက်ယူကာ အင်္ကျီလက်ထဲ ထည့်လိုက်သည်။ ချန်အမတ်ကြီးကဲ့သို့ ဧကရာဇ်စံနန်းဘက်သို့ လှည့်ပြီး လေးနက်သော အရိုအသေပေးကာ လှည့်၍ ထွက်သွားသည်။

ပထမတန်းတွင် ဒူးထောက်နေသော အဓိက အမတ်နှစ်ဦးသည် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း နန်းတော်၏ အနီရောင် တံခါးအပြင်ဘက်သို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ကျန်ရှိသော အသနားခံ အရာရှိများသည် ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်နေကြသည်။

ဒါဇင်နှင့်ချီသော စူးစမ်းသံသယ အကြည့်များသည် ဘေးရှိ မေဝမ့်ရှူးဘက်သို့ လှည့်လာကြသည်။

မေဝမ့်ရှူးသည် လက်နှစ်ဖက်ကို ပိုက်၍ ရပ်နေသည်။ မျက်နှာအမူအရာသည် အေးစက်နေသည်။

နန်းတော်ရှိ အသနားခံ အရာရှိအရေအတွက်သည် များပြားပြီး ရှုပ်ထွေးသည်။ နိုင်ငံကို စိတ်ပူပြီး ပြည်သူကို ချစ်မြတ်နိုးသော နိုင်ငံ၏ ကျောရိုးဖြစ်သည့် အမတ်ကောင်းများ ရှိသကဲ့သို့ ကိုယ်ကျိုးရှာပြီး ဧကရာဇ်ရှေ့တွင် သေပြီး တောင်းဆိုသည် ဟူသော အယူအဆဖြင့် ဧကရာဇ်၏ ဂုဏ်သတင်းကို နင်းပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကို သမိုင်းတွင် ထင်ပေါ်စေလိုသော အမတ်ဆိုးများလည်း မနည်းပေ။

သူမသည် အေးစက်စွာ ကြည့်နေပြီး အချိန်တန်ပြီဟု ခံစားရသောအခါ ခြေလှမ်း အနည်းငယ်ဖြင့် ဒူးထောက်နေသော အရာရှိများ၏ ရှေ့သို့ လျှောက်သွားသည်။ အံ့အားသင့်ပြီး သံသယမျက်လုံးများစွာကို ရင်ဆိုင်ရင်း ကျိုးရွှမ်ယွိက သူမကို ခြိမ်းခြောက်ခဲ့သော စကားကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး အားလုံးကို အသိပေးလိုက်သည်။

“အရှင်မင်းကြီး နှုတ်မိန့် ချမှတ်လိုက်ပြီ”

“ဧကရာဇ်စံနန်း အပြင်က အရာရှိတွေဟာ ညနေ မတိုင်မီ ကိုယ်တိုင် မထွက်ခွာရင် အုပ်စုဖွဲ့ ပူးပေါင်းကြံစည်မှုနဲ့ အပြစ်ပေး စစ်ဆေးပြီး အကျဉ်းထောင်ကို ဆွဲခေါ်သွားမယ်။ သခင်ကြီးများ၊ သတိထားပါ။ ကိုယ့်ကိုယ်ကို တန်ဖိုးထားပါ”

ပြောပြီးနောက် အသနားခံ အရာရှိများဘက်သို့ ခါးညွှတ်၍ အရိုအသေပေးကာ လှည့်၍ ထွက်သွားသည်။

သူမ၏ နောက်တွင် သေလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်နေသည်။

အသနားခံ အရာရှိများစွာသည် ဝိညာဉ် ဆွဲထုတ်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ နေရာတွင် ဒူးထောက်၍ ကြောင်နေကြသည်။

အဓိက ဦးဆောင်သူ အမတ်နှစ်ဦး ကြိုတင် ထွက်ခွာသွားပြီ။ ဧကရာဇ်၏ အတွင်းဝန်ဖြစ်သူ မေပညာရှင်ကလည်း အလွန်တင်းကျပ်သော တော်ဝင်အမိန့်ကို ကြားလိုက်ရသည်။

56 04

နောက်ဆုံးတန်းတွင် ဒူးထောက်နေသော အသနားခံ အရာရှိ အနည်းငယ်သည် တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် ထရပ်ကြသည်။ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များ၏ အကြည့်ကို ရှောင်တိမ်းပြီး နန်းတော်တံခါးဘက်သို့ ခေါင်းငုံ့၍ အလျင်အမြန် လျှောက်သွားကြသည်။

ပိုများသော အသနားခံအရာရှိများ တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် ထွက်ခွာသွားကြသည်။

မကြာမီ ဧကရာဇ်စံနန်း အပြင်ဘက်ရှိ ဟန်ပိုင်ကျောက်တုံး ပလ္လင်အောက်ရှိ ကျယ်ဝန်းသော ရင်ပြင်သည် ပြန်လည် ဗလာနတ္တိ ဖြစ်သွားသည်။

နန်းတော်ကို ပြန့်နှံ့တော့မည့် ဘေးဒုက္ခတစ်ရပ်သည် တိတ်တဆိတ် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ဧကရာဇ်စံနန်း တစ်ဝိုက်ရှိ အစောင့်တပ်သား ရာပေါင်းများစွာသည် မျက်စိဖြင့် မြင်နေကြသည်။ လူမည်မျှ တစ်ပြိုင်နက်တည်း သက်ပြင်းချလိုက်ကြပြီး တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသော ဓားရိုးနှင့် လေးကြိုးများကို လွှတ်ချလိုက်ကြမှန်း မသိပေ။

လူများစွာ တိတ်တဆိတ် စိတ်အေးသွားချိန်တွင် ကျိုးရွှမ်ယွိ၏ မျက်နှာသည် အလွန်ရုပ်ဆိုးနေသည်။ ပုံမှန် မျက်နှာတွင် ရှိနေကျ အပြုံးသည် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး မေဝမ့်ရှူး၏ ဝေးကွာသွားသော နောက်ကျောကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ ကြာရှည်စွာမှ သတိရကာ ကြမ်းတမ်းသော စကားတစ်ခွန်းကို ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။

“မင်းရဲ့… လူက ဒီလို ထွက်သွားတာလား”

“မသွားရင် ဘယ်လိုလုပ်ရမှာလဲ” ရင်းနှီးသော အစောင့်တပ်သား တပ်မှူးက စည်းရုံးသည်။ “ဒီနေ့ စီမံတာက အကောင်းဆုံး ရလဒ်ပဲ။ တစ်ဖက်က အရှင်မင်းကြီး၊ တစ်ဖက်က အရာရှိတွေ၊ ဘယ်ဖက်ကို ထိခိုက်သွားသွား မကောင်းဘူး။ မေပညာရှင် လာပြီး နှစ်ဖက်လုံးကို စည်းရုံးလိုက်တာ၊ ကိစ္စကြီးကို သေးသွားစေပြီး ကိစ္စသေးကို မရှိတော့အောင် လုပ်လိုက်တာ၊ ဘာမှ မဖြစ်တာ အကောင်းဆုံးပဲ”

ကျိုးရွှမ်ယွိသည် ပူပန်စွာဖြင့် နောက်ကွယ်ရှိ ဧကရာဇ်စံနန်းကို ကြည့်သည်။

++++++