အခန်း ၆၁

61 01

အခန်း 61 ကိုယ်ကျိုးရှာစိတ်

ချီကျန့်ဟန်သည် ထွက်ခွာခါနီးတွင် စိတ်မချနိုင်ဘဲ ထပ်ခါတလဲလဲ မေးသည်။ “မင်း တကယ် နန်းတော်ထဲဝင်ပြီး ဧကရာဇ်နဲ့ တွေ့မှာလား။ ငါ့ကို စကားနဲ့ လှည့်ဖြားမနေနဲ့နော်”

မေဝမ့်ရှူးကတော့ အရင် စကားအတိုင်းသာ ပြန်ပြောသည်။ “ဆရာ့ကို ဘယ်အချိန် လွှတ်ပေးမလဲ၊ ကျွန်တော်လည်း အဲဒီအချိန် ချက်ချင်း နန်းတော်ထဲဝင်ပြီး ဧကရာဇ်နဲ့ တွေ့မယ်”

ချီကျန့်ဟန်က သက်ပြင်းချပြီး ဆိုသည်။ “မင်း စိတ်ဆိုးပြီး ရွဲ့မနေနဲ့။ ဧကရာဇ်ကို မှူးမတ်က ခြိမ်းခြောက်ရိုး ထုံးစံရှိလို့လား”

သို့သော်လည်း စကားပြောပြီးနောက် တော်ဝင်စစ်သည်များ၏ ဝိုင်းရံထားမှုကို ဖယ်ရှားပြီး နန်းတော်သို့ ပြန်၍ သတင်းပို့ရန် ထွက်ခွာသွားသည်။

မေအိမ်တော်၏ တံခါးကြီးများ ဖွင့်ထားဆဲ ဖြစ်ပြီး အခြေအနေ မည်သို့ပင် ပြောင်းလဲပါစေ မေဝမ့်ရှူးသည် အိမ်အတွင်း၌သာ ထိုင်ကာ သတင်းကို စောင့်နေခဲ့သည်။

သတင်းသည် ထင်ထားသည်ထက် ပိုမို မြန်ဆန်စွာ ရောက်လာသည်။

တစ်နာရီပင် မကြာမီ နန်းတော်မှ မြင်းစီး အစေခံတစ်ဦး အမြန်ရောက်လာပြီး၊ ယဲ့အမတ်ကြီးအား မေးမြန်းခြင်းပြီးဆုံးသွားပြီ ဖြစ်ကြောင်း၊ ထွက်ဆိုချက်များ မှတ်တမ်းတင်ပြီးစီးပါက ဟယ်ဝမ်၏အမှုနှင့် သက်ဆိုင်ခြင်း မရှိသောကြောင့် လူကို ကောင်းမွန်စွာ နန်းတော်မှ လွှတ်ပေးလိုက်ပြီ ဖြစ်ကြောင်း သတင်းပို့သည်။

မေအိမ်တော်မှ အစေခံငယ်သည် လျင်မြန်စွာ ပြေးလွှား၍ စစ်ဆေးခဲ့ရာ ယဲ့ချန်းကော်သည် နေ့လယ်မတိုင်မီကပင် မြို့တောင်ပိုင်း ဟွေ့ယန် လမ်းကြားရှိ နေအိမ်သို့ ဘေးကင်းစွာ ပြန်ရောက်နေပြီ ဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုသည်။

မေဝမ့်ရှူးသည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လှည့်၍ ယန်ရန်အား ဝတ်ရုံယူရန် အမိန့်ပေးသည်။

ယန်ရန်သည် စိုးရိမ်သော မျက်နှာဖြင့် မေးသည်။ “သခင်မရဲ့ ကျန်းမာရေးက... တစ်နေကုန် အပြင်ထွက်ပြီး ဧည့်ခံလို့ ဖြစ်ပါ့မလား”

မေဝမ့်ရှူးက သူမကို နှစ်သိမ့်သည်။ “တစ်ဝက်လောက် အိမ်မှာပဲ အနားယူခဲ့တာဆိုတော့ အများကြီး သက်သာလာပြီ။ ကိစ္စမရှိလောက်ပါဘူး”

ထို့နောက်မှ ယန်ရန်သည် ခရမ်းရောင် ဂုဏ်ထူးဆောင် ဝတ်စုံနှင့် အမတ်၏ တံဆိပ်ပါသော အင်္ကျီကို ယူလာပြီး မေးသည်။ “ခုပဲ ဝတ်မလား၊ အပြင်ထွက်မှ ဝတ်မလား”

