အခန်း ၅၇

57 01

အခန်း 57

ခမ်းနားစွာ တည်ရှိနေသော မြင့်မားသည့် အိပ်ဆောင်သည် အမိုးနှစ်ထပ်နှင့် ခါးပန်းအမိုးရှိသည်။ ဟန်ပိုင်ကျောက်တုံး ပလ္လင်အပေါ်တွင် တည်ရှိပြီး နေရာတိုင်းတွင် ဧကရာဇ်၏ ဂုဏ်ရောင်ကို ဖော်ပြနေသည်။

ဒီနေ့ နန်းဆောင်အပြင်ဘက်က ကိစ္စက ပြီးသွားပြီ။ ဒါပေမဲ့...

ဧကရာဇ်စံနန်းထဲမှာ အရှင်မင်းကြီးက မေပညာရှင် ကိုယ်တိုင် ဝင်ရောက် ဖူးမြော်ဖို့ စောင့်နေတာကို…

ပြောမထွက်နိုင်သော ခါးသီးမှု။

ကျိုးရွှမ်ယွိသည် မေဝမ့်ရှူး၏ ဝေးကွာသွားသော နောက်ကျောကို ကြည့်ပြီး အံကို တင်းတင်း ကြိတ်လိုက်သည်။ နန်းတော်တံခါးဘက်သို့ အလျင်အမြန် ပြေးလိုက်သည်။

“မေပညာရှင်၊ ရပ်ပါဦး”

နန်းတော်တံခါးမှ ခြေလှမ်းအနည်းငယ်အကွာတွင် မေဝမ့်ရှူးသည် ရပ်လိုက်ပြီး လှည့်ကြည့်သည်။

“ကျိုးသခင် ဘာများ ဆုံးမစရာ ရှိပါသလဲ” သူမသည် ယဉ်ကျေးသော်လည်း ခပ်ခွာခွာ မေးသည်။

ကျိုးရွှမ်ယွိသည် မောဟိုက်စွာဖြင့် ပြေးလာပြီး သူမကို စည်းရုံးရန် ကြိုးစားသည်။ “မေပညာရှင် နန်းတော်ထဲ ရောက်လာပြီးပြီ။ အရှင်မင်းကြီးက ဧကရာဇ်စံနန်းထဲမှာ ရှိနေတယ်။ မေပညာရှင် ဘာလို့ ဧကရာဇ်ရှေ့ကို မသွားဘဲ ဖူးမြော်တာလဲ”

မေဝမ့်ရှူးသည် ဒီနေ့ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။

သူမ၏ ရာသီသွေး မမှန်သော ရောဂါသည် သမားတော်ရှင်၏ ဆေးညွှန်းအသစ်ကို သောက်ပြီးနောက် တော်တော် သက်သာလာသော်လည်း ရောဂါလက္ခဏာသည် ယနေ့အထိ လုံးဝ မပျောက်သေးပေ။

သူမသည် ယဉ်ကျေးစွာ ပြောသည်။ “လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က တံခါးပိတ်ပြီး နေမကောင်းတာ ကုသနေတာ ရောဂါက တကယ် မပျောက်သေးပါဘူး။ ဒီနေ့ ကိစ္စက ရုတ်တရက် ဖြစ်လာလို့ မတတ်သာဘဲ ခဏလေး ထွက်လာခဲ့တာ။ အခု လုံးဝ မတတ်နိုင်တော့ဘူး”

လင်စစ်ရှီ တံခါးလာခေါက်ချိန်ကတည်းက သူမသည် ယနေ့ နှစ်နာရီကျော် ထွက်လာခဲ့သည်။ ခန္ဓာကိုယ်က ပိုမို မကောင်းသလို ခံစားရသည်။ ဒီနေရာသို့ ရောက်သောအခါ မခံနိုင်တော့ဘဲ ခြေလှမ်းလှမ်းလိုက်သည်။

“အရှင်မင်းကြီးကို သတင်းပို့ပေးပါ။ ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ ရောဂါ ကောင်းသွားရင် နောက်တစ်ကြိမ် နန်းတော်ထဲ ဖူးမြော်ဖို့ လာပါ့မယ်”

57 02

ကျိုးရွှမ်ယွိသည် ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်နေသည်။ လက်ကို မြှောက်၍ တားရန် ကြိုးစားသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် တစ်ဖက်လူ၏ ရာထူးကို အလေးထားသောကြောင့် တိုက်ရိုက် မတားဆီးရဲပေ။ “မေပညာရှင်၊ အလျင်စလို မသွားပါနဲ့။ ဟာ့… မေပညာရှင်”

