အခန်း ၆၀

60 01

အခန်း 60

“ကျွန်မရဲ့ ခင်ပွန်းသည်က ဘယ်လို အပြစ်ကို ကျူးလွန်ခဲ့ပါသလဲ”

ယန်ရန်သည် လက်များကို ဆန့်တန်းလျက် မေဝမ့်ရှူး၏ ရှေ့တွင် ကာထား၏။ “ကျွန်မရဲ့ခင်ပွန်းက ဧကရာဇ်မင်းမြတ်နဲ့ ငယ်ငယ်ကတည်းက အတူတူ ပညာသင်ခဲ့ဖူးသူပါ။ ဧကရာဇ်ဘေးမှာလည်း ဆယ်နှစ်တောင် အမှုထမ်းခဲ့တော့ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ခင်မင်ရင်းနှီးမှု ရှိပါတယ်။ အခုလို ခင်ပွန်းရဲ့ အိမ်ကို ဖျက်ဆီးပြီး ရှာဖွေနေတာကို အရှင်မင်းကြီး သိပြီးပြီလား”

ယန်ရန်၏ မေးခွန်းသည် မေဝမ့်ရှူး မေးလိုသော မေးခွန်းပင် ဖြစ်သည်။

သူမသည် အိမ်ဝင်းထဲမှ ချီကျန့်ဟန်ကို ကြည့်လိုက်၏။

ချီကျန့်ဟန်၏မျက်နှာတွင် အလွန် ထူးဆန်းသော အမူအရာတစ်ခု ချက်ချင်း ပေါ်လာသည်။ အဆင့်သုံး ရာထူးရှိသော ခန့်ညားထူးချွန်သည့် စစ်သူကြီး၊ ဧကရာဇ်ရှေ့တော်မှောက်တွင် အားထားရသူ တစ်ဦးသည် စိတ်ပျက်အားငယ်နေသော အမူအရာကို ပြသနေရာ မီးလောင်ထဲမှ အလွန်အမင်း ဒုက္ခရောက်နေသော ကြွက်တစ်ကောင်နှင့် တူနေလေသည်။

ချီကျန့်ဟန်၏ မျက်နှာသည် အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ပြောင်းလဲသွားပြီးနောက်၊ နောက်ဆုံးတွင် ရှက်ရွံ့သော အမူအရာသို့ ပြန်ပြောင်းသွားကာ ခပ်ခြောက်ခြောက် ပြောလေသည်။ “မနေ့ညက မြို့တောင်ပိုင်းက အမတ်မင်းယဲ့ရဲ့ အိမ်တော်ကို သွားတာရော ဒီနေ့မနက် ပညာရှင်အမတ်မင်းရဲ့ အိမ်တော်ကို လာတာရော... အဲဒါတွေအားလုံးကို နန်းတော်ကို ကြိုတင် အစီရင်ခံထားပါတယ်။ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်က... သိရှိတော်မူပြီးသားပါ”

ယန်ရန်သည် အေးစက်သော လေကို ဖြည်းညှင်းစွာ ရှိုက်သွင်းလိုက်ရာ ပခုံးများပင် တုန်ယင်လာသည်။

မေဝမ့်ရှူးသည် မျက်လုံးကို အောက်သို့ ချထားပြီး ဘာမှ မပြောပေ။

ချီကျန့်ဟန်သည် ချောင်းတစ်ချက် ဟန့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ဒီက မေကတော် ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်၊ တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်။ ပညာရှင်အမတ်မင်း၊ ကျေးဇူးပြု၍ ကတော်ကို ခဏရှောင်ပေးစေလိုပါတယ်။ ညီအစ်ကိုတွေ အိမ်ထဲဝင်ပြီး ရှာဖွေစစ်ဆေးလို့ ရအောင်ပါ။ တံခါးဝမှာ ကာဆီးနေရင် ညီအစ်ကိုတွေ အခက်တွေ့ရပါတယ်”