“ဒီနေ့ အရာရှိ ဝတ်စုံကို မဝတ်ဘူး။ ဗန်းတစ်လုံး ယူခဲ့။ အရာရှိ ဝတ်စုံကို သေသေချာချာ ခေါက်၊ ဖိနပ်၊ ဦးထုပ်၊ ခါးပတ် အစုံနဲ့ ဗန်းထဲ ထည့်ထား”

ယန်ရန်၏ အံ့သြနေသော မျက်လုံးများအောက်တွင် မေဝမ့်ရှူးသည် ထရပ်လိုက်ပြီး သူမ ဝတ်ထားသော အပြာဖျော့ရောင် ဝါးပုံပါသည့် အိမ်ဝတ် ဝတ်ရုံဟောင်းကို ကြည့်၍ မှာကြားသည်။

“လန်ဖောင် (ရိုးရာဝတ်စုံ) ဝတ်ရုံ တစ်ထည် ယူခဲ့”

ထို့နောက် ချန်ပေါ်ကို ခေါ်၍ စေခိုင်းလိုက်သည်။ “သိုလှောင်ခန်းထဲမှာ သိမ်းထားတဲ့ ဧကရာဇ်ဆီက တန်ဖိုးကြီး ဆုလာဘ်တွေ အားလုံးကို ရှာပြီး တစ်နေရာတည်းမှာ ထားလိုက်ပါ။ ဟုတ်သားပဲ၊ စာကြည့်ခန်းထဲက အရာရှိ တံဆိပ်တုံးကိုလည်း ယူခဲ့”

***

61 02

မေဝမ့်ရှူး နန်းတော်သို့ ဝင်ရောက်ချိန်မှာ ညနေစောင်းနေပြီ။ နန်းတော်ပြင်ပရှိ ဝန်ကြီးဌာန ခြောက်ခုမှ ရုံးပိတ်ချိန်နှင့် တိုက်ဆိုင်နေသောကြောင့် အိမ်သို့ ပြန်ကြသော အရာရှိများသည် နှစ်ယောက် သုံးယောက်စီ ထွက်လာကြသည်။

ရှေ့ဆုံးမှ အရာရှိအချို့သည် နန်းမြို့ရိုးအတိုင်း ကွေ့လိုက်သောအခါ အဖြူရောင် လန်ဖောင် ဝတ်ရုံဖြင့် နန်းတော်သို့ ဝင်လာသော မေဝမ့်ရှူးကို မျက်နှာချင်းဆိုင် တွေ့လိုက်ရသည်။ လူတိုင်း၏ မျက်နှာတွင် ရုတ်တရက် အံ့အားသင့်ဟန် ပေါ်လာပြီး ချက်ချင်း ရပ်လိုက်ကြသည်။ မျက်လုံးအစုံတို့က သံသယဖြစ်စွာဖြင့် စူးစမ်းကြည့်ရှုကြသည်။

ချန်ပေါ်သည် နန်းတော်သို့ ဝင်ခွင့်မရဘဲ နန်းတော်မှ နန်းတွင်းဝန်တစ်ဦးက အစားထိုး၍ မေအိမ်တော်မှ ပို့ဆောင်သော သစ်သားဗန်းကိုကိုင်ကာ သူမ၏ နောက်မှ ကပ်၍ လိုက်လာသည်။

ဗန်းပေါ်တွင် ခရမ်းရောင် အရာရှိ ဝတ်စုံ၊ ကျောက်စိမ်းချိတ်ပါသော ခါးပတ်၊ ကြေးဝါဖြင့် သွန်းလုပ်ထားသော အရာရှိ တံဆိပ်တုံးများ သေသပ်စွာ စီထားသည်။ အပေါ်ဆုံးတွင် စစ်စစ်မက်မက် တောက်ပနေသည့် ဧကရာဇ်၏ ဆုလာဘ် ဒေါင်းမွေး ဝတ်ရုံကို ထင်ထင်ရှားရှား တွေ့နေရသည်။

အရာရှိအားလုံးသည် ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ အမူအရာများ ရှုပ်ထွေးသွားကြသည်။

ဓလေ့ထုံးတမ်း ဝန်ကြီးဌာနမှ အကြီးအကဲ ယဲ့ချန်းကော်ကို မနေ့ညက တော်ဝင်စစ်သည်များက အိမ်ကို ဝိုင်းပြီး ခေါ်ဆောင်၍ စစ်မေးသည်ဆိုသော သတင်းသည် ပုဂ္ဂလိက စကားဝိုင်းများတွင် ပျံ့နှံ့နေပြီဖြစ်သည်။