မေဝမ့်ရှူးသည် စိတ်ထဲတွင် ကိစ္စတစ်ခုကို စဉ်းစားနေသောကြောင့် သူ့ကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ပေ။ မကြားသလို ဟန်ဆောင်ကာ အလျင်အမြန် နန်းတော်တံခါးဘက်သို့ လျှောက်သွားသည်။

ဧကရာဇ်စံနန်း၏ တံခါးအပြင်ဘက်သို့ ထွက်လာပြီးနောက် နောက်ကွယ်မှ ခြေသံ ဆူဆူ အလျင်အမြန် ထပ်မံ ကြားလာသည်။

သူမသည် ကျိုးရွှမ်ယွိ လွှတ်မပေးဘဲ လိုက်လာသည်ဟု ထင်သော်လည်း နောက်ကွယ်မှ ရင်းနှီးသော အသံတစ်ခု ထွက်လာသည်။

“မေပညာရှင် ရပ်ပါဦး ကျေးဇူးပြု၍ ရပ်ပါဦး”

ဆူးဟွေးကျုံး လိုက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

ဆူးဟွေးကျုံးသည် ဧကရာဇ်စံနန်းထဲမှ လိုက်လာသောကြောင့် မောဟိုက်နေသည်။ ဒူးကို ကိုင်ပြီး ပြင်းထန်စွာ အသက်ရှူသည်။

“ဆူးကုန်းကုန်း” မေဝမ့်ရှူးသည် အံ့အားသင့်စွာ မေးသည်။ “ဘာဖြစ်တာလဲ”

ဆူးဟွေးကျုံးသည် မောဟိုက်စွာဖြင့် သူမကို အလားတူ မေးခွန်းကို မေးသည်။

“မေပညာရှင် ဘာလို့ ဧကရာဇ်ရှေ့ကို သွားမဖူးမြော်တာလဲ”

ဆူးဟွေးကျုံး၏ မျက်နှာသည် ရှုပ်ထွေးနေသည်။ လက်ကို မြှောက်၍ ဝေးကွာသော ခမ်းနားသည့် ဧကရာဇ်၏ အိပ်ဆောင်ကို ညွှန်ပြသည်။ “ဒီနေ့ မေပညာရှင် နန်းတော်ထဲ ရောက်လာပြီး ဘေးဒုက္ခတစ်ခုကို ပျောက်ကွယ်သွားစေခဲ့တာ ဝမ်းသာစရာပဲ။ ဒီလို ကိစ္စကြီးကို အရှင်မင်းကြီးကို အသေးစိတ် ပြန်ကြားသင့်ပါတယ်”

မေဝမ့်ရှူးသည် ခဏတာ တွန့်ဆုတ်နေသည်။

ဧကရာဇ်စံနန်းထဲ ဝင်ပြီး ဧကရာဇ်ကို ကိုယ်တိုင် မဖူးမြော်ခြင်းသည် တကယ် မကောင်းပေ။

သူမသည် ဧကရာဇ်စံနန်းကို မော့ကြည့်ပြီး သွား၍ ဖူးမြော်ပါက အချိန်မည်မျှ ကြာမည်၊ သူမ ဆက်ပြီး ခံနိုင်ဦးမည်လားဟု တွက်ချက်သည်။

“အရှင်မင်းကြီးက ဧကရာဇ်စံနန်းထဲမှာ ရှိတယ်။ ကျွန်တော် နန်းတော်ထဲ ရောက်နေတာကို သိသလား” သူမသည် သတိထား၍ မေးသည်။ “ပြင်ဆင်ထားတဲ့ လုပ်ထုံးလုပ်နည်းများ ရှိသလား။ ဒါမှမဟုတ် အရှင်မင်းကြီးကို ပြန်ကြားပြီးတာနဲ့ ထွက်သွားလို့ ရပြီလား”

“အရှင်မင်းကြီးက မေပညာရှင် နန်းတော်ထဲ ရောက်နေတာကို သေချာပေါက် သိပါတယ်။ ပြင်ဆင်ထားတဲ့ လုပ်ထုံးလုပ်နည်းများနဲ့ ပတ်သက်ပြီး” ဆူးဟွေးကျုံးသည် နှုတ်ခမ်းကို စုပ်သည်။ “ကျွန်တော်မျိုး သေချာ မပြောနိုင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ အရှင်မင်းကြီးက မေပညာရှင် နန်းတော်ထဲ ရောက်လာကြောင်း ကြားတာနဲ့ နန်းတော် စားဖိုဆောင်ကို ဂျင်းနဲ့ ဂျင်ဆင်း ဟင်းချို ပြင်ဆင်ဖို့ အမိန့်ပေးခဲ့တယ်။ ဖြစ်နိုင်တာက ဟင်းချိုပူပူ တစ်ပန်းကန် သောက်ပြီး စကားပြော၊ ထုံးစံအတိုင်း တော်ဝင်ထမင်း ကျွေးချင်တာ ဖြစ်နိုင်တယ်”