ယန်ရန်သည်လည်း အိမ်မကြီးထဲတွင် ဝှက်ထားသော အရေးကြီးပစ္စည်းများကို ပြန်လည် သတိရသွားပုံပေါ်ရာ မည်သို့မျှ ရှောင်ခွာပေးရန် သဘောမတူပေ။ နှစ်ဖက် အပြင်းအထန် အငြင်းပွားပြီးနောက် ချီကျန့်ဟန်သည် စိတ်ပျက်အားငယ်ဟန်ဖြင့် ဆိုရတော့သည်။ “ပညာရှင်အမတ်မင်း၊ သခင်မက တံခါးကို ဆက်လက် ပိတ်ဆို့နေပါက ကျွန်တော် သူမကို ဘေးကို ဆွဲခေါ်ဖို့ အမိန့်ပေးရတော့မယ်”

မေဝမ့်ရှူးသည် ပြတင်းပေါက်နားရှိ လေးထောင့်စားပွဲတွင် ထိုင်နေစဉ်၊ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မျက်လုံးကို မော့၍ အေးစက်သော အကြည့်တစ်ချက် ပေးလိုက်၏။

60 02

“ယန်ရန်က ကျွန်တော် ကောင်းကောင်းမွန်မွန် လက်ထပ်ထားတဲ့ ဇနီးပဲ။ သူ့ကို စော်ကားတာဟာ ကျွန်တော့်ကို စော်ကားတာနဲ့ အတူတူပဲ”

သူမသည် အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ “ဘာလို့ အိမ်ကိုပဲ ရှာရမှာလဲ။ စစ်သူကြီးချီ... ကျွန်တော်ရဲ့ကိုယ်ပေါ်ကိုပါ တိုက်ရိုက် ရှာစစ်ပါတော့လား။ စစ်သူကြီးချီ၊ ကျွန်တော့်ကိုယ်ပေါ်မှာ ဦးရီးတော်ဟယ်ရဲ့ ပုန်ကန်မှုအတွက် သက်သေ အထောက်အထားတွေ ဝှက်ထားတာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်”

အေးစက်သည့် ခြောက်ခြားဖွယ်ရာ ပုန်ကန်မှုဟူသော စကားလုံး နှစ်လုံး ထွက်လာသည်နှင့် ကျောက်တုံးကို ခွဲလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားရာ ချီကျန့်ဟန်၏ မျက်နှာသည် ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားပြီး အနီးနားတွင် ရှာဖွေနေသော တပ်သားများကို လှည့်ပတ်၍ အိမ်မကြီး၏ ပေ ၂၀ အကွာအဝေးကို ရှင်းလင်းစေခဲ့သည်။

“ခင်ဗျား... ခင်ဗျား... ဦးရီးတော် ကျူးလွန်ခဲ့သော အမှုကိစ္စများကို အားလုံး သိနေခဲ့တာလား”

“စစ်သူကြီးချီ သိတာထက် မနည်း သိပါတယ်”

မေဝမ့်ရှူးသည် အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ “ဒါကြောင့်ပဲ ဆရာနဲ့ ဦးရီးတော်ဟယ်တို့ ကျူးလွန်ခဲ့တဲ့ အမှုကိစ္စတွေဟာ လုံးဝ မသက်ဆိုင်ဘူး၊ ဆရာ့ကို ဒုက္ခပေးချင်တဲ့သူ တစ်ယောက်ယောက် ရှိနေတယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် သိပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့က နှစ်ပေါင်းများစွာ သိကျွမ်းခဲ့တဲ့ အသိမိတ်ဆွေတွေ ဖြစ်ကြလို့ တစ်ခုပဲ မေးပါရစေ။ ဦးရီးတော်ဟယ်ရဲ့ ကြီးမားတဲ့ ပုန်ကန်မှု အမှုကြီးကို အကြောင်းပြပြီး ညအချိန်မတော် လာရှာတာ၊ ဆရာ့ကို ခေါ်ဆောင်သွားတာတွေဟာ စစ်သူကြီးကိုယ်တိုင်ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်လား၊ ဒါမှမဟုတ် ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ရဲ့ အမိန့်လား”

ချီကျန့်ဟန်သည် ရှက်ရွံ့စွာ ခေါင်းကုတ်၍ နောက်ဆုံးတွင် မတတ်နိုင်သောကြောင့် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