သတင်းအဆက်အသွယ် ကောင်းသူများကလည်း မနက်စောစောတွင် တော်ဝင်စစ်သည်များ မြို့အရှေ့ပိုင်း မေအိမ်တော်သို့ ဦးတည်သွားသည်ကို မြင်ခဲ့ရကြောင်း လျှို့ဝှက် ပြောဆိုကြသည်။ ကောလာဟလများလည်း အမျိုးမျိုး ပေါ်ထွက်နေသည်။

နန်းတော် တံခါးမှ မထွက်ရသေးခင် မျက်နှာချင်းဆိုင် တွေ့ဆုံရလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားပေ။

နန်းတော်မှ ထွက်လာသော အရာရှိအချို့သည် ရပ်လိုက်ကြပြီး မေဝမ့်ရှူး၏ကိုယ်ပေါ်ရှိ လန်ဖောင် ဝတ်ရုံကို ကြည့်ကြသည်။ ထို့နောက် ဗန်းပေါ်ရှိ အရာရှိ ဝတ်စုံနှင့် တံဆိပ်တုံးကို ကြည့်ကြသည်။

ဤနေရာတွင် ရပ်ကြည့်နေစဉ် နောက်မှ နောက်ထပ် အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ လျှောက်လာသည်။ ခေါင်းဆောင်မှာ ဟုန်လုခန်းမဆောင်မှ အကြီးအကဲ ယွီအမတ်ဖြစ်သည်။ သူသည် မေဝမ့်ရှူးနှင့် ပုံမှန် ခင်မင်ရင်းနှီးမှု အနည်းငယ်ရှိသူ ဖြစ်သည်။ ဤမြင်ကွင်းကို ရုတ်တရက် တွေ့လိုက်ရသောအခါ ခဏတာ အံ့အားသင့်သွားပြီး လာ၍ အရိုအသေပေးသည်။

“မေပညာရှိအမတ်၊ ကြာလှပြီ မတွေ့တာ”

မေဝမ့်ရှူးက ပြန်လည် အရိုအသေပေးသည်။ “ကြာသွားတာ မှန်ပါတယ်၊ ဟုန်းလူ အကြီးအကဲ”

61 03

ယွီကွမ်းကျုံးသည် ဗန်းကို လက်ညှိုးထိုးပြီး သက်ပြင်းချသည်။ “ဒီလောက် ကောင်းတဲ့ အရာရှိ ဝတ်စုံကို မဝတ်ဘဲ ဒါက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။ မေပညာရှိ အရာရှိ တံဆိပ်တုံးကို ချပြီး တောထဲ ပုန်းအောင်းသွားတဲ့ ရှေးခေတ်က ပညာရှင်ကြီးတွေကို တုပတော့မလို့လား”

မေဝမ့်ရှူးသည် တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ပြောသည်။ “လောလောဆယ် အရာရှိ တံဆိပ်တုံးကို ချပြီး ထွက်သွားဖို့ သတ္တိမရှိသေးပါဘူး။ တကယ်က ကျွန်တော်ရဲ့ ရောဂါက ပြင်းထန်နေပြီး တာဝန်ကြီးကို ဆက်လက်ထမ်းဆောင်ဖို့ ခက်ခဲနေပါတယ်။ ဧကရာဇ်ရဲ့ မေတ္တာကိုလည်း ကျေးဇူး မဆပ်နိုင်တော့ပါဘူး။ ဒီနေ့ နန်းတော်ထဲ အထူးလာပြီး ဧကရာဇ်နဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင် နှုတ်ဆက်ကာ ရာထူးက နုတ်ထွက်ပြီး မွေးရပ်သို့ ပြန်ဖို့ပါ”

ယွီကွမ်းကျုံးသည် ပြောမလိုလို၊ မပြောမလိုလို ဖြစ်နေပြီး နောက်ဆုံးတွင် ခေါင်းညိတ်သည်။ “မကြာသေးခင်က မြို့တော်ရဲ့ အခြေအနေက ရှုပ်ထွေးနေ... မေပညာရှိ ခန္ဓာကိုယ်မကောင်းရင် ရာထူးက နုတ်ထွက်ပြီး မွေးရပ်ပြန် အနားယူတာလည်း ကောင်းပါတယ်”

သူသည် နှစ်လှမ်း နောက်ဆုတ်လိုက်ပြီး ပြောသည်။ “ဧကရာဇ်က ကျစ်ချန် နန်းဆောင်မှာပါ”