57 03

မေဝမ့်ရှူးသည် ဂျင်းနဲ့ဂျင်ဆင်းဟင်းချို ဟူသော စကားလုံး သုံးလုံးကို ကြားသောအခါ မျက်နှာသည် ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။

သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်၏ ရာသီသွေး မမှန်သော အခြေအနေသည် ဆေးအမျိုးမျိုး တိုက်မိခြင်း၏ ရလဒ်ဖြစ်သည်။ ရှင်ယီနင်က မကြာသေးမီက နောက်ထပ် ဆေးကို မစားဖို့ အကြိမ်ကြိမ် သတိပေးထားသည်။

ဖူးမြော်နေစဉ် တော်ဝင် ဆေးပေးရင် သွေးလည်ပတ်မှုနှင့် သားအိမ်ကို နွေးစေသော ဂျင်းနဲ့ ဂျင်ဆင်း ဟင်းချိုတစ်ခွက် ထပ်ပေးရင်... ဒီည နန်းတော်တံခါးကနေ ချောချောမွေ့မွေ့ ထွက်နိုင်ပါ့မလား မသိပေ။

“ဒီနေ့ နေမကောင်းတာကြောင့် ဧကရာဇ်ရှေ့ကို တကယ် မဖူးမြော်နိုင်ဘူး”

သူမသည် ချက်ချင်း ဆုံးဖြတ်ချက်ချပြီး လှည့်၍ ထွက်သွားသည်။

“အရာရှိတွေ ဒူးထောက်တောင်းဆိုတဲ့ ကိစ္စက ပြီးသွားပြီ။ အရှင်မင်းကြီးကို သတင်းပို့ပေးပါ။ ကျွန်တော်မျိုး နောက်ရက်မှ ဖူးမြော်ဖို့ လာပါ့မယ်။ အကြောင်းအရင်းနဲ့ အကျိုးဆက်ကို အသေးစိတ် ပြန်ကြားပါ့မယ်”

ဆူးဟွေးကျုံးသည် ခြေဆောင့်၍ ပူပန်နေသည်။ လူကို တား၍ မရနိုင်တော့သည်ကို မြင်သောအခါ ချက်ချင်း အင်္ကျီထဲမှ မေဝမ့်ရှူး အရင်က ပြန်အပ်ထားသော နန်းတော်ဝင်ခွင့် တံဆိပ်ကို ထုတ်ကာ နောက်မှ အော်သည်။

“မေပညာရှင်၊ ဖြည်းဖြည်း သွားပါဦး ဒီနေ့ နန်းတော်ထဲ ရောက်လာပြီဆိုရင် အနည်းဆုံးတော့ တံဆိပ်ကို ယူသွားပါဦး”

မေဝမ့်ရှူး၏ စိတ်ထဲတွင် ထွက်ခွာလိုသောဆန္ဒ ပေါ်နေပြီ ဖြစ်ရာ ပြန်ယူရန် မည်သို့ သဘောတူနိုင်မည်နည်း။

“ရောဂါ ကောင်းသွားမှ ပြောမယ်” အလျင်စလို ပြန်ပြောပြီး ခြေလှမ်းမြန်မြန်ဖြင့် ရှေ့မှ နန်းတော်တံခါးမှ ထွက်သွားသည်။

နန်းတော်လမ်းအတိုင်း ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ရှေ့သို့ လျှောက်လိုက်သောအခါ နောက်ကျောတွင် ဆူးငြှောင့်များ စိုက်နေသကဲ့သို့ ခံစားမှုမျိုး နောက်တစ်ကြိမ် ရောက်လာသည်။

သူမသည် ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်သည်။

နန်းတော်တံခါးတစ်ခုကို ကျော်လွန်၍ ဝေးကွာသော အမိုးနှစ်ထပ်နှင့် ခါးပန်းအမိုးရှိသော ဧကရာဇ်စံနန်း၏ နန်းမျှော်စင် မြင့်သော နေရာတွင် လူရိပ်တစ်ခု ရှိနေသည်ကို မှုန်ဝါးစွာ မြင်ရသည်။

အကွာအဝေးက အလွန်ဝေးလွန်းသောကြောင့် အရှင်မင်းကြီး ကိုယ်တိုင် ရပ်နေသည်လား၊ သို့မဟုတ် တာဝန်ကျ အစောင့်တပ်သား၊ နန်းတော် သန့်ရှင်းရေး အစေခံလား မမြင်ရပေ။

ခုနက စိုက်ကြည့်ခံရသော ထူးဆန်းသည့် ခံစားမှုသည် သူမ၏ ထင်ယောင်ထင်မှား ဖြစ်သည်လားလည်း မခွဲခြားနိုင်ပေ။