“မေညီလေး၊ ကိုယ့်အစ်ကိုကို ဒုက္ခမပေးပါနဲ့တော့။ ငါတို့ သိကျွမ်းလာတာ နှစ်ပေါင်း ဘယ်လောက်ရှိပြီလဲ၊ ကိုယ့်အစ်ကိုက ဘယ်လိုလူလဲဆိုတာ ညီလေး မသိဘူးလား။ ဒီလို လှည့်ဖြားတဲ့ ကိစ္စတွေကို ကိုယ့်အစ်ကို မလုပ်တတ်ပါဘူး”

သူသည် လက်ကို ကောင်းကင်သို့ မြှောက်ကာ ညွှန်ပြလျက် ဆိုလိုက်သည်။ “ဧကရာဇ်မင်းမြတ် အမိန့်ပေးတဲ့အတိုင်း၊ ကျွန်တော်က အမှုထမ်း တစ်ဦးအနေနဲ့ လိုက်နာရမှာပါ”

မေဝမ့်ရှူး၏ စကားအနည်းငယ်ကြောင့် ချီကျန့်ဟန်သည် အမှန်တရားကို ဝန်ခံလိုက်ရသော်လည်း၊ သူမ၏ အပြင်ပန်း အမူအရာသည် တည်ငြိမ်နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း၊ စိတ်ထဲတွင်မူ အပြင်ပန်းကဲ့သို့ အေးချမ်းတည်ငြိမ်ခြင်း မရှိ၊ လှိုင်းလုံးထန်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၏။ ပြတင်းပေါက်နားတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေရင်း စိတ်ထဲတွင် လှိုင်းလုံးထန်လျက် ရှိသည်။

ချီကျန့်ဟန်သည် အဖြစ်မှန်ကို ပြောပြီးနောက်၊ ဆန့်ကျင်ဘက်မှ ခုံကို ဆွဲယူ၍ ထိုင်လိုက်ပြီး စကားကို ပိုမို ရိုးရှင်းစွာ ပြောလေသည်။

60 03

“မင်းနဲ့ဧကရာဇ်မင်းမြတ်တို့ရဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာ ချစ်ခင်ရင်းနှီးမှုကို ငါတို့ အမှုထမ်းဟောင်းတွေ အားလုံး မြင်ခဲ့ကြရတာပါ။ ပြီးခဲ့တဲ့နှစ်က ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ရှိခဲ့တာ။ ဒီနှစ် ဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့တာလဲ။ ငါလို ရိုးသားတဲ့သူကတော့ ဘယ်လိုမှ မမှားနိုင်ဘူးလို့ ထင်ခဲ့တာ။ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်က လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ရက်က အမတ်မင်းယဲ့ကို ဒုက္ခပေးဖို့ ငါ့ကို တာဝန်ပေးတဲ့အခါ၊ ငါ နားကြားမှားတာလားလို့တောင် ထင်ခဲ့ရသေးတယ်”

သူသည် ညည်းတွားသံဖြင့် ဆိုသည်။ “မင်းတို့ နှစ်ယောက်ကြား ဘာတွေပဲ မသင့်မြတ်ပါစေ၊ တစ်ဦးက ဧကရာဇ်၊ တစ်ဦးက အမှုထမ်း ဖြစ်နေတဲ့အတွက်၊ ရန်ဖြစ်ကြရင် ဧကရာဇ်က အရင်လာပြီး တောင်းပန်လို့ မဖြစ်ဘူးလေ။ ညီလေးဘက်ကပဲ ဦးဆောင်ပြီး၊ ဘယ်ကိစ္စမှာ မှားယွင်းခဲ့သလဲဆိုတာ သေချာစဉ်းစားပြီး၊ နန်းတော်ထဲ ဝင်ခွင့်တောင်း၊ မျက်နှာချင်းဆိုင် တွေ့ဆုံပြီး ပြောဆိုရှင်းလင်း လိုက်တာက အကောင်းဆုံးပဲ”

သူသည် ဤကဲ့သို့ စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် ပြောဆိုနေသော်လည်း၊ တစ်ဖက်မှ မေဝမ့်ရှူးသည် စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောဘဲ ရှိနေသည်။ သူမ၏ အကြည့်သည် အေးစက်နေပြီ ဖြစ်သော ဆန်ပြုတ်တစ်ဝက်အား စားပွဲပေါ်တွင် ငေးမောလျက်ရှိသည်။