မေဝမ့်ရှူးသည် ရှည်လျားသော အနီရောင် နန်းတော်လမ်းအတိုင်း ကွေ့လိုက်သောအခါ အဝေးတွင် ကျစ်ချန် နန်းဆောင်၏ ရွှေရောင် ကြေးခတ် တံခါးဝ ပေါ်လာသည်။ ဆူးဟွေးကျုံးသည် မြင်းကျာပွတ်ကိုကိုင်လျက် မောဟိုက်စွာ တံခါးမှ ပြေးထွက်လာသည်နှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် တွေ့ဆုံသည်။

“ဒီလောက်ကြီး ဖြစ်စရာ မလိုပါဘူး ဒီလောက်ကြီး ဖြစ်စရာ မလိုပါဘူး”

ဆူးဟွေးကျုံးသည် သတင်းကို ကြိုတင်ရထားဟန်တူပြီး ခြေလှမ်းတုံ့၍ ဆိုသည်။ “မေပညာရှိ၊ လူက ဒေါသထွက်နေချိန်မှာ ဒေါသနဲ့ လုပ်ရပ်တွေ မလုပ်ပါနဲ့ မြန်မြန်၊ အရာရှိ ဝတ်စုံကို ဝတ်ပါ၊ တံဆိပ်တုံးကို ပြန်သိမ်းပါ”

မေဝမ့်ရှူးက ပြန်မဖြေဘဲ အကြောင်းအရာကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လွှဲပြောင်းကာ မေးသည်။ “ဧကရာဇ်က ကျစ်ချန် နန်းဆောင်မှာလား”

“ဧကရာဇ်က နန်းဆောင်ထဲမှာရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့ အမတ်မင်းက…”

“ဒါဆို ကောင်းတာပေါ့။ ဆူးကုန်းကုန်းကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ အရာရှိ ဝတ်စုံနဲ့ တံဆိပ်တုံးကို ဧကရာဇ်ဆီ လွှဲပေးပါ။ပြီးရင် ဧကရာဇ်ကို လျှောက်တင်ပါ။ မြို့တော်က ဆောင်းဦးနဲ့ ဆောင်းက အလွန် အေးပြီး ကျွန်တော် မြို့တော်ကို ရောက်တာ ဆယ်နှစ်ရှိပြီ၊ ရောဂါကိုယ်ခန္ဓာက အားမခံနိုင်တော့ဘူး။ တာဝန်ကြီးကို ထမ်းဆောင်ဖို့လည်း ခက်ခဲနေပြီ။ မွေးရပ်ကို ပြန်ပြီး ရောဂါကုသ၊ ကျန်တဲ့ ဘဝကို ငြိမ်းငြိမ်းချမ်းချမ်း ဖြတ်သန်းပါရစေလို့ တောင်းပန်ပါတယ်”

ဆူးဟွေးကျုံးသည် သစ်သားဗန်းကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ပွေ့ထားပြီး ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်နေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ဆယ့်ငါး၊ ဆယ့်ခြောက်နှစ်ခန့်သာ ရှိသေးပြီး မျက်နှာ နုနု ရင့်ကျက်မှု မရှိသေးသော ကွေ့ယွမ် အမတ်ငယ်သည် ကျစ်ချန် နန်းဆောင်ဘက်မှ အမြန်ပြေးလာပြီး အသက်ရှူ မဝမချင်း အော်ဟစ်သည်။ “မေပညာရှိ ရပ်ပါ ဧကရာဇ်ရဲ့ နှုတ်မိန့်တော်ကို ဆင့်ပါတယ်”

“သူ သွားချင်ရင် အကြီးအကဲတွေ နုတ်ထွက်တဲ့ စည်းမျဉ်းအတိုင်း လုပ်ဆောင်ပါ။ သူ့ကို အရာရှိ ဝတ်စုံ ဝတ်ခိုင်းပြီး နန်းဆောင်ထဲ ဝင်လာခိုင်းပါ။ မျက်နှာချင်းဆိုင် ငါ့ကို နှုတ်ထွက်ခွင့် တောင်းပါစေ”

*** *** ***

61 04

မေဝမ့်ရှူးသည် ခေါင်းပေါ်ရှိ ငှက်တံဆိပ်ပါသော ခရမ်းရောင်အမတ်မင်း ဝတ်စုံကို ပြန်လည် ဝတ်ဆင်ပြီး ကျစ်ချန် နန်းဆောင်၏ အမြင့်ဆုံး မျှော်စင်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ တက်သွားချိန်သည် မီးများ ထွန်းညှိချိန်နှင့် တိုက်ဆိုင်နေသည်။