သူမသည် ရပ်ပြီး ခဏတာ စိုက်ကြည့်နေသည်။ အတည်ပြုနိုင်ခြင်း မရှိပေ။

အလေးအနက် စဉ်းစားပြီးနောက် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းသည်။ လှည့်၍ ဧကရာဇ်စံနန်းဘက်သို့ လေးလေးစားစား ခါးညွှတ်၍ အရိုအသေပေးကာ ခြေလှမ်းမြန်မြန်ဖြင့် ထွက်သွားသည်။

ဧကရာဇ်စံနန်းထဲတွင် မီးခိုးများ ဝေ့ဝဲနေသည်။

57 04

အမြင့်ဆုံး နန်းမျှော်စင်၏ အမိုးအောက်တွင် လည်ပင်းစည်းနှင့် လက်ရှည် အနက်ရောင် နဂါးပန်းထိုး ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော ဧကရာဇ်သည် လက်တစ်ဖက်ဖြင့် နန်းတော်တိုင်ကို မှီထားသည်။ မျက်လုံးများသည် မှောင်မဲနေပြီး နန်းတော်တံခါး အပြင်ဘက်သို့ ကျရောက်နေသည်။ သစ်တောမှ သန့်ရှင်းသော ဝါးပင်ကဲ့သို့ နောက်ကျောကို ပိုင်ရှင် ဝေးကွာသွားသည်အထိ လိုက်နေသည်။

“မင်း သေချာပေါက် သူ့ကို စည်းရုံးလို့ မရဘူး” သူသည် တိုးတိုး ပြောသည်။

“မယ်တော်ကြီးကို တော်ဝင် နန်းဆောင်သို့ ပြောင်းရွှေ့ခြင်းလို ကိစ္စကြီးမျိုးမှာတောင် သူ တည်ငြိမ် နေနိုင်တယ်။ နန်းတော်ထဲ မဝင်၊ ကျန်းကို မလာတွေ့ဘူး။ အမတ်တွေ နန်းတော်ထဲ ကျူးကျော်ပြီး ဒူးထောက်တောင်းဆိုတာ၊ သူ့ဆရာ ပါဝင်နေတာကြောင့်သာ သူ လှုပ်ရှားလာပြီး စကား အနည်းငယ်နဲ့ လူတွေကို ပြန်ခေါ်သွားတာ။ မင်းနဲ့ သူက ရင်းနှီးမှု မရှိဘူး။ စကား နည်းနည်းနဲ့ သူ့ကို စည်းရုံးပြီး နန်းဆောင်ထဲ ဖူးမြော်ဖို့ လာစေချင်တာလား။ မဖြစ်နိုင်တဲ့ အိပ်မက်ပဲ”

လော့ရှင်းယွမ်သည် ခပ်ပါးပါး ရယ်သည်။ “ဆူးဟွေးကျုံးနဲ့ သူ နှစ်ပေါင်းများစွာ ရင်းနှီးတာတောင် သူ့ကို စည်းရုံးလို့ မရတာကို မမြင်ဘူးလား”

“ပြောစမ်းပါဦး၊ သူ ခုနက မင်းကို ဘာတွေ ပြောသွားလဲ”

သူ့နောက်တွင် ကျိုးရွှမ်ယွိသည် ဒူးထောက်၍ ရှက်ရွံ့စွာ ပြန်ကြားသည်။ “မေပညာရှင်ရဲ့ မူရင်းစကားက အရှင်မင်းကြီးကို သတင်းပို့ပေးပါ၊ ကျွန်တော်မျိုး ရောဂါ ကောင်းသွားရင် နောက်တစ်ကြိမ် နန်းတော်ထဲ ဖူးမြော်ဖို့ လာပါ့မယ် ဆိုပြီး ပြောသွားပါတယ်”

“ကောင်းတယ်” လော့ရှင်းယွမ်သည် ခေါင်းညိတ်သည်။ “သူက ခုထိ နေမကောင်းတုန်းပဲ”

သူ၏ လက်ညှိုးသည် ကြေးနီ တံဆိပ်ပြားတစ်ခုကို မသိစိတ်မှ ပွတ်သပ်နေသည်။

အဝိုင်းပုံ ပန်းထွင်းထားသော ရင့်ကျက်သည့် ကြေးနီ ခါးစည်းဖြစ်သည်။ တံဆိပ်ကို ထွင်းထားပြီး ကြာပန်းပုံစံများဖြင့် အလှဆင်ထားသည်။

၎င်းသည် ဆူးဟွေးကျုံးက လိုက်သွားပြီး ပြန်ပေးသော်လည်း ငြင်းဆန်ခံရသော နန်းတော်ဝင်ခွင့် တံဆိပ်ပင် ဖြစ်သည်။

++++++