“ကျွန်တော် မှတ်မိပါတယ်။ နောက်ဆုံး လာဘပွဲတော်နေ့က နန်းတော်ကို ဝင်ရောက် ဖူးမြော်တဲ့ အချိန်မှာ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ရှိခဲ့တာပဲ”

သူမသည် ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်တော်၊ လင်စစ်ရှီ၊ ဆူးဟွေးကျုံး သုံးယောက်သား ဧကရာဇ်မင်းမြတ်နဲ့အတူ ကျွန်တော့်အိမ်က ယူလာတဲ့ လာဘဆန်ပြုတ်ကို မျှဝေ သုံးဆောင်ခဲ့ကြသေးတယ်။ နန်းတော်က ထွက်တော့လည်း လှည်းနဲ့တောင် လိုက်ပို့ပေးခဲ့တယ်”

ချီကျန့်ဟန်သည် ပေါင်ကို ရိုက်၍ ဆိုသည်။ “လာဘပွဲတော်နေ့ ပြီးမှ ဖြစ်ခဲ့တဲ့ ကိစ္စပဲ ညီလေး ထပ်စဉ်းစားကြည့်ပါဦး”

မေဝမ့်ရှူးသည် ဆက်လက်၍ တည်ငြိမ်စွာ ပြောပြသည်။ “လာဘပွဲတော်နေ့ ပြီးတော့၊ ကျွန်တော်က အမြဲတစေ မကျန်းမမာလို့ အိမ်တံခါးကို ပိတ်၊ ဧည့်တွေ့မခံခဲ့ဘူး။ အရင် ရက်နည်းနည်းကမှ အမတ်မင်းတွေ နန်းတော်ကိုဝင် ဒူးထောက်တောင်းပန်တာမှာ ဆရာ့ကို ဖျောင်းဖျပြီးတော့ ကျွန်တော် ပြန်လာခဲ့တယ်”

“မင်း ပြောတဲ့ သဘောအရဆိုရင် မင်းဘက်က ဘာဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာ မသိဘူးပေါ့” ချီကျန့်ဟန်သည် နားထောင်ပြီးနောက် လက်များကို ပိုက်၍ စဉ်းစားသည်။

“ဒါပေမဲ့ အနည်းဆုံးတော့ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ရှိပါတယ်။ အမတ်တွေ ဒူးထောက် တောင်းပန်တဲ့နေ့က ကျီချင်းနန်းတော်မှာ ဧကရာဇ်ဘေးမှာ ရှိနေတာက ကျိုးမျိုးနွယ်စုက ကောင်လေးပဲ။ ဧကရာဇ်က သူ့ကို ဖယ်ရှားပြီး၊ အမတ်မင်းယဲ့ကို စစ်ဆေးဖို့ ငါ့ကို တမင်တကာ ခေါ်ယူ တာဝန်ပေးခဲ့တာ”

“ဒီရက်တွေမှာ မြို့တောင်ပိုင်း ယဲ့အိမ်ကိုပဲဖြစ်ဖြစ်၊ မင်းရဲ့ မေအိမ်ကိုပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ငါပဲ တာဝန်ယူခဲ့တာ၊ ကျိုးမျိုးနွယ်စုက ကောင်လေး မဟုတ်ဘူး။ ဒါက ရှင်းရှင်းလင်းလင်း လက်စားချေမှုတစ်ခုပဲ”

သူသည် ထရပ်ကာ မေဝမ့်ရှူး၏ ပခုံးကို ပုတ်၍ ဆိုလိုက်သည်။ “အစ်ကိုရဲ့ စကားကို နားထောင်ပါ၊ မနက်ဖြန် နန်းတော်တံခါးအပြင်မှာ ဝင်ခွင့်တောင်းပြီး ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ရှေ့မှာ အပြစ်ဝန်ခံပါ၊ မျက်နှာချင်းဆိုင် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောလိုက်ပါ။ နှစ်ပေါင်းများစွာ ချစ်ခင်ရင်းနှီးခဲ့တဲ့ ဆက်ဆံရေး၊ ဆယ်နှစ်ကြာ အမှုထမ်းခဲ့တဲ့ ခင်မင်မှုတွေက ဘာလို့ ပျက်စီးရတာလဲ”