နန်းတော်တစ်ဝိုက်တွင် နန်းတွင်းမီးများ တဖြည်းဖြည်း ထိန်လာသည်။ အမြင့်မှ ကြည့်လိုက်လျှင် မီးထွန်းရန် ပြေးလွှားနေသော နန်းတွင်းသူ နန်းတွင်းသားများသည် ပုရွက်ဆိတ်ကလေးများကဲ့သို့ သေးငယ်လှသည်။

ရက်များစွာ မတွေ့ရသော ဧကရာဇ်၏ နောက်ကျောသည် ကျယ်ပြန့်ပြီး တစ်ဦးတည်း လက်ရန်းကို မှီကာ မြို့တော်၏ ညနေခင်း မြင်ကွင်းကို ငေးကြည့်နေသည်။

“ရွှယ်ချင့်” သူသည် လှည့်မကြည့်ဘဲ အသံ နိမ့်နိမ့်ဖြင့် ဆိုသည်။ “မင်း ရောက်လာပြီ”

“ကျွန်တော်မျိုး ရောက်လာပါပြီ” မေဝမ့်ရှူးသည် နှစ်လှမ်းအကွာသို့ လျှောက်သွားပြီး ခေါင်းကို ငုံ့၊ကိုယ်ကိုကိုင်းကာ ဧကရာဇ်အား အလွန်အမင်း အရိုအသေပေးရန် ပြင်သည်။ “ကျွန်တော်မျိုးက နှုတ်ဆက်ဖို့ ရောက်လာတာပါ”

လှုပ်လိုက်သည်နှင့် လက်မောင်းကို မြဲမြဲ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ထူပေးသည်။

လော့ရှင်းယွမ်သည် လူကို ထူပေးပြီးနောက် လျှပ်စီးကဲ့သို့ လက်ကို ပြန်လွှတ်ကာ နောက်သို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆုတ်ပြီး မျှော်စင်အပြင်ဘက် လက်ရန်းသို့ ပြန်သွားသည်။

“မနေ့ညက တစ်ညလုံး မအိပ်ခဲ့ရဘူး” သူသည် လှည့်ကာ မှောင်မိုက်လာသော ကောင်းကင်ကို မျက်နှာမူ၍…

“ကျန်း ခေါင်းပေါ်က လမင်းကို ကြည့်ပြီး ဘာတွေ မှားနေလဲလို့ စဉ်းစားနေခဲ့တာ။ပြီးခဲ့တဲ့ လက တုံနွမ်နန်းဆောင်မှာ မင်းနဲ့ ကျန်း အတူတူ လကို ကြည့်တုန်းက... အရာရာ အဆင်ပြေနေခဲ့တာပဲ”

သူသည် ညာလက်ကို မြှောက်၍ လက်မပေါ်ရှိ အနက်ရောင် လင်းယုန် ကျောက်စိမ်း လက်စွပ်ကို ဝှေ့ယမ်းပြသည်။

“ကြည့်၊ ကျန်း အခုထိ ဝတ်ထားတုန်းပဲ”

မေဝမ့်ရှူး၏ လက်ချောင်းထိပ်များသည် လက်ဖျားအတွင်း၌ အနည်းငယ် ကျုံ့သွားပြီး ဗလာဖြစ်နေသော ညာလက် လက်မကို ပွတ်လိုက်သည်။

လက်တွင် မဝတ်ထားသော်လည်း ထိုညက ဧကရာဇ်နှင့် မှူးမတ် လရောင်အောက်၌ လမ်းလျှောက်၊ စကားပြော၊ ရယ်မောရင်း ပေးခဲ့သော ကျောက်စိမ်း လက်စွပ် တစ်စုံကို သူမ မှတ်မိနေဆဲပင်။

ထိုအချိန်က ဆက်ဆံရေးမှာ အနည်းငယ် အလှည့်အပြောင်း ရှိခဲ့သော်လည်း အရင်က ရင်းနှီးမှု ဆက်ရှိနေသေးသည်။

သူမသည် ခဏတာတွေဝေသွားသည်။

“ကျွန်တော်မျိုး နားမလည်ပါဘူး၊ ဘာတွေ မှားနေလဲဆိုတာ”

“မင်း ဘာမှ မမှားဘူး” လော့ရှင်းယွမ်သည် လက်ရန်းကို မှီကာ ခပ်နိမ့်နိမ့် တိုးသောအသံဖြင့် ဆိုသည်။ “ကျန်းရဲ့ကိုယ်ကျိုးရှာစိတ်ကြောင့် ဖြစ်ရတာ”

မေဝမ့်ရှူးသည် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

++++++