မေဝမ့်ရှူးသည် ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေလျက် ခေါင်းခါလိုက်၏။

“အစ်ကိုချီ၊ ပြဿနာက ဒီမှာ မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်တော် မနက်ဖြန် နန်းတော်တံခါးအပြင်မှာ ဝင်ခွင့်တောင်းပြီး ဧကရာဇ်မင်းမြတ်နဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင် တွေ့ရင်တောင်၊ ဘာပြောရမယ်မှန်း၊ ဘယ်အမှားကို ဝန်ခံရမယ်မှန်း မသိဘူး”

သူမ၏ အကြည့်သည် ဆန်ပြုတ်ပန်းကန်ပေါ်တွင်သာ ရှိနေသည်။

60 04

“ကျွန်တော်နှင့်ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ကြား ဘယ်နေရာမှာ မသင့်မြတ်တာလဲ၊ ဘယ်ကိစ္စမှာ မှားယွင်းခဲ့တာလဲဆိုတာ ကျွန်တော် မသိဘူး။ ကျွန်တော်သိတာ တစ်ခုတည်းကတော့ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်က အမှုထမ်းတစ်ဦးကို အနိုင်ကျင့်လိုရင် အနိုင်ကျင့်ဖို့ နည်းလမ်းပေါင်းစုံ ရှိတယ်။ ဧကရာဇ်က မင်းကို စိတ်ကုန်သွားရင် ဘာအကြောင်းပြချက်မှ မလိုအပ်ဘူး”

“တကယ်တော့ ဒီတစ်ခေါက် မြို့တော်ကို ပြန်ရောက်ပြီးကတည်းက ကျွန်တော်မှာ ခံစားချက်တစ်ခု ရှိနေခဲ့တယ်။ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ရဲ့ စိတ်ခံစားမှုတွေကို ကျွန်တော် ခန့်မှန်းလို့ မရတော့ဘူး။ ဧကရာဇ် ဘေးမှာ အမှုထမ်းရတာ ဘယ်အချိန်မှာမဆို အပြစ်ရှာခံရနိုင်တယ်”

သူမသည် မြို့တော်သို့ ပြန်ရောက်သည့်နေ့ကို သတိရမိသည်။ အမှုတော်တင်ရန် နန်းတော်သို့ ဝင်ရောက်ချိန်တွင် ဧကရာဇ်မင်းမြတ်သည် စိတ်မကြည်မသာ ဖြစ်နေပြီး၊ နှစ်ပေါင်းများစွာ ထိန်းသိမ်းခဲ့သော ရိုးရာဓလေ့ကို တိုက်ရိုက် ချိုးဖောက်ကာ သူမအား မှူးမတ်တို့၏ အလေးပြုခြင်းကို ပြုလုပ်စေခဲ့သည်။

မင်းသားငယ် နှစ်ပါးကြောင့် ခြေထောက်တွင် ခြစ်ရာ ရခဲ့သော်လည်း ဒဏ်ရာမှာ မပြင်းထန်သဖြင့် သူမကိုယ်တိုင် လျှို့ဝှက်ထားခဲ့သည်။ သို့သော် ဧကရာဇ်မင်းမြတ်သည် အဘယ်ကြောင့်မှန်းမသိ၊ ထိုကဲ့သို့ သေးငယ်သော ကိစ္စဖြင့် အမျက်ဒေါသ ထွက်ကာ၊ ညအချိန်မတော် ကိုယ်တိုင် အိမ်တော်သို့ လာရောက်၍ သူမအား အဝတ်အစားများ ချွတ်ပြီး ဒဏ်ရာကို စစ်ဆေးစေခဲ့ရာ၊ သူမ၏ ဂုဏ်သိက္ခာများ ပျက်စီးခဲ့ရသည်။

အနီးဆုံး တွေ့ဆုံမှုမှာ လာဘပွဲတော်နေ့တွင် ဖြစ်သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် ဧကရာဇ်မင်းမြတ်သည် ဒေါသမှ ဝမ်းမြောက်ခြင်းသို့ ပြောင်းလဲ၍ သူမနှင့် လာဘဆန်ပြုတ်ကို ခွဲဝေ သုံးဆောင်ခဲ့သော်လည်း... စတင်တွေ့ဆုံချိန်တွင် သူမအား နန်းတော်အပြင်ဘက်၌ လေအေးဒဏ် ခံရစေခြင်း မဟုတ်ပါလော။

ဧကရာဇ်ဘေးတွင် အမှုထမ်းရခြင်းသည် မည်သည့်အချိန်တွင်မဆို အပြစ်ရှာခံရနိုင်၏။

ဖြစ်နိုင်သည်မှာ အကြောင်းရင်းမရှိဘဲ၊ ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပင် ဧကရာဇ်သည် အရွယ်ရောက်လာခြင်း ပေလော။ အတောင်ပံသန်မာ အားမာန်ပြည့်ဝလာသော လင်းယုန်ငှက်သည် တစ်ယောက်တည်း ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံသန်းနိုင်ပြီ ဖြစ်ပြီး၊ မိမိ၏ လည်ပင်းကို အမြဲတစေ ဆွဲကိုင်ထား၍ ရှေ့တိုးရမည့် လမ်းကြောင်းကို ပြောပြပြီး၊ လေဒဏ် မိုးဒဏ်ကို ရှောင်ရှားရန် နားချနေသော ကြိုးတစ်ချောင်းကို မခံနိုင်တော့ခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က နန်းတော်သို့ ဝင်ရောက်ခဲ့စဉ် အခြေအနေကို သူမ မရေမရာ သတိရမိ၏။ ကျီချင်းနန်းတော်ရှိ အဖြူရောင် စကျင်ကျောက်ဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော လှေကားထစ် အောက်ဘက်တွင်၊ အပေါ်စီးမှ ကြည့်နေသော အကြည့်ကို သူမ သတိထားမိ၍ မော့ကြည့်လိုက်ရာ၊ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်သည် အပေါ်စီးမှနေ၍ သူမနှင့် မျက်လုံးချင်း ဆုံခဲ့သည်။ ထိုအကြည့်သည် သူမ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်သော စိတ်ဓာတ်ကို ထိန်းချုပ်ထားနိုင်သည့် တည်ငြိမ်သော ဧကရာဇ်၏ အကြည့်မျိုး မဟုတ်ပေ။ ၎င်းသည် အန္တရာယ်ရှိသော အဓိပ္ပာယ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး၊ သားရဲတိရစ္ဆာန် တစ်ကောင်က စောင့်ကြည့်နေသကဲ့သို့၊ နက်ရှိုင်းသော မီးတောက်များဖြင့် လောင်ကျွမ်းနေသော၊ စိမ်းကားသည့် အကြည့်မျိုး ဖြစ်သည်။

ညဉ့်က ဆရာယဲ့ကို ဖမ်းဆီးခေါ်ဆောင်၍ ရှာဖွေစစ်ဆေးခဲ့ကြောင်း သိရှိခဲ့ရသော အချိန်မှစ၍၊ ယနေ့ နံနက်တွင် ဧကရာဇ်တပ်သားများ ရုတ်တရက် တံခါးကို ဖြိုဖျက်၍ ဝင်လာချိန်အထိ...

နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ဖိနှိပ်ထားသော စိတ်ခံစားမှုများ၊ အံ့အားသင့်မှု၊ စိုးရိမ်ပူပန်မှု၊ ခါးသီးမှု၊ နာကျင်ခံစားရမှုများ စသည်တို့သည် ရုတ်တရက် ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။

မေဝမ့်ရှူးသည် ခေါင်းကို ဘေးဘက်သို့ လှည့်လိုက်ပြီး၊ ပါးလွှာသော မျက်ရည်စများကို ထိန်းချုပ်လျက် တိုးလျသောအသံဖြင့်… ဆိုမိလေတော့သည်။

“ကျွန်တော့်ကို ဒုက္ခပေးချင်တဲ့သူက ဧကရာဇ်ကိုယ်တိုင် ဖြစ်နေတာ”

******